INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(21, 'Gabicce Mare', 1, '<p>\n	L&#39; unica vera storia della citt&agrave; di Gabicce Mare &#39; racchiusa nel territorio di Gabicce Monte, un piccolo borgo che si affaccia sul mare all&#39;altezza di 150 metri, mentre il suo aspetto attuale &#39; il frutto di recenti vicende collegate alle trasformazioni territoriali del dopoguerra. Esistono due scuole di pensiero che stabiliscono l&#39;origine del suo nome: la prima sostiene che derivi dal nome del feudatario che nel X secolo si occupava dei territori gabiccesi fino a valle, la cui dimora era denominata Castrum Ligabitij, ossia castello di Ligabizio o dei Ligabizzi poi trasformatosi in Ligabicci e successivamente, si suppone, in Le Gabicce ed infine Gabicce. La seconda scuola di pensiero ritiene invece che il nome derivi dall&#39;attivit&agrave; svolta un tempo dagli indigeni, dediti in prevalenza all&#39;agricoltura e all&#39;allevamento di animali, in particolare dei caproni detti becchi da cui Legabecchi, cio&#39; catturatori di caproni. Da una bolla pontificia del 998, dove per la prima volta appare la dicitura &quot;Castellum Ligabitii&quot;, si &#39; potuta dedurre la reale presenza di una fortificazione. Dell&#39; antico castello non rimane nulla ed un&rsquo;idea di come si mostrava possiamo ricavarla osservando gli acquerelli di Francesco Mingucci e del Liverani, che lo hanno fedelmente riprodotto come appariva nel 1600 e nel 1800. Preme sottolineare che la fama del castello era gi&agrave; nota nel 1500 grazie all&#39;arte di due abili vasai Girolamo e Giacomo Lanfranco, rispettivamente padre e figlio, che realizzavano meravigliose opere in terracotta avvalendosi di decorazioni in oro. Girolamo Lanfranco fu, con molta probabilit&agrave;, il pioniere dell&#39;utilizzo dell&#39;oro zecchino come decorazione della ceramica e questo gli valse la fama internazionale in questo campo. E non solo, entrambi ottennero un riconoscimento ufficiale con un editto emesso nel 1569 dal Duca Guidubaldo II della Rovere di Urbino. Nella bolla del 998 Gregorio V attribuiva all&#39; Arcivescovo di Ravenna pieni poteri decisionali sul territorio di Gabicce che rimase sotto l&#39;autorit&agrave; della sua Chiesa fino al 1271 anno in cui, secondo alcune fonti storiche, il Castello di Gabicce si alle&ograve; con Rimini e vi si sottomise per sfuggire ai continui soprusi da parte del Comune di Pesaro. Gli scritti del pesarese Olivieri, tramandati nei secoli, narrano infatti che il popolo del castello di Gabicce si un&igrave; con quello delle terre di Focara dando vita alla fortezza di Cattolica, nel contado di Rimini, per ripararsi dalle incursioni dei pesaresi desiderosi di impossessarsi del territorio di Gabicce posizionato in un punto strategico della costa e del confine. In ogni caso, sino al 1539, Gabicce fu influenzata dalle vicende della vicina Pesaro ed infine in questo anno il castello e il territorio annesso vennero concessi in feudo ad Orazio Floridi di Fano. La fortezza di Gabicce ebbe dunque una storia di grandi &ldquo;dominazioni&rdquo;. Dall&#39;Arcivescovado di Ravenna, si passa attraverso il feudo di Orazio Floridi di Fano per poi tornare alla giurisdizione della Chiesa di Ravenna ed infine il susseguirsi dei Malatesti, quindi degli Sforza e poi dei Montefeltro, fino a passare nelle mani dei Della Rovere che nel 1625 la consegnarono in feudo ad Ottaviano Mamiani. Nel 1631, termina l&#39; &ldquo;Odissea&rdquo; e il Castello di Gabicce come, del resto, tutto il ducato di Pesaro e Urbino passano nelle mani dello Stato Pontificio e vi rimarranno per ben tre secoli. Da qui ha inizio un lento ed inesorabile declino che avr&agrave; fine solo all&#39; inizio del XX secolo quando inizier&agrave; lo sfruttamento della costa e si verificher&agrave; uno sviluppo dell&#39;economia della pesca e del turismo. Questo sviluppo economico inizier&agrave; lentamente con la pesca e subir&agrave; poi un&#39;impennata quando avr&agrave; inizio lo sfruttamento della costa a livello turistico e Gabicce Mare diventer&agrave; una delle cittadine balneari pi&ugrave; frequentate. Vi sono tracce di una attivit&agrave; mercantile in epoca romana, ma in realt&agrave; Gabicce ancora agli inizi del 1900 presenta un&#39; arretratezza di mezzi, soprattutto per la mancanza di un vero e proprio porto. La struttura portuale &#39; assai approssimativa e si risolve in una serie di palizzate in legno che costeggiano gli argini del fiume. Da qui i pescatori di vongole con le loro modeste imbarcazioni ancora spinte a remi e le &ldquo;paranze&rdquo;, barche a vela per la pesca a strascico , iniziano la loro lunga strada verso il futuro ed il progresso. Il passo importante &#39; la costruzione di un porto con banchine in cemento che permette l&#39;attracco di barche di grosse dimensioni, la cui presenza alimenta i rapporti con i Balcani con i quali si commercia prevalentemente sabbia e dai quali si importa legname per uso domestico. Il porto inoltre richiama numerose attivit&agrave; lavorative, in particolare favorisce la nascita di cantieri navali per la costruzione e la manutenzione delle imbarcazioni che ancora oggi rappresentano un aspetto importante della vita gabiccese. E&#39; negli anni precedenti la seconda guerra mondiale che Gabicce muta il suo volto incrementando anche la sua popolazione che arriva a contare 2.000 abitanti. Si consolida la scelta degli abitanti di privilegiare la zona pianeggiante del territorio rispetto al borgo collinare: nel 1942 il Municipio viene trasferito a Gabicce Mare, dove ancora gli insediamenti sono in quantit&agrave; modesta.Persa la titolarit&agrave; di capoluogo comunale, Gabicce Monte rimane in ogni caso, a tutt&#39;oggi, il luogo della memoria storica per tutto il paese, rappresentando un tributo alla leggenda, &quot;alla memoria fantastica&quot;. La Piazza di Gabicce Monte &#39; infatti intitolata a Valbruna, la citt&agrave; leggendaria che gli antichi abitanti sostengono sia sommersa al largo della baia naturale di Vallugola. Vicende misteriose, storie appassionanti, volti senza nome hanno animato l&#39;immaginario collettivo legato alla citt&agrave; scomparsa. E nel corso degli anni, i reperti archeologici casualmente riportati alla luce dai pescatori nelle cui reti casualmente rimanevano inpigliate, hanno contribuito a rafforzare il mito di quella che &#39; diventata una &quot;Atlantide&quot; dell&#39; Adriatico. Vi sono documenti storici, leggende e sassi misteriosi che ricordano reperti archeologici, veri e propri resti quali il braccio di una statua, un Capitello ed uno stemma gentilizio, e c&#39;&#39; chi giura che immergendosi nelle acque sia possibile ammirare resti di strade e di torri oggi sommerse memorie di un&#39;antica citt&agrave;.</p>\n', '<p>\n	The only real history of the city of Gabicce Mare &#39;enclosed in the territory of Gabicce Monte, a small village overlooking the sea at the height of 150 meters, while its current appearance&#39; the result of recent events linked to the territorial transformations of the postwar period. There are two schools of thought which establish the origin of its name: the first says that it comes from the name of the feudal lord in the tenth century was in charge of gabiccesi territories to the valley, whose home was called Ligabitij Castrum, ie Castle Ligabizio or Ligabizzi then turned into Ligabicci and then, supposedly, in Le Gabicce and finally Gabicce. The second school of thought believes instead that the name derives from the work done once by the natives, devoted mainly to agriculture and breeding of animals, particularly goats from which said beaks Legabecchi, what &#39;grabbers goats. By a papal bull of 998, where for the first time the words &quot;Castellum Ligabitii&quot; appears, it &#39;could infer the real presence of a fortification. Dell &#39;ancient castle, nothing remains and an idea of ​​how it showed we can obtain it by looking at the watercolors of Francesco Mingucci and Liverani, who have faithfully reproduced as it appeared in 1600 and in 1800. It should be emphasized that the fame of the castle was already known in 1500 thanks to the art of two skilled potters Girolamo and Giacomo Lanfranco, father and son respectively, who produced wonderful terracotta works using gold decorations. Girolamo Lanfranco was probably the pioneer in the use of gold as pure decoration of ceramic and this earned him international fame in this field. Not only that, both obtained official recognition by an edict issued in 1569 by the Duke Guidobaldo II della Rovere of Urbino. In the bubble of the 998 Gregory V attributed to &#39;Archbishop of Ravenna full decision-making powers on the Gabicce area which remained under the authority of his Church until 1271 when, according to some historical sources, the Castle Gabicce allied with Rimini and you he submitted to escape the constant harassment by the municipality of Pesaro. The writings of the Pesaro Olivieri, handed down over the centuries, in fact, tell the people of the castle Gabicce joined with that of Focara lands giving rise to the fortress of Cattolica, in the countryside of Rimini, to shelter from the incursions of Pesaro eager to take possession of the land Gabicce positioned in a strategic point of the coast and the border. In any case, until 1539, Gabicce was influenced by the events of the near Pesaro and finally this year the castle and the adjacent territory were granted in feud to Orazio Floridi of Fano. So the fortress of Gabicce had a history of great &quot;rulers&quot;. Archbishop of Ravenna, it passes through the feud to Orazio Floridi of Fano and then return to the jurisdiction of the Church of Ravenna, and finally the succession of the Malatesta family, then the Sforza and then the Montefeltro, to pass into the hands of the Della Rovere in 1625 handed it in feud to Ottaviano Mamiani. In 1631, ending the &#39;&#39; Odyssey &quot;and the Castle of Gabicce as, indeed, all over the Duchy of Pesaro and Urbino pass into state hands Pontifical and will remain there for three centuries. Here begins a slow and inexorable decline that will only end all &#39;beginning of the twentieth century when it will start the exploitation of the coast, and there will be a development of the economy of the fishing and tourism. This economic development will start slowly with fishing and then undergo a surge when it will start the exploitation of the coast for tourism and Gabicce Mare will become one of the most popular seaside towns. There are traces of a mercantile activity in Roman times, but it really Gabicce again in early 1900 presents a &#39;backwardness of means, especially the lack of a real port. The port structure &#39;very rough and it resolves into a series of wooden fences that line the river banks. From here the fishermen of clams with their modest yet pushed rowing boats and &quot;fishing boats&quot;, sailing boats for trawling, begin their long road to the future and progress. The important step &#39;the construction of a port with concrete piers that allows the large mooring boats, the presence of which feeds the relations with the Balkan countries with which it trades predominantly sand and from which you import timber for domestic use. The port also draws many business activities, in particular supports the creation of shipyards for the construction and maintenance of vessels that still represent an important aspect of gabiccese life. E &#39;in the years before the Second World War that Gabicce changes its face also increasing its population that arrives to count 2,000 inhabitants. It consolidates the inhabitants choice to favor the flat area than in the hillside village territory: in 1942 the Town Hall was moved to Gabicce Mare, where the settlements are still in amounts modesta.Persa the capital city ownership, Gabicce Monte remains in any case to date, the place of the historical memory for the whole country, representing a tribute to the legend, &quot;the fantastic memory.&quot; The square of Gabicce Monte &#39;as its namesake in Valbruna, the legendary city that the ancient inhabitants claim is submerged off the natural bay of Vallugola. mysterious events, exciting stories, nameless faces have animated the collective imagination linked to the city disappeared. And over the years, the archaeological finds unearthed accidentally by fishermen in whose networks randomly remained inpigliate, have helped to strengthen the myth of what &#39;become a &quot;Atlantis&quot; dell&#39; Adriatico. There are historical documents, legends and mysterious stones that resemble archaeological finds, real remnants such as the arm of a statue, a Capital and a coat of arms, and c &#39;&#39; are those who swear that they plunge into it it is possible to admire the ruins of roads and towers today submerged memories of an ancient city.</p>\n', '<p>\n	La seule v&eacute;ritable histoire de la ville de Gabicce Mare &#39;enferm&eacute;e dans le territoire de Gabicce Monte, un petit village avec vue sur la mer &agrave; la hauteur de 150 m&egrave;tres, tandis que son aspect actuel du r&eacute;sultat des &eacute;v&eacute;nements r&eacute;cents li&eacute;s aux transformations territoriales de la p&eacute;riode d&#39;apr&egrave;s-guerre. Il y a deux &eacute;coles de pens&eacute;e qui &eacute;tablissent l&#39;origine de son nom: le premier dit qu&#39;il vient du nom du seigneur f&eacute;odal au Xe si&egrave;cle &eacute;tait en charge des territoires gabiccesi &agrave; la vall&eacute;e, dont la maison a &eacute;t&eacute; appel&eacute; Ligabitij Castrum, &agrave; savoir Castle Ligabizio ou Ligabizzi ensuite transform&eacute; en Ligabicci puis, soi-disant, dans Le Gabicce et enfin Gabicce. La deuxi&egrave;me &eacute;cole de pens&eacute;e croit plut&ocirc;t que le nom d&eacute;rive du travail effectu&eacute; une fois par les indig&egrave;nes, essentiellement consacr&eacute;s &agrave; l&#39;agriculture et &agrave; l&#39;&eacute;levage des animaux, en particulier des ch&egrave;vres &agrave; partir duquel ledit bec Legabecchi, ce qui accroches ch&egrave;vres. Par une bulle papale de 998, o&ugrave;, pour la premi&egrave;re fois les mots &laquo;Castellum Ligabitii&raquo; appara&icirc;t, il pourrait en d&eacute;duire la pr&eacute;sence r&eacute;elle d&#39;une fortification. Dell &#39;ancien ch&acirc;teau, il ne reste rien et une id&eacute;e de la fa&ccedil;on dont il a montr&eacute; que nous pouvons obtenir en regardant les aquarelles de Francesco Mingucci et Liverani, qui ont fid&egrave;lement reproduit tel qu&#39;il &eacute;tait en 1600 et en 1800. Il convient de souligner que la renomm&eacute;e du ch&acirc;teau &eacute;tait d&eacute;j&agrave; connu en 1500 gr&acirc;ce &agrave; l&#39;art de deux potiers qualifi&eacute;s Girolamo et Giacomo Lanfranco, p&egrave;re et fils, respectivement, qui a produit des &oelig;uvres en terre cuite merveilleux en utilisant des d&eacute;corations en or. Girolamo Lanfranco a probablement &eacute;t&eacute; le pionnier dans l&#39;utilisation de l&#39;or comme d&eacute;coration pure de c&eacute;ramique et cela lui a valu une renomm&eacute;e internationale dans ce domaine. Non seulement cela, &agrave; la fois la reconnaissance officielle obtenue par un &eacute;dit publi&eacute; en 1569 par le duc Guidobaldo II della Rovere d&#39;Urbino. Dans la bulle du 998 Gregory V attribu&eacute; &agrave; l&#39;archev&ecirc;que de Ravenne les pleins pouvoirs sur la zone Gabicce qui est rest&eacute; sous l&#39;autorit&eacute; de son Eglise jusqu&#39;&agrave; 1271 quand, selon certaines sources historiques, le ch&acirc;teau Gabicce alli&eacute; avec Rimini et vous la prise de d&eacute;cision il a pr&eacute;sent&eacute; pour &eacute;chapper au harc&egrave;lement constant par la municipalit&eacute; de Pesaro. Les &eacute;crits du Pesaro Olivieri, transmis au fil des si&egrave;cles, en fait, disent les gens du ch&acirc;teau Gabicce jointe &agrave; celle des terres Focara donnant lieu &agrave; la forteresse de Cattolica, dans la campagne de Rimini, &agrave; l&#39;abri des incursions de Pesaro d&eacute;sireux de prendre possession de la terre Gabicce positionn&eacute; dans un point strat&eacute;gique de la c&ocirc;te et de la fronti&egrave;re. Dans tous les cas, jusqu&#39;en 1539, Gabicce a &eacute;t&eacute; influenc&eacute;e par les &eacute;v&eacute;nements de la proximit&eacute; de Pesaro et, enfin, cette ann&eacute;e, le ch&acirc;teau et le territoire adjacent ont &eacute;t&eacute; accord&eacute;es fief &agrave; Orazio Floridi de Fano. Donc, la forteresse de Gabicce avait une histoire de grands &quot;dirigeants&quot;. Archev&ecirc;que de Ravenne, il passe &agrave; travers la querelle &agrave; Orazio Floridi de Fano, puis revenir &agrave; la juridiction de l&#39;Eglise de Ravenne, et enfin la succession de la famille Malatesta, le Sforza, puis le Montefeltro, de passer dans les mains du Della Rovere en 1625 remis en fief &agrave; Ottaviano Mamiani. En 1631, mettant fin &agrave; la &#39;&#39; Odyssey &quot;et le ch&acirc;teau de Gabicce comme, en effet, dans le duch&eacute; de Pesaro et Urbino passer dans les mains de l&#39;Etat pontifical et y restera pendant trois si&egrave;cles. Ici commence une baisse lente et inexorable qui ne fera que mettre fin &agrave; tous les &laquo;d&eacute;but du XXe si&egrave;cle, quand il va commencer l&#39;exploitation de la c&ocirc;te, et il y aura un d&eacute;veloppement de l&#39;&eacute;conomie de la p&ecirc;che et le tourisme. Ce d&eacute;veloppement &eacute;conomique va commencer lentement avec la p&ecirc;che et ensuite subir une pouss&eacute;e quand il va commencer l&#39;exploitation de la c&ocirc;te pour le tourisme et Gabicce Mare deviendra l&#39;une des villes les plus populaires en bord de mer. Il y a des traces d&#39;une activit&eacute; marchande &agrave; l&#39;&eacute;poque romaine, mais il a vraiment Gabicce &agrave; nouveau au d&eacute;but de 1900 pr&eacute;sente un &laquo;retard de moyens, en particulier l&#39;absence d&#39;un v&eacute;ritable port. La structure portuaire &quot;tr&egrave;s rude et il r&eacute;sout en une s&eacute;rie de cl&ocirc;tures en bois qui bordent les berges de la rivi&egrave;re. De l&agrave;, les p&ecirc;cheurs de palourdes avec leurs barques encore pouss&eacute; modestes et &quot;bateaux de p&ecirc;che&quot;, bateaux &agrave; voile pour la p&ecirc;che au chalut, commencer leur longue route vers l&#39;avenir et le progr&egrave;s. L&#39;&eacute;tape importante de la construction d&#39;un port avec des piliers en b&eacute;ton qui permet aux gros bateaux d&#39;amarrage, dont la pr&eacute;sence nourrit les relations avec les pays des Balkans avec lesquelles elle traite principalement de sable et &agrave; partir de laquelle vous importez du bois pour usage domestique. Le port attire &eacute;galement de nombreuses activit&eacute;s commerciales, en particulier soutient la cr&eacute;ation de chantiers navals pour la construction et l&#39;entretien des navires qui repr&eacute;sentent encore un aspect important de la vie gabiccese. E &#39;dans les ann&eacute;es pr&eacute;c&eacute;dant la Seconde Guerre mondiale qui Gabicce change son visage augmentant &eacute;galement sa population qui arrive &agrave; compter de 2000 habitants. Elle consolide le choix des habitants de favoriser la surface plane que sur le territoire du village de colline: en 1942, la mairie a &eacute;t&eacute; d&eacute;plac&eacute; &agrave; Gabicce Mare, o&ugrave; les colonies sont encore en quantit&eacute;s modesta.Persa la propri&eacute;t&eacute; de la capitale, Gabicce Monte reste dans tous les cas &agrave; ce jour, la place de la m&eacute;moire historique pour tout le pays, ce qui repr&eacute;sente un hommage &agrave; la l&eacute;gende, &quot;la m&eacute;moire fantastique.&quot; Le carr&eacute; de Gabicce Monte &raquo;comme son homonyme dans Valbruna, la ville l&eacute;gendaire que les anciens habitants affirment est submerg&eacute; au large de la baie naturelle de Vallugola. &eacute;v&eacute;nements myst&eacute;rieux, des histoires passionnantes, des visages anonymes ont anim&eacute; l&#39;imaginaire collectif li&eacute; &agrave; la ville a disparu. Et au fil des ans, la trouvailles arch&eacute;ologiques mis au jour accidentellement par des p&ecirc;cheurs dont les r&eacute;seaux sont rest&eacute;s au hasard inpigliate, ont contribu&eacute; &agrave; renforcer le mythe de ce qui deviendra un &quot;Atlantis&quot; dell &#39;Adriatico. Il existe des documents historiques, des l&eacute;gendes et des pierres myst&eacute;rieuses qui ressemblent &agrave; des d&eacute;couvertes arch&eacute;ologiques, v&eacute;ritables vestiges tels que le bras d&#39;une statue, une capitale et un blason, et c &#39;&#39; sont ceux qui jurent qu&#39;ils plongent dans ce qu&#39;il est possible d&#39;admirer les ruines de routes et tours submerg&eacute;s aujourd&#39;hui des souvenirs d&#39;une ville antique.</p>\n', '<p>\n	Die einzige wirkliche Geschichte der Stadt von Gabicce Mare das Ergebnis der j&uuml;ngsten Ereignisse auf die territoriale Transformationen der Nachkriegszeit verbunden &quot;im Gebiet von Gabicce Monte, einem kleinen Dorf mit Blick auf das Meer auf der H&ouml;he von 150 Metern, w&auml;hrend sein heutiges Aussehen eingeschlossen&quot;. Es gibt zwei Denkschulen, die den Ursprung des Namens etablieren: Die erste besagt, dass es aus dem Namen des Lehnsherrn im zehnten Jahrhundert kommt war verantwortlich f&uuml;r gabiccesi Gebiete in das Tal, dessen Haus wurde Ligabitij Castrum genannt, das hei&szlig;t Schloss Ligabizio oder Ligabizzi wandte sich dann in Ligabicci und dann angeblich in Le Gabicce und schlie&szlig;lich Gabicce. Die zweite Schule des Denkens glaubt stattdessen, dass der Name aus der Arbeit leitet sich von den Eingeborenen getan einmal, gewidmet vor allem in der Landwirtschaft und Zucht von Tieren, vor allem Ziegen, von dem die Schn&auml;bel Legabecchi, was Greifern Ziegen. Durch eine p&auml;pstliche Bulle von 998, wo zum ersten Mal die Worte &quot;Castellum Ligabitii&quot; erscheint, ist es die reale Gegenwart einer Anreicherung ableiten k&ouml;nnte. Dell &#39;alten Burg, nichts bleibt und eine Vorstellung davon, wie es zeigte wir es durch einen Blick auf den Aquarellen von Franc Mingucci und Liverani erhalten k&ouml;nnen, die treu, wie es im Jahre 1600 erschien reproduziert und im Jahr 1800. Es sollte betont werden, dass der Ruhm des Schlosses bereits bekannt war, im Jahr 1500 dank der Kunst der zwei erfahrenen Keramiker Girolamo und Giacomo Lanfranco, Vater und Sohn sind, die wunderbare Terrakotta-Werke mit Golddekorationen hergestellt. Girolamo Lanfranco war wahrscheinlich der Pionier in der Verwendung von Gold als reine Dekoration von Keramik und dies brachte ihm internationalen Ruhm in diesem Bereich. Nicht nur, dass beide erhalten offizielle Anerkennung durch eine im Jahre 1569 ausgestellt Edikt vom Herzog Guidobaldo II della Rovere von Urbino. In der Blase des 998 Gregor V. zugeschrieben &quot;Erzbischof von Ravenna volle Entscheidungsbefugnis &uuml;ber die Gabicce Gebiet, das bis 1271 unter der Leitung seiner Kirche blieb, als nach einigen historischen Quellen, verb&uuml;ndet das Schloss Gabicce mit Rimini und Sie er legte den st&auml;ndigen Schikanen durch die Gemeinde Pesaro zu entkommen. Die Schriften des Pesaro Olivieri, &uuml;ber die Jahrhunderte hinweg &uuml;berliefert, in der Tat, sagen die Menschen in der Burg Gabicce mit der Focara L&auml;nder verbunden, die zu der Festung von Cattolica, in der Gegend von Rimini, um Schutz vor den Einf&auml;llen von Pesaro eifrig das Land in Besitz zu nehmen Gabicce positioniert in einem strategischen Punkt der K&uuml;ste und der Grenze. Auf jeden Fall bis 1539, wurde Gabicce durch die Ereignisse der N&auml;he von Pesaro beeinflusst und schlie&szlig;lich in diesem Jahr die Burg und das angrenzende Gebiet wurden in Fehde zu Orazio Floridi von Fano gew&auml;hrt. So ist die Festung von Gabicce hatte eine Geschichte von gro&szlig;en &quot;Herrscher&quot;. Erzbischof von Ravenna, es geht durch die Fehde zu Orazio Floridi von Fano und kehrt dann in die Zust&auml;ndigkeit der Kirche von Ravenna, und schlie&szlig;lich die Nachfolge der Familie Malatesta, dann die Sforza und dann die Montefeltro, in die H&auml;nde des Della Rovere passieren in 1625 gab es in Fehde zu Ottaviano Mamiani. Im Jahr 1631, die Beendigung der &quot;Odyssee&quot; und das Schloss von Gabicce wie ja alle &uuml;ber das Herzogtum von Pesaro und Urbino gehen in den H&auml;nden des Staates P&auml;pstlichen und wird f&uuml;r drei Jahrhunderte bleiben dort. Hier beginnt eine langsame und unaufhaltsame Niedergang, der nur enden alle &quot;zu Beginn des zwanzigsten Jahrhunderts, als es die Ausbeutung der K&uuml;ste beginnen, und es wird eine Entwicklung der Wirtschaft der Fischerei und der Tourismus sein. Diese wirtschaftliche Entwicklung wird langsam mit Fischen beginnen und dann einen Anstieg erfahren, wenn es die Ausbeutung der K&uuml;ste f&uuml;r den Tourismus und Gabicce Mare beginnt eine der beliebtesten K&uuml;stenst&auml;dte geworden. Es gibt Spuren von einer Handelst&auml;tigkeit in der R&ouml;merzeit, aber es ist wirklich Gabicce wieder im Fr&uuml;hjahr 1900 pr&auml;sentiert einen &quot;R&uuml;ckstand der Mittel, vor allem das Fehlen eines echten Hafen. Die Struktur Hafen &#39;sehr rau und es l&ouml;st sich in einer Reihe von Holzz&auml;unen, die die Flussufer s&auml;umen. Von hier aus die Fischer von Muscheln mit ihren bescheidenen noch geschoben Ruderboote und &quot;Fischerboote&quot;, Segelboote f&uuml;r die Schleppnetzfischerei, beginnen ihre lange Weg in die Zukunft und Fortschritt. Der wichtige Schritt &quot;der Bau eines Hafens mit Betonpfeilern, die die gro&szlig;en Boote festmachen l&auml;sst, f&uuml;hrt die Gegenwart die Beziehungen mit den Balkanl&auml;ndern, mit denen sie &uuml;berwiegend Sand handelt und von denen Sie Holz importieren f&uuml;r den h&auml;uslichen Gebrauch. Der Hafen zieht auch viele Gesch&auml;ftst&auml;tigkeiten, insbesondere die Schaffung von Werften f&uuml;r den Bau und die Instandhaltung von Schiffen unterst&uuml;tzt, die noch einen wichtigen Aspekt der gabiccese Leben darstellen. E &#39;in den Jahren vor dem Zweiten Weltkrieg, die Gabicce &auml;ndert sein Gesicht steigt auch die Bev&ouml;lkerung, die 2000 Einwohner z&auml;hlen ankommt. Es konsolidiert die Einwohner Wahl, um die ebene Fl&auml;che als im Bergdorf Gebiet zu beg&uuml;nstigen: 1942 das Rathaus nach Gabicce Mare verlegt wurde, wo die Siedlungen in Mengen noch sind modesta.Persa die Hauptstadt Eigentum bleibt Gabicce Monte auf jeden Fall bis heute ist der Ort des historischen Ged&auml;chtnisses f&uuml;r das ganze Land, ein Tribut an die Legende, was &quot;die fantastische Erinnerung.&quot; Der Platz von Gabicce Monte &#39;wie sein Namensvetter in Valbruna, die legend&auml;re Stadt, die die alten Bewohner behaupten, ist die nat&uuml;rliche Bucht von Vallugola unter Wasser ab. mysteri&ouml;se Ereignisse, spannende Geschichten, haben namenlos Gesichter die kollektive Phantasie in die Stadt verschwunden verbunden animiert. Und im Laufe der Jahre, findet die arch&auml;ologische zuf&auml;llig von Fischern ausgegraben, in deren Netzen zuf&auml;llig inpigliate geblieben, haben dazu beigetragen, den Mythos zu st&auml;rken, was zu einem &quot;Atlantis&quot; dell &#39;Adriatico. Es gibt historische Dokumente, Legenden und geheimnisvollen Steine, die arch&auml;ologischen Funde &auml;hneln, real Reste wie der Arm einer Statue, eine Hauptstadt und ein Wappen, und c &#39;&#39; sind diejenigen, die schw&ouml;ren, dass sie in sie st&uuml;rzen es m&ouml;glich ist, die Ruinen von Stra&szlig;en zu bewundern und heute T&uuml;rme unter Wasser Erinnerungen an eine alte Stadt.</p>\n', '<p>\n	La &uacute;nica verdadera historia de la ciudad de Gabicce Mare &#39;encerrada en el territorio de Gabicce Monte, un peque&ntilde;o pueblo con vistas al mar a la altura de 150 metros, mientras que su aspecto actual&#39; el resultado de los recientes acontecimientos relacionados con las transformaciones territoriales de la posguerra. Hay dos escuelas de pensamiento que establecen el origen de su nombre: la primera dice que se trata del nombre del se&ntilde;or feudal en el siglo X estaba a cargo de los territorios gabiccesi al valle, cuya casa fue llamada Ligabitij Castrum, es decir, Castillo Ligabizio o Ligabizzi luego se convirti&oacute; en Ligabicci y luego, supuestamente, en Le Gabicce y finalmente Gabicce. La segunda escuela de pensamiento cree en cambio que el nombre deriva del trabajo realizado una vez por los nativos, dedicados principalmente a la agricultura y la cr&iacute;a de animales, en especial las cabras de la que dijo picos Legabecchi, qu&eacute; &quot;capturadores cabras. Por una bula papal de 998, donde por primera vez aparece la expresi&oacute;n &quot;Castellum Ligabitii&quot;, que &quot;podr&iacute;a inferir la presencia real de una fortificaci&oacute;n. antiguo castillo dell &#39;, no queda nada y una idea de c&oacute;mo se demostr&oacute; que podemos obtenerlo examinado las acuarelas de Francesco Mingucci y Liverani, que han reproducido fielmente, ya que apareci&oacute; en 1600 y en 1800. Debe hacerse hincapi&eacute; en que la fama del castillo ya era conocida en 1500 gracias a la t&eacute;cnica de dos alfareros y Giacomo Girolamo Lanfranco, padre e hijo, respectivamente, que produjo obras maravillosas de terracota utilizando decoraciones de oro. Girolamo Lanfranco fue probablemente el pionero en el uso del oro como decoraci&oacute;n de cer&aacute;mica pura y esto le vali&oacute; la fama internacional en este campo. No s&oacute;lo eso, ambos obtenidos reconocimiento oficial por un decreto emitido en 1569 por el Duque Guidobaldo II della Rovere de Urbino. En la burbuja del 998 Gregorio V atribuido a &#39;arzobispo de R&aacute;vena completo el poder de decisi&oacute;n en el &aacute;rea de Gabicce que permaneci&oacute; bajo la autoridad de su Iglesia hasta 1271, cuando, seg&uacute;n algunas fuentes hist&oacute;ricas, el castillo de Gabicce aliada de Rimini y se se someti&oacute; a escapar del acoso constante por parte del ayuntamiento de P&eacute;saro. Los escritos del Pesaro Olivieri, dictadas largo de los siglos, de hecho, dicen a la gente del castillo Gabicce uni&oacute; con la de tierras Focara que dan lugar a la fortaleza de Cattolica, en el campo de Rimini, para protegerse de las incursiones de Pesaro dispuestos a tomar posesi&oacute;n de la tierra gabicce coloca en un punto estrat&eacute;gico de la costa y la frontera. En cualquier caso, hasta 1539, Gabicce fue influenciado por los acontecimientos de la cerca de Pesaro y finalmente este a&ntilde;o el castillo y el territorio adyacente se concedieron en disputa a Orazio Floridi de Fano. Por lo que la fortaleza de Gabicce ten&iacute;a un historial de grandes &quot;gobernantes&quot;. Arzobispo de R&aacute;vena, a su paso por la disputa de Orazio Floridi de Fano y luego volver a la jurisdicci&oacute;n de la Iglesia de Ravena, y, finalmente, la sucesi&oacute;n de los Malatesta, a continuaci&oacute;n, los Sforza y ​​luego los Montefeltro, para pasar a las manos de los Della Rovere en 1625 entregados en disputa a Ottaviano Mamiani. En 1631, poniendo fin a la &#39;&#39; Odyssey &quot;y el Castillo de Gabicce como, de hecho, todo el Ducado de Pesaro y Urbino pasan a manos del Estado Pontificias y permanecer&aacute; all&iacute; durante tres siglos. Aqu&iacute; comienza un lento descenso e inexorable que s&oacute;lo pondr&aacute;n fin a la &#39;principios del siglo XX, cuando se iniciar&aacute; la explotaci&oacute;n de la costa, y habr&aacute; un desarrollo de la econom&iacute;a de la pesca y el turismo. Este desarrollo econ&oacute;mico se iniciar&aacute; lentamente con la pesca y luego someterse a un aumento cuando se iniciar&aacute; la explotaci&oacute;n de la costa para el turismo y Gabicce Mare se convertir&aacute; en una de las ciudades costeras m&aacute;s populares. Hay restos de una actividad mercantil en tiempos de los romanos, pero realmente Gabicce nuevo a principios de 1900 presenta un atraso de los medios, especialmente la falta de un puerto real. La estructura portuaria &#39;muy peligrosa y que se resuelve en una serie de vallas de madera que recubren las orillas del r&iacute;o. A partir de aqu&iacute; los pescadores de almejas con sus modestos botes de remos sin embargo, empujados y &quot;barcos de pesca&quot;, barcos de vela para la pesca de arrastre, comenzar&aacute; su largo camino hacia el futuro y el progreso. El paso importante &#39;la construcci&oacute;n de un puerto con pilares de hormig&oacute;n que permite a las grandes lanchas de amarre, la presencia de los que se alimenta de las relaciones con los pa&iacute;ses de los Balcanes con los que comercia principalmente arena y desde el que se importa madera para uso dom&eacute;stico. El puerto tambi&eacute;n atrae a muchos actividades comerciales, en particular, apoya la creaci&oacute;n de astilleros para la construcci&oacute;n y mantenimiento de embarcaciones que todav&iacute;a representan un aspecto importante de la vida gabiccese. E &#39;en los a&ntilde;os previos a la Segunda Guerra Mundial que Gabicce cambia su cara tambi&eacute;n el aumento de su poblaci&oacute;n que llega a contar 2.000 habitantes. Se consolida la elecci&oacute;n habitantes, para favorecer el &aacute;rea plana que en el territorio aldea de las laderas: en 1942 el Ayuntamiento se traslad&oacute; a Gabicce Mare, donde los asentamientos se encuentran a&uacute;n en cantidades modesta.Persa la propiedad capital, Gabicce Monte sigue siendo en cualquier caso hasta la fecha, el lugar de la memoria hist&oacute;rica para todo el pa&iacute;s, lo que representa un homenaje a la leyenda, &quot;el recuerdo fant&aacute;stico.&quot; La plaza de Gabicce Monte &#39;, como su hom&oacute;nimo en Valbruna, la ciudad legendaria que afirman los antiguos habitantes se sumerge fuera de la bah&iacute;a natural de Vallugola. misteriosos acontecimientos, historias emocionantes, caras sin nombre han animado la imaginaci&oacute;n colectiva vinculada a la ciudad desaparecido. Y a lo largo de los a&ntilde;os, el hallazgos arqueol&oacute;gicos descubierto accidentalmente por pescadores en cuyas redes permanecieron al azar inpigliate, han contribuido a reforzar el mito de lo &quot;convertirse en un&quot; Atlantis &quot;dell &#39;Adriatico. Hay documentos hist&oacute;ricos, leyendas y misteriosas piedras que se asemejan a los hallazgos arqueol&oacute;gicos, restos reales, como el brazo de una estatua, un capital y un escudo de armas, yc &#39;&#39; son aquellos que juran que se sumergen en ella es posible admirar las ruinas de carreteras y torres sumergidas hoy recuerdos de una ciudad antigua.</p>\n', '<p>\n	Единственная реальная история города Габичче-Маре &quot;заключен на территории Габичче Монте, небольшой деревне с видом на море на высоте 150 метров, в то время как его текущий внешний вид&quot; в результате недавних событий, связанных с территориальными преобразованиями послевоенного периода. Есть две школы мысли, которые устанавливают происхождение его названия: первый говорит, что это происходит от имени феодала в десятом веке заведовал gabiccesi территорий в долину, чей дом был назван Ligabitij Castrum, то есть замок Ligabizio или Ligabizzi затем превратился в Ligabicci, а затем, предположительно, в Ле Габичче и, наконец, Габичче. Вторая школа мысли считает, что вместо того, чтобы название происходит от проделанной работы, как только местными жителями, в основном посвященных сельскому хозяйству и разведению животных, в частности, коз, из которых сказал клювы Legabecchi, какие &laquo;видеозахвата козы. По булле 998, где впервые появляется слово &quot;Castellum Ligabitii&quot;, это может вывести реальное присутствие фортификации. Старинный замок Dell &#39;, ничего не остается, и представление о том, как он показал, мы можем получить его, глядя на акварелях Франческо Mingucci и Ливерани, которые точно воспроизводил, как он появился в 1600 году и в 1800. Следует подчеркнуть, что слава замка был уже известен в 1500 благодаря искусству двух опытных гончаров Джироламо и Джакомо Lanfranco, отец и сын, соответственно, который произвел прекрасные терракотовые работ с использованием золотых украшений. Джироламо Lanfranco был, вероятно, является пионером в области использования золота в качестве чистого украшения из керамики, и это принесло ему международную известность в этой области. Мало того, что, как получил официальное признание указе, опубликованном в 1569 году по-делла-герцог Гвидобальдо II Ровере Урбино. В пузырем 998 Григорий V приписаны &quot;архиепископ Равенны полный принятия решений полномочия на площади Gabicce, которая находилась под властью его церкви до 1271, когда, согласно некоторым историческим источникам, замок Габиче союз с Римини и вас он представил, чтобы избежать постоянного преследования со стороны муниципалитета Пезаро. В трудах Пезаро Оливиери, выносимые на протяжении веков, на самом деле, сказать людям замка Габиче вступил с этим из Focara земель, приводящих к крепости Каттолика, в сельской местности Римини, чтобы укрыться от набегов Пезаро жаждущих завладеть землей Габичче расположенный в стратегической точки побережья и границы. В любом случае, до 1539 года, Габичче не находился под влиянием событий вблизи Пезаро и, наконец, в этом году замок и прилегающей к ней территории были предоставлены в вражде к Орацио Флориди Фано. Таким образом, крепость Габичче была история великих &quot;правителей&quot;. Архиепископ Равенны, она проходит через вражде к Орацио Флориди Фано, а затем вернуться к юрисдикции церкви Равенны, и, наконец, последовательность семьи Малатеста, то Сфорца, а затем Монтефельтро, чтобы передать в руки Делла Ровере в 1625 передал его в вражде к Ottaviano Mamiani. В 1631 году, закончив &#39;&#39; Одиссея &quot;и замок Габичче как, впрочем, во всем герцогство Пезаро и Урбино переходят в руки государства Папских и будет оставаться там в течение трех столетий. Здесь начинается медленный и неумолимый спад, который будет только положить конец все &quot;начало двадцатого века, когда она начнет эксплуатацию побережья, и там будет развитие экономики рыболовства и туризма. Это экономическое развитие будет медленно начать с рыбной ловли, а затем пройти всплеск, когда он начнет эксплуатацию побережья для туризма и Габичче-Маре станет одним из самых популярных приморских городов. Есть следы деятельности меркантильного в римские времена, но это действительно Габиче снова в начале 1900-х представляет собой &laquo;отсталость средств, особенно отсутствие реального порта. Структура порта &quot;очень грубо и он распадается в серию деревянных заборов, что линия берега рек. Отсюда рыбаков моллюсками со своими скромными еще толкаемым гребные лодки и &quot;рыболовных судов&quot;, парусные лодки для траления, начинают свой долгий путь к будущему и прогрессу. Важным шагом &quot;строительство порта с бетонными пирсами, что позволяет большие швартовые лодки, наличие которых питает отношения с балканскими странами, с которыми она торгует преимущественно песок и из которого вы импортируют древесину для домашнего использования. Порт также привлекает многих деловых мероприятий, в частности, поддерживает создание верфей для строительства и эксплуатации судов, которые до сих пор представляют собой важный аспект gabiccese жизни. Е &#39;в годы до начала Второй мировой войны, что Габиче меняет свое лицо также увеличивает свое население, прибывающий считать 2000 жителей. Он объединяет выбор жителей пользу квартиры площадью, чем в деревне на склоне холма территории: в 1942 году ратуша была перенесена в Габичче-Маре, где населенные пункты по-прежнему в количествах modesta.Persa собственность столицы, Габичче Монте остается в любом случае на сегодняшний день, место исторической памяти для всей страны, представляющей дань легенде, &quot;фантастическая память.&quot; Квадрат Габичче-Монте &quot;, как его тезка в Valbruna, легендарный город, который утверждают, что древние жители погружена от естественной бухты Vallugola. загадочные события, захватывающие истории, безымянные лица оживили коллективное воображение, связанный с городом исчез. И на протяжении многих лет, археологические находки обнаружены случайно рыбаками в чьи сети случайно остались inpigliate, помогли укрепить миф о том, что &quot;стать&quot; Атлантис &quot;лощина&quot; Адриатико. Есть исторические документы, легенды и таинственные камни, которые напоминают археологические находки, реальные остатки, такие как руки статуи, заглавной и герб, и с &#39;&#39; являются те, кто клянутся, что они погружаются в него можно полюбоваться руинами дорог и башни сегодня погруженной воспоминания о древнем городе.</p>\n', '<p>\n	L &#39;enige echte geschiedenis van de stad Gabicce Mare&#39; ingesloten op het grondgebied van Gabicce Monte, een klein dorp met uitzicht op de zee aan de hoogte van 150 meter, terwijl de huidige uiterlijk &#39;het gevolg van de recente gebeurtenissen in verband met de territoriale transformaties van de naoorlogse periode . Er zijn twee scholen van denken, die de oorsprong van de naam vast te stellen: de eerste zegt dat het komt van de naam van de leenheer in de tiende eeuw was verantwoordelijk voor gabiccesi gebieden naar de vallei, wiens huis werd genoemd Ligabitij Castrum, dwz Castle Ligabizio of Ligabizzi vervolgens omgezet in Ligabicci en vervolgens, vermoedelijk, in Le Gabicce en tenslotte Gabicce. De tweede school van denken gelooft in plaats daarvan dat de naam is afgeleid van het werk dat een keer gedaan door de inboorlingen, voornamelijk gewijd aan de landbouw en het fokken van dieren, vooral geiten waarvan gezegd snavels Legabecchi, wat &#39;grabbers geiten. Door een pauselijke bul van 998, waarin voor de eerste keer dat de woorden &quot;Castellum Ligabitii&quot; verschijnt, &#39;zou de werkelijke aanwezigheid van een verrijking af te leiden. oude kasteel Dell &#39;, blijft er niets en een idee van hoe het bleek wij kunnen het krijgen door te kijken naar de aquarellen van Francesco Mingucci en Liverani, die trouw hebben gereproduceerd zoals het verscheen in 1600 en in 1800. Benadrukt moet worden dat de roem van het kasteel al bekend was in 1500 dankzij de kunst van twee bekwame pottenbakkers Girolamo en Giacomo Lanfranco, respectievelijk vader en zoon, die prachtige terracotta werken met behulp van gouden versieringen geproduceerd. Girolamo Lanfranco was waarschijnlijk de pionier in het gebruik van goud als pure decoratie van keramiek en dit leverde hem internationale faam op dit gebied. Niet alleen dat, zowel verkregen offici&euml;le erkenning door een edict in 1569 uitgegeven door de Duke Guidobaldo II della Rovere van Urbino. In de zeepbel van de 998 Gregory V toegeschreven aan &#39;Aartsbisschop van Ravenna volledige beslissingsbevoegdheid over de Gabicce gebied dat onder het gezag van zijn kerk bleef tot 1271 toen, volgens sommige historische bronnen, het Kasteel Gabicce geallieerde met Rimini en u hij ingediend te ontsnappen aan de constante intimidatie door de gemeente Pesaro. De geschriften van de Pesaro Olivieri, overgeleverd door de eeuwen heen, in feite, vertel de mensen van het kasteel Gabicce samengevoegd met die van Focara gronden die aanleiding geven tot het fort van Cattolica, op het platteland van Rimini, om te schuilen tegen de invallen van Pesaro te popelen om het land in bezit te nemen Gabicce gepositioneerd in een strategisch punt van de kust en de grens. In ieder geval tot 1539, Gabicce werd be&iuml;nvloed door de gebeurtenissen van de in de buurt van Pesaro en tenslotte dit jaar het kasteel en het aangrenzende gebied werden in vete toegekend aan Orazio Floridi van Fano. Dus het fort van Gabicce had een geschiedenis van grote &quot;leiders&quot;. Aartsbisschop van Ravenna, het door de ruzie om Orazio Floridi van Fano en dan terug naar de bevoegdheid van de kerk van Ravenna, en tenslotte de opvolging van de familie Malatesta, dan is de Sforza en daarna de Montefeltro, overgaan in de handen van de Della Rovere in 1625 gaf het in vete Ottaviano Mamiani. In 1631, het be&euml;indigen van de &#39;Odyssee&#39; en het kasteel van Gabicce als, inderdaad, over het hele hertogdom Pesaro en Urbino overgaan in handen van de overheid Pauselijke en zal daar blijven voor drie eeuwen. Hier begint een langzame en onverbiddelijke verval dat alleen al &#39;het begin van de twintigste eeuw zal eindigen wanneer de exploitatie van de kust zal beginnen, en zal er een ontwikkeling van de economie van de visserij en het toerisme zijn. Deze economische ontwikkeling zal langzaam beginnen met vissen en vervolgens een stijging ondergaan wanneer zij de exploitatie van de kust voor het toerisme en Gabicce Mare zal beginnen zal een van de meest populaire badplaatsen. Er zijn sporen van een handels activiteit in de Romeinse tijd, maar het is echt Gabicce weer in het begin van 1900 presenteert een &#39;achterlijkheid van de middelen, met name het ontbreken van een echte poort. De haven structuur &#39;erg ruw en het lost in een reeks van houten hekken die de oever lijn. Vanaf hier de vissers van mosselen met hun bescheiden maar duwde roeiboten en &quot;vissersboten&quot;, zeilboten voor de trawlvisserij, beginnen hun lange weg naar de toekomst en vooruitgang. De belangrijke stap &#39;de aanleg van een haven met betonnen pijlers dat de grote ligplaats boten toelaat, waarvan de aanwezigheid voedt de betrekkingen met de Balkanlanden, waarmee het handelt voornamelijk zand en van waaruit u importeert hout voor huishoudelijk gebruik. De haven trekt ook veel zakelijke activiteiten, in het bijzonder steunt de oprichting van scheepswerven voor de bouw en het onderhoud van schepen die nog steeds een belangrijk aspect van gabiccese leven vertegenwoordigen. E &#39;in de jaren voor de Tweede Wereldoorlog, dat Gabicce verandert haar gezicht ook het verhogen van de bevolking die aankomt tot 2.000 inwoners tellen. Het consolideert de bewoners keuze om het vlakke gebied bevoordelen dan in het bergdorpje gebied: in 1942 het stadhuis werd verplaatst naar Gabicce Mare, waar de nederzettingen zijn nog steeds in hoeveelheden modesta.Persa de hoofdstad eigendom, Gabicce Monte blijft in ieder geval tot op heden, de plaats van de historische geheugen voor het hele land, die een eerbetoon aan de legende, &quot;de fantastische herinnering.&quot; Het plein van Gabicce Monte &#39;, zoals zijn naamgenoot in Valbruna, is de legendarische stad die de oude bewoners beweren ondergedompeld de natuurlijke baai van Vallugola. mysterieuze gebeurtenissen, spannende verhalen, hebben naamloze gezichten van de collectieve verbeelding gekoppeld aan de stad geanimeerde verdwenen. En door de jaren heen, vindt de archeologische ongeluk opgegraven door vissers in wiens netwerken willekeurig gebleven inpigliate, hebben bijgedragen aan de mythe van wat &#39;uitgegroeid tot een &quot;Atlantis&quot; dell&#39; Adriatico versterken. Er zijn historische documenten, legendes en mysterieuze stenen die archeologische vondsten lijken op echte overblijfselen zoals de arm van een standbeeld, een hoofdstad en een wapen, en c &#39;&#39; zijn mensen die zweren dat ze een duik nemen in deze is het mogelijk om de ru&iuml;nes van wegen bewonderen en torens ondergedompeld vandaag herinneringen van een oude stad.</p>\n', 'media/localita/img_Gabicce.jpg', 2, 43.966839, 12.756261, 41, '2979');
INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(22, 'Gola del furlo', 1, '<p>\n	La gola o passo del Furlo &egrave; una gola situata lungo il tracciato originario della via Flaminia, nel tratto in cui questa costeggia il fiume Candigliano affluente del Metauro nella provincia di Pesaro-Urbino.<br />\n	La forra si &egrave; formata tra il monte Pietralata (889 m) e il monte Paganuccio (976 m), grazie alla forza erosiva del fiume Candigliano; nei millenni ha raggiunto una notevole profondit&agrave;, che tuttavia attualmente non &egrave; pi&ugrave; visibile a causa della diga, costruita nel 1922, che ha ridotto l&#39;impetuoso corso d&rsquo;acqua a un placido lago.<br />\n	Con Decreto del Ministero dell&#39;Ambiente del 6 febbraio 2001 pubblicato sulla Gazzetta Ufficiale del 12 giugno 2001, Serie Generale n.134, &egrave; stata istituita la Riserva naturale statale Gola del Furlo.<br />\n	<br />\n	Per consentire un pi&ugrave; agevole passaggio di persone e veicoli, fu fatta scavare, dall&#39;imperatore Vespasiano, una galleria nel punto pi&ugrave; stretto della gola che fu detta &quot;petra pertusa&quot; o &quot;forulum&quot; (piccolo foro), da cui &quot;Furlo&quot;; accanto a essa si trova un precedente varco di epoca etrusca, lungo 8 m, largo 3,30 m e alto 4,45 m, e una piccola chiesetta, detta della Botte, un tempo abitata da un eremita.<br />\n	Al disopra dell&#39;ingresso nord-orientale &egrave; ancora visibile l&rsquo;iscrizione: IMP(erator) CAESAR AUG(ustus) &ndash; VESPASIANUS PONT(ifex) MAX(imus) &ndash; TRIB(unicia) POT(estate) VII IMP(erator) XVII P(ater) P(atriae) CO(n)S(ul) VIII &ndash; CENSOR FACIUND(um) CURAVIT (l&rsquo;ultima asta dell&rsquo;VIII &egrave; probabilmente un&#39;aggiunta), che stabilisce il compimento dell&rsquo;opera tra il 76 e il 77 d.C. La galleria &egrave; lunga 38,30 m, larga al massimo 5,47 m, alta 5,95 m; &egrave; tutta scavata nel calcare compatto mediante scalpello, di cui si vedono i tagli a gradina, ed &egrave; senza rivestimento.</p>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	<i>Fonte: Wikipedia</i></p>\n', '<div>\n	The throat or step Furlo is a gorge located along the original route of the Via Flaminia, in the stretch where the river runs along this Candigliano tributary of the Metauro in Pesaro-Urbino province.</div>\n<div>\n	The gorge was formed between Mount Pietralata (889 m) and Mount Paganuccio (976 m), thanks to the erosive power of the river Candigliano; the millennia has reached a considerable depth, which, however, is currently not visible because of the dam, built in 1922, which reduced the rushing river in a placid lake.</div>\n<div>\n	By Decree of the Ministry of 6 February 2001 published in the Official Journal of 12 June 2001, General Series 134, was established the State Nature Reserve Gola del Furlo.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	To allow easier passage of people and vehicles, was hewn, Emperor Vespasian, a gallery at the narrowest point of the gorge which was called &quot;petra pertusa&quot; or &quot;forulum&quot; (small hole), from which &quot;Furlo&quot;; next to it is a previous passage of Etruscan, 8 m long, 3.30 m wide and 4.45 m high, and a small church called the Barrel, once inhabited by a hermit.</div>\n<div>\n	In the north-eastern entrance is still visible above the inscription: IMP (erator) CAESAR AUG (ustus) - Vespasianus PONT (ifex) MAX (Imus) - TRIB (unicia) POT (summer) VII IMP (erator) XVII P (ater) P (atriae) CO (n) S (ul) VIII - CENSOR FACIUND (um) CURAVIT (the last of the eighth auction is probably an addition), which establishes the fulfillment of the work between 76 and 77 AD The gallery is 38.30 m long, 5.47 m wide at most, 5.95 m high; is all dug in compact limestone using chisels, of which you see the cuts to chisel, and is without lining.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Source: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	La gorge ou l&#39;&eacute;tape Furlo est une gorge situ&eacute;e le long de l&#39;itin&eacute;raire initial de la Via Flaminia, dans le tron&ccedil;on o&ugrave; la rivi&egrave;re coule le long de cet affluent Candigliano du Metauro dans la province de Pesaro-Urbino.</div>\n<div>\n	La gorge a &eacute;t&eacute; form&eacute; entre le mont Pietralata (889 m) et le mont Paganuccio (976 m), gr&acirc;ce &agrave; la puissance &eacute;rosive de la rivi&egrave;re Candigliano; des mill&eacute;naires a atteint une profondeur consid&eacute;rable, qui, cependant, est actuellement pas visible &agrave; cause du barrage, construit en 1922, qui a r&eacute;duit la rivi&egrave;re se pr&eacute;cipiter dans un lac placide.</div>\n<div>\n	Par d&eacute;cret du minist&egrave;re du 6 F&eacute;vrier 2001 publi&eacute; au Journal officiel du 12 Juin 2001, le g&eacute;n&eacute;ral de la s&eacute;rie 134, a &eacute;t&eacute; cr&eacute;&eacute; l&#39;&Eacute;tat r&eacute;serve naturelle de Gola del Furlo.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Pour permettre un passage plus facile des personnes et des v&eacute;hicules, a &eacute;t&eacute; taill&eacute;, l&#39;empereur Vespasien, une galerie au point le plus &eacute;troit de la gorge qui a &eacute;t&eacute; appel&eacute; &quot;pertusa petra&quot; ou &quot;forulum&quot; (petit trou), &agrave; partir de laquelle &quot;Furlo&quot;; &agrave; c&ocirc;t&eacute; de lui est un passage pr&eacute;c&eacute;dent de l&#39;&eacute;trusque, 8 m de long, 3,30 m de large et 4,45 m de haut, et une petite &eacute;glise appel&eacute;e Barrel, autrefois habit&eacute;e par un ermite.</div>\n<div>\n	Dans l&#39;entr&eacute;e nord-est est toujours visible au-dessus de l&#39;inscription: IMP (rateur) CAESAR ao&ucirc;t (ustus) - Vespasien PONT (ifex) MAX (Imus) - TRIB (unicia) POT (&eacute;t&eacute;) VII IMP (rateur) XVII P (ater) P (atriae) CO (n) S (ul) VIII - CENSOR FACIUND (um) CURAVIT (le dernier de la huiti&egrave;me vente aux ench&egrave;res est probablement une addition), qui &eacute;tablit l&#39;accomplissement du travail entre 76 et 77 AD La galerie est 38,30 m de long, 5,47 m de large au plus, 5,95 m de haut; est tout creus&eacute; dans le calcaire compact utilisant burins, dont vous voyez les coupes &agrave; ciseau, et est sans doublure.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Source: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Der Hals oder Schritt Furlo ist eine Schlucht entlang der urspr&uuml;nglichen Route der Via Flaminia, in der Strecke befindet, wo der Fluss verl&auml;uft entlang dieser Candigliano Nebenflu&szlig; des Metauro in Pesaro-Urbino Provinz.</div>\n<div>\n	Die Schlucht wurde zwischen dem Monte Pietralata (889 m) und Mount Paganuccio (976 m), dank der erosive Kraft des Flusses Candigliano gebildet; die Jahrtausende hat eine betr&auml;chtliche Tiefe erreicht, die jedoch derzeit wegen der Damm nicht sichtbar ist, im Jahre 1922 gebaut, die den rei&szlig;enden Fluss in einem ruhigen See reduziert.</div>\n<div>\n	Mit dem Erlass des Ministeriums vom 6. Februar ver&ouml;ffentlicht 2001 im Amtsblatt vom 12. Juni 2001, Hauptserie 134, wurde der Staat Naturschutzgebiet Gola del Furlo etabliert.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Um einfacher Durchgang von Personen und Fahrzeugen zu erm&ouml;glichen, wurde gehauen, Kaiser Vespasian, eine Galerie an der engsten Stelle der Schlucht, die &quot;petra pertusa&quot; oder &quot;forulum&quot; (kleines Loch), aus dem &quot;Furlo&quot; genannt wurde; daneben ist eine vorherige Durchgang der etruskischen, 8 m lang, 3,30 m breit und 4,45 m hoch, und eine kleine Kirche namens Barrel, die einst von einem Eremiten bewohnt.</div>\n<div>\n	Im Nordosten der Eingang ist noch sichtbar &uuml;ber der Inschrift: IMP (erator) CAESAR August (ustus) - Vespasianus PONT (IFEX) MAX (Imus) - TRIB (unicia) POT (Sommer) VII IMP (erator) XVII P (ater) P (atriae) CO (n) S (ul) VIII - CENSOR FACIUND (um) CURAVIT (der letzte der achte Auktion ist wahrscheinlich ein Zusatz), die die Erf&uuml;llung der Arbeit zwischen 76 herstellt und 77 AD Die Galerie ist 38,30 m lang, 5,47 m breit h&ouml;chstens 5,95 m hoch; ist alles in kompakter Kalkstein mit Mei&szlig;eln gegraben, von denen man die Schnitte sehen mei&szlig;eln, und ist ohne Futter.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Quelle: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	La garganta o paso Furlo es un desfiladero situado a lo largo de la ruta original de la V&iacute;a Flaminia, en el tramo donde el r&iacute;o corre a lo largo de este afluente Candigliano del Metauro en la provincia de Pesaro-Urbino.</div>\n<div>\n	La garganta se form&oacute; entre el Monte Pietralata (889 m) y el Monte Paganuccio (976 m), gracias a la fuerza erosiva del r&iacute;o Candigliano; los milenios ha alcanzado una profundidad considerable, que, sin embargo, en la actualidad no es visible debido a la presa, construida en 1922, lo que redujo el r&iacute;o corriendo en un lago apacible.</div>\n<div>\n	Por Decreto del Ministerio de 6 de febrero de 2001 publicado en el Diario Oficial del 12 de junio de 2001, Serie General, 134, se estableci&oacute; la Reserva Natural Estatal Gola del Furlo.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Para facilitar el pasaje de personas y veh&iacute;culos, fue labrada, emperador Vespasiano, una galer&iacute;a en el punto m&aacute;s estrecho de la garganta que se llam&oacute; &quot;pertusa Petra&quot; o &quot;forulum&quot; (agujero peque&ntilde;o), de la que &quot;Furlo&quot;; junto a &eacute;l, es un paso previo de los Etruscos, 8 m de largo, 3,30 m de ancho y 4,45 m de altura, y una peque&ntilde;a iglesia llamada el barril, una vez habitada por un ermita&ntilde;o.</div>\n<div>\n	En la entrada norte-oriental a&uacute;n es visible por encima de la inscripci&oacute;n: IMP (rador) CAESAR agosto (ustus) - Vespasianus PONT (IFEX) MAX (Imus) - TRIB (unicia) POT (verano) VII IMP (rador) P XVII (ater) P (atriae) CO (n) S (ul) VIII - CENSOR FACIUND (um) CURAVIT (el &uacute;ltimo de la octava subasta es probablemente una adici&oacute;n), que establece el cumplimiento de la obra entre el 76 y el 77 dC La galer&iacute;a es 38.30 m de largo, 5,47 m de ancho como m&aacute;ximo, 5,95 m de altura; es todo lo excavado en piedra caliza compacta utilizando cinceles, de los cuales se ven los cortes de cincel, y es sin forro.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Fuente: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	В горле или шаг Furlo является ущельем расположен вдоль первоначального маршрута Via Flaminia, в натяжку, где река проходит вдоль этого Candigliano приток Metauro в провинции Пезаро-Урбино.</div>\n<div>\n	Ущелье была образована между горой Pietralata (889 м) и гора Paganuccio (976 м), благодаря эрозионной мощности реки Candigliano; тысячелетий достиг значительную глубину, которая, однако, в настоящее время не видно из-за плотины, построенной в 1922 году, что позволило уменьшить бурлящие реки в безмятежном озере.</div>\n<div>\n	Постановлением Министерства от 6 февраля 2001 года, опубликованном в официальном журнале от 12 июня 2001 года генерал серии 134, был создан Государственный природный заповедник Гола дель Furlo.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Чтобы обеспечить более легкий проход людей и транспортных средств, был высечен, император Веспасиан, галерея в самом узком месте ущелья, которая называлась &quot;петра Pertusa&quot; или &quot;forulum&quot; (небольшое отверстие), из которых &quot;Furlo&quot;; рядом с ним предыдущий проход этрусского, длиной 8 м, 3,30 м в ширину и 4,45 м, а небольшая церковь называется Бочка, когда-то жили отшельником.</div>\n<div>\n	В входе на северо-востоке по-прежнему видна над надписью: IMP (ратор) ЦЕЗАРЬ Августом (ustus) - Веспасиан PONT (IFEX) MAX (Имус) - TRIB (unicia) ПОТ (лето) VII IMP (ратор) XVII P (Атера) P (atriae) CO (п) S (мкл) VIII - цензор FACIUND (мкм) CURAVIT (последний из восьмого аукциона, вероятно, является дополнением), который устанавливает выполнение работ между 76 и 77 AD В галерее 38,30 м, шириной 5,47 м, самое большее, 5,95 м в высоту; все вырытые в компактной известняка с помощью зубила, из которых вы видите порезы долото, и без подкладки.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Источник: Википедия</div>\n', '<div>\n	De keel of stap Furlo is een kloof gelegen langs de oorspronkelijke route van de Via Flaminia, in het traject waar de rivier loopt langs deze Candigliano zijrivier van de Metauro in de provincie Pesaro-Urbino.</div>\n<div>\n	De kloof is ontstaan ​​tussen de berg Pietralata (889 m) en Mount Paganuccio (976 m), dankzij de eroderende kracht van de rivier Candigliano; de millennia heeft een aanzienlijke diepte, die echter, is op dit moment niet zichtbaar is als gevolg van de dam, gebouwd in 1922, waarin de ruisende rivier in een rustig meer verminderd bereikt.</div>\n<div>\n	Door het besluit van het ministerie van 6 februari 2001 gepubliceerd in het Publicatieblad van 12 juni 2001, General Series 134, werd opgericht de staat Nature Reserve Gola del Furlo.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Om makkelijker doorgang van personen en voertuigen mogelijk te maken, werd gehouwen, keizer Vespasianus, een galerie op het smalste punt van de kloof die &quot;petra pertusa&quot; of &quot;forulum&quot; (klein gat) werd genoemd, van waaruit &quot;Furlo&quot;; naast het is een eerdere passage van de Etruskische, 8 m lang, 3,30 m breed en 4,45 m hoog, en een kleine kerk genaamd de Barrel, ooit bewoond door een kluizenaar.</div>\n<div>\n	In de noord-oostelijke ingang is nog steeds zichtbaar is boven het opschrift: IMP (ler) CAESAR augustus (ustus) - Vespasianus PONT (ifex) MAX (Imus) - TRIB (unicia) POT (zomer) VII IMP (ler) XVII P (ater) P (atriae) CO (n) S (UL) VIII - CENSOR FACIUND (um) CURAVIT (de laatste van de achtste veiling is waarschijnlijk een toevoeging), die de uitvoering van het werk legt tussen 76 en 77 AD De galerie is 38,30 m lang, 5,47 m breed op de meeste, 5,95 m hoog; is al gegraven in compacte kalksteen met behulp van beitels, waarvan u de bezuinigingen op beitel, en is zonder voering.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Bron: Wikipedia</div>\n', 'media/localita/img_Gola del furlo.jpg', 4, 43.6444, 12.7311, 41, '28'),
(23, 'Gradara', 1, '<p>\n	&egrave; situato nell&#39;entroterra della riviera marchigiano-romagnola, poco distante dal mare e con un piacevole paesaggio collinare - estrema propaggine dell&#39;Appennino - che le fa da sfondo. &egrave; conosciuto soprattutto per la sua storica Rocca malatestiana, che assieme al suo borgo fortificato ed alla sua cinta muraria rappresentano un caratteristico esempio di architettura medievale, frutto di un accurato restauro attuato all&#39;inizio del XX secolo.<br />\n	<br />\n	La storia antica di Gradara &egrave; strettamente legata alle vicissitudini del suo castello, soggetto nei secoli al dominio delle famiglie Malatesta, Sforza, Della Rovere. Secondo la leggenda, in esso trovarono la morte Paolo Malatesta e Francesca da Rimini, uccisi per gelosia dal fratello di Paolo, Gianciotto Malatesta.</p>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	<i>Fonte: Wikipedia</i></p>\n', '<div>\n	It is located in the hinterland of the Marche-Romagna coast, not far from the sea and with a beautiful, hilly landscape - extreme offshoot of the Apennines - that is the background. is best known for its historic Rocca Malatesta, who along with his fortified town and its walls are a typical example of medieval architecture, the result of a careful restoration carried out in the early twentieth century.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The early history of Gradara is closely tied to the vicissitudes of his castle, for centuries subject to the dominion of the families Malatesta, Sforza, Della Rovere. According to legend, in it were killed Paolo Malatesta and Francesca da Rimini, killed out of jealousy by his brother Paul, Gianciotto Malatesta.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Source: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Il est situ&eacute; dans l&#39;arri&egrave;re-pays de la c&ocirc;te Marche-Romagne, non loin de la mer et avec un beau paysage vallonn&eacute; - extr&ecirc;me ramification des Apennins - qui est l&#39;arri&egrave;re-plan. est mieux connu pour son historique Rocca Malatesta, qui, avec sa ville fortifi&eacute;e et ses murs sont un exemple typique de l&#39;architecture m&eacute;di&eacute;vale, le r&eacute;sultat d&#39;une restauration minutieuse effectu&eacute;e au d&eacute;but du XXe si&egrave;cle.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	L&#39;histoire des d&eacute;buts de Gradara est &eacute;troitement li&eacute;e aux vicissitudes de son ch&acirc;teau, pendant des si&egrave;cles soumis &agrave; la domination des familles Malatesta, Sforza, Della Rovere. Selon la l&eacute;gende, il a &eacute;t&eacute; tu&eacute; Paolo Malatesta et Francesca da Rimini, tu&eacute; par jalousie par son fr&egrave;re Paul, Gianciotto Malatesta.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Source: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	extreme Ableger des Apennin - - Es liegt im Hinterland der Marche-Romagna K&uuml;ste, nicht weit vom Meer entfernt und mit einer sch&ouml;nen, h&uuml;geligen Landschaft gelegen, die der Hintergrund ist. am besten ist bekannt f&uuml;r seine historischen Rocca malatestianischen, der zusammen mit seiner Festungsstadt und seine W&auml;nde sind ein typisches Beispiel f&uuml;r mittelalterliche Architektur bekannt ist, f&uuml;hrte das Ergebnis einer sorgf&auml;ltigen Restaurierung in den fr&uuml;hen zwanzigsten Jahrhunderts aus.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die fr&uuml;he Geschichte von Gradara ist eng mit dem Wechsel seines Schlosses gebunden, die seit Jahrhunderten unter der Herrschaft der Familien malatestianischen, Sforza, Della Rovere. Der Legende nach wurden darin Paolo Malatesta und Francesca da Rimini get&ouml;tet, aus Eifersucht von seinem Bruder Paul, Gianciotto malatestianischen get&ouml;tet.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Quelle: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Se encuentra en el interior de la costa Marche-Romagna, no muy lejos del mar y con una hermosa, paisaje monta&ntilde;oso - rama extrema de los Apeninos - que es el fondo. es mejor conocido por su hist&oacute;rica Rocca Malatesta, quien junto con su ciudad fortificada y sus paredes son un ejemplo t&iacute;pico de la arquitectura medieval, el resultado de una cuidadosa restauraci&oacute;n llevada a cabo a principios del siglo XX.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La historia temprana de Gradara est&aacute; estrechamente ligada a las vicisitudes de su castillo, sometidas durante siglos al dominio de las familias Malatesta, Sforza, Della Rovere. Seg&uacute;n la leyenda, en el que murieron Paolo Malatesta y Francesca da Rimini, matado por celos por su hermano Paul, Gianciotto Malatesta.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Fuente: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Он расположен в глубине побережья Marche-Романьи, недалеко от моря и с прекрасным, холмистый ландшафт - экстремальный ответвлением Апеннин - то есть фон. лучше всего известен своим историческим Rocca Малатеста, который вместе со своим укрепленного города и его стен являются типичным примером средневековой архитектуры, результатом тщательной реставрации проводится в начале двадцатого века.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Ранняя история Gradara тесно связана с превратностями своего замка, в течение многих столетий, подлежащих владычеством семей Малатеста, Сфорца, Делла Ровере. Согласно легенде, в нем были убиты Паоло Малатеста и Франческа да Римини, убил из ревности его брата Павла, Gianciotto Малатеста.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Источник: Википедия</div>\n', '<div>\n	Het is gelegen in het achterland van de Marche-Romagna kust, niet ver van de zee en met een prachtig heuvelachtig landschap - extreme uitloper van de Apennijnen - dat is de achtergrond. is het best bekend om zijn historische Rocca Malatesta, die samen met zijn versterkte stad en de muren zijn een typisch voorbeeld van middeleeuwse architectuur, het resultaat van een zorgvuldige restauratie uitgevoerd in het begin van de twintigste eeuw.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De vroege geschiedenis van Gradara is nauw verbonden met het wel en wee van zijn kasteel, al eeuwenlang onder de heerschappij van de families Malatesta, Sforza, Della Rovere. Volgens de legende, daarin werden gedood Paolo Malatesta en Francesca da Rimini, vermoord uit jaloezie door zijn broer Paul, Gianciotto Malatesta.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Bron: Wikipedia</div>\n', 'media/localita/img_Gradara.jpg', 4, 43.940989, 12.772981, 41, '3214'),
(24, 'Gubbio', 1, '<br />\n<p>\n	Gubbio &egrave; un comune italiano di 32.998 abitanti della provincia di Perugia, in Umbria. La superficie del territorio comunale &egrave; la pi&ugrave; vasta della regione, e la settima in Italia. Fa parte della comunit&agrave; montana Alto Chiascio, associazione nazionale Citt&agrave; del Tartufo e Associazione Italiana Citt&agrave; della Ceramica.<br />\n	<br />\n	<b>Monumenti e luoghi d&#39;interesse</b><br />\n	&nbsp;</p>\n<ul>\n	<li>\n		Palazzo dei Consoli</li>\n	<li>\n		Palazzo Pretorio</li>\n	<li>\n		Chiesa di San Francesco</li>\n	<li>\n		Palazzo Ducale</li>\n	<li>\n		Cattedrale dei Santi Mariano e Giacomo</li>\n	<li>\n		San Giovanni Battista</li>\n	<li>\n		San Domenico</li>\n	<li>\n		Basilica di Sant&#39;Ubaldo</li>\n	<li>\n		Teatro romano</li>\n</ul>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	<i>Fonte: Wikipedia</i></p>\n', '<div>\n	Gubbio is an Italian town of 32,998 inhabitants in the province of Perugia, in Umbria. The surface of the municipality is the largest in the region, and the seventh in Italy. It is part of the Mountain Community Alto Chiascio, National Truffle City Association and the Italian Association of Cities of Ceramics.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Monuments and places of interest</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Palazzo dei Consoli</div>\n<div>\n	Praetorian Palace</div>\n<div>\n	Church of San Francesco</div>\n<div>\n	Ducal Palace</div>\n<div>\n	Cathedral of Saints Marian and James</div>\n<div>\n	St. John Baptist</div>\n<div>\n	San Domenico</div>\n<div>\n	Basilica of St. Ubaldo</div>\n<div>\n	Roman Theatre</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Source: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Gubbio est une ville italienne de 32,998 habitants dans la province de P&eacute;rouse, en Ombrie. La surface de la commune est la plus importante dans la r&eacute;gion, et le septi&egrave;me en Italie. Il fait partie de la Communaut&eacute; de montagne Alto Chiascio, National Truffle Ville Association et l&#39;Association italienne des villes de la C&eacute;ramique.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Monuments et lieux d&#39;int&eacute;r&ecirc;t</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Palazzo dei Consoli</div>\n<div>\n	Praetorian Palais</div>\n<div>\n	Eglise de San Francesco</div>\n<div>\n	Palazzo Ducale</div>\n<div>\n	Cath&eacute;drale des Saints Marian et James</div>\n<div>\n	San Giovanni Battista</div>\n<div>\n	San Domenico</div>\n<div>\n	Basilique de Saint Ubaldo</div>\n<div>\n	th&eacute;&acirc;tre romain</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Source: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Gubbio ist eine italienische Stadt von 32.998 Einwohnern in der Provinz von Perugia, in Umbrien. Die Oberfl&auml;che der Gemeinde ist die gr&ouml;&szlig;te in der Region, und die siebte in Italien. Es ist Teil der Berggemeinde Alto Chiascio, National Truffle City Vereinigung und der Verband der italienischen St&auml;dte der Keramik.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Denkm&auml;ler und Sehensw&uuml;rdigkeiten</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Palazzo dei Consoli</div>\n<div>\n	Pr&auml;torenpalast</div>\n<div>\n	Kirche San Francesco&nbsp;</div>\n<div>\n	Palazzo Ducale</div>\n<div>\n	Kathedrale der Heiligen Marian und James</div>\n<div>\n	San Giovanni Battista</div>\n<div>\n	San Domenico&nbsp;</div>\n<div>\n	Basilika St. Ubaldo</div>\n<div>\n	r&ouml;mische Theater</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Quelle: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Gubbio es una ciudad italiana de 32,998 habitantes en la provincia de Perugia, en Umbr&iacute;a. La superficie del municipio es el m&aacute;s grande de la regi&oacute;n, y el s&eacute;ptimo en Italia. Es parte de la Comunidad de Monta&ntilde;a Alto Chiascio, Asociaci&oacute;n Nacional de la Ciudad de trufa y la Asociaci&oacute;n Italiana de Ciudades de la Cer&aacute;mica.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Monumentos y lugares de inter&eacute;s</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Palazzo dei Consoli</div>\n<div>\n	Palacio pretorio</div>\n<div>\n	Iglesia de San Francisco</div>\n<div>\n	Palazzo Ducale</div>\n<div>\n	Catedral de los Santos de Marian y James</div>\n<div>\n	San Juan Bautista</div>\n<div>\n	San Domenico</div>\n<div>\n	Bas&iacute;lica de San Ubaldo</div>\n<div>\n	teatro romano</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Fuente: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Губбио является итальянский город 32,998 жителей в провинции Перуджа, в Умбрии. Поверхность муниципалитета является самым крупным в регионе, а также седьмым в Италии. Она является частью Mountain Community Alto Chiascio, Национальный городской ассоциации трюфель и Итальянской ассоциации городов керамики.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Памятники и достопримечательности</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Палаццо дей Consoli</div>\n<div>\n	Преторианец дворец</div>\n<div>\n	Церковь Сан-Франческо</div>\n<div>\n	Палаццо Дукале</div>\n<div>\n	Собор святых Мэриан и Джеймса</div>\n<div>\n	Сан - Джованни Баттиста</div>\n<div>\n	Сан - Доменико</div>\n<div>\n	Базилика Святого Убальдо</div>\n<div>\n	Римский театр</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Источник: Википедия</div>\n', '<div>\n	Gubbio is een Italiaanse stad van 32.998 inwoners in de provincie Perugia, in Umbri&euml;. De oppervlakte van de gemeente is de grootste in de regio, en de zevende in Itali&euml;. Het maakt deel uit van de Berg Gemeenschap Alto Chiascio, National Truffle Stad Association en de Italiaanse Vereniging van Steden van de Keramiek.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Monumenten en bezienswaardigheden</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Palazzo dei Consoli</div>\n<div>\n	Praetorian Palace</div>\n<div>\n	Kerk van San Francesco</div>\n<div>\n	Palazzo Ducale</div>\n<div>\n	Kathedraal van de Heiligen Marian en James</div>\n<div>\n	San Giovanni Battista</div>\n<div>\n	San Domenico</div>\n<div>\n	Basiliek van St. Ubaldo</div>\n<div>\n	Romeins theater</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Bron: Wikipedia</div>\n', 'media/localita/img_Gubbio.jpg', 4, 43.35, 12.566667, 54, '3324');
INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(25, 'Loreto', 1, '<p>\n	Loreto &egrave; famosa per essere la sede della Basilica della Santa Casa, uno dei pi&ugrave; importanti e antichi luoghi di pellegrinaggio mariano del mondo cattolico.<br />\n	<br />\n	Fin dai primi secoli dell&rsquo;era cristiana, la tradizione affermava che a Nazaret si trovasse la piccola dimora della Vergine, dove ella nacque, dove ebbe luogo l&rsquo;annuncio dell&rsquo;Arcangelo Gabriele e dove visse con Ges&ugrave; e Giuseppe nella Sacra Famiglia. Dopo la Risurrezione, gli Apostoli si sarebbero riuniti in questa casa e avrebbero celebrato l&#39;Eucaristia conformemente all&rsquo;insegnamento di Ges&ugrave;.<br />\n	Agli inizi di maggio del 1291, Nazaret e tutta la Palestina erano ormai dominio dei turchi; alcuni angeli allora, scesi dal cielo prelevarono la Santa Casa e la portarono in volo.</p>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	<br />\n	Il 10 maggio 1291 gli angeli lasciarono la casa a Tersatto, nei pressi della citt&agrave; di Fiume; furono dei boscaioli, stupiti, a trovare la piccola dimora. In quel luogo, per&ograve;, i pellegrini erano spesso preda di ladri e malfattori; cos&igrave;, tre anni e sette mesi dopo, gli angeli ripresero la casa di Nazareth e con essa si alzarono in volo. Attraversarono l&#39;Adriatico e appena giunti nelle Marche la posarono nei pressi di Ancona, nel luogo in cui oggi sorge la chiesa di Santa Maria Liberatrice di Posatora, il cui nome la tradizione fa derivare proprio da questo evento: posa-et-ora (fermati e prega).</p>\n<p>\n	La Santa Casa rest&ograve; in quel luogo otto mesi; poi gli angeli la sollevarono nuovamente e la posarono nei pressi di Porto Recanati, in localit&agrave; &quot;Banderuola&quot;. Questa volta furono dei pastori a vedere una luce abbagliante uscire dalle nubi e, dietro la luce, la casa. Il luogo era per&ograve; troppo vicino al mare e dunque esposto ai pericoli delle incursioni turche; inoltre anche l&igrave; cominciavano ad accorrere malfattori per derubare i fedeli che giungevano in pellegrinaggio. Otto mesi pi&ugrave; tardi la Casa venne nuovamente spostata dagli angeli; il terreno su cui venne posata era di propriet&agrave; di due fratelli che presto iniziarono ad approfittarsi dei pellegrini e poi anche a contendersi i guadagni. Di nuovo gli angeli sollevarono in volo la casa e la posarono, nella notte fra il 9 e il 10 dicembre del 1294, al centro della strada che da Recanati va al suo porto, e dunque in un luogo pubblico, che nessuno avrebbe potuto reclamare e sfruttare. Il luogo scelto si trovava sulla cima di una collina coperta di lauri. Dal termine latino laurus il luogo si chiam&ograve; Lauretum, e quindi &quot;Loreto&quot;.<br />\n	Il viaggio della casa di Nazaret verso Loreto &egrave; detto &quot;traslazione della Santa Casa&quot; e con tale nome &egrave; rappresentato nelle opere degli artisti dei secoli passati. Nelle Marche &egrave; viva la tradizione di accendere grandi fuochi (i focaracci) nella notte tra il 9 e il 10 dicembre per &quot;rischiarare il cammino alla Santa Casa&quot;; si tratta dei fuochi della notte della Venuta, intendendo per &quot;venuta&quot; l&#39;arrivo della Santa Casa. Nel 1617, grazie all&#39;iniziativa del frate cappuccino anconitano fra Tommaso, l&#39;usanza si diffuse capillarmente in tutte le Marche[8]. Per questo motivo nel calendario cattolico la festa della Madonna di Loreto cade il dieci dicembre e la giornata delle Marche si celebra nello stesso giorno.</p>\n<p>\n	<br />\n	La Madonna di Loreto &egrave; venerata come patrona degli aviatori, infatti il 12 settembre 1920 ebbe luogo a Loreto la festa per la proclamazione della Madonna di Loreto quale &quot;Patrona degli Aeronauti&quot;, decretata con breve di papa Benedetto XV del 24 marzo dello stesso anno.</p>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	<i>Fonte: Wikipedia</i></p>\n', '<div>\n	Loreto is famous for being the seat of the Basilica of the Holy House, one of the oldest and most important Marian pilgrimage sites of the Catholic world.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	From the first centuries of the Christian era, the tradition stated that in Nazareth he was little of the Virgin residence, where she was born, where took place the announcement of the Archangel Gabriel and where he lived with Jesus and Joseph in the Holy Family. After the Resurrection, the Apostles would meet in this house and they celebrated the Eucharist as Jesus taught.</div>\n<div>\n	At the beginning of May of 1291, Nazareth and all of Palestine were now the domain of the Turks; some angels then descended from heaven withdrew the Holy House and took her in flight.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	On 10 May 1291 the angels left the house on Trsat, near the city of Rijeka; They were lumberjacks, amazed, to find the small house. There, however, the pilgrims were often prey to thieves and criminals; so, three years and seven months later, the angels took up the house of Nazareth and with it flew up. They crossed the Adriatic and just arrived in the Marches placed her near Ancona, in the place where now stands the church of Santa Maria Liberator of Posatora, whose name tradition derives precisely from this event: laying-et-hours (stopped and pray).</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The Holy House stood in that place eight months; Then the angels lifted her up again and rested near Porto Recanati, in the &quot;Vane&quot;. This time it was the pastors to see a dazzling light out from the clouds and behind the light, the house. The place, however, was too close to the sea and therefore exposed to the dangers of the Turkish incursions; Furthermore there also were beginning to flock criminals to rob the faithful who came on pilgrimage. Eight months later the house was again moved by angels; the land on which was laid was owned by two brothers who soon began to take advantage of the pilgrims and then also to contend for the gains. Again the angels lifted in flight home and rested, during the night between 9 and 10 December 1294, in the middle of the road that goes from Recanati to its port, and thus in a public place, no one could complain and exploit. The site chosen was on top of a hill covered with laurels. From the Latin Laurus Lauretum the place was called, and then &quot;Loreto.&quot;</div>\n<div>\n	The journey of the home in Nazareth to Loreto is called &quot;translation of the Holy House&quot; and this name is represented in the works of the artists of past centuries. In the Marche is alive the tradition of lighting bonfires (the focaracci) on the night between 9 and 10 December to &quot;illuminate the road to the Holy House&quot;; these are the fires of the night coming, meaning &quot;coming&quot; the arrival of the Holy House. In 1617, thanks to the initiative of the Capuchin friar Tommaso anconitano, the custom spread widely in all the Marche [8]. For this reason, in the Catholic calendar the feast of Our Lady of Loreto falls on December 10 and the Marches day is celebrated on the same day.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The Madonna of Loreto is venerated as patron saint of aviators, in fact September 12, 1920 was held in Loreto the party for the proclamation of Our Lady of Loreto as &quot;Patron of aeronauts&quot;, decreed by Pope Benedict XV brief of March 24 of that year.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Source: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Loreto est c&eacute;l&egrave;bre pour &ecirc;tre le si&egrave;ge de la Basilique de la Sainte Maison, un des plus anciens et des plus importants lieux de p&egrave;lerinage marial du monde catholique.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	D&egrave;s les premiers si&egrave;cles de l&#39;&egrave;re chr&eacute;tienne, la tradition a d&eacute;clar&eacute; que, &agrave; Nazareth, il avait peu de la r&eacute;sidence Virgin, o&ugrave; elle est n&eacute;e, o&ugrave; a eu lieu l&#39;annonce de l&#39;Archange Gabriel et o&ugrave; il a v&eacute;cu avec J&eacute;sus et Joseph dans la Sainte Famille. Apr&egrave;s la r&eacute;surrection, les ap&ocirc;tres se r&eacute;unirait dans cette maison et ils c&eacute;l&eacute;br&eacute; l&#39;Eucharistie comme J&eacute;sus a enseign&eacute;.</div>\n<div>\n	Au d&eacute;but du mois de mai 1291, Nazareth et toute la Palestine &eacute;taient maintenant le domaine des Turcs; des anges alors descendus du ciel ont retir&eacute; la Sainte Maison et l&#39;ont emmen&eacute;e en vol.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Le 10 mai 1291 les anges ont quitt&eacute; la maison sur Trsat, pr&egrave;s de la ville de Rijeka; Ils &eacute;taient b&ucirc;cherons, &eacute;tonn&eacute;s, pour trouver la petite maison. Il, cependant, les p&egrave;lerins &eacute;taient des proies souvent pour les voleurs et les criminels; donc, trois ans et sept mois plus tard, les anges ont pris la maison de Nazareth et avec elle a vol&eacute; vers le haut. Ils ont travers&eacute; l&#39;Adriatique et vient d&#39;arriver dans les Marches l&#39;ont plac&eacute;e pr&egrave;s d&#39;Anc&ocirc;ne, dans le lieu o&ugrave; se trouve maintenant l&#39;&eacute;glise de Santa Maria Lib&eacute;rateur de Posatora, dont la tradition nom d&eacute;rive pr&eacute;cis&eacute;ment de cet &eacute;v&eacute;nement: pose-et-heures (arr&ecirc;t&eacute; et prier).</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La Sainte Maison se trouvait dans ce lieu huit mois; Ensuite, les anges la soulev&egrave;rent &agrave; nouveau et se pos&egrave;rent pr&egrave;s de Porto Recanati, dans le &quot;Vane&quot;. Cette fois, ce sont les pasteurs pour voir une lumi&egrave;re &eacute;blouissante sur des nuages ​​et derri&egrave;re la lumi&egrave;re, la maison. Le lieu, cependant, &eacute;tait trop proche de la mer et donc expos&eacute;e aux dangers des incursions turques; En outre, il a &eacute;galement commen&ccedil;aient &agrave; affluer criminels pour voler les fid&egrave;les qui venaient en p&egrave;lerinage. Huit mois plus tard, la maison a &eacute;t&eacute; &agrave; nouveau propos&eacute; par les anges; le terrain sur lequel a &eacute;t&eacute; pos&eacute;e &eacute;tait d&eacute;tenue par deux fr&egrave;res qui ont bient&ocirc;t commenc&eacute; &agrave; tirer profit des p&egrave;lerins et puis aussi de lutter pour les gains. Encore une fois les anges lev&eacute;es en vol de retour et repos&eacute;, pendant la nuit entre 9 et 10 D&eacute;cembre 1294, au milieu de la route qui va de Recanati &agrave; son port, et donc dans un lieu public, personne ne pouvait se plaindre et exploiter. Le site choisi &eacute;tait au sommet d&#39;une colline couverte de lauriers. De l&#39;Laurus Lauretum latine l&#39;endroit a &eacute;t&eacute; appel&eacute;, puis &quot;Loreto.&quot;</div>\n<div>\n	Le trajet de la maison &agrave; Nazareth &agrave; Lorette est appel&eacute; &laquo;la traduction de la Sainte Maison&quot; et ce nom est repr&eacute;sent&eacute; dans les &oelig;uvres des artistes des si&egrave;cles pass&eacute;s. Dans la Marche est vivante la tradition des feux de joie (le focaracci) dans la nuit entre 9 et 10 D&eacute;cembre &agrave; &quot;&eacute;clairer la route &agrave; la Sainte Maison&quot;; ce sont les feux de la nuit &agrave; venir, ce qui signifie &laquo;venue&raquo; l&#39;arriv&eacute;e de la Sainte Maison. En 1617, gr&acirc;ce &agrave; l&#39;initiative du capucin Tommaso anconitano, la coutume largement r&eacute;partis dans toute la r&eacute;gion des Marches [8]. Pour cette raison, dans le calendrier catholique la f&ecirc;te de Notre-Dame de Lorette tombe le 10 D&eacute;cembre et le jour Marches est c&eacute;l&eacute;br&eacute;e le m&ecirc;me jour.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La Madone de Lorette est v&eacute;n&eacute;r&eacute; comme saint patron des aviateurs, en fait 12 Septembre, de 1920 a &eacute;t&eacute; tenue &agrave; Loreto le parti pour la proclamation de Notre-Dame de Lorette comme &laquo;Patron des a&eacute;ronautes&quot;, d&eacute;cr&eacute;t&eacute;e par le pape Beno&icirc;t XV bref du 24 Mars de cette ann&eacute;e.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Source: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Loreto ist ber&uuml;hmt Sitz der Basilika des Heiligen Hauses f&uuml;r sein, eine der &auml;ltesten und bedeutendsten Marienwallfahrtsorte der katholischen Welt.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Von den ersten Jahrhunderten der christlichen &Auml;ra, erkl&auml;rte die Tradition, dass in Nazareth war er wenig von der Jungfrau Residenz, wo sie geboren wurde, wo stattfand, die Ank&uuml;ndigung des Erzengels Gabriel und wo er sich mit Jesus und Joseph in der Heiligen Familie lebte. Nach der Auferstehung, w&uuml;rde der Apostel in diesem Haus treffen und sie feierten die Eucharistie als Jesus lehrte.</div>\n<div>\n	Am Anfang Mai von 1291, Nazareth und ganz Pal&auml;stina waren nun die Dom&auml;ne der T&uuml;rken; einige Engel dann vom Himmel herab zog das Heilige Haus und nahm sie im Flug.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Am 10. Mai 1291 verlie&szlig; die Engel das Haus auf Trsat, in der N&auml;he der Stadt Rijeka; Sie waren Holzf&auml;llern, erstaunt, das kleine Haus zu finden. Es wurden jedoch oft die Pilger Beute f&uuml;r Diebe und Verbrecher; so, nach drei Jahren und sieben Monaten nahmen die Engel das Haus von Nazareth und mit ihm flog. Sie &uuml;berquerten die Adria und nur in den Marken angekommen setzte sie in der N&auml;he von Ancona, in dem Ort, wo heute die Kirche Santa Maria Liberator von Posatora steht, Tradition, dessen Name leitet sich gerade aus dieser Veranstaltung: Verlegung-et-Stunden (gestoppt und beten).</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Der Heilige Haus stand an diesem Ort 8 Monate; Dann hob die Engel sie wieder auf und ruhte in der N&auml;he von Porto Recanati in der &quot;Vane&quot;. Diesmal war es die Pastoren ein schillerndes Licht zu sehen aus den Wolken und hinter dem Licht, das Haus. Der Ort war jedoch zu nah am Meer und damit auf die Gefahren der t&uuml;rkischen Einf&auml;lle ausgesetzt; Des Weiteren gibt auch Kriminelle rauben die Gl&auml;ubigen, die auf Pilgerreise zu str&ouml;men begannen kamen. Acht Monate sp&auml;ter das Haus wieder durch Engel bewegt wurde; das Land, auf dem gelegt wurde von zwei Br&uuml;dern geh&ouml;rt, die bald begann Vorteil der Pilger zu nehmen und dann f&uuml;r die Gewinne auch zu k&auml;mpfen. Auch die Engel zu Hause im Flug angehoben und ausgeruht, w&auml;hrend der Nacht zwischen dem 9. und 10. Dezember 1294 in der Mitte der Stra&szlig;e, die von Recanati zu seinem Hafen geht, und damit an einem &ouml;ffentlichen Ort, konnte niemand beschweren und nutzen. Der Standort gew&auml;hlt war auf der Spitze eines H&uuml;gels mit Lorbeeren bedeckt. Aus dem Lateinischen Laurus Lauretum wurde der Ort genannt, und dann &quot;Loreto&quot;.</div>\n<div>\n	Die Reise des Hauses in Nazareth nach Loreto &quot;&Uuml;bersetzung des Heiligen Hauses&quot; genannt, und dieser Name wird in den Werken der K&uuml;nstler vergangener Jahrhunderte vertreten. In den Marken lebt die Tradition der Beleuchtung Feuer (die focaracci) in der Nacht vom 9. und 10. Dezember auf &quot;den Weg zum Heiligen Hauses beleuchten&quot;; das sind die Br&auml;nde in der Nacht kommen, &quot;Kommen&quot; die Ankunft des Heiligen Hauses bedeutet. Im Jahre 1617, dank der Initiative der Kapuziner Tommaso anconitano breitete sich die Sitte weit verbreitet in allen Marken [8]. Aus diesem Grund, das Fest Unserer Lieben Frau von Loreto im katholischen Kalender f&auml;llt am 10. Dezember und der Marken Tag wird am gleichen Tag gefeiert.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die Madonna von Loreto wird als Schutzpatron der Flieger verehrt, in der Tat 12. September 1920 wurde die Partei f&uuml;r die Verk&uuml;ndigung der Madonna von Loreto als &quot;Patron der Aeronauten&quot; in Loreto gehalten, verordnet von Papst Benedikt XV kurz vom 24. M&auml;rz dieses Jahres.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Quelle: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Loreto es famosa por ser la sede de la bas&iacute;lica de la Santa Casa, uno de los lugares de peregrinaci&oacute;n mariana m&aacute;s antiguas e importantes del mundo cat&oacute;lico.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Desde los primeros siglos de la era cristiana, la tradici&oacute;n afirma que en Nazaret era peque&ntilde;o de la residencia Virgen, donde naci&oacute;, donde tuvo lugar el anuncio del arc&aacute;ngel Gabriel y donde vivi&oacute; con Jes&uacute;s y Jos&eacute; en la Sagrada Familia. Despu&eacute;s de la resurrecci&oacute;n, los ap&oacute;stoles se reunir&iacute;a en esta casa y que se celebra la Eucarist&iacute;a como Jes&uacute;s ense&ntilde;&oacute;.</div>\n<div>\n	A principios de mayo de 1291, Nazaret y toda Palestina eran ahora el dominio de los turcos; a continuaci&oacute;n, algunos &aacute;ngeles que descienden de los cielos se retiraron de la Santa Casa y la llevaron en vuelo.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	El 10 de mayo 1291 los &aacute;ngeles salieron de la casa en Trsat, cerca de la ciudad de Rijeka; Ellos eran le&ntilde;adores, sorprendido, para encontrar la peque&ntilde;a casa. Hay, sin embargo, los peregrinos fueron a menudo presa de ladrones y criminales; por lo que, tres a&ntilde;os y siete meses m&aacute;s tarde, los &aacute;ngeles llevaron hasta la casa de Nazaret y con ella volaron. Cruzaron el Adri&aacute;tico y llegado en las Marcas s&oacute;lo le colocan cerca de Ancona, en el lugar donde ahora se levanta la iglesia de Santa Mar&iacute;a del Libertador Posatora, cuya tradici&oacute;n nombre deriva precisamente de este evento: poner-et-horas (detenido y rezar).</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La Santa Casa se puso en ese lugar ocho meses; Entonces los &aacute;ngeles la levantaron de nuevo y se posaron cerca de Porto Recanati, en la &quot;Paleta&quot;. Esta vez fue a los pastores a ver una luz deslumbrante hacia fuera de las nubes y detr&aacute;s de la luz, la casa. El lugar, sin embargo, era demasiado cerca del mar y, por tanto, expuesto a los peligros de las incursiones turcas; Adem&aacute;s hay tambi&eacute;n empezaban a afluir los delincuentes para robar a los fieles que vinieron en peregrinaci&oacute;n. Ocho meses m&aacute;s tarde la casa se mueve de nuevo por los &aacute;ngeles; la tierra en que se coloc&oacute; era propiedad de dos hermanos que pronto comenz&oacute; a tomar ventaja de los peregrinos y luego tambi&eacute;n para contender por las ganancias. Una vez m&aacute;s los &aacute;ngeles suben en el vuelo a casa y descansaban, durante la noche entre el 9 y 10 de diciembre 1294, en medio de la carretera que va desde Recanati a su puerto, y por lo tanto en un lugar p&uacute;blico, nadie pod&iacute;a quejarse y explotar. El lugar elegido estaba en la cima de una colina cubierta de laureles. Del lat&iacute;n Laurus Lauretum se llamaba el lugar, y luego &quot;Loreto&quot;.</div>\n<div>\n	El viaje de la casa de Nazaret a Loreto se llama &quot;traducci&oacute;n de la Santa Casa&quot; y este nombre est&aacute; representado en las obras de los artistas de los siglos pasados. En el Marche est&aacute; viva la tradici&oacute;n de las hogueras de iluminaci&oacute;n (la focaracci) en la noche entre el 9 y el 10 de diciembre para &quot;iluminar la carretera por la Santa Casa&quot;; estos son los fuegos de la noche pr&oacute;ximos, que significa &quot;venida&quot; de la llegada de la Santa Casa. En 1617, gracias a la iniciativa del fraile capuchino Tommaso anconitano, la costumbre se propagan ampliamente en todo el Marche [8]. Por esta raz&oacute;n, en el calendario cat&oacute;lico el d&iacute;a de la Virgen de Loreto cae el 10 de diciembre y el d&iacute;a Marchas se celebra el mismo d&iacute;a.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La Virgen de Loreto es venerada como patrona de los aviadores, de hecho, 12 de septiembre de, 1920 era celebr&oacute; en Loreto la parte por la proclamaci&oacute;n de la Virgen de Loreto como &quot;Patr&oacute;n de los aeronautas&quot;, decretado por el Papa Benedicto XV escrito de 24 de marzo de ese a&ntilde;o.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Fuente: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Лорето известен тем, что местом базилики Святого Дома, один из самых старых и самых важных мест паломничества Мариан католического мира.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	С первых веков христианской эры, традиции говорится, что в Назарете он был немного места жительства Богородицы, где она родилась, где имело место объявление о Архангелом Гавриилом и где он жил с Иисусом и Иосифом в Святое семейство. После Воскресения, апостолы встретятся в этом доме, и они Евхаристию, как учил Иисус.</div>\n<div>\n	В начале мая 1291 года, Назарет и всей Палестины были теперь область турок; некоторые ангелы затем сошедший с небес отозвала Holy House и взял ее в полете.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	10 мая 1291 года ангелы покинули дом на Трсате, недалеко от города Риека; Они были дровосеки, пораженный, чтобы найти небольшой дом. Там, однако, паломники часто жертвами воров и преступников; так, три года и семь месяцев спустя, ангелы взяли вверх дом из Назарета и вместе с ней подлетела. Они пересекли Адриатическое море и только что прибыл в маршей поместил ее возле Анконы, в том месте, где сейчас стоит церковь Санта-Мария-Освободителю Posatora, чье имя традиции происходит именно от этого события: раскрой ЕТ-часов (остановлен и молиться).</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Святой Дом стоял в том месте восемь месяцев; Тогда ангелы подняли ее снова и отдыхали недалеко от Порто Реканати, в &quot;Ване&quot;. На этот раз это было пасторы, чтобы увидеть яркий свет из облаков и за свет, дом. Место, однако, было слишком близко к морю и, следовательно, подвержены опасности турецкого вторжения; Кроме того, существует также начинают стекаться преступников ограбить верующих, которые пришли на паломничество. Восемь месяцев спустя дом снова тронутые ангелами; земля, на которой была заложена принадлежала двум братьям, которые вскоре стали использовать в своих интересах паломников, а затем также бороться за прибыль. Опять же ангелы подняли в полете домой и отдыхал, в ночное время между 9 и 10 декабря 1294 г. в середине дороги, которая идет от Реканати к его порту, и, таким образом, в общественном месте, никто не мог пожаловаться и эксплуатировать. Сайт был выбран на вершине холма, покрытого лаврах. От латинского Лавра Lauretum место называлось, а затем &quot;Лорето&quot;.</div>\n<div>\n	Путешествие из дома в Назарете Лорето называется &quot;перевод Священного House&quot; и это имя представлено в работах художников прошлых веков. В Марше жива традиция освещения костров (The focaracci) на ночь между 9 и 10 декабря, чтобы &quot;осветить дорогу к Святой Дом&quot;; эти огни ночью приходят, что означает &quot;пришествие&quot; приход Святого дома. В 1617 году, благодаря инициативе капуцинов Фрайар Томмазо anconitano, обычай широко распространен во всех Марше [8]. По этой причине в католическом календаре праздник Богоматери Лорето приходится на 10 декабря и на следующий день марши празднуется в тот же день.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Мадонна Лорето почитается как покровителя авиаторов, на самом деле 12 сентября 1920 был проведен в Лорето партии для провозглашения Богоматери Лорето как &quot;покровитель воздухоплавателей&quot;, декретированной Папа Бенедикт XV вкратце от 24 марта того же года.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Источник: Википедия</div>\n', '<div>\n	Loreto is bekend als de zetel van de Basiliek van de Heilige Huis, &eacute;&eacute;n van de oudste en belangrijkste mariale bedevaartsoorden van de katholieke wereld.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Vanaf de eerste eeuwen van onze jaartelling, de traditie verklaarde dat in Nazareth hij weinig van de Maagd woonplaats, waar ze werd geboren, wanneer heeft plaatsgevonden, de aankondiging van de aartsengel Gabri&euml;l was en waar hij woonde met Jezus en Jozef in de Heilige Familie. Na de opstanding, zouden de apostelen te ontmoeten in dit huis en ze vierden de Eucharistie als Jezus leerde.</div>\n<div>\n	Aan het begin van mei 1291, Nazareth en heel Palestina was nu het domein van de Turken; sommige engelen dan neergedaald uit de hemel trok de Heilige Huis en nam haar in de vlucht.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Op 10 mei 1291 de engelen verliet het huis op Trsat, in de buurt van de stad Rijeka; Zij waren houthakkers, verbaasd, naar het kleine huis te vinden. Er is echter de pelgrims werden vaak ten prooi aan dieven en criminelen; dus, drie jaar en zeven maanden later, de engelen nam het huis van Nazareth en het vloog omhoog. Ze staken de Adriatische Zee en net aangekomen in de Marken plaatste haar in de buurt van Ancona, op de plaats waar nu de kerk van Santa Maria Bevrijder van Posatora, wiens naam traditie ontleent juist van dit evenement: laying-et-uren (gestopt en bidden).</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De Heilige Huis stond in die plaats acht maanden; Toen de engelen tilde haar weer op en legde in de buurt van Porto Recanati, in de &quot;Vane&quot;. Deze keer was het de pastors een verblindend licht uit te zien uit de wolken en achter het licht, het huis. De plaats was echter te dicht bij de zee en dus blootgesteld aan de gevaren van de Turkse invallen; Verder is er ook begonnen te criminelen massaal te beroven van de gelovigen die op bedevaart kwamen. Acht maanden later werd het huis weer bewogen door engelen; de grond waarop werd gelegd was in handen van twee broers die al snel begon te profiteren van de pelgrims te nemen en vervolgens ook te strijden voor de winst. Opnieuw de engelen opgeheven tijdens de vlucht naar huis en rustte, in de nacht van 9 en 10 december 1294, in het midden van de weg die gaat van Recanati naar de haven, en dus op een openbare plaats, kon niemand klagen en exploiteren. De gekozen locatie was op de top van een heuvel bedekt met lauweren. Van het Latijnse Laurus Lauretum werd de plaats genaamd, en dan &quot;Loreto.&quot;</div>\n<div>\n	De reis van het huis in Nazareth naar Loreto heet &quot;vertaling van de Heilige House&quot; en deze naam is vertegenwoordigd in de werken van de kunstenaars van de afgelopen eeuwen. In de Marche leeft de traditie van verlichting vreugdevuren (de focaracci) op ​​de nacht van 9 en 10 december naar &quot;verlichten de weg naar het Heilige Huis&quot;; Dit zijn de branden van de nacht komen, wat betekent &#39;komst&#39; de komst van de Heilige Huis. In 1617, dankzij het initiatief van de kapucijner monnik Tommaso anconitano, de aangepaste wijd verspreid in alle Marche [8]. Om deze reden, in de katholieke kalender het feest van Onze Lieve Vrouw van Loreto valt op 10 december en de Marken dag wordt gevierd op dezelfde dag.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De Madonna van Loreto wordt vereerd als patroonheilige van vliegeniers, in feite 12 september 1920 werd gehouden in Loreto van de partij voor de verkondiging van Onze-Lieve-Vrouw van Loreto als &#39;Beschermheer van ballonvaarders &quot;, afgekondigd door paus Benedictus XV kort van 24 maart van dat jaar.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Bron: Wikipedia</div>\n', 'media/localita/img_Loreto.jpg', 4, 43.4403, 13.607431, 42, '3666');
INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(26, 'Marotta - Torrette', 1, '<p>\n	<b>STORIA</b><br />\n	<br />\n	<b>MAROTTA</b><br />\n	<br />\n	Senza volerci rifare a questioni estremamente dibattute, come quella sul luogo in cui le truppe del cartaginese Asdrubale, fratello di Annibale, vennero sconfitte dall&#39;esercito romano in quella che &egrave; passata alla storia come la Battaglia del Metauro (207 a.C.) e che pure a Marotta potrebbe aver visto cruciali fasi, possiamo essere per&ograve; certi che questa localit&agrave; era frequentata in epoca romana, cos&igrave; come attesta una cisterna di quel periodo che quivi sorge. E&#39; per&ograve; con la costruzione di una stazione di posta per il cambio dei cavalli, lungo la strada corriera che percorreva il litorale da Fano a Senigallia, che abbiamo in Marotta il nascere di una attivit&agrave; ampiamente documentata dal XVI secolo.</p>\n<br />\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	Costruita dalla Comunit&agrave; di Mondolfo, la Vecchia Osteria - come era chiamata la stazione, dando nome anche al luogo - era un massiccio edificio dal tetto a padiglione, con tre archi sulla facciata che immettevano nella rimessa, dove potevano stare fino a sei diligenze, e con a fianco la stalla, capace di contenere una trentina di cavalli. Vi alloggiavano pure delle milizie, provenienti dal Castello di Mondolfo. Si deve in ogni modo alla decisione di Papa Pio IX, nel 1846, di costruire la ferrovia Ancona-Bologna lungo la costa pontificia adriatica, se Marotta diventa la moderna localit&agrave; balneare oggi apprezzata. Nel 1884 il Comune di Mondolfo edifica a proprie spese la Stazione di Mondolfo-Marotta e, in pochi anni, lo scalo ferroviario diventa non solo punto di riferimento per il commercio e per il transito dei viaggiatori dell&#39;intero hinterland: il villaggio di pescatori coltiva infatti ben presto la propria connaturata vocazione balneare.<br />\n	<br />\n	<b>TORRETTE</b><br />\n	<br />\n	L&#39;antico maniero a fianco alla chiesa, conosciuto come Albergo Torrette (quello con due torri che danno il nome alla frazione), risale ai primi decenni del 1700 e nacque come residenza estiva della nobile famiglia fanese Tomani.</p>\n<p>\n	Successivamente (met&agrave; settecento), nell&#39;area antistante lo stabile, venne costruita un&#39; osteria, per molti passanti luogo di sosta.<br />\n	Esiste inoltre un interessante raccolta di piante topografiche redatte nel 1802 dall&rsquo; agrimensore Clemente Campanari, che permette di osservare tra le varie possessioni della famiglia Tomani Nolfi Pili, anche quella delle Torrette. Vi si riconosce l&#39;edificio con le due torri, alle quali risultano annesse una casa colonica (lato sud) e una chiesa (lato nord). C&#39;e poi disegnata l&#39;osteria con un porticato ed un&#39; altra casa colonica.<br />\n	La possessione, che veniva definita &quot;in vocabolo Osteria Nuova e posta nella Cura delle Caminate&quot;, nel 1804 fu venduta a Bali Camillo Marcolini, i quali diedero inizio all&rsquo;opera di prosciugamento delle molte paludi che allora persistevano.</p>\n<p>\n	Nel 1887 il Conte Camillo Marcolini vendette il podere con la villa a Giuseppe e Adeodato Ugolini di Pesaro che utilizzandola per attivit&agrave; agricole, la fece declassare a fabbricato rurale.<br />\n	Vennero realizzati pure dei cambiamenti alla struttura, come l&#39;eliminazione della chiesetta, e venne rimossa anche l&#39;osteria.<br />\n	In seguito un nuovo edificio, con magazzini ed essiccatoi per il tabacco, occup&ograve; l&rsquo;area vicina; la parte verso la Statale di questo fabbricato fu destinata a nuova chiesa, quella che c&rsquo;&egrave; tutt&rsquo;oggi.</p>\n<p>\n	Nel 1926 l&#39;antica residenza di villeggiatura fu acquistata da una societ&agrave; immobiliare di Bologna, la quale apport&ograve; ulteriori mutamenti (fu demolita e ricostruita la parte verso Marotta) per farne uno splendido albergo, che essendo all&#39;epoca unico nella zona, non manc&ograve; di ospitare personaggi illustri.</p>\n', '<div>\n	HISTORY</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Marotta</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Without wanting to redo a highly debated issues, such as the place where the troops of the Carthaginian Hasdrubal, brother of Hannibal, were defeated by the Roman army in what is known to history as the Battle of Metauro (207 BC) and yet to Marotta might have seen the crucial stages, we can be certain, however, that this place was frequented in Roman times, as well as certifies a cistern at that time that there is. E &#39;, however, with the construction of a staging post for changing horses, along the stagecoach road that ran along the coastline from Fano to Senigallia, Marotta we have in the birth of a widely documented since the sixteenth century activities.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	It built from Mondolfo Community, the Vecchia Osteria - as it was called the station, also giving the name to the place - it was a massive building from the hipped roof, with three arches on the facade that led into the garage, where they could stay for up to six coaches, and with alongside the barn, which holds about thirty horses. They staying there as well militia, coming from Mondolfo Castle. It must in any case the decision of Pope Pius IX, in 1846, to build the Ancona-Bologna railway along the Adriatic coast pontifical if Marotta become the modern seaside resort appreciated today. In 1884 the City of Mondolfo builds at his own expense the Mondolfo-Marotta Station and, in a few years, the depot becomes not only a reference point for trade and for transit traveler entire hinterland: the fishing village cultivates In fact soon their ingrained seaside vocation.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	TOWERS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The old manor house next to the church, known as Towers Hotel (the one with two towers that give the name to the village), dates back to the early decades of the 1700s and began as a summer residence of the noble family of Fano Tomani.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Later (mid-eighteenth century), in front of the building, was built a &#39;tavern, for many passersby stopping place.</div>\n<div>\n	There is also an interesting collection of topographic maps drawn up in 1802 by &#39;land surveyor Clemente bell-ringers, which allows to observe between the various possessions of Tomani Nolfi Pili family, also that of the Towers. It recognizes the building with the two towers, which are attached a farm house (south side) and a church (north side). There and then designed the inn with an arcade and a &#39;another farmhouse.</div>\n<div>\n	Possession, which was called &quot;word in Osteria Nuova and placed in the care of Caminate&quot;, in 1804 it was sold to Bali Camillo Marcolini, who gave the work of draining the beginning of the many swamps that then persisted.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In 1887 the Count Camillo Marcolini sold the estate with the villa to Joseph and Adeodato Ugolini of Pesaro that using it for agricultural activities, the downgrade did in rural building.</div>\n<div>\n	well as changes to the structure were built, such as the elimination of the church, and it was even removed the tavern.</div>\n<div>\n	Following a new building with warehouses and dryers for tobacco, he occupied the neighboring area; the part towards the State of this building was designed to the new church, the one that is today.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In 1926 the ancient holiday residence was bought by a property company in Bologna, which made further changes (it was demolished and rebuilt the part towards Marotta) to make it a beautiful hotel, that being the time unique in the area, did not fail to host famous people.</div>\n', '<div>\n	HISTOIRE</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Marotta</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Sans vouloir refaire une questions tr&egrave;s d&eacute;battues, comme l&#39;endroit o&ugrave; les troupes du carthaginois Hasdrubal, fr&egrave;re d&#39;Hannibal, ont &eacute;t&eacute; d&eacute;faits par l&#39;arm&eacute;e romaine dans ce qui est connu dans l&#39;histoire comme la bataille de Metauro (207 BC) et encore Marotta aurait pu voir les &eacute;tapes cruciales, nous pouvons &ecirc;tre certains, cependant, que cet endroit &eacute;tait fr&eacute;quent&eacute; &agrave; l&#39;&eacute;poque romaine, ainsi que certifie une citerne &agrave; ce moment-l&agrave; qu&#39;il y a. E &#39;, cependant, avec la construction d&#39;un poste de rassemblement pour l&#39;&eacute;volution des chevaux, le long de la route des Diligences qui courait le long du littoral de Fano &agrave; Senigallia, Marotta nous avons dans la naissance d&#39;un tr&egrave;s document&eacute;e depuis les activit&eacute;s du XVIe si&egrave;cle.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Il construit &agrave; partir de Mondolfo communautaire, la Vecchia Osteria - comme on l&#39;appelait la station, a &eacute;galement donn&eacute; son nom &agrave; l&#39;endroit - il &eacute;tait un b&acirc;timent massif du toit en croupe, avec trois arcades sur la fa&ccedil;ade qui a conduit dans le garage, o&ugrave; ils pourraient rester jusqu&#39;&agrave; six entra&icirc;neurs, et avec &agrave; c&ocirc;t&eacute; de la grange, qui d&eacute;tient une trentaine de chevaux. Ils y rester comme milice bien, venant du ch&acirc;teau de Mondolfo. Il doit en tout cas, la d&eacute;cision du pape Pie IX, en 1846, pour construire le chemin de fer Ancona-Bologne le long de la c&ocirc;te Adriatique pontificale si Marotta devenue la station baln&eacute;aire moderne appr&eacute;ci&eacute; aujourd&#39;hui. En 1884, la ville de Mondolfo construit &agrave; ses frais la station Mondolfo-Marotta et, dans quelques ann&eacute;es, le d&eacute;p&ocirc;t devient non seulement un point pour le commerce et pour l&#39;ensemble de voyageur de transit hinterland r&eacute;f&eacute;rence: les cultive village de p&ecirc;cheurs En fait bient&ocirc;t leur vocation baln&eacute;aire ancr&eacute;e.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	TOWERS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	L&#39;ancienne maison de ma&icirc;tre &agrave; c&ocirc;t&eacute; de l&#39;&eacute;glise, connue sous le nom Towers H&ocirc;tel (avec deux tours qui donnent le nom du village), remonte aux premi&egrave;res d&eacute;cennies des ann&eacute;es 1700 et a commenc&eacute; comme une r&eacute;sidence d&#39;&eacute;t&eacute; de la famille noble de Fano Tomani.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Plus tard (milieu du XVIIIe si&egrave;cle), en face de l&#39;immeuble, a &eacute;t&eacute; construit un &laquo;taverne, pour de nombreux passants halte.</div>\n<div>\n	Il y a aussi une int&eacute;ressante collection de cartes topographiques &eacute;tabli en 1802 par &laquo;arpenteur-g&eacute;om&egrave;tre Clemente carillonneurs, qui permet d&#39;observer entre les diff&eacute;rentes possessions de Tomani Nolfi famille Pili, aussi que des tours. Il reconna&icirc;t le b&acirc;timent avec les deux tours, qui sont attach&eacute;s une maison de ferme (c&ocirc;t&eacute; sud) et une &eacute;glise (c&ocirc;t&eacute; nord). Il puis con&ccedil;u l&#39;auberge avec une arcade et un &#39;autre ferme.</div>\n<div>\n	Possession, qui a &eacute;t&eacute; appel&eacute; &quot;mot de Osteria Nuova et plac&eacute; dans le soin de Caminate&quot;, en 1804, il a &eacute;t&eacute; vendu &agrave; Bali Camillo Marcolini, qui a donn&eacute; les travaux de drainage le d&eacute;but des nombreux marais qui ensuite persist&eacute;.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En 1887, le comte Camillo Marcolini a vendu la propri&eacute;t&eacute; de la villa &agrave; Joseph et Adeodato Ugolini de Pesaro que son utilisation pour les activit&eacute;s agricoles, le d&eacute;classement a fait dans la construction rurale.</div>\n<div>\n	ainsi que des changements &agrave; la structure ont &eacute;t&eacute; construits, tels que l&#39;&eacute;limination de l&#39;&eacute;glise, et il a m&ecirc;me &eacute;t&eacute; retir&eacute; de la taverne.</div>\n<div>\n	Apr&egrave;s un nouveau b&acirc;timent avec des entrep&ocirc;ts et des s&eacute;choirs pour le tabac, il a occup&eacute; la r&eacute;gion voisine; la partie vers l&#39;&Eacute;tat de ce b&acirc;timent a &eacute;t&eacute; con&ccedil;u pour la nouvelle &eacute;glise, celle qui est aujourd&#39;hui.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En 1926, l&#39;ancienne r&eacute;sidence de vacances a &eacute;t&eacute; achet&eacute; par une soci&eacute;t&eacute; immobili&egrave;re &agrave; Bologne, ce qui a fait d&#39;autres changements (il a &eacute;t&eacute; d&eacute;moli et reconstruit la partie vers Marotta) pour en faire un bel h&ocirc;tel, ce qui est le temps unique dans la r&eacute;gion, n&#39;a pas manqu&eacute; de accueillir les gens c&eacute;l&egrave;bres.</div>\n', '<div>\n	GESCHICHTE</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Marotta</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Ohne es zu wollen ein viel diskutierten Themen, wie der Ort, an dem die Truppen des karthagischen Hasdrubal, der Bruder von Hannibal zu wiederholen, die von der r&ouml;mischen Armee besiegt wurden in dem, was die Geschichte als die Schlacht von Metauro bekannt ist (207 vor Christus) und noch zu Marotta k&ouml;nnten die entscheidenden Phasen gesehen haben, wir sicher sein k&ouml;nnen, aber, dass dieser Ort in der R&ouml;merzeit besucht wurde, sowie eine Zisterne zu dieser Zeit best&auml;tigt, dass es gibt. E &#39;, jedoch mit dem Bau einer Zwischenstation f&uuml;r die Pferde gewechselt, entlang der Postkutsche Stra&szlig;e, die seit dem sechzehnten Jahrhundert Aktivit&auml;ten entlang der K&uuml;ste von Fano nach Senigallia, Marotta wir haben in der Geburt eines weithin dokumentiert lief.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Es gebaut von Mondolfo Gemeinschaft, die Vecchia Osteria - wie es die Station genannt wurde, auch den Namen an den Ort zu geben - es ist ein massives Geb&auml;ude aus dem Walmdach war, mit drei B&ouml;gen an der Fassade, die in der Garage gef&uuml;hrt, wo sie bis zu sechs Wagen bleiben konnte, und mit neben der Scheune, die etwa drei&szlig;ig Pferde h&auml;lt. Sie bleiben auch dort Miliz, die aus Mondolfo Castle. Es muss in jedem Fall die Entscheidung von Papst Pius IX im Jahre 1846, die Ancona-Bologna Eisenbahn entlang der Adriak&uuml;ste P&auml;pstliche zu bauen, wenn Marotta der moderne Badeort heute gesch&auml;tzt werden. Im Jahr 1884 baut die Stadt Mondolfo auf seine eigenen Kosten und die Mondolfo-Marotta Station, in ein paar Jahren wird das Depot nicht nur ein Bezugspunkt f&uuml;r den Handel und f&uuml;r Transitreis gesamte Hinterland: Das Fischerdorf pflegt in der Tat bald ihre tief verwurzelten Meer Berufung.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	TOWERS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Das alte Herrenhaus neben der Kirche, bekannt als Towers Hotel (das mit zwei T&uuml;rmen, die den Namen des Dorfes geben), stammt aus den fr&uuml;hen Jahrzehnten der 1700er und begann als Sommerresidenz der Adelsfamilie von Fano Tomani.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Sp&auml;ter (Mitte des achtzehnten Jahrhunderts), vor dem Geb&auml;ude wurde eine &quot;Taverne gebaut, f&uuml;r viele Passanten Rastplatz.</div>\n<div>\n	Es gibt auch eine interessante Sammlung von topographischen Karten im Jahre 1802 von &quot;Landvermesser Clemente Gl&ouml;ckner erstellt, die zwischen den verschiedenen Besitz von Tomani Nolfi Pili der Familie, auch die der T&uuml;rme zu beobachten erlaubt. Er erkennt das Geb&auml;ude mit den beiden T&uuml;rmen, die ein Bauernhaus (S&uuml;dseite) und eine Kirche (Nordseite) angebracht sind. Dort und dann entwickelt, das Gasthaus mit einer Arkade und einem &quot;anderen Bauernhaus.</div>\n<div>\n	Der Besitz, die &quot;in Osteria Nuova und platziert in der Obhut von Caminate Wort&quot; genannt wurde, im Jahre 1804 es auf Bali Camillo Marcolini verkauft wurde, die die Arbeit der Entleerung der Anfang der vielen S&uuml;mpfe gab, die dann anhielt.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Im Jahre 1887 verkaufte der Graf Camillo Marcolini das Anwesen mit der Villa zu Joseph und Adeodato Ugolini von Pesaro, dass es f&uuml;r eine landwirtschaftliche T&auml;tigkeit, die Herabstufung hat in l&auml;ndlichen Geb&auml;ude.</div>\n<div>\n	sowie &Auml;nderungen an der Struktur gebaut wurden, wie die Beseitigung der Kirche, und es wurde entfernt, auch die Taverne.</div>\n<div>\n	Im Anschluss an ein neues Geb&auml;ude mit Lagerhallen und Trockner f&uuml;r Tabak, besetzt er das benachbarte Gebiet; der Teil gegen&uuml;ber dem Staat dieses Geb&auml;udes wurde in die neue Kirche, die man entwickelt, die heute ist.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Im Jahr 1926 wurde das alte Ferienresidenz von einer Immobiliengesellschaft in Bologna gekauft, die weitere &Auml;nderungen vorgenommen (es wurde abgerissen und das Teil in Richtung Marotta wieder aufgebaut), um es ein sch&ouml;nes Hotel zu machen, dass im Bereich der Zeit einzigartig zu sein, nicht scheitern Gastgeber ber&uuml;hmten Pers&ouml;nlichkeiten.</div>\n', '<div>\n	HISTORIA</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Marotta</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Sin querer hacer de nuevo una serie de cuestiones muy debatidas, como el lugar donde las tropas del cartagin&eacute;s Asdr&uacute;bal, hermano de An&iacute;bal, fueron derrotados por el ej&eacute;rcito romano en lo que se conoce en la historia como la batalla del Metauro (207 aC) y todav&iacute;a Marotta podr&iacute;a haber visto las etapas cruciales, podemos estar seguros, sin embargo, que este lugar era frecuentado en la &eacute;poca romana, as&iacute; como certifica una cisterna en ese momento que existe. E &#39;, sin embargo, con la construcci&oacute;n de un punto de parada para cambiar los caballos, a lo largo del camino de la diligencia que corr&iacute;a a lo largo de la costa desde Fano a Senigallia, Marotta que tenemos en el nacimiento de un ampliamente documentado ya que las actividades del siglo XVI.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Se construye a partir de Mondolfo Comunidad, la Vecchia Osteria - como se llamaba la estaci&oacute;n, que tambi&eacute;n da el nombre al lugar - que era un edificio enorme desde el tejado a cuatro aguas, con tres arcos en la fachada que daba al garaje, donde podr&iacute;an permanecer hasta seis entrenadores, y junto con el granero, que tiene unos treinta caballos. Ellos permanecer all&iacute; como milicia bien, viniendo desde el castillo de Mondolfo. Se debe, en todo caso, la decisi&oacute;n del Papa P&iacute;o IX, en 1846, para construir el ferrocarril Ancona-Bolonia lo largo de la costa del Adri&aacute;tico pontificio si Marotta convertido en el moderno balneario apreciado hoy en d&iacute;a. En 1884 la ciudad de Mondolfo construye a sus expensas la estaci&oacute;n de Mondolfo-Marotta y, en pocos a&ntilde;os, el dep&oacute;sito se convierte en no s&oacute;lo un punto de referencia para el comercio y para todo viajero de tr&aacute;nsito interior: los cultiva pueblo de pescadores De hecho antes de su arraigada vocaci&oacute;n costera.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	TORRES</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La antigua casa de campo junto a la iglesia, conocida como Towers Hotel (el que tiene dos torres que le dan el nombre de la localidad), se remonta a las primeras d&eacute;cadas de la d&eacute;cada de 1700 y comenz&oacute; como una residencia de verano de la familia noble de Fano Tomani.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	M&aacute;s tarde (mediados del siglo XVIII), en la parte delantera del edificio, se construy&oacute; un &#39;taberna, para muchos transe&uacute;ntes lugar de parada.</div>\n<div>\n	Tambi&eacute;n hay una interesante colecci&oacute;n de mapas topogr&aacute;ficos elaborado en 1802 por &#39;regimen de tierras Clemente campaneros, que permite observar entre las distintas posesiones de la familia Tomani Nolfi Pili, tambi&eacute;n el de las Torres. Reconoce el edificio con las dos torres, que se adjuntan una casa de campo (lado sur) y una iglesia (lado norte). All&iacute; y entonces dise&ntilde;ada la posada con una sala de juegos y una &quot;otra granja.</div>\n<div>\n	La posesi&oacute;n, que fue llamado &quot;palabra en Osteria Nuova y se coloca en el cuidado de Caminate&quot;, en 1804 fue vendido a Bali Camillo Marcolini, que dio el trabajo de drenaje del comienzo de los muchos pantanos, que luego persistieron.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En 1887 el conde Camillo Marcolini vendi&oacute; la finca con la villa a Jos&eacute; y Adeodato Ugolini de Pesaro que su uso para actividades agr&iacute;colas, la rebaja hizo en construcci&oacute;n rural.</div>\n<div>\n	as&iacute; como se construyeron los cambios en la estructura, tales como la eliminaci&oacute;n de la iglesia, e incluso se elimina la taberna.</div>\n<div>\n	Despu&eacute;s de un nuevo edificio de almacenes y secador de tabaco, que ocup&oacute; la zona vecina; la parte hacia el Estado de este edificio fue dise&ntilde;ado para la nueva iglesia, la que es hoy en d&iacute;a.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En 1926, la antigua residencia de vacaciones fue comprado por una empresa propiedad de Bolonia, lo que hizo m&aacute;s cambios (que fue demolido y reconstruido la parte hacia Marotta) para que sea un hermoso hotel, que por el momento &uacute;nico en la zona, no dej&oacute; de el anfitri&oacute;n de personajes famosos.</div>\n', '<div>\n	ИСТОРИЯ</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Маротта</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Не желая повторить очень сомнительный вопросы, такие, как место, где войска карфагенской Газдрубала, брат Ганнибала, были разбиты римской армии в том, что известно в истории как битвы при Metauro (207 до н.э.) и еще Маротта, возможно, видели важнейшие этапы, мы можем быть уверены, однако, что это место часто в римские времена, а также удостоверяет цистерну в то время, что есть. Е &#39;, однако, со строительством перевалочный пункт для смены лошадей, по дилижанса дороге, которая проходила вдоль береговой линии от Fano к Сенигаллии, Маротта мы имеем в рождении широко документально, так как деятельность шестнадцатого века.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Он построен из MONDOLFO сообщества, Vecchia Osteria - как его называли станция, также давая имя к месту - это массивное здание с остроконечной крышей, с тремя арками на фасаде, которая вела в гараж, где они могли бы остаться на срок до шести вагонов, а также с рядом с сараем, который держит около тридцати лошадей. Они пребывания там, а также милиции, исходя из замка MONDOLFO. Она должна в любом случае решение Папы Пия IX, в 1846 году, чтобы построить Ancona-Bologna железная дорога вдоль побережья Адриатического Папский, если Маротта стал современным морским курортом оценили сегодня. В 1884 году город Mondolfo строит за свой счет Mondolfo-Маротта станции и, в течение нескольких лет, депо становится не только точкой отсчета для торговли и транзитных путешественник всего глубинки: рыбацкая деревня культивирует На самом деле вскоре их укоренились морское призвание.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	БАШНИ</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Старая усадьба рядом с церковью, известной как Towers Hotel (один с двумя башнями, которые дают название деревни), восходит к первые десятилетия 1700-х годов и начал в качестве летней резиденции благородного семейства Фано Tomani.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Позже (в середине восемнадцатого века), в передней части здания, был построен &quot;таверна, в течение многих прохожих место остановки.</div>\n<div>\n	Существует также интересная коллекция топографических карт составлена ​​в 1802 году &quot;землемер Клементе звонарей, который позволяет наблюдать между различными владениями Tomani Nolfi семьи Пили, также, что из башен. Он признает здание с двумя башнями, которые прикреплены фермы дом (южная сторона) и церковь (северная сторона). Там, а затем оформил двор с аркадой и &#39;другой дом.</div>\n<div>\n	Преимущество, которое получило название &quot;слово в Osteria Nuova и помещен в уходе за Caminate&quot;, в 1804 году он был продан Бали Камилло Marcolini, который дал работу осушение начало многих болот, которые затем сохраняются.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	В 1887 году граф Камилло Marcolini продал имение с виллой Иосифу и Adeodato Уголини Пезаро, что использование его для сельскохозяйственной деятельности, снижение рейтинга сделал в сельском доме.</div>\n<div>\n	а также были построены изменения в структуре, например, как ликвидация церкви, и он даже был удален из таверны.</div>\n<div>\n	После нового здания со складов и сушилок для табака, он занял соседнюю область; часть по отношению к государству этого здания был разработан для новой церкви, тот, который сегодня.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	В 1926 году древний праздник резиденция была куплена собственность компании в Болонье, который сделал дальнейшие изменения (он был разрушен и перестроен часть в сторону Маротта), чтобы сделать это красивый отель, который является время уникальным в этой области, не преминул принимающей известных людей.</div>\n', '<div>\n	GESCHIEDENIS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Marotta</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Zonder te willen een zeer besproken kwesties, zoals de plaats waar de troepen van de Carthaagse Hasdrubal, de broer van Hannibal, werden verslagen door het Romeinse leger in wat bekend staat om de geschiedenis als de Slag van Metauro (207 voor Christus) en opnieuw nog Marotta kan de cruciale fasen hebben gezien, kunnen we er zeker van zijn, maar dat deze plaats werd bezocht in de Romeinse tijd, evenals verklaart een stortbak op dat moment dat er is. E &#39;, maar met de bouw van een halteplaats voor het veranderen van paarden, langs de stagecoach weg die liep langs de kust van Fano naar Senigallia, Marotta we hebben in de geboorte van een uitvoerig gedocumenteerd sinds de zestiende eeuw activiteiten.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Het opgebouwd uit Mondolfo Gemeenschap, de Vecchia Osteria - zoals het station werd genoemd, ook het geven van de naam aan de plek - het was een enorme gebouw uit de schilddak, met drie bogen op de gevel die leidde naar de garage, waar ze konden blijven voor maximaal zes coaches, en met naast de schuur, die ongeveer dertig paarden houdt. Zij verblijven daar ook militie, afkomstig uit Mondolfo Castle. Het moet in ieder geval het besluit van paus Pius IX, in 1846, op de Ancona-Bologna spoorlijn langs de Adriatische kust pauselijke bouwen als Marotta uitgegroeid tot de moderne badplaats vandaag gewaardeerd. In 1884 de stad Mondolfo bouwt op eigen kosten de Mondolfo-Marotta Station en, in een paar jaar, het depot wordt niet alleen een referentiepunt voor de handel en voor de doorvoer reiziger gehele achterland: het vissersdorp cultiveert in feite al snel hun ingebakken kust roeping.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	TOWERS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Het oude herenhuis naast de kerk, die bekend staat als Towers Hotel (de een met twee torens die de naam te geven aan het dorp), dateert uit de eerste decennia van de jaren 1700 en begon als een zomerresidentie van de adellijke familie van Fano Tomani.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Later (midden van de achttiende eeuw), in de voorkant van het gebouw, werd gebouwd een &#39;herberg, voor vele voorbijgangers pleisterplaats.</div>\n<div>\n	Er is ook een interessante collectie van topografische kaarten in 1802 door &#39;landmeter Clemente bell-ringers getrokken, die het mogelijk maakt om te zien tussen de verschillende bezittingen van Tomani Nolfi Pili familie, ook die van de torens. Hij erkent het gebouw met de twee torens, die zijn bevestigd een boerderij (zuidzijde) en een kerk (noordzijde). Daar en dan het ontwerp van de herberg met een arcade en een &#39;andere boerderij.</div>\n<div>\n	Erve, die heette &quot;woord in Osteria Nuova en geplaatst in de zorg van Caminate&quot;, in 1804 werd het verkocht aan Bali Camillo Marcolini, die het werk van het aftappen van het begin van de vele moerassen die vervolgens aanhield gaf.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In 1887 de graaf Camillo Marcolini verkocht het landgoed met de villa aan Jozef en Adeodato Ugolini van Pesaro dat het gebruik van het voor agrarische activiteiten, de downgrade deed in landelijk gebouw.</div>\n<div>\n	evenals wijzigingen in de structuur werden gebouwd, zoals de afschaffing van de kerk, en het werd zelfs verwijderd van de taverne.</div>\n<div>\n	Naar aanleiding van een nieuw gebouw met magazijnen en drogers voor tabak, bekleedde hij het aangrenzende gebied; het deel in de richting van de staat van het gebouw werd ontworpen om de nieuwe kerk, de een dat is vandaag de dag.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In 1926 werd de oude vakantieverblijf gekocht door een vastgoedmaatschappij in Bologna, die verder wijzigingen (het werd gesloopt en herbouwd het deel richting Marotta) om er een mooi hotel te maken, dat het zijn tijd uniek in de regio, liet niet na hosten van beroemde mensen.</div>\n', 'media/localita/img_Marotta - Torrette.jpg', 1, 43.769722, 13.136944, 41, '4185');
INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(27, 'Misano', 1, '<p>\n	Circondato da verdi colline che gli fanno da corona, Misano Adriatico si sviluppa su una superficie di 22,43 Kmq tra la linea di costa Adriatica a nord-est, il corso del fiume Conca a sud-est che la separa da Cattolica e San Giovanni in Marignano, il territorio di San Clemente e Coriano a Sud- ovest e Riccione a nord-ovest. L&#39; altezza massima sul livello del mare &#39; quella dei 145 metri di Monte Gallero. La fascia costiera, compresa tra il fiume Conca ed il Rio Alberello, &#39; ampia 3 km Reperti archeologici di varie epoche, conservati al &ldquo;Museo del territorio&rdquo; di Riccione, dimostrano che l&#39;area di Misano era abitata sin dal Paleolitico, soprattutto nei pressi del torrente Conca e del Rio Agina, dove la facilit&agrave; di approvvigionamento idrico favoriva gli insediamenti primitivi. Pi&ugrave; recentemente, ritrovamenti risalenti al IV secolo AC attestano la presenza di un insediamento dei Galli Senoni nell&#39;attuale localit&agrave; Belvedere. Con la costruzione della via Flaminia nel 220 AC ebbe inizio la colonizzazione romana e la denominazione di Misano sembra proprio derivare da una delle numerose famiglie trasferitesi dal Lazio nel contado riminese (ager ariminensis). Si tratterebbe della&ldquo;Gens Mesia&rdquo; che forse per meriti militari, riusc&igrave; ad ottenere vaste terre nella nostra zona, il fundus Messius da cui deriva il toponimo Missiano. Era infatti nella tradizione militare di Roma premiare in questo modo i veterani di guerra o chiunque altro avesse reso notevoli servizi alla patria e segni della centuriazione romana sono ancora evidenti lungo la Via del Carro che congiunge la via Flaminia (oggi statale Adriatica) con l&#39;entroterra. Le vicende storiche di Misano, che oggi si identifica con Misano Monte, in collina, si intrecciano con quelle di Rimini che gi&agrave; dal 90 a.C. era diventata Colonia di diritto latino. Il nostro territorio assunse una certa importanza allorch&eacute; vi fu costruita nel 997 la Pieve di Sant&rsquo;Erasmo, una delle pi&ugrave; importanti della zona. Per oltre due secoli, precisamente dal 1295 alla fine del XV secolo Misano fu sotto il dominio dei Malatesta, signori di Rimini, che vi fecero erigere un castello, di cui oggi resta la torre con l&rsquo;arco d&rsquo;accesso che &#39; il simbolo del gonfalone comunale. Estintasi la dinastia malatestiana la Romagna e quindi anche Misano entr&ograve; a far parte dello Stato Pontificio, la cui giurisdizione dur&ograve; fino all&rsquo;unit&agrave; d&rsquo;Italia. In tale periodo fatto memorabile fu la la nomina del Capitano del Castello, avvenuta nel 1511; risulta infatti da un decisione del Consiglio Comunale di Rimini che cinquecento anni fa &ldquo;gli homini di Misano, Scazano e de la Corte de Lagina&rdquo; chiesero ed ottennero dai Consoli di quel Consiglio di essere separati dall&#39;Ufficio di San Clemente, a cui erano sottoposti, e di avere un Capitano loro proprio. In seguito Misano perdette, per brevi periodi e per ragioni finanziarie l&rsquo;indipendenza amministrativa che riacquist&ograve; definitivamente nel 1827 , distaccandosi da San Giovanni in Marignano e divenendo Comune autonomo . Subito dopo l&#39;unit&agrave; d&#39;Italia assunse la denominazione di &ldquo;Misano in Villa Vittoria&rdquo; appellativo che perdette nel 1938 con provvedimento del presidente del Consiglio Mussolini, per assumere quello di &ldquo;Misano Adriatico&rdquo;. &ldquo;Misano &#39; e rimarr&agrave; comune autonomo, purch&eacute; resti comune agricolo&rdquo;: con questa dichiarazione Mussolini, ne decretava l&#39;autonomia e la vocazione rurale. Mai profezia fu pi&ugrave; fallace perch&eacute; proprio da questo momento la storia di Misano si intreccia con quella del suo sviluppo turistico che, dopo tiepidi albori negli anni trenta, andr&agrave; realizzandosi pienamente dopo il trasferimento delle sede comunale (1949) dall&rsquo;odierna Misano Monte alla zona rivierasca. Oggi Misano figura tra le mete preferite del turismo internazionale, stazione balneare ideale per la vacanza familiare, meta di numerosi sportivi attratti dalle manifestazioni organizzate dal Comune e dal MisanoWorld Circuit, con le emozionanti velocit&agrave; da brivido delle competizioni motoristiche Con la marina di Portoverde, Misano si distingue anche nel campo del turismo nautico di elite Aree pedonali colorate da mercatini serali, una spiaggia dorata e tranquilla, una promenade di 2 Km sul lungomare, isole di verde in pieno centro completano l&#39;immagine di questa cittadina. Grazie alle strutture organizzative ed alla qualit&agrave; dell&rsquo;acqua di balneazione la spiaggia di Misano e Portoverde sono stati insigniti pi&ugrave; volte, a partire dal 1989, della bandiera blu della Fondazione Europea per l&#39;educazione ambientale (FEE). Tale riconoscimento corona anni di impegno nella tutela dell&#39;ambiente</p>\n', '<p>\n	Surrounded by green hills that make up the crown, Misano Adriatico is spread over an area of ​​22.43 sq km between the Adriatic coastline in the north-east, the river Conca to the south-east that separates it from Cattolica and San Giovanni in Marignano, the area of ​​San Clemente and Coriano to South- west and Riccione to the northwest. The &#39;maximum height above sea level&#39; that of 145 meters Monte Gallero. The coastal strip, between the River Conca and Rio Sapling, &#39;wide 3 km Archaeological finds from various eras, preserved at the Museum &quot;of the territory&quot; of Riccione, Misano show that the area was inhabited since the Paleolithic period, especially near the river Conca and Rio Agina, where ease water supply favored the primitive settlements. More recently, findings dating back to the fourth century BC attest to the presence of a settlement of the Gauls in the locality Belvedere. With the construction of the Via Flaminia in 220 BC began the Roman colonization and Misano name seems to derive from one of the many families who moved from Lazio in the Rimini countryside (ager Ariminensis). This would be the &quot;Gens Mesia&quot; perhaps for military merits, he obtained vast lands in our area, the fundus Messius Missian hence the name. It was in fact in the military tradition of Rome reward in this way the war veterans or anyone else had rendered outstanding services to the home and signs of Roman settlement are still evident along the Via del Carro joining the Via Flaminia (Adriatic State today) with the &#39; hinterland. The historical events of Misano, which today is identified with Misano Monte, in the hills, are interwoven with those of Rimini that since 90 BC He had become Latin Cologne law. Our territory assumed some importance when there was built in 997 the church of St. Erasmus, one of the most important of the area. For over two centuries, namely from 1295 to the end of the fifteenth century Misano was under the rule of the Malatesta, lords of Rimini, who erected a castle, of which today remains the tower with access arch that &#39;the symbol of municipal banner. Extinct dynasty Malatesta in Romagna and then also Misano became part of the Papal States, whose jurisdiction lasted until the unification of Italy. In fact such a memorable period was the appointment of the captain of the Castle, which took place in 1511; It is apparent from a decision of the Rimini City Council that five hundred years ago, &quot;the Misano homini, Scazano and de la Corte de Lagina&quot; asked and obtained by the Consuls of that Council to be separated by St. Clement, to which they were subjected , and to have a captain their own. Following Misano lost, for short periods and for financial reasons administrative independence that finally regained in 1827, breaking away from San Giovanni in Marignano and becoming an independent town. Immediately after the unification of Italy changed its name to &quot;Misano in Villa Vittoria&quot; moniker that he lost in 1938 by order of the President of the Council Mussolini, for that of &quot;Misano Adriatico.&quot; &quot;Misano &#39;and will remain an independent municipality, provided that the common agricultural remnants&quot;: with this declaration Mussolini, he decreed the autonomy and the rural vocation. Prophecy was ever more fallacious because from this moment the Misano history is intertwined with that of its tourism development that after lukewarm beginning in the thirties, will fully realizing after the transfer of the town hall (1949) to the area by today Misano Monte Riparian. Misano today is among the favorite destinations of international tourism, ideal resort for the family vacation, destination of many attracted by sports events organized by the Municipality and MisanoWorld Circuit, with exciting thrilling speed of motor racing with the marina at Portoverde, Misano It is also distinguished in the field of nautical tourism elite pedestrian areas colored by evening markets, a golden and quiet beach, a promenade of 2 km along the seafront, islands of green in the center complete the image of this town. Thanks to the organizational structures and the quality of water bathing the beach in Misano and Portoverde have been awarded several times, starting in 1989, the blue flag of the European Foundation for Environmental Education (FEE). This award crowns years of commitment to the environment</p>\n', '<p>\n	Entour&eacute; de collines verdoyantes qui composent la couronne, Misano Adriatico est &eacute;tal&eacute; sur une superficie de 22,43 kilom&egrave;tres carr&eacute;s entre la c&ocirc;te adriatique dans le nord-est, la rivi&egrave;re Conca au sud-est qui le s&eacute;pare de Cattolica et San Giovanni in Marignano, la r&eacute;gion de San Clemente et Coriano &agrave; sud-ouest et au nord-ouest de Riccione. La &laquo;hauteur maximale au-dessus du niveau de la mer&raquo; que de 145 m&egrave;tres Monte Gallero. La bande c&ocirc;ti&egrave;re, entre la rivi&egrave;re Conca et Rio Sapling, &laquo;larges d&eacute;couvertes arch&eacute;ologiques 3 km de diff&eacute;rentes &eacute;poques, conserv&eacute; au Mus&eacute;e&quot; du territoire &quot;de Riccione, Misano montrent que la r&eacute;gion &eacute;tait habit&eacute;e depuis la p&eacute;riode pal&eacute;olithique, en particulier &agrave; proximit&eacute; la rivi&egrave;re Conca et Rio Agina, o&ugrave; l&#39;approvisionnement en eau de la facilit&eacute; en faveur des colonies primitives. Plus r&eacute;cemment, les r&eacute;sultats datant du IVe si&egrave;cle avant J.-C. attestent de la pr&eacute;sence d&#39;un r&egrave;glement des Gaulois dans la localit&eacute; Belvedere. Avec la construction de la Via Flaminia dans 220 BC a commenc&eacute; la colonisation romaine et le nom Misano semble d&eacute;river de l&#39;une des nombreuses familles qui ont d&eacute;m&eacute;nag&eacute; du Latium dans la campagne Rimini (ager Ariminensis). Ce serait le &quot;G&eacute;n Mesia&quot; peut-&ecirc;tre pour m&eacute;rites militaires, il obtient de vastes terres dans notre r&eacute;gion, le fundus Messius Missian d&#39;o&ugrave; le nom. Il &eacute;tait en fait dans la tradition militaire de Rome r&eacute;compense dans cette fa&ccedil;on, les v&eacute;t&eacute;rans de la guerre ou toute autre personne avaient rendu des services exceptionnels &agrave; la maison et les signes de la colonisation romaine sont encore visibles le long de la Via del Carro rejoindre la Via Flaminia (Adriatic &Eacute;tat aujourd&#39;hui) avec le &#39; arri&egrave;re-pays. Les &eacute;v&eacute;nements historiques de Misano, qui est aujourd&#39;hui identifi&eacute; &agrave; Misano Monte, dans les collines, sont entrelac&eacute;s avec ceux de Rimini que depuis 90 BC Il &eacute;tait devenu droit latin Cologne. Notre territoire suppose une certaine importance quand il a &eacute;t&eacute; construit en 997 l&#39;&eacute;glise Saint-Erasme, l&#39;un des plus importants de la r&eacute;gion. Depuis plus de deux si&egrave;cles, &agrave; savoir &agrave; partir de 1295 &agrave; la fin du XVe si&egrave;cle Misano &eacute;tait sous la domination des Malatesta, seigneurs de Rimini, qui ont &eacute;rig&eacute; un ch&acirc;teau, dont il reste aujourd&#39;hui la tour avec un acc&egrave;s en arc que &laquo;le symbole de banni&egrave;re municipale. dynastie Extinct Malatesta en Romagne et puis aussi Misano sont devenus une partie des &Eacute;tats pontificaux, dont la comp&eacute;tence a dur&eacute; jusqu&#39;&agrave; ce que l&#39;unification de l&#39;Italie. En fait une telle p&eacute;riode m&eacute;morable a &eacute;t&eacute; la nomination du capitaine du ch&acirc;teau, qui a eu lieu en 1511; Il ressort d&#39;une d&eacute;cision du conseil municipal de Rimini qu&#39;il ya cinq cents ans, &quot;le Misano homini, Scazano et de la Corte de Lagina&quot; demand&eacute; et obtenu par les Consuls de ce Conseil &agrave; s&eacute;parer par saint Cl&eacute;ment, &agrave; laquelle ils ont &eacute;t&eacute; soumis , et d&#39;avoir un capitaine leur propre. Apr&egrave;s Misano perdu, pour de courtes p&eacute;riodes et pour des raisons financi&egrave;res d&#39;ind&eacute;pendance administrative qui a finalement recouvr&eacute; en 1827, la rupture de San Giovanni in Marignano et de devenir une ville ind&eacute;pendante. Imm&eacute;diatement apr&egrave;s l&#39;unification de l&#39;Italie a chang&eacute; son nom pour &quot;Misano &agrave; Villa Vittoria&quot; surnom qu&#39;il a perdu en 1938 par ordonnance du pr&eacute;sident du Conseil Mussolini, celui de &quot;Misano Adriatico.&quot; &quot;Misano &#39;et restera une municipalit&eacute; ind&eacute;pendante, &agrave; condition que les restes agricoles communs&raquo;: avec cette d&eacute;claration Mussolini, il a d&eacute;cr&eacute;t&eacute; l&#39;autonomie et la vocation rurale. Proph&eacute;tie &eacute;tait toujours plus fallacieuse car &agrave; partir de ce moment l&#39;histoire Misano se confond avec celle de son d&eacute;veloppement touristique qui apr&egrave;s avoir commenc&eacute; ti&egrave;de dans les ann&eacute;es trente, va r&eacute;aliser pleinement apr&egrave;s le transfert de l&#39;h&ocirc;tel de ville (1949) dans la r&eacute;gion par aujourd&#39;hui Misano Monte Lacustres. Misano est aujourd&#39;hui parmi les destinations pr&eacute;f&eacute;r&eacute;es du tourisme international, station id&eacute;ale pour les vacances en famille, destination de nombreux attir&eacute;s par les manifestations sportives organis&eacute;es par la municipalit&eacute; et MisanoWorld Circuit, avec une vitesse palpitante excitante de la course automobile avec la marina de Portoverde, Misano Il se distingue &eacute;galement dans le domaine des zones pi&eacute;tonnes d&#39;&eacute;lite du tourisme nautique de couleur par les march&eacute;s du soir, une plage de sable dor&eacute; et calme, une promenade de 2 km le long du front de mer, &icirc;lots de verdure dans le centre de compl&eacute;ter l&#39;image de cette ville. Merci aux structures organisationnelles et la qualit&eacute; des eaux de baignade de la plage de Misano et Portoverde ont &eacute;t&eacute; attribu&eacute;s &agrave; plusieurs reprises, &agrave; partir de 1989, le drapeau bleu de la Fondation europ&eacute;enne pour l&#39;&eacute;ducation environnementale (FEE). Ce prix couronne des ann&eacute;es d&#39;engagement envers l&#39;environnement</p>\n', '<p>\n	Umgeben von gr&uuml;nen H&uuml;geln, die die Krone bilden, ist Misano Adriatico verteilt auf einer Fl&auml;che von 22,43 Quadratkilometern zwischen der Adria K&uuml;ste im Nordosten, den Fluss Conca im S&uuml;d-Osten, die es von Cattolica und San Giovanni trennt in Marignano, um die Gegend von San Clemente und Coriano Westen und Riccione im Nordwesten S&uuml;d-. Die &quot;maximale H&ouml;he &uuml;ber dem Meeresspiegel&quot;, dass von 145 Metern Monte Gallero. Der K&uuml;stenstreifen, zwischen dem Fluss Conca und Rio Sch&ouml;ssling, &#39;breit 3 ​​km Arch&auml;ologische Funde aus verschiedenen Epochen, im Museum &quot;des Territoriums&quot; von Riccione erhalten, zeigen Misano, dass das Gebiet seit der Altsteinzeit bewohnt wurde, vor allem in der N&auml;he von der Fluss Conca und Rio Agina, wo die Bedienungsfreundlichkeit der Wasserversorgung die primitiven Siedlungen beg&uuml;nstigt. In j&uuml;ngster Erkenntnisse dem vierten Jahrhundert vor Christus bezeugen Belvedere in der Ortschaft auf das Vorhandensein einer Siedlung der Gallier aus dem Jahr. Mit dem Bau der Via Flaminia in 220 begann vor Christus die r&ouml;mische Besiedlung und Misano Name scheint aus einem der vielen Familien abzuleiten, die von Lazio in Rimini Landschaft (ager Ariminensis) bewegt. Dies w&uuml;rde f&uuml;r milit&auml;rische Verdienste den &quot;Gens Mesia&quot; vielleicht sein, erhielt er gro&szlig;e L&auml;ndereien in unserer Gegend, der Fundus Messius Missian daher der Name. Es war in der Tat in der milit&auml;rischen Tradition von Rom Belohnung auf diese Weise die Kriegsveteranen oder sonst jemand mit hervorragenden Leistungen zu Hause und Zeichen der r&ouml;mischen Siedlung sind noch offensichtlich entlang der Via del Carro Eintritt in die Via Flaminia (Adria-Staat heute) das gemacht hatte &#39; Hinterland. Die historischen Ereignisse von Misano, die heute mit Misano Monte identifiziert wird, in den Bergen, sind verwoben mit denen von Rimini, dass seit 90 BC Er hatte Recht Latein K&ouml;ln geworden. Unser Gebiet angenommen eine gewisse Bedeutung, wenn es im Jahre 997 die Kirche St. Erasmus, eine der wichtigsten des Gebiets gebaut wurde. Seit mehr als zwei Jahrhunderten, n&auml;mlich von 1295 bis zum Ende des f&uuml;nfzehnten Jahrhunderts Misano unter der Herrschaft der Malatesta war, den Herren von Rimini, die eine Burg errichtet, von denen heute der Turm mit Zugang bleibt Bogen, der &quot;das Symbol st&auml;dtische Fahne. Ausgestorbene Dynastie malatestianischen in Romagna und dann Misano auch wurde ein Teil des Kirchenstaates, dessen Zust&auml;ndigkeit bis zur Vereinigung Italiens dauerte. In der Tat eine solche unvergessliche Zeit war die Ernennung des Kapit&auml;ns des Schlosses, das in 1511 nahm; Es ergibt sich aus einer Entscheidung des Rimini Stadtrat, dass vor f&uuml;nfhundert Jahren &quot;, der Misano homini, Scazano und de la Corte de Lagina&quot;, fragte und von den Konsuln dieses Rates, der durch St. Clement getrennt werden, denen sie ausgesetzt waren und ein Kapit&auml;n selbst zu haben. Nach Misano verloren, f&uuml;r eine kurze Zeit und aus finanziellen Gr&uuml;nden administrative Unabh&auml;ngigkeit, die schlie&szlig;lich im Jahre 1827 wieder, dass sich von San Giovanni in Marignano und immer eine eigenst&auml;ndige Stadt. Unmittelbar nach der Einigung Italiens &auml;nderte ihren Namen in &quot;Misano in Villa Vittoria&quot; Moniker, die er im Jahr 1938 im Auftrag des Pr&auml;sidenten des Rates Mussolini, f&uuml;r die der verlorenen &quot;Misano Adriatico.&quot; &quot;Misano&quot; und wird eine eigenst&auml;ndige Gemeinde bleiben, vorausgesetzt, dass die gemeinsame Agrar Reste &quot;: mit dieser Erkl&auml;rung Mussolini, er die Autonomie verf&uuml;gte und die l&auml;ndliche Berufung. Prophecy war immer tr&uuml;gerisch, weil von diesem Moment der Geschichte Misano mit der seiner touristischen Entwicklung verflochten ist, dass nach lauwarmem Anfang der drei&szlig;iger Jahre, wird nach der &Uuml;bertragung des Rathauses vollst&auml;ndig zu realisieren (1949) auf dem Gebiet von heute Misano Monte riparian. Misano heute geh&ouml;rt zu den beliebtesten Zielen des internationalen Tourismus, ideale Ort f&uuml;r den Familienurlaub, Ziel vieler von Sportveranstaltungen organisiert von der Gemeinde und MisanoWorld Circuit, mit spannenden spannenden Geschwindigkeit des Motorsports mit der Marina in Portoverde Misano angezogen Es ist auch im Bereich der nautischen Tourismus Elite Fu&szlig;g&auml;ngerzonen gef&auml;rbt von Abendm&auml;rkte, einem goldenen und ruhigen Strand aus, eine Promenade von 2 km entlang der K&uuml;ste, Inseln von gr&uuml;n im Zentrum runden das Bild dieser Stadt. Dank der Organisationsstrukturen und die Qualit&auml;t von Wasser auf den Strand in Misano und Portoverde Baden wurden bereits mehrfach ausgezeichnet worden, im Jahr 1989 beginnen, die blaue Flagge der Europ&auml;ischen Stiftung f&uuml;r Umwelterziehung (FEE). Diese Auszeichnung kr&ouml;nt Jahre Engagement f&uuml;r die Umwelt</p>\n', '<p>\n	Rodeado de verdes colinas que forman la corona, de Misano Adriatico se extiende sobre una superficie de 22,43 kilometros cuadrados entre la costa del Adri&aacute;tico, en el noreste, el r&iacute;o Conca para el sureste que la separa de Cattolica y San Giovanni en Marignano, la zona de San Clemente y Coriano al sudoeste de Riccione y al noroeste. La &quot;altura m&aacute;xima sobre el nivel del mar &#39;la de 145 metros de Monte GALLERO. La franja costera, entre el r&iacute;o Conca y R&iacute;o Pimpollo, &#39;ancho de 3 km hallazgos arqueol&oacute;gicos de distintas &eacute;pocas, conservado en el Museo &quot;del territorio&quot; de Riccione, Misano muestran que la zona fue habitada desde el Paleol&iacute;tico, especialmente cerca el r&iacute;o Conca y r&iacute;o Agina, donde el suministro de agua facilidad favoreci&oacute; a los asentamientos primitivos. M&aacute;s recientemente, los hallazgos que datan del siglo IV aC dan fe de la presencia de un asentamiento de los galos en la localidad Belvedere. Con la construcci&oacute;n de la V&iacute;a Flaminia, en el a&ntilde;o 220 aC comenz&oacute; la colonizaci&oacute;n romana y el nombre de Misano parece derivar de una de las muchas familias que se mudaron de Lazio en el campo Rimini (ager Ariminensis). Este ser&iacute;a el &quot;Gens Mesia&quot; tal vez por m&eacute;ritos de guerra, obtuvo vastas tierras en nuestra zona, el fundus Mesio Missian de ah&iacute; el nombre. De hecho, fue en la tradici&oacute;n militar de la recompensa de Roma de esta manera los veteranos de guerra o cualquier otra persona hab&iacute;an prestado servicios sobresalientes a la casa y signos de asentamiento romano todav&iacute;a son evidentes a lo largo de la Via del Carro de unirse a la V&iacute;a Flaminia (Adri&aacute;tico Estado actual) con el &quot; zona de influencia. Los acontecimientos hist&oacute;ricos de Misano, que se identifica hoy con Misano Monte, en las colinas, se entrelazan con los de Rimini que desde el 90 aC Se hab&iacute;a convertido en derecho latino Colonia. Nuestro territorio supone cierta importancia cuando se construy&oacute; en el a&ntilde;o 997 la iglesia de San Erasmo, uno de los m&aacute;s importantes de la zona. Durante m&aacute;s de dos siglos, es decir, desde 1295 hasta el final del siglo XV Misano estaba bajo el dominio de los Malatesta, se&ntilde;ores de Rimini, que levantaron un castillo, del que hoy sigue siendo la torre con acceso al arco que &quot;el s&iacute;mbolo de bandera municipal. dinast&iacute;a extinta Malatesta en la Roma&ntilde;a y luego tambi&eacute;n Misano se convirtieron en parte de los Estados Pontificios, cuya jurisdicci&oacute;n se prolong&oacute; hasta la unificaci&oacute;n de Italia. De hecho, un per&iacute;odo tan memorable fue la designaci&oacute;n del capit&aacute;n del castillo, que tuvo lugar en 1511; Es evidente a partir de la decisi&oacute;n del Ayuntamiento de Rimini que hace quinientos a&ntilde;os, &quot;el Misano homini, Scazano y de la Corte de Lagina&quot; pedido y obtenido por los c&oacute;nsules de ese Consejo que ser separados por San Clemente, a la que fueron sometidos y tener un capit&aacute;n de su propio. Despu&eacute;s de Misano perdi&oacute;, por poco tiempo y por razones financieras independencia administrativa que finalmente se recuperaron en 1827, rompiendo de San Giovanni in Marignano y convertirse en una ciudad independiente. Inmediatamente despu&eacute;s de la unificaci&oacute;n de Italia cambi&oacute; su nombre a &quot;Misano en Villa Vittoria&quot; apodo que perdi&oacute; en 1938 por orden del Presidente de la Mussolini Consejo, por el de &quot;Misano Adriatico.&quot; &quot;Misano &#39;y seguir&aacute; siendo un municipio independiente, siempre que los restos agr&iacute;colas comunes&quot;: con esta declaraci&oacute;n de Mussolini, que decretaron la autonom&iacute;a y la vocaci&oacute;n rural. La profec&iacute;a era cada vez m&aacute;s enga&ntilde;osa porque a partir de este momento la historia de Misano se entrelaza con la de su desarrollo tur&iacute;stico que despu&eacute;s de tibia comienzo de los a&ntilde;os treinta, se realizar plenamente despu&eacute;s de la transferencia del ayuntamiento (1949) a la zona por hoy Misano Monte riparia. Misano hoy es uno de los destinos favoritos del turismo internacional, complejo ideal para las vacaciones familiares, destino de muchos atra&iacute;dos por eventos deportivos organizados por el Circuito Municipio y MisanoWorld, con la emocionante velocidad emocionante de las carreras de motor con el puerto deportivo de Portoverde, Misano tambi&eacute;n se distingue en el &aacute;mbito de las zonas peatonales de &eacute;lite del turismo n&aacute;utico de colores por los mercados de noche, una playa de oro y tranquilo, un paseo de 2 km a lo largo del paseo mar&iacute;timo, las islas de verde en el centro completar la imagen de esta ciudad. Gracias a las estructuras de organizaci&oacute;n y la calidad de las aguas de ba&ntilde;o de la playa en Misano y Portoverde se han concedido varias veces, a partir de 1989, la bandera azul de la Fundaci&oacute;n Europea para la Educaci&oacute;n Ambiental (FEE). Este premio corona a&ntilde;os de compromiso con el medio ambiente</p>\n', '<p>\n	В окружении зеленых холмов, которые составляют корону, Мизано Адриатико распространяется на площади 22.43 кв км между Адриатического побережья на северо-востоке, реки Конка на юго-востоке, которая отделяет его от Каттолика и Сан-Джованни в Мариньяно, площадь Сан-Клементе и Coriano на юго-западе и Риччоне на северо-запад. &#39;Максимальная высота над уровнем моря &quot;, что 145 метров Монте Gallero. Прибрежная полоса, между рекой Конка и Рио-саженец, &#39;шириной 3 км Археологические находки из разных эпох, сохранившиеся в музее &quot;территории&quot; Риччоне, Мизано показывают, что территория была заселена со времен палеолита, особенно вблизи река Конка и Рио Агина, где подача воды легкость благоприятствования примитивные поселения. Совсем недавно, результаты начиная с четвертого века до нашей эры свидетельствуют о наличии поселения галлов в местности Бельведере. При строительстве Via Flaminia в 220 г. до н.э. начал римской колонизации и имя Мизано-видимому, происходит от одного из многих семей, которые переехали из Лацио в Римини сельской местности (Агер Ariminensis). Это было бы &quot;Gens Mesia&quot;, возможно, за военные заслуги, он получил обширные земли в нашем районе, на глазном дне Messius Missian отсюда и название. Это было на самом деле в военной традиции награды Рима таким образом ветераны войны или кто-то другой выдающиеся заслуги дома и признаки римского поселения все еще очевидны вдоль Виа дель Карро присоединения к Via Flaminia (Адриатическая государство сегодня) с &quot; внутренние районы. Исторические события Мизано, которая сегодня отождествляется с Мизано Монте, на холмах, переплетены с таковыми из Римини, что с 90 г. до н.э. Он стал латинский Cologne закон. Наша территория предполагается некоторое значение, когда там был построен в 997 году церкви св Эразма, один из наиболее важных из этой области. На протяжении более двух веков, а именно с 1295 до конца пятнадцатого века Мизано был под властью Малатеста, властители Римини, которые возвели замок, из которого сегодня остается башня с доступом арки &#39;символ муниципальный баннер. Исчезнувшие династии Малатеста в Романье, а затем и Мизано стали частью Папской, юрисдикция которого продолжалась до объединения Италии. На самом деле такой памятный период было назначение капитаном замка, который проходил в 1511 году; Как видно из решения городского совета Римини, что пятьсот лет назад, &quot;Мизано Homini, Scazano и де ла Корте де Lagina&quot; спросил и получено консулов ​​этого Совета должны быть разделены святого Климента, к которому они были подвергнуты , и иметь капитаном свои собственные. После Мизано потерял, в течение коротких периодов и по финансовым причинам административную независимость, что, наконец, восстановили в 1827 году, отрываясь от Сан-Джованни ин Мариньяно и стать самостоятельным городом. Сразу же после объединения Италии изменила свое название на &quot;Мизано в Villa Vittoria&quot; прозвищем, что он потерял в 1938 году по приказу Председателя Совета Муссолини, для этого из &quot;Мизано Адриатико&quot;. &laquo;Мизано&raquo; и будет оставаться независимым муниципалитетом, при условии, что общие сельскохозяйственные остатки &raquo;: с этой декларацией Муссолини, он издал указ о автономии и сельской призванию. Пророчество было еще более ошибочна, потому что с этого момента история Мизано переплетаются с его развитием туризма, что после начала тепловатой в тридцатых годах, будет в полной мере реализовать после передачи ратушей (1949 г.) к области сегодня Misano Monte Прибрежные. Мизано сегодня является одним из самых любимых направлений международного туризма, идеальный курорт для семейного отдыха, назначения многих привлекает спортивных мероприятий, организованных мэрией и MisanoWorld Circuit, с захватывающей захватывающей скорости автоспорта с пристани в Portoverde, Мизано Он также отличается в области морского туризма элиты пешеходных зон, окрашенных вечерних рынках, золотой и тихий пляж, набережная 2 км вдоль побережья, острова зеленого цвета в центре довершают образ этого города. Благодаря организационным структурам и качество воды купания пляж в Мизано и Portoverde были награждены несколько раз, начиная с 1989 года, синий флаг Европейского фонда экологического образования (FEE). Эта награда стала венцом многолетних обязательств по окружающей среде</p>\n', '<p>\n	Omgeven door groene heuvels die deel uitmaken van de kroon, is Misano Adriatico verspreid over een oppervlakte van 22,43 vierkante kilometer tussen de Adriatische kust in het noord-oosten van de rivier Conca in het zuid-oosten, dat het scheidt van Cattolica en San Giovanni in Marignano, de omgeving van San Clemente en Coriano naar west en Riccione naar het noordwesten zuid-. De &#39;maximale hoogte boven de zeespiegel&#39;, die van 145 meter Monte Gallero. De kuststrook, tussen de rivier de Conca en Rio Jong boompje, &#39;wide 3 km Archeologische vondsten uit verschillende tijdperken, bewaard in het Museum&#39; van het grondgebied &quot;van Riccione, Misano laten zien dat het gebied werd bewoond sinds het Paleolithicum periode, vooral in de buurt de rivier Conca en Rio Agina, waarbij gemak watervoorziening het voordeel van de primitieve nederzettingen. Meer recent, de bevindingen uit de vierde eeuw voor Christus getuigen van de aanwezigheid van een nederzetting van de Galli&euml;rs in de plaats Belvedere. Met de bouw van de Via Flaminia in 220 voor Christus begon de Romeinse kolonisatie en Misano naam lijkt te zijn afgeleid van een van de vele gezinnen die op het platteland van Rimini (ager Ariminensis) van Lazio verplaatst. Dit zou de &quot;Gens Mesia&quot; te zijn misschien voor militaire verdiensten, behaalde hij uitgestrekte landerijen in ons gebied, de fundus Messius Missian vandaar de naam. Het was in feite in de militaire traditie van Rome beloning op deze manier de oorlog veteranen of iemand anders had een uitstekende dienstverlening aan de woning en tekenen van Romeinse nederzetting gemaakt zijn nog steeds zichtbaar langs de Via del Carro toetreding tot de Via Flaminia (Adriatische State vandaag) met de &#39; achterland. De historische gebeurtenissen van Misano, dat vandaag wordt ge&iuml;dentificeerd met Misano Monte, in de heuvels, zijn verweven met die van Rimini, dat sinds 90 voor Christus Hij had Latijn Keulen wet geworden. Ons grondgebied verondersteld enig belang als er gebouwd werd in 997 de kerk van St. Erasmus, een van de belangrijkste van het gebied. Al meer dan twee eeuwen, namelijk van 1295 tot het einde van de vijftiende eeuw Misano was onder het bewind van de Malatesta, heren van Rimini, die een kasteel, waarvan vandaag de dag nog de toren met toegang opgetrokken boog dat &#39;het symbool van gemeentelijke banner. Uitgestorven dynastie Malatesta in Romagna en dan ook nog Misano werd een deel van de Kerkelijke Staat, wiens bevoegdheid duurde tot de eenwording van Itali&euml;. In feite was een onvergetelijke periode de benoeming van de kapitein van het kasteel, die in 1511 heeft plaatsgevonden; Blijkt uit een besluit van de Rimini gemeenteraad dat vijfhonderd jaar geleden, &quot;het Misano Homini, Scazano en de la Corte de Lagina&quot; gevraagd en verkregen door de consuls van die Raad zal worden gescheiden door St. Clement, waaraan zij werden onderworpen , en een kapitein hebben hun eigen. Na Misano verloren, voor korte periodes en om financi&euml;le redenen bestuurlijke onafhankelijkheid die uiteindelijk weer in 1827, het doorbreken van San Giovanni in Marignano en steeds een onafhankelijke stad. Onmiddellijk na de eenwording van Itali&euml; haar naam veranderd naar &quot;Misano in Villa Vittoria&quot; moniker, dat hij in 1938 verloor in opdracht van de voorzitter van de Raad Mussolini, voor die van de &quot;Misano Adriatico.&quot; &#39;Misano&#39; en zal een zelfstandige gemeente te blijven, op voorwaarde dat het gemeenschappelijk landbouwbeleid restanten &quot;: bij deze verklaring aan Mussolini, verordende hij de autonomie en de landelijke roeping. Prophecy was steeds misleidend, want vanaf dit moment de Misano geschiedenis is verweven met die van de ontwikkeling van het toerisme, dat na lauwe begin in de jaren dertig, zal volledig te realiseren na de overdracht van het gemeentehuis (1949) naar het gebied van vandaag Misano Monte oeverstaten. Misano vandaag is een van de favoriete bestemmingen van het internationale toerisme, ideaal resort voor de familie vakantie, bestemming van vele aangetrokken door sportevenementen georganiseerd door de gemeente en MisanoWorld Circuit, met spannende spannende snelheid van de autosport met de jachthaven in Portoverde, Misano het is ook onderscheiden op het gebied van nautische toerisme elite voetgangersgebieden gekleurd door avondmarkten, een gouden en rustig strand, een boulevard van 2 km langs de kust, de eilanden van groen in het midden completeren het beeld van deze stad. Dankzij de organisatiestructuren en de kwaliteit van het water baden het strand in Misano en Portoverde hebben al meerdere malen bekroond, te beginnen in 1989, de blauwe vlag van de European Foundation for Environmental Education (FEE). Deze prijs bekroont jarenlange inzet voor het milieu</p>\n', 'media/localita/img_Misano.jpg', 1, 43.966667, 12.7, 99, '4104');
INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(28, 'Mondaino', 1, '<p>\n	Mondaino &#39; una piccola cittadina, precisamente trattasi di una rocca da cui si gode un panorama naturalistico suggestivo e completo. Sotto il paese si nascondono percorsi e itinerari ricchi di storia molto misteriosi.<br />\n	Rocca e castello di Mondaino<br />\n	Forte impatto, visibile dal fondovalle, con la sua imponenza di un tempo &#39; la Rocca Malatestiana, pregevole architettura del XIV sec. Da una bolla di Papa Sisto IV si legge che la costruzione del forte &#39; opera dei mondainesi. Tuttavia i successivi interventi, voluti dai signori di Rimini, ne fanno una tipica costruzione malatestiana.<br />\n	Sigismondo Pandolfo Malatesta fece erigere, durante il suo governo, ben 13 torrioni, il cassero, l&#39;ampia cerchia muraria ed i camminamenti sotterranei (scavati nel tufo, sotto il maschio, pronti per essere utilizzati in caso di assedio come cisterne o in caso di disfatta come sicura via di fuga) scoperti, questi ultimi, nel 1987. All&#39;interno della rocca si possono ammirare, oggi, la Madonna del Latte, bell&#39;affresco (XV sec.) di Bernardino Dolci di Castel Durante, ed il Museo Paleontologico del tripoli mondainese.<br />\n	Il tripoli &#39; una roccia sedimentaria, formatasi, nel corso di millenni, attraverso il deposito e la fossilizzazione, sul fondo del mare, di microscopici scheletri di diatomee e radiolari. E&#39; per questo che noi possiamo ora trovare, incastonati sulle pareti rocciose di questo complesso, esemplari di pesci e vegetali vissuti dieci milioni di anni or sono durante il Miocene. Il giacimento di Mondaino, fra i pi&ugrave; importanti in Italia, ha restituito ben 21 specie diverse di ittioliti, oltre a denti di squalo, ricci di mare, conchiglie ed elementi paleobotanici. Nel museo si trovano inoltre alcuni steli di origine prettamente romana.<br />\n	Appena usciti dalla rocca si pu&ograve; ammirare l&#39;altro capolavoro di questo piccola cittadina: la caratteristica Piazza Maggiore, con il suo porticato neoclassico, opera di Francesco Cosci, piazza che ha fatto attribuire a Mondaino il buffo soprannome di Paese della Padella (infatti la struttura dello spiazzo ricorda quella di quest&#39;utile strumento da cucina). L&#39;incantevole scenografia urbana di Mondaino &#39; palcoscenico ideale per una serie di feste medioevali come il Palio del Daino (seconda met&agrave; di agosto) che propone ogni anno con tema diverso tornei, convegni, mostre, sfilate tutte dedicate ai grandi momenti del passato. In pieno centro storico si trovano, inoltre, il Convento delle Clarisse, con coro e crocefissi lignei del XVII sec., e la Chiesa parrocchiale di San Michele Arcangelo, costruita, secondo antichi documenti, sulle rovine del tempio romano di Diana. Nel suo interno si possono ammirare interessanti tele di G. Picchi (XV sec.), una Deposizione del Pomarancio (XVI sec.) e tre splendidi paliotti con decorazioni a fiori e frutta del XVIII sec.<br />\n	Il patrimonio storico culturale si arricchisce anche attraverso gli apporti delle frazioni dell&#39;odierno comune di Mondaino. Ne sono un esempio l&#39;antica Pieve di S. Apollinare (VI sec.), posta appena fuori le mura, in localit&agrave; Pieggia, ed il Monastero di San Francesco (XIII sec.), situato sull&#39;ameno colle Formosino, che ha conservato intatta la semplice, atmosfera dei luoghi francescani.</p>\n', '<div>\n	Mondaino &#39;a small town, namely the case of a fortress from which there is an impressive and comprehensive natural panorama. Under the country are hidden rich and varied roads very mysterious history.</div>\n<div>\n	Fortress and castle of Mondaino</div>\n<div>\n	Strong impact, visible from the valley floor, with its grandeur of the past &#39;the Fortress Malatesta, valuable architecture fourteenth century. By a bull of Pope Sixtus IV states that the construction of the fort &#39;work of mondainesi. However, subsequent speeches, took the lords of Rimini, make it a typical construction Malatesta.</div>\n<div>\n	Sigismondo Malatesta Pandolfo had built during his government, well 13 towers, the keep, the wide walls and underground walkways (carved into the tufa, in the male, ready to be used in case of siege as tanks or in the case of defeat as a safe escape route) discovered, the latter, in 1987. Inside the fortress can be admired today, the Madonna del Latte, beautiful fresco (XV sec.) Sweets Bernardino Castel Durante, and the Paleontological Museum the diatomite mondainese.</div>\n<div>\n	The tripoli &#39;a sedimentary rock, formed over the course of millennia, through storage and fossilization, on the seabed, microscopic skeletons of diatoms and radiolarians. E &#39;for this reason that we can now find, set on the cliffs of this complex, specimens of fish and plants lived ten million years ago during the Miocene. Mondaino the field, among the most important in Italy, she returned as many as 21 different species of ittioliti, as well as shark teeth, sea urchins, shells and paleobotanists elements. In the museum there are also some purely Roman origin stems.</div>\n<div>\n	Just outside the castle you can admire another masterpiece of this small town: the characteristic Piazza Maggiore, with its neoclassical portico by Francesco Cosci, the square who did attribute to Mondaino funny nickname of the country frying pan (in fact, the structure the clearing resembles this useful kitchen tool). The charming urban setting of Mondaino &#39;ideal stage for a number of medieval festivals like the Palio del Daino (the second half of August) which every year with different theme tournaments, conventions, exhibitions, parades all dedicated to the great moments of the past. In the historical center are also the Convent of the Poor Clares, with choir and the seventeenth century. Wooden crucifixes, and the parish church of San Michele Arcangelo, built, according to ancient documents, on the Roman temple of Diana ruins. Inside you can admire interesting canvases by G. Picchi (XV sec.), A Deposition by Pomarancio (XVI sec.) And three beautiful frontals decorated with flowers and fruit of the eighteenth century.</div>\n<div>\n	The cultural and historical heritage is enriched by the contributions of fractions of today&#39;s common Mondaino. Examples are the ancient church of St. Apollinaris (VI sec.), Located just outside the walls, in the locality Pieggia, and the Monastery of St. Francis (XIII sec.), Located sull&#39;ameno Formosino hill, which has preserved intact the simple atmosphere of the Franciscan sites.</div>\n', '<div>\n	Mondaino &#39;une petite ville, &agrave; savoir le cas d&#39;une forteresse d&#39;o&ugrave; il y a un panorama naturel impressionnant et complet. Sous le pays sont cach&eacute;s routes riches et vari&eacute;es histoire tr&egrave;s myst&eacute;rieuse.</div>\n<div>\n	Forteresse et le ch&acirc;teau de Mondaino</div>\n<div>\n	Fort impact, visible depuis le fond de la vall&eacute;e, avec sa grandeur du pass&eacute; &#39;la forteresse Malatesta, l&#39;architecture pr&eacute;cieuse du XIVe si&egrave;cle. Par une bulle du pape Sixte IV stipule que la construction des travaux du fort &raquo;de mondainesi. Cependant, les discours ult&eacute;rieurs, ont pris les seigneurs de Rimini, en font une construction typique Malatesta.</div>\n<div>\n	Sigismondo Malatesta Pandolfo avait construit au cours de son gouvernement, bien 13 tours, le donjon, les murs larges et des passages souterrains (creus&eacute;es dans le tuf, chez le m&acirc;le, pr&ecirc;t &agrave; &ecirc;tre utilis&eacute; en cas de si&egrave;ge que les r&eacute;servoirs ou dans le cas de la d&eacute;faite comme une voie d&#39;&eacute;vacuation en toute s&eacute;curit&eacute;) a d&eacute;couvert, ce dernier, en 1987. a l&#39;int&eacute;rieur de la forteresse, on peut admirer aujourd&#39;hui, la Madonna del Latte, belle fresque (XV sec.) Sweets Bernardino Castel Durante, et le Mus&eacute;e pal&eacute;ontologique le mondainese diatomite.</div>\n<div>\n	Le tripoli &#39;une roche s&eacute;dimentaire, form&eacute;e au cours des mill&eacute;naires, par le stockage et la fossilisation, sur le fond marin, des squelettes microscopiques de diatom&eacute;es et radiolaires. E &#39;pour cette raison que nous pouvons maintenant trouver, situ&eacute; sur les falaises de ce complexe, des sp&eacute;cimens de poissons et de plantes a v&eacute;cu il y a dix millions d&#39;ann&eacute;es au cours du Mioc&egrave;ne. Mondaino le terrain, parmi les plus importants en Italie, elle est revenue jusqu&#39;&agrave; 21 esp&egrave;ces diff&eacute;rentes de ittioliti, ainsi que les dents de requins, oursins, coquillages et &eacute;l&eacute;ments de pal&eacute;obotanistes. Dans le mus&eacute;e il y a aussi des tiges une origine purement romaine.</div>\n<div>\n	Juste &agrave; l&#39;ext&eacute;rieur du ch&acirc;teau, vous pourrez admirer un autre chef-d&#39;&oelig;uvre de cette petite ville: la caract&eacute;ristique Piazza Maggiore, avec son portique n&eacute;oclassique par Francesco Cosci, la place qui n&#39;attribuent &agrave; Mondaino surnom dr&ocirc;le de la casserole de friture pays (en fait, la structure la clairi&egrave;re ressemble &agrave; cet outil de cuisine utile). Le cadre charmant urbain de sc&egrave;ne id&eacute;ale Mondaino &raquo;pour un certain nombre de f&ecirc;tes m&eacute;di&eacute;vales comme le Palio del Daino (la seconde moiti&eacute; de Ao&ucirc;t) qui chaque ann&eacute;e avec diff&eacute;rents tournois &agrave; th&egrave;me, congr&egrave;s, expositions, d&eacute;fil&eacute;s tous d&eacute;di&eacute;s aux grands moments du pass&eacute;. Dans le centre historique sont &eacute;galement le couvent des Clarisses, avec ch&oelig;ur et le XVIIe si&egrave;cle. Crucifix en bois, et l&#39;&eacute;glise paroissiale de San Michele Arcangelo, construit, selon des documents anciens, sur le temple romain de ruines Diana. A l&#39;int&eacute;rieur, on peut admirer des toiles int&eacute;ressantes par G. Picchi (XV sec.), Un d&eacute;p&ocirc;t par Pomarancio (XVI sec.) Et trois belles frontons orn&eacute;s de fleurs et de fruits du dix-huiti&egrave;me si&egrave;cle.</div>\n<div>\n	Le patrimoine culturel et historique est enrichi par les contributions des fractions de Mondaino commun d&#39;aujourd&#39;hui. Les exemples sont l&#39;ancienne &eacute;glise de Saint-Apollinaire (VI sec.), Situ&eacute; juste &agrave; l&#39;ext&eacute;rieur des murs, dans la localit&eacute; Pieggia, et le monast&egrave;re de Saint-Fran&ccedil;ois (XIII sec.), Sull&#39;ameno Situ&eacute; Formosino colline, qui a conserv&eacute; intact de la simple atmosph&egrave;re des sites franciscains.</div>\n', '<div>\n	Mondaino &#39;eine kleine Stadt, n&auml;mlich der Fall einer Festung aus dem es eine beeindruckende und umfassende Naturpanorama. Unter dem Land sind reich und vielf&auml;ltig Stra&szlig;en sehr geheimnisvolle Geschichte verborgen.</div>\n<div>\n	Festung und Schloss von Mondaino</div>\n<div>\n	Starke Wirkung, sichtbar vom Talboden, mit seiner Pracht der Vergangenheit &quot;der Festung malatestianischen, wertvolle Architektur vierzehnten Jahrhundert. Durch ein Bulle von Papst Sixtus IV hei&szlig;t es, dass der Bau der Arbeit von mondainesi &#39;fort. Die anschlie&szlig;enden Reden, nahmen die Herren von Rimini, machen es einen typischen Aufbau malatestianischen.</div>\n<div>\n	Sigismondo Malatesta Pandolfo hatte w&auml;hrend seiner Regierung, gut 13 T&uuml;rme, die halten, wird die breite W&auml;nde und unterirdische Stollen (geschnitzt in den Tuffstein, in der m&auml;nnlichen gebaut, bereit, im Falle einer Belagerung als Tanks oder in dem Fall verwendet werden, von Niederlage als sicherer Fluchtweg) entdeckt, die letztere, im Jahr 1987 in der Festung heute bewundert werden kann, die Madonna del Latte, sch&ouml;nes Fresko (XV sek.) S&uuml;&szlig;igkeiten Bernardino Castel Durante, und das Pal&auml;ontologische Museum die Diatomit mondainese.</div>\n<div>\n	Das Tripel &#39;ein Sedimentgestein, im Laufe der Jahrtausende gebildet, durch Lagerung und Versteinerung, auf dem Meeresboden, mikroskopisch kleine Skelette von Diatomeen und Radiolarien. E &#39;aus diesem Grund, dass wir jetzt, setzen Sie auf den Klippen dieses Komplexes, Proben von Fischen und Pflanzen lebten 10.000.000 Jahre vor w&auml;hrend des Mioz&auml;ns finden. Mondaino das Feld, geh&ouml;ren zu den wichtigsten in Italien, sie so viele wie 21 verschiedene Arten von ittioliti sowie Haifischz&auml;hne, Seeigel, Muscheln und Pal&auml;obotaniker Elemente zur&uuml;ckgegeben. Im Museum gibt es auch einige rein r&ouml;mischen Ursprungs stammt.</div>\n<div>\n	Etwas au&szlig;erhalb der Burg k&ouml;nnen Sie ein weiteres Meisterwerk dieser kleinen Stadt bewundern: die charakteristische Piazza Maggiore mit seinen klassizistischen Portikus von Francesco Cosci, dem Platz, der Attribut hat lustig Spitznamen des Landes Pfanne (in der Tat zu Mondaino, die Struktur die Lichtung gleicht diese n&uuml;tzliche K&uuml;chenwerkzeug). Das charmante st&auml;dtischen Umfeld von Mondaino &#39;ideale B&uuml;hne f&uuml;r eine Reihe von mittelalterlichen Festen wie der Palio del Daino (die zweite H&auml;lfte des Monats August), die jedes Jahr mit unterschiedlichen Themen Turnieren, Tagungen, Ausstellungen, Paraden alle gewidmet die gro&szlig;en Momente der Vergangenheit an. Im historischen Zentrum sind auch das Kloster der Klarissen, mit Chor und dem siebzehnten Jahrhundert. Holz Kruzifixe, und der Pfarrkirche von San Michele Arcangelo, gebaut nach alten Dokumenten, auf dem r&ouml;mischen Tempel von Diana Ruinen. Im Inneren kann man interessante Gem&auml;lde von G. Picchi (XV sek.) Bewundern, eine Abscheidungs ​​von Pomarancio (XVI sek.) Und drei sch&ouml;n mit Blumen und Fr&uuml;chten dekoriert frontals des achtzehnten Jahrhunderts.</div>\n<div>\n	Die kulturelle und historische Erbe wird durch die Beitr&auml;ge der Fraktionen der heutigen gemeinsamen Mondaino angereichert. Beispiele daf&uuml;r sind die alte Kirche von St. Apollinaris (VI sec.), Au&szlig;erhalb der Mauern liegt nur in der Ortschaft Pieggia, und das Kloster von St. Francis (XIII sek.), Befindet sull&#39;ameno Formosino H&uuml;gel, der bewahrt hat intakt die einfache Atmosph&auml;re der Franziskaner-Sites.</div>\n', '<div>\n	Mondaino &#39;una peque&ntilde;a ciudad, a saber, el caso de una fortaleza de la que no es un impresionante y amplio panorama natural. Bajo el pa&iacute;s est&aacute;n ocultos caminos rica y variada historia muy misterioso.</div>\n<div>\n	Fortaleza y castillo de Mondaino</div>\n<div>\n	Fuerte impacto, visible desde el fondo del valle, con su grandeza del pasado &#39;la Fortaleza Malatesta, arquitectura valiosa siglo XIV. Por una bula del Papa Sixto IV establece que la construcci&oacute;n de la obra de mondainesi la fortaleza &#39;. Sin embargo, los discursos posteriores, llevaron a los se&ntilde;ores de Rimini, lo convierten en una construcci&oacute;n t&iacute;pica Malatesta.</div>\n<div>\n	Segismundo Malatesta Pandolfo hab&iacute;a construido durante su gobierno, as&iacute; 13 torres, la torre del homenaje, los anchos muros y pasillos subterr&aacute;neos (excavada en la toba, en el var&oacute;n, listo para ser utilizado en caso de asedio como tanques o en el caso de la derrota como una v&iacute;a segura de evacuaci&oacute;n) descubierto, este &uacute;ltimo, en el a&ntilde;o 1987. Dentro de la fortaleza se puede admirar hoy, la Madonna del Latte, bello fresco (XV seg.) Dulces Bernardino Castel Durante, y el Museo Paleontol&oacute;gico mondainese la diatomita.</div>\n<div>\n	El tripoli &#39;una roca sedimentaria, formada a lo largo de milenios, a trav&eacute;s del almacenamiento y la fosilizaci&oacute;n, en el fondo del mar, esqueletos microsc&oacute;picos de diatomeas y radiolarios. E &#39;por esta raz&oacute;n que ahora podemos encontrar, situado en los acantilados de este complejo, las muestras de peces y plantas vivi&oacute; hace diez millones de a&ntilde;os durante el Mioceno. Mondaino el campo, entre los m&aacute;s importantes en Italia, regres&oacute; hasta 21 diferentes especies de ittioliti, as&iacute; como los dientes de tibur&oacute;n, erizos de mar, conchas y elementos Paleobotanists. En el museo tambi&eacute;n hay alg&uacute;n origen puramente romana deriva.</div>\n<div>\n	A las afueras del castillo se puede admirar otra obra maestra de esta peque&ntilde;a ciudad: la caracter&iacute;stica Piazza Maggiore, con su p&oacute;rtico neocl&aacute;sico de Francesco Cosci, la plaza que se atribuy&oacute; a Mondaino apodo divertido de la sart&eacute;n pa&iacute;s (de hecho, la estructura el claro se asemeja a esta herramienta de cocina &uacute;til). El encantador entorno urbano de la etapa ideales Mondaino &#39;para una serie de festivales medievales como el Palio del Daino (la segunda quincena de agosto), que todos los a&ntilde;os con diferentes torneos tem&aacute;ticos, convenciones, exposiciones, desfiles todos los dedicados a los grandes momentos del pasado. En el centro hist&oacute;rico se encuentran tambi&eacute;n el Convento de las Clarisas, con el coro y el siglo XVII. Crucifijos de madera, y la iglesia parroquial de San Miguel Arc&aacute;ngel, construida, de acuerdo con documentos antiguos, en el templo romano de Diana ruinas. En el interior se pueden admirar interesantes lienzos de G. Picchi (XV seg.), Una deposici&oacute;n por Pomarancio (XVI sec.) Y tres hermosas frontales decorados con flores y frutas del siglo XVIII.</div>\n<div>\n	El patrimonio hist&oacute;rico y cultural se enriquece con las aportaciones de las fracciones de Mondaino com&uacute;n de hoy. Ejemplos de ello son la antigua iglesia de San Apolinar (VI seg.), Situado fuera de los muros, en la localidad Pieggia, y el Monasterio de San Francisco (XIII sec.), Sull&#39;ameno Situado Formosino colina, que ha conservado intacto el ambiente sencillo de los lugares franciscanos.</div>\n', '<div>\n	Мондаино &#39;маленький городок, а именно случай крепости, из которой есть впечатляющий и всеобъемлющий естественная панорама. Под стране скрыты богата и разнообразна дорог очень загадочную историю.</div>\n<div>\n	Крепость и замок Мондаино</div>\n<div>\n	Сильное воздействие, видимый со дна долины, с его величием прошлого &quot;Крепость Малатеста, ценен архитектуры четырнадцатого века. По быка папы Сикста IV утверждает, что строительство форта работы &quot;от mondainesi. Однако последующие выступления, приняли владетелей Римини, сделать его типичную конструкцию Малатеста.</div>\n<div>\n	Sigismondo Малатеста Pandolfo построил во время его правления, а 13 башен, сторожевой башне, широкие стены и подземные пешеходные дорожки (высеченных в туфа, у самца, готов к использованию в случае осады, как танки или в случае поражение в качестве безопасного пути эвакуации) обнаружили, последний в 1987 году внутри крепости можно увидеть сегодня, Мадонна дель Латте, красивая фреска (XV сек.) Сладости Бернардино Castel Durante и Палеонтологический музей диатомита mondainese.</div>\n<div>\n	Трепел &#39;осадочная горная порода, образованная в течение тысячелетий, через хранение и окаменения, на морском дне, микроскопические скелеты диатомей и радиолярий. Е &#39;по этой причине, что теперь мы можем найти, установить на скалах этого комплекса, образцы рыб и растений живут десять миллионов лет назад во время миоцена. Мондаино поле, одним из самых важных в Италии, она вернулась целых 21 различных видов ittioliti, а также зубы акулы, морские ежи, раковин и палеоботаники элементов. В музее есть также некоторые чисто римского происхождения стеблей.</div>\n<div>\n	Недалеко от замка можно полюбоваться еще один шедевр этого маленького городка: характерная Пьяцца Маджоре, с его неоклассическим портиком Франческо Cosci, площади кто приписывают Мондаино забавное прозвище сковороды для жарки страны (на самом деле, структура клиринговая напоминает этот полезный инструмент кухни). Очаровательный городской установка Мондаино &#39;идеальной сцене для целого ряда средневековых фестивалей, таких как Палио дель Daino (вторая половина августа), который каждый год с различными тематических турниров, конференций, выставок, смотров все посвященные в великие моменты прошлого. В историческом центре находятся также монастырь кларисок, с хором и семнадцатого века. Деревянные распятия и приходскую церковь Сан-Микеле Арканджело, построенный, согласно древним документам, на римского храма Дианы руины. Внутри можно полюбоваться интересными холсты Г. Пикки (XV сек.), Осаждении по Pomarancio (XVI сек.) И три красивых Frontals украшенные цветами и плодами восемнадцатого века.</div>\n<div>\n	Культурное и историческое наследие обогащается за счет взносов фракций сегодняшнего общего Мондаино. Примерами являются древняя церковь св Аполлинария (VI сек.), Расположенный в непосредственной близости от стен, в местности Pieggia, и монастырь святого Франциска (XIII сек.), Расположенный sull&#39;ameno Formosino холме, который сохранил нетронутыми простой атмосфера францисканского сайтов.</div>\n', '<div>\n	Mondaino &#39;een kleine stad, namelijk het geval van een fort van waaruit er een indrukwekkende en uitgebreide natuurlijke panorama. In het kader van het land zijn verborgen rijke en gevarieerde wegen zeer mysterieuze geschiedenis.</div>\n<div>\n	Fort en het kasteel van Mondaino</div>\n<div>\n	Sterke impact, zichtbaar vanaf de vallei, de grandeur van het verleden &#39;het fort Malatesta, waardevolle architectuur veertiende eeuw. Door een stier van paus Sixtus IV stelt dat de bouw van het werk van mondainesi het fort &#39;. Echter, na toespraken, nam de heren van Rimini, maken het een typische constructie Malatesta.</div>\n<div>\n	Sigismondo Malatesta Pandolfo had opgebouwd tijdens zijn regering, ook 13 torens, de donjon, de brede muren en ondergrondse gangen (uitgehouwen in de tufsteen, in de mannelijke, klaar om te worden gebruikt in geval van beleg zoals tanks of in het geval van nederlaag als een veilige vluchtweg) ontdekt, de laatste in 1987. binnen de vesting van vandaag te bewonderen, de Madonna del Latte, prachtige fresco (XV sec.) Sweets Bernardino Castel Durante en de Paleontological Museum de diatomiet mondainese.</div>\n<div>\n	De tripoli &#39;een sedimentair gesteente, gevormd in de loop van duizenden jaren, door middel van opslag en fossilisatie, op de zeebodem, microscopische skeletten van diatomee&euml;n en radiolarians. E &#39;om deze reden dat we nu kunnen vinden, ligt op de kliffen van dit complex, exemplaren van vissen en planten leefde tien miljoen jaar geleden tijdens het Mioceen. Mondaino het veld, een van de belangrijkste in Itali&euml;, keerde ze terug maar liefst 21 verschillende soorten ittioliti, evenals haaientanden, zee-egels, schelpen en paleobotanici elementen. In het museum zijn er ook enkele puur Romeinse oorsprong stengels.</div>\n<div>\n	het karakteristieke Piazza Maggiore, met zijn neoklassieke portiek van Francesco Cosci, het plein die wel toeschrijven aan grappige bijnaam van het land koekenpan Mondaino (in feite, de structuur: Net buiten het kasteel kunt u een ander meesterwerk van dit stadje te bewonderen de open plek lijkt op dit nuttige keuken tool). De charmante stedelijke omgeving van Mondaino &#39;ideaal podium voor een aantal middeleeuwse feesten, zoals de Palio del Daino (de tweede helft van augustus), die elk jaar met verschillende thema toernooien, congressen, tentoonstellingen, parades alle gewijd aan de grote momenten uit het verleden. In het historische centrum zijn ook het klooster van de Clarissen, met koor en de zeventiende eeuw. Houten crucifixen, en de parochiekerk van San Michele Arcangelo, gebouwd volgens oude documenten, op de Romeinse tempel van Diana ru&iuml;nes. Binnenin vind je interessante doeken van G. Picchi (XV sec.), A Deposition door Pomarancio (XVI sec.) En drie mooie frontals versierd met bloemen en vruchten van de achttiende eeuw kan bewonderen.</div>\n<div>\n	De culturele en historische erfgoed wordt verrijkt door de bijdragen van de fracties van de huidige gemeenschappelijke Mondaino. Voorbeelden hiervan zijn de oude kerk van St. Apollinaris (VI sec.), Ligt net buiten de stadsmuren, in de plaats Pieggia, en het klooster van St. Francis (XIII sec.), Ligt sull&#39;ameno Formosino heuvel, die bewaard is gebleven intact de eenvoudige sfeer van de Franciscaanse sites.</div>\n', 'media/localita/img_Mondaino.jpg', 2, 43.8559, 12.671481, 99, '4183');
INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(29, 'Mondavio', 1, '<p>\n	l nome di Mondavio si riscontra per la prima volta in un documento del 1178 e successivamente in un registro vaticano del 1289. L&#39;abitato &egrave; quindi preesiste al probabile passaggio di San Francesco sul luogo donatogli dalla famiglia Ricci per costruirvi un convento. Il Santo in quella occasione si sarebbe compiaciuto per l&#39;amenit&agrave; del luogo e la variet&agrave; degli uccelli. E da quelle espressioni deriv&ograve; la denominazione Mons Avium come &quot;Monte degli Uccelli&quot; (oggi c&#39;&egrave; una colomba nello stemma comunale). Essendo questa una della tante spiegazioni dell&#39;origine del toponimo, possiamo considerare incerto il vero significato di &quot;Mondavio&quot;.</p>\n<br />\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	Capoluogo di Vicariato con giurisdizione su ventiquattro castelli, conobbe diversi domini, tra cui quello dei Malatesta, di Alessandro Piccolomini, di Giovanni della Rovere, di Lorenzo de&#39; Medici e della citt&agrave; di Fano. Nel 1442 varc&ograve; trionfalmente le mura del paese Sigismondo Malatesta, cui la moglie Polissena Sforza port&ograve; in dote il Vicariato, sottratto alla Chiesa da suo padre Francesco in un periodo di gravi disordini. Nel 1462 il territorio &egrave; scenario della storica battaglia, tra Sigismondo Pandolfo Malatesta e Federico da Montefeltro che militava nelle file della Chiesa (papa Pio II) contro i Malatesta.</p>\n<p>\n	Con la fine della signoria dei Malatesta, il Vicariato di Mondavio torn&ograve; al dominio diretto della Chiesa come Fano e Senigallia. Verso la fine del 1463 il vicariato con Senigallia e Montemarciano venne infeudato al nipote del papa Pio II, Antonio Piccolomini, ma la signoria ebbe breve durata poich&eacute; Pio II mor&igrave; nell&#39;agosto del 1464 e Mondavio, Senigallia, San Costanzo e Mondolfo, con altri castelli si ribellarono al Piccolomini e si sottomisero al governatore di Fano, il vescovo di Perugia, Giacomo Vannucci da Cortona. La salita al soglio pontificio di Sisto IV Della Rovere nel 1471 inaugur&ograve; una politica di nepotismo che avr&agrave; grandi conseguenze nel territorio.</p>\n<p>\n	Nel 1473 il papa decor&ograve; Federico da Montefeltro con il titolo di Duca e questi accett&ograve; di imparentarsi con i Della Rovere dando in sposa sua figlia Giovanna al nipote del papa Giovanni Della Rovere ( 1502). Il matrimonio avvenne nell&#39;ottobre del 1474 e dopo pochi giorni Giovanni fu investito della citt&agrave; di Senigallia, del vicariato di Mondavio e di altre terre. Giovanni soggiorn&ograve; per qualche tempo a Mondavio e diede l&#39;incarico al geniale architetto Francesco di Giorgio Martini di costruirvi la rocca (eretta tra il 1482 e il 1492), che in tutti questi secoli non ha mai subito alcun assedio n&eacute; ha mai sparato un colpo dai suoi cannoni. Il figlio di Giovanni, Francesco Maria, forse nato proprio a Mondavio, nel 1503 successe allo zio Guidobaldo nel Ducato di Urbino e vi incorpor&ograve; anche il Vicariato di Mondavio.</p>\n<p>\n	Durante il governo dei Della Rovere, il Vicariato visse un periodo di pace, prosperit&agrave; e progresso di circa centotrenta anni, fu questo il periodo di grandi feste popolari. Nel 1631, con l&#39;estinzione della dinastia dei Della Rovere, Ducato e Vicariato di Mondavio ritornano nella giurisdizione della Santa Sede.</p>\n<p>\n	La rocca di Mondavio, risalente probabilmente 1482-1492, fu commissionata da Giovanni della Rovere, insieme ad altre rocche del ducato, all&#39;architetto Francesco di Giorgio Martini. Non avendo mai subito attacchi &egrave; ancora in ottimo stato. Il mastio ad otto facce domina la maestosa fortezza e si collega ad un camminamento, protetto da un torrioncino, che porta ad una massiccia torre semi-circolare, unita con un ponte al rivellino d&#39;ingresso. Il progetto originale prevedeva verso ovest un ulteriore torrione rotondeggiante che non fu mai realizzato. Le sale interne conservano ancora, per la maggior parte, la pianta originale e sono attualmente utilizzati come spazi espositivi e museali, tra cui un&#39;importante armeria.</p>\n<p>\n	<i>Fonte: Wikipedia</i></p>\n', '<div>\n	the name of Mondavio is found for the first time in a document of 1178 and later in a Vatican register of 1289. The town is therefore pre-exists the probable passage of St. Francis on the place given to him by the Ricci family to build a monastery. The Saint on that occasion would welcomed the amenity of the area and the variety of birds. And those expressions derived the name Mons avium as &quot;Mount of Birds&quot; (now there&#39;s a dove in the municipal coat of arms). This being one of many explanations of the origin of the name, we can uncertain consider the true meaning of &quot;Mondavio&quot;.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Vicariate of capital with jurisdiction over twenty-four castles, knew various domains, including that of the Malatesta, Alessandro Piccolomini, Giovanni della Rovere, Lorenzo de &#39;Medici and the city of Fano. In 1442 triumphantly she crossed the town walls Sigismund Malatesta, whose wife Polyxena Sforza brought him the Vicariate, subtracted to the Church by his father Francis in a period of serious unrest. In 1462 the territory is the scene of the historic battle between Sigismondo Pandolfo Malatesta and Federico da Montefeltro who militated in the files of the Church (Pope Pius II) with the Malatesta.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	With the end of the Malatesta, the Vicariate of Mondavio returned to the direct rule of the Church as Fano and Senigallia. In late 1463 the vicarage with Montemarciano Senigallia and was enfeoffed to the nephew of Pope Pius II, Antonio Piccolomini, but the rule was short-lived since Pius II died in August of 1464 and Mondavio, Senigallia, San Costanzo and Mondolfo, with other castles rebelled against the Piccolomini and submitted themselves to the governor of Fano, the bishop of Perugia, Giacomo Vannucci of Cortona. The ascent to the papacy of Sixtus IV Della Rovere in 1471 ushered in a nepotism policy that will have major consequences in the territory.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In 1473 the pope decorated Federico da Montefeltro with the title of Duke and he accepted to become related with the Della Rovere in giving his daughter Giovanna married to the nephew of Pope John Della Rovere ( 1502). The marriage took place in October 1474 and after a few days John was invested in the city of Senigallia, in the vicariate of Mondavio and other lands. Giovanni lived for some time in Mondavio and gave the charge to the brilliant architect Francesco di Giorgio Martini to build the fortress (built between 1482 and 1492), that in all these centuries has never undergone any siege and has never fired a shot by his guns. Giovanni&#39;s son, Francesco Maria, perhaps born in Mondavio, in 1503 succeeded his uncle Guidobaldo in the Duchy of Urbino and I also incorporated the Vicariate of Mondavio.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	During the reign of the Della Rovere, the Vicariate experienced a period of peace, prosperity and progress of about one hundred and thirty years, this was the time of great celebrations. In 1631, with the extinction of the Della Rovere dynasty, Ducato and the Vicariate of Mondavio return to the jurisdiction of the Holy See.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The fortress of Mondavio, probably dating from 1482-1492, was commissioned by Giovanni della Rovere, along with other fortresses of the Duchy, the architect Francesco di Giorgio Martini. Having never suffered attacks is still in excellent condition. The keep to eight faces dominating the majestic fortress and connects to a walkway, protected by a torrioncino, leading to a massive semi-circular tower, together with a bridge at the entrance lunette. The original plan westward further round tower that was never realized. The internal rooms still retain, for the most part, the original plant and are currently used as exhibition spaces and museums, including an important armory.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Source: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	le nom de Mondavio se trouve pour la premi&egrave;re fois dans un document de 1178 et plus tard dans un registre du Vatican de 1289. La ville est donc pr&eacute;-existe le passage probable de saint Fran&ccedil;ois sur la place donn&eacute;e &agrave; lui par la famille Ricci de construire un monast&egrave;re. Le Saint &agrave; cette occasion, aurait accueilli l&#39;agr&eacute;ment de la r&eacute;gion et la vari&eacute;t&eacute; des oiseaux. Et ces expressions d&eacute;riv&eacute;es du nom Mons avium comme &laquo;Mont des Oiseaux&quot; (maintenant il y a une colombe dans le blason municipal). Ceci &eacute;tant l&#39;une des nombreuses explications sur l&#39;origine du nom, nous pouvons incertain consid&eacute;rer la v&eacute;ritable signification de &quot;Mondavio&quot;.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Vicariat de capital avec comp&eacute;tence sur vingt-quatre ch&acirc;teaux, connaissait divers domaines, y compris celui de la Malatesta, Alessandro Piccolomini, Giovanni della Rovere, Lorenzo de &#39;Medici et la ville de Fano. En 1442 triomphalement, elle a travers&eacute; les murs de la ville Sigismond Malatesta, dont la femme Polyx&egrave;ne Sforza lui apporta le Vicariat, soustrait &agrave; l&#39;&Eacute;glise par son p&egrave;re Francis dans une p&eacute;riode de troubles graves. En 1462, le territoire est le th&eacute;&acirc;tre de la bataille historique entre Sigismondo Pandolfo Malatesta et Federico da Montefeltro qui militaient dans les fichiers de l&#39;Eglise (le pape Pie II) avec le Malatesta.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Avec la fin de la Malatesta, le Vicariat de Mondavio retourn&eacute; &agrave; la domination directe de l&#39;Eglise comme Fano et Senigallia. &Agrave; la fin de 1463 le presbyt&egrave;re avec Montemarciano Senigallia et fut inf&eacute;od&eacute; au neveu du pape Pie II, Antonio Piccolomini, mais la r&egrave;gle &eacute;tait de courte dur&eacute;e puisque Pie II est mort en Ao&ucirc;t 1464 et Mondavio, Senigallia, San Costanzo et Mondolfo, avec d&#39;autres ch&acirc;teaux se sont rebell&eacute;s contre le Piccolomini et se soumirent au gouverneur de Fano, l&#39;&eacute;v&ecirc;que de P&eacute;rouse, Giacomo Vannucci de Cortona. L&#39;ascension &agrave; la papaut&eacute; de Sixte IV Della Rovere en 1471 a inaugur&eacute; une politique de n&eacute;potisme qui aura des cons&eacute;quences majeures sur le territoire.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En 1473 le pape d&eacute;cor&eacute; Federico da Montefeltro avec le titre de duc et il a accept&eacute; de devenir li&eacute;s avec les Della Rovere &agrave; donner sa fille Giovanna est mari&eacute;e au neveu du pape Jean Della Rovere (1502). Le mariage a eu lieu en Octobre 1474, et apr&egrave;s quelques jours John a &eacute;t&eacute; investi dans la ville de Senigallia, dans le vicariat de Mondavio et d&#39;autres terres. Giovanni a v&eacute;cu pendant un certain temps dans Mondavio et a donn&eacute; la charge &agrave; l&#39;architecte brillant Francesco di Giorgio Martini pour construire la forteresse (construite entre 1482 et 1492), que dans tous ces si&egrave;cles n&#39;a jamais subi aucun si&egrave;ge et n&#39;a jamais tir&eacute; un coup de feu par ses canons. Le fils de Giovanni, Francesco Maria, peut-&ecirc;tre n&eacute; &agrave; Mondavio, en 1503 a succ&eacute;d&eacute; &agrave; son oncle Guidobaldo dans le duch&eacute; d&#39;Urbino et je &eacute;galement incorpor&eacute; le Vicariat de Mondavio.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Pendant le r&egrave;gne de Della Rovere, le Vicariat a connu une p&eacute;riode de paix, de prosp&eacute;rit&eacute; et de progr&egrave;s d&#39;environ cent trente ans, ce fut le temps des grandes c&eacute;l&eacute;brations. En 1631, avec l&#39;extinction de la dynastie Della Rovere, Ducato et le Vicariat de Mondavio reviennent &agrave; la juridiction du Saint-Si&egrave;ge.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La forteresse de Mondavio, datant probablement de 1482-1492, a &eacute;t&eacute; command&eacute;e par Giovanni della Rovere, ainsi que d&#39;autres forteresses du duch&eacute;, l&#39;architecte Francesco di Giorgio Martini. Ayant jamais les attaques subies est toujours en excellent &eacute;tat. Le garder huit visages dominant la forteresse majestueuse et se connecte &agrave; une passerelle, prot&eacute;g&eacute;e par un torrioncino, menant &agrave; une tour semi-circulaire massif, avec un pont &agrave; la lunette d&#39;entr&eacute;e. Le plan original ouest nouveau cycle de la tour qui n&#39;a jamais &eacute;t&eacute; r&eacute;alis&eacute;. Les chambres internes conservent encore, pour la plupart, la plante d&#39;origine et sont actuellement utilis&eacute;s comme des espaces et des mus&eacute;es d&#39;exposition, y compris une armurerie importante.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Source: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	der Name von Mondavio ist zum ersten Mal in einem Dokument von 1178 und sp&auml;ter in einem Vatikan-Register von 1289. Die Stadt gefunden ist daher an der Stelle ihm die wahrscheinliche Passage von St. Francis vorge existiert von der Familie Ricci gegeben, ein Kloster zu bauen. Der Heilige bei dieser Gelegenheit w&uuml;rde begr&uuml;&szlig;te die Infrastruktur der Region und die Vielfalt der V&ouml;gel. Und diese Ausdr&uuml;cke abgeleitet den Namen Mons avium als &quot;Berg der V&ouml;gel&quot; (heute eine Taube im Wappen der Gemeinde gibt es). Dies ist eine von vielen Erkl&auml;rungen &uuml;ber den Ursprung des Namens, k&ouml;nnen wir die wahre Bedeutung von &quot;Mondavio&quot; unsicher betrachten.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Vikariat Hauptstadt mit Gerichtsbarkeit &uuml;ber vierundzwanzig Schl&ouml;sser, wusste verschiedenen Bereichen, einschlie&szlig;lich der von der malatestianischen, Alessandro Piccolomini, Giovanni della Rovere, Lorenzo de &#39;Medici und der Stadt Fano. Im Jahre 1442 triumphierend &uuml;berquerten sie die Stadtmauer Sigismund malatestianischen, dessen Frau Polyxena Sforza brachte ihm den Vikariat, subtrahiert, um die Kirche von seinem Vater Francis in einer Zeit der schweren Unruhen. Im Jahre 1462 ist das Gebiet der Schauplatz der historischen Schlacht zwischen Sigismondo Pandolfo Malatesta und Federico da Montefeltro, die in den Akten der Kirche (Papst Pius II) mit dem malatestianischen militated.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Mit dem Ende des malatestianischen kehrte der Vikariat von Mondavio die direkte Herrschaft der Kirche als Fano und Senigallia. Ende 1463 das Pfarrhaus mit Montemarciano Senigallia und wurde dem Neffen von Papst Pius II, Antonio Piccolomini, sondern die Regel war kurzlebig belehnt seit Pius II August 1464 und Mondavio starb, Senigallia, San Costanzo und Mondolfo, mit anderen Schl&ouml;sser rebellierten gegen die Piccolomini und sich von Fano dem Gouverneur vorgelegt, der Bischof von Perugia, Giacomo Vannucci von Cortona. Der Aufstieg zum Pontifikat von Sixtus IV Della Rovere im Jahre 1471 leitete eine Nepotismus Politik, die erhebliche Auswirkungen auf dem Gebiet haben.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	1473 verziert der Papst Federico da Montefeltro mit dem Titel Herzog und er nahm mit der Della Rovere bezogen zu werden, seine Tochter Giovanna zu dem Neffen von Papst John Della Rovere verheiratet (1502) zu geben. Die Hochzeit fand im Oktober 1474 und nach ein paar Tagen John wurde in der Stadt Senigallia, im Vikariat von Mondavio und anderen L&auml;ndern investiert. Giovanni seit einiger Zeit in Mondavio lebte und gab die Ladung zu dem genialen Architekten Francesco di Giorgio Martini, die Festung (erbaut zwischen 1482 und 1492) zu bauen, dass in all diesen Jahrhunderten hat nie Belagerung durchlaufen und wurde gefeuert nie einen Schuss durch seine Waffen. Giovanni Sohn, Francesco Maria, vielleicht in Mondavio geboren, im Jahre 1503 folgte seinem Onkel Guidobaldo im Herzogtum Urbino und ich eingeschlossen auch die Vikariat von Mondavio.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	W&auml;hrend der Herrschaft der Della Rovere, das Vikariat eine Periode von Frieden, Wohlstand und Fortschritt von etwa 130 Jahre erlebt, das war die Zeit der gro&szlig;en Feiern. Im Jahr 1631, mit dem Erl&ouml;schen der Dynastie Della Rovere, Ducato und das Vikariat von Mondavio R&uuml;ckkehr in die Zust&auml;ndigkeit des Heiligen Stuhls.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die Festung von Mondavio, wahrscheinlich von 1482-1492 datiert, wurde zusammen mit anderen Festungen des Herzogtums, dem Architekten Francesco di Giorgio Martini von Giovanni della Rovere, in Auftrag gegeben. nie gelitten Angriffe zu haben, ist immer noch in sehr gutem Zustand. Die bis zu acht Gesichter halten die majest&auml;tische Festung beherrscht und verbindet sich mit einem Gehweg von einem torrioncino gesch&uuml;tzt, zu einem massiven halbrunden Turm f&uuml;hrt, zusammen mit einer Br&uuml;cke am Eingang Lunette. Der urspr&uuml;ngliche Plan, weiter nach Westen Rundturm, die nie verwirklicht wurde. Die Innenr&auml;ume noch behalten, f&uuml;r den gr&ouml;&szlig;ten Teil der urspr&uuml;nglichen Anlage und werden derzeit als Ausstellungsr&auml;ume und Museen, darunter ein wichtiges R&uuml;stkammer verwendet.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Quelle: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	el nombre de Mondavio se encontr&oacute; por primera vez en un documento de 1178 y m&aacute;s tarde en un registro del Vaticano de 1289. La ciudad es, por tanto, preexiste el paso probable de San Francisco en el lugar que le dio a la familia Ricci para construir un monasterio. El Santo en esa ocasi&oacute;n ser&iacute;a acogido la amenidad de la zona y la variedad de aves. Y esas expresiones derivan el nombre de Mons avium como &quot;Monte de los p&aacute;jaros&quot; (ahora hay una paloma en el escudo municipal). Esta es una de muchas explicaciones del origen del nombre, podemos considerar incierto el verdadero significado de &quot;Mondavio&quot;.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Vicar&iacute;a de la capital con jurisdicci&oacute;n sobre veinticuatro castillos, sab&iacute;a diversos &aacute;mbitos, incluido el de los Malatesta, Alessandro Piccolomini, Giovanni della Rovere, Lorenzo de Medici y la ciudad de Fano. En 1442 triunfalmente cruz&oacute; las paredes de la ciudad Segismundo Malatesta, cuya esposa Polixena Sforza le trajo la Vicar&iacute;a, sustra&iacute;da a la Iglesia por su padre Francisco en un per&iacute;odo de graves disturbios. En 1462 el territorio es el escenario de la batalla hist&oacute;rica entre Sigismondo Pandolfo Malatesta y Federico de Montefeltro, que milit&oacute; en los archivos de la Iglesia (Papa P&iacute;o II) con los Malatesta.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Con el final de los Malatesta, la Vicar&iacute;a de Mondavio volvi&oacute; al gobierno directo de la Iglesia como Fano y Senigallia. A finales de 1463 la vicar&iacute;a con Montemarciano Senigallia y se enfeoffed al sobrino del papa P&iacute;o II, Antonio Piccolomini, pero la regla fue de corta duraci&oacute;n ya que P&iacute;o II muri&oacute; en agosto de 1464 y Mondavio, Senigallia, San Costanzo y Mondolfo, con otra castillos rebelaron contra los Piccolomini y se sometieron al gobernador de Fano, el obispo de Perugia, Giacomo Vannucci de Cortona. El ascenso al papado de Sixto IV della Rovere en 1471 marc&oacute; el comienzo de una pol&iacute;tica de nepotismo que tendr&aacute; importantes consecuencias en el territorio.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En 1473 el Papa decorado Federico de Montefeltro con el t&iacute;tulo de duque y &eacute;l acept&oacute; convertirse relacionadas con los Della Rovere en dar a su hija Giovanna casada con el sobrino del Papa Juan Della Rovere (1502). El matrimonio tuvo lugar en octubre de 1474 y despu&eacute;s de unos d&iacute;as John se invirti&oacute; en la ciudad de Senigallia, en el vicariato de Mondavio y otras tierras. Giovanni vivi&oacute; durante alg&uacute;n tiempo en Mondavio y le dio el cargo a la brillante arquitecto Francesco di Giorgio Martini para construir la fortaleza (construido entre 1482 y 1492), que en todos estos siglos nunca ha sido sometido a ning&uacute;n sitio y nunca se ha disparado un tiro por sus armas. El hijo de Giovanni, Francesco Maria, tal vez nacido en Mondavio, en 1503 sucedi&oacute; a su t&iacute;o Guidobaldo en el ducado de Urbino y tambi&eacute;n incorpora la Vicar&iacute;a de Mondavio.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Durante el reinado de los Della Rovere, la Vicar&iacute;a experiment&oacute; un per&iacute;odo de paz, la prosperidad y el progreso de alrededor de ciento treinta a&ntilde;os, este fue el tiempo de las grandes celebraciones. En 1631, con la extinci&oacute;n de la dinast&iacute;a de los Della Rovere, Ducato y la Vicar&iacute;a de Mondavio regresan a la jurisdicci&oacute;n de la Santa Sede.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La fortaleza de Mondavio, probablemente data de 1482-1492, fue encargado por Giovanni della Rovere, junto con otras fortalezas del Ducado, el arquitecto Francesco di Giorgio Martini. Como nunca hab&iacute;a sufrido ataques a&uacute;n se encuentra en excelentes condiciones. El mantener a ocho caras que domina la majestuosa fortaleza y se conecta a una pasarela, protegido por una torrioncino, lo que lleva a una enorme torre semicircular, junto con un puente en la luneta entrada. El plan original hacia el oeste, m&aacute;s redonda torre que nunca se realiz&oacute;. Las habitaciones internas a&uacute;n conservan, en su mayor parte, la planta original y se utilizan actualmente como espacios y museos de exposici&oacute;n, incluyendo un arsenal importante.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Fuente: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	название Mondavio найден впервые в документе 1178 года, а затем в регистре Ватикана 1289 города является поэтому заранее существует вероятный переход святого Франциска на месте, подаренном ему семьи Риччи построить монастырь. Saint по этому случаю бы с удовлетворением эстетическую площади и разнообразие птиц. И эти выражения получены название Mons AVIUM как &quot;горе птиц&quot; (теперь есть голубь в городском гербе). Это является одним из многих объяснений происхождения названия, мы можем неопределенными рассмотреть истинное значение &quot;Mondavio&quot;.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Викариат капитала с юрисдикцией в двадцати четырех замков, знал различные домены, что из Малатеста, Алессандро Пикколомини, Джованни делла Ровере, Лоренцо Медичи и в городе Fano в том числе. В 1442 году триумфально она пересекла городские стены Сигизмунд Малатеста, чья жена Поликсена Сфорца принес ему викариатства, вычитать Церкви своим отцом Френсисом в период серьезных волнений. В 1462 году территория является ареной исторической битвы между Малатеста и Федерико да Монтефельтро, который воевал в архивах Церкви (папы Пия II) с Малатеста.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	С окончанием Малатеста, викариатства Mondavio вернулся в прямое правление Церкви как Fano и Сенигаллии. В конце 1463 викария с Montemarciano Сенигаллии и enfeoffed племяннику папы Пия II, Антонио Пикколомини, но правило было недолгим, так как Пий II умер в августе 1464 и Mondavio, Сенигаллии, Сан-Костанцо и Mondolfo, с другой замки восстал против Пикколомини и покорились губернатору Fano, епископа Перуджи, Джакомо Vannucci Кортона. Восхождение на папство Сикста IV делла Ровере в 1471 году ввел в политику кумовства, которая будет иметь серьезные последствия на территории.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	В 1473 году папа украшен Федерико да Монтефельтро с титулом герцога, и он принял породниться с Делла Ровере давая свою дочь Джованна женился на племянника Папы Иоанна делла Ровере ( 1502). Свадьба состоялась в октябре 1474 г., и уже через несколько дней Джон инвестированы в городе Сенигаллия, в викариатства Mondavio и других земель. Джованни жил некоторое время в Mondavio и дал заряд к блестящим архитектором Франческо ди Джорджо построить крепость (построен между 1482 и 1492), что во всех этих столетий никогда не подвергалось осаду и никогда не выстрелил его орудий. сын Джованни, Франческо Мария, возможно, родился в Mondavio, в 1503 году сменил своего дядю Гвидобальдо в герцогстве Урбино, и я также включил викариатства Mondavio.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Во время правления Делла Ровере, викариатство переживает период мира, процветания и прогресса около ста тридцати лет, это было время больших торжеств. В 1631 году, с вымиранием династии Делла Ровере, Ducato и викариатства Mondavio вернуться к юрисдикции Святейшего Престола.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Крепость Mondavio, вероятно, начиная с 1482-1492, был введен в эксплуатацию Джованни делла Ровере, наряду с другими крепостями герцогства, архитектор Франческо ди Джорджо. Имея не страдал атак по-прежнему в отличном состоянии. Держать восьми лиц доминирующей величественную крепость и соединяется с проходом, защищенный torrioncino, что приводит к массивной полукруглой башни, вместе с мостом у входа люнет. Первоначальный план на запад далее круглая башня, которая не была реализована. Внутренние номера все еще сохраняют, по большей части, оригинального завода и в настоящее время используются в качестве выставочных пространств и музеев, в том числе важных оружейной.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Источник: Википедия</div>\n', '<div>\n	de naam van Mondavio wordt gevonden voor de eerste keer in een document van 1178 en later in een Vaticaanse register van 1289. De stad is dan ook pre-bestaat de vermoedelijke passage van de heilige Franciscus van de plaats die hem door de familie Ricci een klooster te bouwen. The Saint bij die gelegenheid zou verheugd over de faciliteiten van het gebied en de verscheidenheid aan vogels. En die uitdrukkingen zijn afgeleid van de naam Mons avium als &quot;Mount of Birds&quot; (nu is er een duif in het stadswapen). Dit is een van de vele verklaringen van de oorsprong van de naam, kunnen we zeker rekening houden met de ware betekenis van &quot;Mondavio&quot;.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Vicariaat van het kapitaal met jurisdictie over vierentwintig kastelen, wist diverse domeinen, waaronder die van de Malatesta, Alessandro Piccolomini, Giovanni della Rovere, Lorenzo de &#39;Medici en de stad Fano. In 1442 triomfantelijk stak ze de stadsmuren Sigismund Malatesta, wiens vrouw Polyxena Sforza bracht hem het Vicariaat, afgetrokken aan de Kerk door zijn vader Francis in een periode van ernstige onrust. In 1462 het gebied is het toneel van de historische strijd tussen Sigismondo Malatesta en Federico da Montefeltro, die in de dossiers van de kerk (paus Pius II) pleitten met de Malatesta.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Met het einde van de Malatesta, het Vicariaat van Mondavio terug naar de directe heerschappij van de Kerk als Fano en Senigallia. In het najaar van 1463 de pastorie met Montemarciano Senigallia en werd beleend om de neef van paus Pius II, Antonio Piccolomini, maar de regel was van korte duur, omdat Pius II stierf in augustus 1464 en Mondavio, Senigallia, San Costanzo en Mondolfo, met andere kastelen in opstand tegen de Piccolomini en zich aan de gouverneur van Fano, de bisschop van Perugia, Giacomo Vannucci van Cortona ingediend. De klim naar het pausdom van Sixtus IV della Rovere in 1471 luidde een nepotisme beleid dat grote gevolgen op het grondgebied zal hebben.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In 1473 de paus versierd Federico da Montefeltro met de titel van hertog en hij geaccepteerd te worden in verband met de Della Rovere in het geven van zijn dochter Giovanna getrouwd met de neef van paus Johannes Della Rovere (1502). Het huwelijk vond plaats in oktober 1474 en na een paar dagen John werd ge&iuml;nvesteerd in de stad Senigallia, in het vicariaat van Mondavio en andere landen. Giovanni woonde enige tijd in Mondavio en gaf de invoer van de briljante architect Francesco di Giorgio Martini naar het fort (gebouwd tussen 1482 en 1492) op te bouwen, dat in al deze eeuwen is nooit belegering ondergaan en heeft nooit vuurde een schot door zijn geweren. Giovanni&#39;s zoon, Francesco Maria, misschien wel geboren in Mondavio, in 1503 volgde zijn oom Guidobaldo in het hertogdom van Urbino en ik heb ook opgenomen de vicariaat van Mondavio.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Tijdens het bewind van de Della Rovere, het Vicariaat kende een periode van vrede, voorspoed en vooruitgang van ongeveer honderd en dertig jaren, dit was de tijd van grote feesten. In 1631, met het uitsterven van de Della Rovere dynastie, Ducato en de vicariaat van Mondavio terug te keren naar de bevoegdheid van de Heilige Stoel.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Het fort van Mondavio, waarschijnlijk daterend uit 1482-1492, werd in opdracht van Giovanni della Rovere, samen met andere forten van het hertogdom, de architect Francesco di Giorgio Martini. Ik was nooit leed aanslagen is nog steeds in uitstekende conditie. Het houden tot acht gezichten domineert de majestueuze fort en maakt verbinding met een loopbrug, beschermd door een torrioncino, wat leidt tot een enorme halfronde toren, samen met een brug bij de ingang lunet. Het oorspronkelijke plan in westelijke richting verder ronde toren die nooit werd gerealiseerd. De interne kamers hebben nog steeds, voor het grootste deel, de oorspronkelijke fabriek en worden momenteel gebruikt als tentoonstellingsruimten en musea, waaronder een belangrijke wapenkamer.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Bron: Wikipedia</div>\n', 'media/localita/img_Mondavio.jpg', 4, 43.67405, 12.968281, 41, '4184'),
(30, 'Montegridolfo', 1, '<p>\n	Da sempre terra di confine, Montegridolfo conobbe nel corso dei secoli sia l&#39;influenza del Ducato di Montefeltro che quello dei Malatesta, tanto che nel corso degli anni il cassero malatestiano fu oggetto di scontri e dispute militari. Ed &amp;apos; proprio per questa sua peculiarit&agrave; difensiva che Montegridolfo fu progettato e costruito come &quot;cassero&quot;, ovvero un borgo con pianta rettangolare dotato di una torre posta a rinforzo del complesso murario.</p>\n', '<p>\n	A land border, Montegridolfo experienced over the centuries and the influence of the Montefeltro Duchy that of Malatesta, so much so that over the years the Malatesta formwork was the object of clashes and military disputes. And &amp; apos; just because of his defensive characteristics that Montegridolfo was designed and built as a &quot;mold&quot;, a village with a rectangular plan with a tower placed on reinforcement of the building complex.</p>\n', '<p>\n	Une fronti&egrave;re terrestre, Montegridolfo a connu au cours des si&egrave;cles et l&#39;influence du Montefeltro Duch&eacute; celui de Malatesta, si bien qu&#39;au fil des ans le coffrage Malatesta &eacute;tait l&#39;objet d&#39;affrontements et de conflits militaires. Et &amp; apos; juste &agrave; cause de ses caract&eacute;ristiques d&eacute;fensives qui Montegridolfo a &eacute;t&eacute; con&ccedil;u et construit comme un &quot;moule&quot;, un village avec un plan rectangulaire avec une tour plac&eacute;e sur le renforcement de l&#39;ensemble des b&acirc;timents.</p>\n', '<p>\n	Ein Landgrenze , erlebte Montegridolfo im Laufe der Jahrhunderte und dem Einfluss des Montefeltro Herzogtums, dass der malatestianischen, so sehr, dass im Laufe der Jahre die malatestianischen Schalung Gegenstand von Auseinandersetzungen und milit&auml;rischen Auseinandersetzungen war. Und &amp; apos; nur wegen seiner defensiven Eigenschaften, die Montegridolfo entworfen wurde und als &quot;Form&quot; gebaut, ein Dorf mit einem rechteckigen Grundriss mit einem Turm auf dem Ausbau des Geb&auml;udekomplexes gelegt.</p>\n', '<p>\n	Una frontera terrestre, Montegridolfo experiment&oacute; largo de los siglos y la influencia de los Montefeltro Ducado la de Malatesta, tanto es as&iacute; que en los &uacute;ltimos a&ntilde;os el encofrado Malatesta fue objeto de enfrentamientos y conflictos militares. And &amp; apos; s&oacute;lo debido a sus caracter&iacute;sticas defensivas que Montegridolfo fue dise&ntilde;ado y construido como un &quot;molde&quot;, un pueblo con una planta rectangular con una torre colocada en el refuerzo del complejo de edificios.</p>\n', '<p>\n	Граница земли, Монтегридольфо пережила на протяжении веков и влияние Монтефельтро княжества, что Малатеста, так что на протяжении многих лет опалубка Малатеста был объектом столкновений и военных конфликтов. И &amp; APOS; только из-за его защитных характеристик, которые Монтегридольфо был разработан и построен как &quot;формы&quot;, село с прямоугольным планом с башней, размещенной на подкрепление строительного комплекса.</p>\n', '<p>\n	Een landgrens, Montegridolfo ervaren door de eeuwen heen en de invloed van de Montefeltro Hertogdom die van Malatesta, zozeer zelfs dat door de jaren heen de Malatesta bekisting was het voorwerp van botsingen en militaire geschillen. En &amp; apos; alleen vanwege zijn defensieve kenmerken die Montegridolfo is ontworpen en gebouwd als een &#39;mal&#39;, een dorp met een rechthoekig plan met een toren die op versterking van het gebouwencomplex.</p>\n', 'media/localita/img_Montegridolfo.jpg', 3, 43.866667, 12.683333, 99, '4354'),
(31, 'Pennabilli', 1, '<p>\n	Ritrovamenti archeologici fanno risalire i primi insediamenti umani nel territorio di Pennabilli all&#39;epoca etrusca e romana. Durante le scorrerie barbariche della met&agrave; del I millennio d.C., le due alture impervie su cui sorge il capoluogo (ora chiamate &quot;Roccione&quot; e &quot;Rupe&quot;), servirono da rifugio alle popolazioni stanziate nei dintorni e lungo il fiume Marecchia. Ebbero cos&igrave; origine le comunit&agrave; di &quot;Penna&quot; e &quot;Billi&quot; i cui toponimi (l&#39;uno derivante dal latino &quot;Pinna&quot;, vetta, punta, l&#39;altro da &quot;Bilia&quot;, cima tra gli alberi) fanno riferimento alla caratteristica conformazione dei due colli. Secondo un&#39;altra teoria &quot;Billi&quot; deriverebbe, invece, dal nome del dio etrusco del fuoco &quot;Bel&quot;, venerato in un tempio divenuto, in era cristiana, chiesa di San Lorenzo (martire del fuoco). Nel 1004 un discendente della famiglia Carpegna soprannominato &quot;Malatesta&quot;, forse perch&eacute; testardo e scapestrato, cominci&amp;ograve; la costruzione della rocca sul Roccione: era la nascita del celebre casato che, sceso da Penna prima a Verucchio e poi a Rimini, avrebbe assoggettato tutta la Romagna. L&#39;unione con il vicino castello di Billi avvenne solo nel 1350 con la posa della &quot;pietra della pace&quot; nella piazza del mercato sorta tra i due nuclei abitati. Il nuovo comune pass&amp;ograve; pi&amp;ugrave; volte sotto l&#39;influenza dei Malatesta, dei Montefeltro, dei Medici e dello Stato Pontificio. Nel 1572, con il trasferimento della sede vescovile da San Leo, papa Gregorio XIII lo insign&igrave; del titolo di &quot;Citt&agrave;&quot;. Pennabilli &amp;apos; tuttora sede della diocesi di San Marino-Montefeltro. Nell&#39;Italia unita il comune di Pennabilli &amp;apos; appartenuto alle Marche (provincia di Pesaro e Urbino) fino al 15 agosto 2009, quando ne &amp;apos; stato distaccato congiuntamente ad altri sei comuni dell&#39;Alta Valmarecchia in attuazione dell&#39;esito di un referendum svolto il 17 e 18 dicembre 2006. Contro la variazione territoriale le Marche hanno proposto ricorso alla Corte costituzionale, ma questa lo ha ritenuto infondato.</p>\n', '<p>\n	Archaeological finds date the first human settlements in the territory of Pennabilli Etruscan and Roman. During the barbarian raids of the mid-first millennium A.D., the two steep hills on which stands the capital (now called &quot;Great Rock&quot; and &quot;Rock&quot;), served as a refuge for populations settled in the area and along the river Marecchia. This was the origin of the community of &quot;pen&quot; and &quot;Billi&quot; whose names (the one derived from the Latin word &quot;Fin&quot;, summit, tip, the other from &quot;Bilia&quot;, top of the trees) make reference to the characteristic shape of the two hills. According to another &quot;Billi&quot; theory derives, instead, from the Etruscan god of fire called &quot;Bel&quot;, worshiped in a temple became, in the Christian era, the church of San Lorenzo (the fire martyr). In 1004 a descendant of the Carpegna family nicknamed &quot;Malatesta&quot;, perhaps because stubborn and reckless, start memorize options the construction of the fortress on Roccione: it was the birth of the famous family that descended from Penna first to Verucchio and then to Rimini, would subject the whole Romagna. The union with the nearby castle of Billi only took place in 1350 with the laying of the &quot;Stone of Peace&quot; in the market square of sorts between the two settlements. The new common pass memorize options pi &amp; ugrave; sometimes under the influence of the Malatesta, the Montefeltro, the Medici and the Papal States. In 1572, with the transfer of the bishopric from San Leo, Pope Gregory XIII awarded him the &quot;City&quot; title. Pennabilli &amp; apos; still the seat of the Diocese of San Marino-Montefeltro. In the Italy joined the municipality of Pennabilli &amp; apos; It belonged to the Marche (Pesaro and Urbino) until August 15, 2009, when it &amp; apos; It was seconded jointly with six other municipalities of the Valmarecchia in implementation of the outcome of a referendum held on 17 and 18 December 2006. Against the territorial variation Marche appealed to the Constitutional Court, but this one has considered unfounded.</p>\n', '<p>\n	Les d&eacute;couvertes arch&eacute;ologiques datent les premiers &eacute;tablissements humains sur le territoire de Pennabilli &eacute;trusques et romaines. Pendant les raids barbares du milieu du premier mill&eacute;naire apr&egrave;s J&eacute;sus-Christ, les deux collines escarp&eacute;es sur laquelle se trouve la capitale (maintenant appel&eacute; &quot;Great Rock&quot; et &quot;Rock&quot;), a servi de refuge aux populations install&eacute;es dans la r&eacute;gion et le long du fleuve Marecchia. Ce fut l&#39;origine de la communaut&eacute; de &quot;stylo&quot; et &quot;Billi&quot; dont les noms (celui d&eacute;riv&eacute; du mot latin &quot;Fin&quot;, sommet, pointe, l&#39;autre de &quot;Bilia&quot;, en haut des arbres) font r&eacute;f&eacute;rence &agrave; la forme caract&eacute;ristique de la deux collines. Selon une autre th&eacute;orie &quot;Billi&quot; d&eacute;rive, au lieu, du dieu &eacute;trusque de feu appel&eacute; &quot;Bel&quot;, ador&eacute; dans un temple est devenu, dans l&#39;&egrave;re chr&eacute;tienne, l&#39;&eacute;glise de San Lorenzo (le martyr de feu). En 1004 un descendant de la famille Carpegna surnomm&eacute; &quot;Malatesta&quot;, peut-&ecirc;tre parce que t&ecirc;tu et t&eacute;m&eacute;raire, commencer &agrave; m&eacute;moriser les options la construction de la forteresse sur Roccione: ce fut la naissance de la c&eacute;l&egrave;bre famille qui est descendu du Penna premier &agrave; Verucchio, puis &agrave; Rimini, soumettrait toute la Romagne. L&#39;union avec le ch&acirc;teau voisin de Billi n&#39;a eu lieu en 1350 avec la pose de la &quot;pierre de la paix&raquo; sur la place de march&eacute; de toutes sortes entre les deux &eacute;tablissements. La nouvelle passe commune m&eacute;moriser les options pi &amp; ugrave; parfois sous l&#39;influence de la Malatesta, Montefeltro, les M&eacute;dicis et les &Eacute;tats pontificaux. En 1572, avec le transfert de l&#39;&eacute;v&ecirc;ch&eacute; de San Leo, le pape Gr&eacute;goire XIII lui a d&eacute;cern&eacute; le titre de &quot;Ville&quot;. Pennabilli &amp; apos; toujours le si&egrave;ge du dioc&egrave;se de Saint-Marin-Montefeltro. Dans l&#39;Italie rejoint la commune de Pennabilli &amp; apos; Il appartenait &agrave; la Marche (Pesaro et Urbino) jusqu&#39;au 15 Ao&ucirc;t 2009, quand il &amp; apos; Il a &eacute;t&eacute; d&eacute;tach&eacute; en collaboration avec six autres municipalit&eacute;s de la Valmarecchia dans la mise en &oelig;uvre de l&#39;issue d&#39;un r&eacute;f&eacute;rendum organis&eacute; le 17 et 18 D&eacute;cembre 2006. Dans la variation territoriale Marche a fait appel &agrave; la Cour constitutionnelle, mais celle-ci a consid&eacute;r&eacute; sans fondement.</p>\n', '<p>\n	Arch&auml;ologische Funde datieren die ersten menschlichen Siedlungen im Gebiet von Pennabilli Etrusker und R&ouml;mer. W&auml;hrend der Barbareneinf&auml;lle von der Mitte des ersten Jahrtausends nach Christi Geburt, die beiden steilen H&uuml;gel, auf denen die Hauptstadt steht (heute &quot;Great Rock&quot; und &quot;Rock&quot;), diente als Zufluchtsort f&uuml;r die Bev&ouml;lkerung in der Gegend niedergelassen und entlang des Flusses Marecchia. Dies war der Ursprung der Gemeinschaft der &quot;Stift&quot; und &quot;Billi&quot;, deren Namen (die von dem lateinischen Wort &quot;Fin&quot; abgeleitet, Gipfel, Spitze, der andere von &quot;Bilia&quot;, oben auf den B&auml;umen) nehmen Bezug auf die charakteristische Form der zwei H&uuml;geln. Nach einem weiteren &quot;Billi&quot; Theorie ableitet, sondern von der etruskischen Gott des Feuers &quot;Bel&quot; genannt, in einem Tempel wurde verehrt, in der christlichen &Auml;ra, die Kirche von San Lorenzo (das Feuer M&auml;rtyrer). In 1004 vielleicht ein Nachkomme der Carpegna Familie den Spitznamen &quot;malatestianischen&quot;, weil stur und r&uuml;cksichtslos, beginnen Option merken der Bau der Festung auf Roccione: Es war die Geburtsstunde der ber&uuml;hmten Familie, die zuerst zu Verucchio von Penna abgestiegen und dann nach Rimini, die ganze Romagna w&uuml;rde unterziehen. Die Vereinigung mit der nahe gelegenen Burg von Billi erfolgte erst im Jahre 1350 mit der Verlegung des &quot;Stone of Peace&quot; auf dem Marktplatz der Arten zwischen den beiden Siedlungen. Die neue gemeinsame Pass Option merken pi &amp; ugrave; manchmal unter dem Einfluss des malatestianischen, der Montefeltro, den Medici und den Kirchenstaat. Im Jahr 1572 mit der &Uuml;bertragung des Bistums von San Leo verlieh Papst Gregor XIII ihn die &quot;Stadt&quot; title. Pennabilli &amp; apos; noch der Sitz der Di&ouml;zese San Marino-Montefeltro. Im Italien trat der Gemeinde Pennabilli &amp; apos; Es geh&ouml;rte zu den Marken (Pesaro und Urbino) bis zum 15. August 2009, als it &amp; apos; Es wurde in Umsetzung der Ergebnisse eines Referendums am 17. und 18. Dezember 2006 gegen die territoriale Variation an das Verfassungsgericht Berufung eingelegt Marken gehalten gemeinsam mit sechs anderen Gemeinden des Valmarecchia abgeordnet, aber dieser hat als unbegr&uuml;ndet angesehen.</p>\n', '<p>\n	Los hallazgos arqueol&oacute;gicos datan los primeros asentamientos humanos en el territorio de Pennabilli etrusca y romana. Durante las incursiones b&aacute;rbaras de mediados del primer al dC milenio, las dos colinas escarpadas en los que se basa la capital (que ahora se llama &quot;gran roca&quot; y &quot;Rock&quot;), sirven de refugio a poblaciones asentadas en la zona ya lo largo del r&iacute;o Marecchia. Este fue el origen de la comunidad de &quot;pluma&quot; y &quot;Billi&quot; cuyos nombres (la que se deriva de la palabra latina &quot;Fin&quot;, cumbre, extremo, el otro de &quot;Bilia&quot;, parte superior de los &aacute;rboles) hacen referencia a la forma caracter&iacute;stica de la dos colinas. Seg&uacute;n otra teor&iacute;a &quot;Billi&quot; se deriva, en cambio, desde el dios etrusco de fuego llamado &quot;Bel&quot;, adorado en un templo se convirti&oacute;, en la era cristiana, la iglesia de San Lorenzo (m&aacute;rtir fuego). En el a&ntilde;o 1004 un descendiente de la familia Carpegna apodado &quot;Malatesta&quot;, tal vez porque terca e imprudente, iniciar memorizar opciones la construcci&oacute;n de la fortaleza en Roccione: fue el nacimiento de la famosa familia que descend&iacute;a desde Penna primero en Verucchio y luego a Rimini, someter&iacute;a a toda la Roma&ntilde;a. La uni&oacute;n con el cercano castillo de Billi s&oacute;lo se llev&oacute; a cabo en 1350 con la colocaci&oacute;n de la &quot;Piedra de la Paz&quot; en la plaza de mercado de clase entre los dos asentamientos. El nuevo pase com&uacute;n memorizar pi y ugrave; a veces bajo la influencia de los Malatesta, los Montefeltro, los Medici y los Estados Pontificios. En 1572, con el traslado del obispado de San Leo, el Papa Gregorio XIII le concedi&oacute; el t&iacute;tulo de &quot;Ciudad&quot;. Pennabilli y apos; siendo la sede de la di&oacute;cesis de San Marino-Montefeltro. En la Italia se uni&oacute; al municipio de Pennabilli y apos; Perteneci&oacute; a la Marche (Pesaro y Urbino) hasta el 15 de agosto del 2009, cuando y apos; Fue secundado de forma conjunta con otros seis municipios de la VALMARECCHIA en aplicaci&oacute;n de los resultados de un refer&eacute;ndum celebrado el 17 y el 18 de diciembre de 2006. Contra la variaci&oacute;n territorial Marcas recurri&oacute; al Tribunal Constitucional, pero &eacute;ste ha considerado infundada.</p>\n', '<p>\n	Археологические находки датируются первые человеческие поселения на территории Pennabilli этрусков и римлян. Во время варварских набегов середины первого тысячелетия до н.э., два крутых холмов, на которых стоит столица (сейчас он называется &quot;Great Rock&quot; и &quot;Рок&quot;), служил убежищем для населения поселились в этом районе и вдоль реки Мареккья. Это было происхождение сообщества &quot;пера&quot; и &quot;Billi&quot;, чьи имена (тот, происходит от латинского слова &quot;Fin&quot;, встреча на высшем уровне, наконечник, другой из &quot;Bilia&quot;, вершина деревьев) сделать ссылку на характерной форме два холма. Согласно другой теории &quot;Billi&quot; происходит, вместо этого, от этрусского бога огня под названием &quot;Бел&quot;, поклонялся в храме стали, в христианскую эпоху, церковь Сан-Лоренцо (огонь мученика). В 1004 потомок семейства Карпенья по прозвищу &quot;Малатеста&quot;, возможно, потому, что упрямый и безрассудным, начните запоминать варианты строительство крепости на Roccione: это было рождение знаменитой семьи, которые произошли от Пенна сначала Веруккио, а затем в Римини, подвергнет всю Романьи. Союз с соседним замком Billi место занял только в 1350 году с закладкой &quot;Камень мира&quot; на рыночной площади своего рода между двумя поселениями. Новый общий проход запомнить опции пи &amp; ugrave; иногда под влиянием Малатеста, Монтефельтро, Медичи и Папской. В 1572 году, с передачей епископства из Сан-Лео, папа Григорий XIII присвоил ему звание &laquo;Город&raquo;. Pennabilli &amp; APOS; до сих пор место епархии Сан-Марино-Монтефельтро. В Италии вступил в муниципалитет Pennabilli &amp; APOS; Он не принадлежал к Marche (Пезаро и Урбино) до 15 августа 2009 года, когда он &amp; APOS; Он был прикомандирован совместно с шестью другими муниципалитетами Valmarecchia в реализации итогов референдума, проведенного 17 и 18 декабря 2006 года против территориальной вариации Marche обратился в Конституционный суд, но этот счел необоснованным.</p>\n', '<p>\n	Archeologische vondsten dateren de eerste menselijke nederzettingen op het grondgebied van Pennabilli Etruskische en Romeinse. Tijdens de barbaarse invallen van het midden van de eerste millennium na Christus, de twee steile heuvels waarop staat de hoofdstad (nu genaamd &quot;Great Rock&quot; en &quot;Rock&quot;), diende als een toevluchtsoord voor de bevolking zich in het gebied en langs de rivier Marecchia. Dit was de oorsprong van de gemeenschap van de &quot;pen&quot; en &quot;Billi&quot; wier namen (de ene afgeleid van het Latijnse woord &quot;Fin&quot;, top, top, de ander van &quot;Bilia&quot;, de top van de bomen) verwijzen naar de karakteristieke vorm van de twee heuvels. Volgens een andere &quot;Billi&quot; theorie is afgeleid, in plaats daarvan, van de Etruskische god van het vuur genaamd &quot;Bel&quot;, vereerd in een tempel werd, in het Christelijke tijdperk, de kerk van San Lorenzo (het vuur martelaar). In 1004 een afstammeling van de familie Carpegna bijnaam &quot;Malatesta&quot;, misschien omdat koppig en roekeloos, te beginnen onthoud opties de bouw van het fort op Roccione: het was de geboorte van de beroemde familie die afstamt van Penna eerste Verucchio en vervolgens naar Rimini, zou het hele Romagna onderwerpen. De vereniging met het nabijgelegen kasteel van Billi duurde slechts plaats in 1350 met de aanleg van de &#39;Stone of Peace &quot;op het marktplein van soorten tussen de twee nederzettingen. De nieuwe gemeenschappelijke pas onthoud opties pi &amp; ugrave; soms onder invloed van de Malatesta, Montefeltro, de Medici en de Pauselijke Staten. In 1572, met de overdracht van het bisdom van San Leo, paus Gregorius XIII kende hem de &quot;City&quot; titel. Pennabilli &amp; apos; nog steeds de zetel van het bisdom San Marino-Montefeltro. In het Itali&euml; toegetreden tot de gemeente Pennabilli &amp; apos; Het behoorde toe aan de Marche (Pesaro en Urbino) tot en met 15 augustus 2009, toen het &amp; apos; Het werd gezamenlijk gedetacheerd met zes andere gemeenten van de Valmarecchia ter uitvoering van de uitslag van een referendum gehouden op 17 en 18 december 2006. Tegen de territoriale variatie Marche beroep bij het Grondwettelijk Hof, maar deze is ongegrond geacht.</p>\n', 'media/localita/img_Pennabilli.jpg', 2, 43.819, 12.2666, 99, '5061');
INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(32, 'Pergola', 1, '<p>\n	Il territorio di Pergola risulta abitato fin dalla preistoria, come testimoniano reperti dell&rsquo;et&agrave; neolitica, del bronzo e del ferro. Diverse, inoltre, sono le tracce lasciate da successive popolazioni: umbre, etrusche e celtiche. L&#39;epoca romana &egrave; invece ben documentata: il ritrovamento di tombe, vasi e suppellettili varie, sia in citt&agrave; (stazione ferroviaria) sia in diverse localit&agrave; quali Grifoleto, Ferbole, Valrea, Monte Santa Croce, Monterolo, Montesecco e Cartoceto, testimoniano una romanizzazione assai diffusa (nel suo territorio fu rinvenuto, nel 1946, il famoso gruppo archeologico dei bronzi dorati da Cartoceto di Pergola).<br />\n	Nel 1631, con il passaggio allo Stato Pontificio, il centro conosce un lungo periodo di decremento demografico e di difficolt&agrave; economiche, compensate solo in parte dal ciclico rifiorire dell&rsquo;industria tessile e conciaria. &egrave; nei secoli XVII e XVIII che Pergola raggiunge la sua massima espansione economica tanto che papa Benedetto XIV con la Bolla &quot;Romanum decet Pontificem&quot; del 18 marzo 1752, la eleva al grado di Citt&agrave; e le concede la nomina di un laureato ecclesiastico a Vicario Generale Vescovile.</p>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	A conferma dell&rsquo;importanza raggiunta, nel 1796 viene istituita la Zecca, che batter&agrave; moneta fino al 1799. Nel 1797 Pergola viene occupata dalle truppe francesi e diviene parte del Regno Italico. In questo periodo &egrave; spogliata di preziose opere d&rsquo;arte custodite nelle chiese, nei monasteri, nei palazzi pubblici e privati.</p>\n<p>\n	Il 1800 si apre con la restaurazione pontificia, un breve rifiorire dell&rsquo;economia ma anche nuovi fermenti politici e civili. Nel 1819 il papa Pio VII elev&ograve; Pergola a diocesi autonoma, unita solo nella persona del vescovo a Cagli, con episcopio, uffici di cancelleria e seminario propri. Il vescovo doveva risiedere sei mesi a Pergola, sei mesi a Cagli.</p>\n<p>\n	<br />\n	L&rsquo;8 settembre 1860 Pergola &egrave; la prima citt&agrave; delle Marche ad insorgere contro il Regno Pontificio, favorendo l&rsquo;annessione della regione al Regno d&rsquo;Italia e guadagnandosi la Medaglia d&rsquo;Oro per &quot;benemerenze acquisite durante il periodo del Risorgimento Nazionale&quot;.<br />\n	<br />\n	<b>MUSEI E ALTRI LUOGHI DA VISITARE</b></p>\n<p>\n	<br />\n	<b>Museo dei Bronzi Dorati e della Citt&agrave; di Pergola&nbsp;</b></p>\n<p>\n	<br />\n	naugurata nel 1999, la struttura &egrave; ospitata nel quattrocentesco ex convento di San Giacomo. Attrattiva principale &egrave; sicuramente il gruppo statuario di origine romana dei Bronzi dorati da Cartoceto di Pergola, pi&ugrave; volte salito alla cronaca, anche nazionale, per la contesa fra la cittadina pesarese e Ancona. Oggi il gruppo, di origine romana, probabilmente risalente al 50 a.C.</p>\n<p>\n	<br />\n	<b>LA CHIESA DI SANT&rsquo;ANDREA</b></p>\n<p>\n	<br />\n	La chiesa &egrave; stata riaperta alla fine del 2008 dopo i lavori di consolidamento per il terremoto del 1997, apparteneva ai monaci di Fonte Avellana. L&#39;edificio si trova lungo Corso Matteotti ed &egrave; fiancheggiato dalla torre civica, un&rsquo;alta torre che si rif&agrave; alla precedente di epoca medievale. L&rsquo;interno, ad una facciata, &egrave; caratterizzato dagli altari barocchi dorati. Fra i dipinti di rilievo Sant&#39;Andrea, la Madonna col Bambino e Santo Vescovo opera di Palma il Giovane e lo Sposalizio di Santa Caterina di Claudio Ridolfi.</p>\n<p>\n	<br />\n	<b>LA CHIESA DI SAN FRANCESCO</b></p>\n<p>\n	<br />\n	Situata nell&rsquo;omonima via, fu eretta in stile gotico nel XIII secolo, dalla facciata asimmetrica in conci, sopraelevata in epoca successiva, possiede ancora un notevole portale trecentesco. L&rsquo;interno ad un&rsquo;unica navata, sovrastato da una cupola, ha un aspetto cinquecentesco. Notevole il patrimonio artistico conservato. Nel primo altare sinistro si trova il dipinto, &quot;Riposo dalla fuga in Egitto&quot;, firmato da Giovanni Antonio Scaramuccia. L&#39;ultimo altare di destra l&#39;&quot;Annunciazione&quot; della bolognese Lavinia Fontana, sull&#39;altare di fronte la &quot;Madonna in gloria e Santi&quot; di Antonio Viviani (fra i pi&ugrave; apprezzati allievi di Federico Barocci). Nella parte sinistra del presbiterio si trova un Crocifisso del 1300 attribuito al pittore Mello da Gubbio. Custodisce inoltre importanti statue lignee fra cui l&#39;icona del &quot;Cristo Morto&quot;, particolarmente venerata dai pergolesi, il &quot;San Nicola da Tolentino&quot; del 1685, Del 1692 la statua dell&rsquo;&quot;Immacolata&quot;, scolpita da Giacomo Piazzetta e decorata dal pittore pergolese Giovan Francesco Ferri. Fra gli ultimi quadri restaurati da citare, infine, la settecentesca tela raffigurante l&#39;evangelista San Marco, opera del viterbese Domenico Corvi.</p>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	<strong>- PRODOTTI TIPICI</strong></p>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	<strong>VINO DI VISCIOLE</strong></p>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	Il territorio di Pergola &egrave; particolarmente famoso anche per un prodotto tipico molto apprezzato, che tradizionalmente viene chiamato Vino di Visciole e che viene ottenuto, seguendo un&#39;antica ricetta, utilizzando un frutto del tutto particolare, la visciola, che si raccoglie da una variet&agrave; selvatica di Prunus cerasus e che viene fatta fermentare con ottimo vino rosso strutturato della vendemmia precedente.<br />\n	Colore rosso intenso, odore di visciola e frutti di bosco, buona gradazione alcolica, struttura e sensazioni dolci, sono le caratteristiche che lo rendono inconfondibile. Conosciuto anche con il nome di Visner, Visciol&igrave; e Visciolata di Pergola, &egrave; apprezzato come delizioso nettare da meditazione, da accostare a ciambella e pasticceria secca come i tipici cantuccini alle mandorle. Si pu&ograve; anche accompagnare a tartufi, miele, formaggio pecorino, ricotta, olio di oliva e Crescia di Pasqua al Formaggio, etc</p>\n', '<div>\n	The Pergola area has been inhabited since prehistoric times, as evidenced by the Neolithic age relics, bronze and iron. Several also are the traces left by successive populations: Umbrian, Etruscan and Celtic. The Roman period is rather well documented: the discovery of tombs, vases and various furnishings, both in the city (train station) and in different locations such Grifoleto, Ferbole, Valrea, Monte Santa Croce, Monterolo, Montesecco and Cartoceto, bear witness to a romanization widespread (in its territory was found, in 1946, the famous archaeological group of gilded bronzes from Cartoceto di Pergola).</div>\n<div>\n	In 1631, with the transition to the Papal States, the center experienced a long period of demographic decline and economic difficulties, offset only in part by the cyclical revival of the textile and leather industry. It is in the seventeenth and eighteenth centuries Pergola reaches its maximum economic expansion so that Pope Benedict XIV in the Bull &quot;Romanum decet Pontificem&quot; of March 18, 1752, elevates it to the level of cities and allows the appointment of a graduate ecclesiastical Vicar General bishop.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Confirming the importance achieved, the Mint was established in 1796, which will fly the coin until 1799. In 1797 Pergola is occupied by French troops and became part of the Kingdom of Italy. In this period he is stripped of precious works of art preserved in churches, monasteries, public and private buildings.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	1800 opens with the papal restoration, a brief revival of the economy but also new political and civil unrest. In 1819 Pope Pius VII raised Pergola individually dioceses, united only in the person of the bishop in Cagli, with bishop, stationery offices and own workshop. The bishop had to live six months in Pergola, six months in Cagli.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The September 8, 1860 Pergola is the first city of the Marches to rise against the Papal States, favoring the annexation of the region to the Kingdom of Italy and earning the Gold Medal for &quot;merits acquired during the period of the National Risorgimento.&quot;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MUSEUMS AND OTHER PLACES TO VISIT</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Museum of the Gilded Bronzes of Pergola and the City</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	naugurata in 1999, the property is housed in the fifteenth-century former convent of San Giacomo. A highlight is certainly the group of statues of Roman origin of golden Bronzes from Cartoceto di Pergola, repeatedly rose to the record, even national, to the feud between the town of Pesaro and Ancona. Today the group of Roman origin, probably dating from 50 BC</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	THE CHURCH OF SAINT ANDREW</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The church was reopened in late 2008 after the consolidation works for the earthquake of 1997, he belonged to the monks of Fonte Avellana. The building is located along Corso Matteotti and is flanked by the Civic Tower, a high tower which goes back to the previous medieval. The interior, with a facade, is characterized by the gilded Baroque altars. Among the prominent paintings Sant&#39;Andrea, the Madonna and Child with Saint Bishop works by Palma il Giovane and the Marriage of St. Catherine of Claudio Ridolfi.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	THE CHURCH OF SAN FRANCESCO</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Located in the street, was built in the Gothic style in the thirteenth century, by the asymmetrical facade blocks, raised at a later date, it still possesses a remarkable fourteenth-century portal. The interior with a single nave, topped by a dome, has a sixteenth aspect. Remarkable artistic heritage preserved. In the first altar on the left is the painting, &quot;Rest on the Flight into Egypt&quot;, signed by Giovanni Antonio Skirmish. The last altar on the right l &#39; &quot;Annunciation&quot; in the Bolognese Lavinia Fontana, on the altar in front of the &quot;Madonna in Glory and Saints&quot; by Antonio Viviani (among the most appreciated by Federico Barocci students). On the left side of the presbytery there is a Crucifix of 1300 attributed to the painter Mello da Gubbio. Guards also important wooden statues including the icon of the &quot;Dead Christ&quot;, particularly venerated by Pergolesi, the &quot;St. Nicholas of Tolentino&quot; in 1685, Del 1692, the statue of &#39; &quot;Immaculate&quot;, sculpted by Giacomo Piazzetta and decorated by the painter pergolese Giovan Francesco Ferri. Among the latest paintings restored to mention, finally, the eighteenth-century painting of the evangelist St. Mark, the work of Viterbo Domenico Corvi.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	- TYPICAL PRODUCTS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	WINE OF CHERRIES</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The Pergola area is particularly famous for a typical highly valued product, which is traditionally called Sour Cherry Wine and which is obtained by following an ancient recipe, using a very special fruit, the cherry, which is gathered from a wild variety Prunus cerasus, and then fermented with excellent red wine structured the previous harvest.</div>\n<div>\n	Deep red color, smell of sour cherry and wild berries, good alcohol content, structure and sweet sensations, are the characteristics that make it unique. Also known by the name of Visner, Visciol&igrave; and Visciolata of Pergola, it is prized as delicious nectar from meditation, to be combined into a ring and pastries as the typical almond biscuits with almonds. You may also accompany truffles, honey, pecorino cheese, cottage cheese, olive oil and Easter Crescia Cheese, etc</div>\n', '<div>\n	La zone Pergola a &eacute;t&eacute; habit&eacute;e depuis la pr&eacute;histoire, comme en t&eacute;moignent les vestiges de l&#39;&acirc;ge n&eacute;olithique, du bronze et du fer. Plusieurs sont aussi les traces laiss&eacute;es par les populations successives: ombrienne, &eacute;trusques et celtique. La p&eacute;riode romaine est assez bien document&eacute;: la d&eacute;couverte des tombes, des vases et divers meubles, &agrave; la fois dans la ville (gare) et &agrave; diff&eacute;rents endroits tels Grifoleto, Ferbole, Valrea, Monte Santa Croce, Monterolo, Montesecco et Cartoceto, t&eacute;moignent d&#39;une romanisation r&eacute;pandue (sur son territoire a &eacute;t&eacute; trouv&eacute;, en 1946, le c&eacute;l&egrave;bre groupe arch&eacute;ologique de bronzes dor&eacute;s de Cartoceto di Pergola).</div>\n<div>\n	En 1631, avec la transition vers les &Eacute;tats pontificaux, le centre a connu une longue p&eacute;riode de d&eacute;clin d&eacute;mographique et des difficult&eacute;s &eacute;conomiques, compens&eacute;e en partie seulement par la reprise cyclique de l&#39;industrie du textile et de cuir. Il est dans les XVIIe et XVIIIe si&egrave;cles Pergola atteint son expansion &eacute;conomique maximale de telle sorte que le pape Beno&icirc;t XIV dans la Bulle &quot;Romanum decet Pontificem&quot; du 18 Mars 1752, &eacute;l&egrave;ve au niveau des villes et permet la nomination d&#39;un dipl&ocirc;m&eacute; eccl&eacute;siastique Vicaire g&eacute;n&eacute;ral &eacute;v&ecirc;que.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Confirmant l&#39;importance atteint, la Monnaie a &eacute;t&eacute; cr&eacute;&eacute; en 1796, qui va voler la pi&egrave;ce de monnaie jusqu&#39;en 1799. En 1797 Pergola est occup&eacute;e par les troupes fran&ccedil;aises et est devenu une partie du royaume d&#39;Italie. Dans cette p&eacute;riode, il est d&eacute;pouill&eacute; de pr&eacute;cieuses &oelig;uvres d&#39;art conserv&eacute;es dans les &eacute;glises, les monast&egrave;res, b&acirc;timents publics et priv&eacute;s.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	1800 ouvre avec la restauration du pape, une br&egrave;ve relance de l&#39;&eacute;conomie, mais aussi de nouveaux troubles politiques et civils. En 1819, le pape Pie VII a soulev&eacute; Pergola dioc&egrave;ses individuellement, unis seulement en la personne de l&#39;&eacute;v&ecirc;que &agrave; Cagli, avec l&#39;&eacute;v&ecirc;que, les bureaux de papeterie et propre atelier. L&#39;&eacute;v&ecirc;que a d&ucirc; vivre six mois &agrave; Pergola, six mois &agrave; Cagli.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Les 8 Septembre, 1860 Pergola est la premi&egrave;re ville des Marches se lever contre les &Eacute;tats pontificaux, favorisant l&#39;annexion de la r&eacute;gion au Royaume d&#39;Italie et de gagner la m&eacute;daille d&#39;or pour &quot;m&eacute;rites acquis au cours de la p&eacute;riode du Risorgimento national.&quot;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MUS&Eacute;ES ET AUTRES LIEUX A VISITER</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Mus&eacute;e des Bronzes dor&eacute;s de Pergola et de la Ville</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	naugurata en 1999, l&#39;&eacute;tablissement est situ&eacute; dans l&#39;ancien couvent du XVe si&egrave;cle de San Giacomo. Un point culminant est certainement le groupe de statues d&#39;origine romaine de Bronzes dor&eacute;s de Cartoceto di Pergola, &agrave; plusieurs reprises pass&eacute; &agrave; l&#39;enregistrement, m&ecirc;me national, &agrave; la querelle entre la ville de Pesaro et Ancona. Aujourd&#39;hui, le groupe d&#39;origine romaine, datant probablement de 50 BC</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	L&#39;&Eacute;GLISE DE SAINT ANDREW</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	L&#39;&eacute;glise a &eacute;t&eacute; rouverte &agrave; la fin de 2008, apr&egrave;s la consolidation travaille pour le tremblement de terre de 1997, il appartenait aux moines de Fonte Avellana. Le b&acirc;timent est situ&eacute; le long du Corso Matteotti et est flanqu&eacute; de la Tour Civique, une tour qui remonte &agrave; la pr&eacute;c&eacute;dente m&eacute;di&eacute;vale. L&#39;int&eacute;rieur, avec une fa&ccedil;ade, se caract&eacute;rise par les autels baroques dor&eacute;s. Parmi les peintures &eacute;minents Sant&#39;Andrea, la Vierge et l&#39;Enfant avec Saint Bishop &oelig;uvres de Palma il Giovane et le Mariage de sainte Catherine de Claudio Ridolfi.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	L&#39;&Eacute;GLISE DE SAN FRANCESCO</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Situ&eacute; dans la rue, a &eacute;t&eacute; construit dans le style gothique au XIIIe si&egrave;cle, par les blocs de fa&ccedil;ade asym&eacute;triques, soulev&eacute;es &agrave; une date ult&eacute;rieure, il poss&egrave;de encore un portail remarquable du XIVe si&egrave;cle. L&#39;int&eacute;rieur d&#39;une seule nef, surmont&eacute;e d&#39;un d&ocirc;me, a un seizi&egrave;me aspect. patrimoine artistique remarquable pr&eacute;serv&eacute;. Dans le premier autel sur la gauche est la peinture, &quot;Repos pendant la fuite en Egypte&quot;, sign&eacute; par Giovanni Antonio Escarmouche. Le dernier autel sur la droite l &#39; &quot;Annonciation&quot; dans la Bolognese Lavinia Fontana, sur l&#39;autel en face de la &quot;Vierge en gloire et Saints&raquo; par Antonio Viviani (parmi les plus appr&eacute;ci&eacute;s par les &eacute;tudiants Federico Barocci). Sur le c&ocirc;t&eacute; gauche du presbyt&egrave;re il y a un Crucifix de 1300 attribu&eacute; au peintre Mello da Gubbio. Gardes aussi des statues de bois importantes, y compris l&#39;ic&ocirc;ne de la &laquo;Christ mort&raquo;, en particulier v&eacute;n&eacute;r&eacute;s par Pergolesi, le &laquo;saint Nicolas de Tolentino&quot; en 1685, Del 1692, la statue de &#39; &quot;Immacul&eacute;e&quot;, sculpt&eacute; par Giacomo Piazzetta et d&eacute;cor&eacute; par les pergolese peintre Giovan Francesco Ferri. Parmi les derni&egrave;res peintures restaur&eacute;es mentionner, enfin, la peinture du dix-huiti&egrave;me si&egrave;cle de l&#39;&eacute;vang&eacute;liste saint Marc, le travail de Viterbo Domenico Corvi.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	- PRODUITS TYPIQUES</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	VIN DE CERISES</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La zone Pergola est particuli&egrave;rement c&eacute;l&egrave;bre pour un produit tr&egrave;s appr&eacute;ci&eacute; typique, qui est traditionnellement appel&eacute; Sour vin de cerise et qui est obtenu en suivant une ancienne recette, en utilisant un fruit tr&egrave;s sp&eacute;cial, la cerise, qui est recueillie &agrave; partir d&#39;une vari&eacute;t&eacute; sauvage Prunus cerasus, puis ferment&eacute; avec un excellent vin rouge structur&eacute; de la r&eacute;colte pr&eacute;c&eacute;dente.</div>\n<div>\n	Couleur rouge profond, odeur de cerise aigre et de baies sauvages, une bonne teneur en alcool, la structure et les sensations douces, sont les caract&eacute;ristiques qui le rendent unique. Aussi connu sous le nom de Visner, Visciol&igrave; et Visciolata de Pergola, il est appr&eacute;ci&eacute; comme d&eacute;licieux nectar de la m&eacute;ditation, &agrave; combiner dans un anneau et des p&acirc;tisseries comme les biscuits aux amandes typiques aux amandes. Vous pouvez aussi accompagner les truffes, miel, fromage pecorino, fromage cottage, huile d&#39;olive et Crescia P&acirc;ques fromage, etc.</div>\n', '<div>\n	Die Pergola Gebiet ist seit pr&auml;historischer Zeit besiedelt, wie sie in der Neolithikum Reliquien, Bronze und Eisen belegt. Mehrere sind auch die durch aufeinanderfolgende Populationen Spuren: umbrische, etruskische und Celtic. Die R&ouml;merzeit ist ziemlich gut dokumentiert: die Entdeckung der Gr&auml;ber, Vasen und verschiedene Einrichtungsgegenst&auml;nde, sowohl in der Stadt (Bahnhof) und in verschiedenen Orten wie Grifoleto, Ferbole, Valrea, Monte Santa Croce, Monterolo, Monteseeeo und Cartoceto, zeugen von einer Umschrift weit verbreitet (in seinem Gebiet gefunden wurde, im Jahre 1946, die ber&uuml;hmte arch&auml;ologische Gruppe von vergoldeten Bronzen von Cartoceto di Pergola).</div>\n<div>\n	Im Jahr 1631, mit dem &Uuml;bergang in den p&auml;pstlichen Staaten erlebte das Zentrum eine lange Zeit des Bev&ouml;lkerungsr&uuml;ckgangs und der wirtschaftlichen Schwierigkeiten, Ausgleich nur teilweise durch die zyklische Wiederbelebung der Textil- und Lederindustrie. Es ist im siebzehnten und achtzehnten Jahrhundert Pergola seine maximale wirtschaftliche Expansion erreicht, so da&szlig; Papst Benedikt XIV in der Bulle vom 18. M&auml;rz &quot;Romanum Pontificem decet&quot;, 1752, hebt es auf die Ebene der St&auml;dte und erm&ouml;glicht die Bestellung eines Diplom-Kirchen Generalvikar Bischof.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Best&auml;tigung der Bedeutung erlangt, wurde die M&uuml;nze im Jahre 1796 gegr&uuml;ndet, die die M&uuml;nze fliegen bis 1799. Im Jahr 1797 Pergola von Franz&ouml;sisch Truppen besetzt und wurde Teil des K&ouml;nigreichs Italien. In dieser Zeit wird er von wertvollen Kunstwerke in Kirchen, Kl&ouml;ster, &ouml;ffentliche und private Geb&auml;ude erhalten gestrippt.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	1800 &ouml;ffnet sich mit dem p&auml;pstlichen Restauration, eine kurze Wiederbelebung der Wirtschaft, sondern auch neue politische und zivile Unruhen. Im Jahr 1819 hob Papst Pius VII Pergola einzeln Di&ouml;zesen, vereint nur in der Person des Bischofs in Cagli, mit Bischof, Briefpapier B&uuml;ros und eine eigene Werkstatt. Der Bischof hatte sechs Monate in Pergola zu leben, ein halbes Jahr in Cagli.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Der 8. September 1860 Pergola ist die erste Stadt der Marken gegen den Kirchenstaat zu erheben, die Annexion der Region an das K&ouml;nigreich Italien beg&uuml;nstigt und die Goldmedaille verdienen f&uuml;r &quot;Verdienste w&auml;hrend der Laufzeit des nationalen Risorgimento erworben.&quot;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MUSEEN UND ANDERE SEHENSW&Uuml;RDIGKEITEN</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Museum der Gilded Bronzen von Pergola und der Stadt</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	naugurata im Jahr 1999, ist das Eigentum in der f&uuml;nfzehnten Jahrhundert ehemaligen Kloster San Giacomo untergebracht. Ein Highlight ist sicherlich die Gruppe der Statuen r&ouml;mischer Herkunft des goldenen Bronzen von Cartoceto di Pergola, stieg immer wieder auf den Datensatz, auch national, auf die Fehde zwischen der Stadt Pesaro und Ancona. Heute ist die Gruppe von r&ouml;mischen Ursprungs, wahrscheinlich von 50 v.Chr</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	KIRCHE SAINT ANDREW</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die Kirche wurde Ende 2008 wieder er&ouml;ffnet, nachdem die Konsolidierung arbeitet f&uuml;r das Erdbeben von 1997, geh&ouml;rte er zu den M&ouml;nchen von Fonte Avellana. Das Geb&auml;ude befindet sich auf dem Corso Matteotti entfernt und ist von der Stadtturm, einem hohen Turm flankiert, die zur&uuml;ck zur vorherigen mittelalterlichen geht. Der Innenraum, mit einer Fassade wird durch die vergoldeten Barockalt&auml;re aus. Unter den prominenten Gem&auml;lde Sant&#39;Andrea, arbeitet die Madonna mit Kind und Heiligen Bischof von Palma il Giovane und der Heirat von St. Catherine von Claudio Ridolfi.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	DIE KIRCHE VON SAN FRANCESCO</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Das Hotel liegt auf der Stra&szlig;e, im gotischen Stil im dreizehnten Jahrhundert gebaut, durch die asymmetrische Fassade Bl&ouml;cke, zu einem sp&auml;teren Zeitpunkt erh&ouml;ht, es besitzt noch eine bemerkenswerte vierzehnten Jahrhundert Portal. Das Innere mit einem einzigen Schiff, von einer Kuppel gekr&ouml;nt, hat einen sechzehnten Aspekt. Bemerkenswerte k&uuml;nstlerische Erbe bewahrt. Im ersten Altar auf der linken Seite ist das Gem&auml;lde &quot;Ruhe auf der Flucht nach &Auml;gypten&quot;, unterzeichnet von Giovanni Antonio Skirmish. Der letzte Altar auf der rechten Seite l &#39; &quot;Verk&uuml;ndigung&quot; in der Bolognese Lavinia Fontana, auf dem Altar vor dem &quot;Madonna in der Glorie und Heiligen&quot; von Antonio Viviani (unter den am meisten gesch&auml;tzten von Federico Barocci Studenten). Auf der linken Seite des Presbyteriums befindet sich ein Kruzifix von 1300 dem Maler Mello da Gubbio zugeschrieben. Guards auch wichtig, h&ouml;lzerne Statuen einschlie&szlig;lich der Ikone der &quot;toten Christus&quot;, besonders verehrt von Pergolesi, die &quot;St. Nikolaus von Tolentino&quot; im Jahre 1685, Del 1692, die Statue von &quot;&quot; einwandfrei &quot;, ein Werk von Giacomo Piazzetta und der Maler Pergol&egrave;se dekoriert Giovan Francesco Ferri. Zu den j&uuml;ngsten Gem&auml;lden wieder zu erw&auml;hnen, schlie&szlig;lich aus dem achtzehnten Jahrhundert Malerei des Evangelisten St. Markus, die Arbeit von Viterbo Domenico Corvi.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	- TYPISCHE PRODUKTE</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	WEIN KIRSCHEN</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Das Gebiet Pergola ist besonders bekannt f&uuml;r eine typische hochgesch&auml;tzten Produkt, das traditionell Sauerkirschwein genannt wird und welches durch folgende ein altes Rezept, mit einem ganz besonderen Frucht, die Kirsche, erhalten, die von einer wilden Sorte gesammelt Prunus cerasus, und dann mit ausgezeichneter Rotwein fermentiert strukturiert, dass die vorherige Ernte.</div>\n<div>\n	Tiefrote Farbe, Duft von Sauerkirsche und Waldbeeren, guter Alkoholgehalt, Struktur und s&uuml;&szlig;e Empfindungen sind die Eigenschaften, die es einzigartig machen. Auch unter dem Namen Visner, Visciol&igrave; und Visciolata von Pergola bekannt ist, wird es als k&ouml;stliche Nektar aus der Meditation gesch&auml;tzt, in einen Ring und Geb&auml;ck wie die typischen Mandelgeb&auml;ck mit Mandeln kombiniert werden. Sie k&ouml;nnen auch Tr&uuml;ffel, Honig, Pecorino-K&auml;se, H&uuml;ttenk&auml;se, Oliven&ouml;l und Ostern Crescia K&auml;se begleiten, usw.</div>\n', '<div>\n	La zona de Pergola ha sido habitada desde tiempos prehist&oacute;ricos, como lo demuestra el reliquias neol&iacute;tico, el bronce y el hierro. Varios de ellos tambi&eacute;n son las huellas dejadas por las poblaciones sucesivas: Umbr&iacute;a, etruscas y celta. El per&iacute;odo romano est&aacute; bastante bien documentado: el descubrimiento de tumbas, vasijas y diversos muebles, tanto en la ciudad (estaci&oacute;n de tren) y en diferentes lugares, tales Grifoleto, Ferbole, Valrea, Monte Santa Croce, Monterolo, Montesecco y Cartoceto, dan testimonio de una romanizaci&oacute;n generalizada (en su territorio se encontr&oacute;, en 1946, el famoso grupo arqueol&oacute;gico de bronces dorados de Cartoceto di Pergola).</div>\n<div>\n	En 1631, con la transici&oacute;n a los estados papales, el centro experiment&oacute; un largo per&iacute;odo de declive demogr&aacute;fico y las dificultades econ&oacute;micas, compensado s&oacute;lo en parte por la recuperaci&oacute;n c&iacute;clica de la industria textil y de cuero. Es en los siglos XVII y XVIII Pergola alcanza su expansi&oacute;n econ&oacute;mica m&aacute;ximo para que el Papa Benedicto XIV en la bula &quot;Romanum DECET Pontificem&quot; de 18 de marzo, 1752, la eleva al nivel de ciudades y permite el nombramiento de un graduado eclesi&aacute;stica Vicario General obispo.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Confirmando la importancia que ha tenido, la Casa de Moneda se estableci&oacute; en 1796, que volar&aacute; la moneda hasta 1799. En 1797 Pergola est&aacute; ocupada por las tropas francesas y se convirti&oacute; en parte del Reino de Italia. En este periodo es despojado de valiosas obras de arte conservadas en iglesias, monasterios, edificios p&uacute;blicos y privados.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	1800 se abre con la restauraci&oacute;n papal, una breve reactivaci&oacute;n de la econom&iacute;a, sino tambi&eacute;n nuevos disturbios pol&iacute;ticos y civiles. En 1819 el Papa P&iacute;o VII elev&oacute; Pergola di&oacute;cesis de forma individual, unidos s&oacute;lo en la persona del obispo en Cagli, con el obispo, oficinas y papeler&iacute;a propio taller. El obispo tuvo que vivir seis meses en Pergola, seis meses en Cagli.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	8 de septiembre de, 1860 Pergola es la primera ciudad de las Marcas a levantarse contra los Estados Pontificios, que favorece la anexi&oacute;n de la regi&oacute;n al Reino de Italia y ganar la medalla de oro por &quot;m&eacute;ritos adquiridos durante el per&iacute;odo del Resurgimiento Nacional.&quot;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Museos y otros lugares para visitar</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Museo de los bronces dorados de p&eacute;rgola y la Ciudad</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	naugurata en 1999, la propiedad se encuentra en el antiguo convento de San Giacomo del siglo XV. Lo m&aacute;s destacado es sin duda el grupo de estatuas de origen romano de bronces dorados de Cartoceto di Pergola, se levant&oacute; varias veces para el registro, incluso nacional, a la disputa entre la ciudad de Pesaro y Ancona. Hoy en d&iacute;a el grupo de origen romano, que probablemente data del a&ntilde;o 50 aC</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La Iglesia de San Andr&eacute;s</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La iglesia se volvi&oacute; a abrir a finales de 2008 despu&eacute;s de la consolidaci&oacute;n trabaja para el terremoto de 1997, que pertenec&iacute;a a los monjes de Fuente Avellana. El edificio est&aacute; situado en Corso Matteotti y est&aacute; flanqueado por la Torre C&iacute;vica, una alta torre que se remonta a la Edad Media anterior. El interior, con una fachada, se caracteriza por los altares barrocos dorados. Entre las pinturas prominentes Sant&#39;Andrea, la Virgen y el ni&ntilde;o con San Obispo obras de Palma el Joven y el matrimonio de Santa Catalina de Claudio Ridolfi.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	LA IGLESIA DE SAN FRANCESCO</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Situado en la calle, fue construido en el estilo g&oacute;tico en el siglo XIII, por los bloques de fachadas asim&eacute;tricas, criados en una fecha posterior, que todav&iacute;a posee un portal notable del siglo XIV. El interior de una sola nave, rematada por una c&uacute;pula, tiene un decimosexto aspecto. notable patrimonio art&iacute;stico conservado. En el primer altar de la izquierda es la pintura, &quot;Descanso en la huida a Egipto&quot;, firmado por Giovanni Antonio Escaramuza. El &uacute;ltimo altar a la derecha l &#39; &quot;Anunciaci&oacute;n&quot; en el bolo&ntilde;esa Lavinia Fontana, en el altar frente a la &quot;Madonna en gloria y los Santos&quot; de Antonio Viviani (entre los m&aacute;s apreciados por los estudiantes Federico Barocci). En el lado izquierdo del presbiterio hay un crucifijo de 1300 atribuye al pintor Mello da Gubbio. Guardias tambi&eacute;n importantes esculturas de madera, incluyendo el icono del &quot;Cristo muerto&quot;, particularmente venerados de Pergolesi, el &quot;San Nicol&aacute;s de Tolentino&quot; en 1685, Del 1692, la estatua de &quot;impecable&quot;, obra de Giacomo Piazzetta y decorado por los pergolese pintor Giovan Francesco Ferri. Entre las &uacute;ltimas pinturas restauradas mencionar, por &uacute;ltimo, la pintura del evangelista San Marcos, el trabajo de Viterbo Domenico Corvi del siglo XVIII.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	- PRODUCTOS T&Iacute;PICOS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	VINO DE CEREZAS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La zona de Pergola es particularmente famoso por un producto t&iacute;pico de gran valor, que tradicionalmente se llama Sour vino y cereza que se obtiene siguiendo una antigua receta, utilizando una fruta muy especial, la cereza, que se recoge a partir de una variedad silvestre Prunus cerasus, y luego fermentado con excelente vino tinto estructuran la cosecha anterior.</div>\n<div>\n	color rojo intenso, aroma de cereza amarga y bayas silvestres, buena graduaci&oacute;n alcoh&oacute;lica, estructura y sensaciones dulces, son las caracter&iacute;sticas que la hacen &uacute;nica. Tambi&eacute;n conocido por el nombre de Visner, Visciol&igrave; y Visciolata de Pergola, que es muy apreciado como delicioso n&eacute;ctar de la meditaci&oacute;n, se combinen en un anillo y pasteles como las t&iacute;picas galletas de almendras con almendras. Tambi&eacute;n se puede acompa&ntilde;ar trufas, miel, queso de oveja, queso cottage, aceite de oliva y queso Crescia Pascua, etc.</div>\n', '<div>\n	Область Пергола была заселена с доисторических времен, о чем свидетельствуют неолите реликвии, бронзы и железа. Несколько также являются следы, оставленные последовательных популяций: умбрийской, этрусского и Celtic. Римский период достаточно хорошо документированы: открытие гробницы, вазы и различные мебель, как в городе (железнодорожной станции) и в разных местах, таких Grifoleto, Ferbole, Valrea, Монте-Санта-Кроче, Monterolo, Montesecco и Cartoceto, свидетельствуют к латинизации широко распространена (на его территории была найдена в 1946 году знаменитая археологическая группа позолоченных бронз из Cartoceto ди Пергола).</div>\n<div>\n	В 1631 году, с переходом к Папской, центр пережил длительный период демографического спада и экономических трудностей, компенсировано лишь частично цикличностью возрождения текстильной и кожевенной промышленности. Именно в семнадцатом и восемнадцатом веках Пергола достигает своего максимального экономического роста, так что Папа Бенедикт XIV в Булл &quot;Романум decet Pontificem&quot; от 18 марта 1752 года, поднимает его на уровне городов и позволяет назначение выпускника церковным викарий епископ.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Подтверждая важность достигнутого, Монетный двор был создан в 1796 году, который будет покупать монету до 1799. В 1797 Пергола занята французскими войсками и стал частью Королевства Италии. В этот период он лишен драгоценных произведений искусства, хранящихся в церквях, монастырях, общественных и частных зданий.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	1800 открывается с папским реставрации, краткое возрождение экономики, но и новой политической и гражданских беспорядков. В 1819 году папа Пий VII поднял Пергола индивидуально епархий, объединенных только в лице епископа в Cagli, с епископом, канцелярских офисов и собственной мастерской. Епископ должен был жить шесть месяцев в Пергола, шесть месяцев в Кальи.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	8 сентября, 1860 Пергола является первым городом маршей подняться против Папской, в пользу аннексии региона Королевства Италии и получив золотую медаль за &quot;заслуги приобретенных в период Национального Рисорджименто&raquo;.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	МУЗЕИ И ДРУГИЕ места для посещения</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Музей позолоченной бронз из Пергола и города</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	naugurata в 1999 году, имущество находится в бывшем монастыре пятнадцатого века Сан-Джакомо. Основным моментом, безусловно, является группа статуй римского происхождения золотых бронз из Cartoceto ди Пергола, неоднократно вырос до записи, даже национального, к вражде между городом Пезаро и Анконы. Сегодня группа римского происхождения, вероятно, начиная с 50 г. до н.э.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	ЦЕРКОВЬ Андрей Первозванный</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Церковь была открыта в конце 2008 года после того, как консолидация работ для землетрясения 1997 года, он принадлежал к монахам Фонте Avellana. Здание расположено вдоль Корсо Маттеотти и примыкают Гражданской башни, высокой башни, которая восходит к предыдущей средневековой. Интерьер, с фасадом, характеризуется золочеными барочными алтарями. Среди выдающихся картин Sant&#39;Andrea, Мадонна с младенцем и святой Бишоп работает Пальма иль Джоване и брак Святой Екатерины Клаудио Ridolfi.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Церковь Сан-FRANCESCO</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Расположенный на улице, был построен в готическом стиле в тринадцатом веке, асимметричных фасадных блоков, поднятых на более поздний срок, она по-прежнему обладает замечательным портал четырнадцатого века. Интерьер с одной ступице, увенчанная куполом, имеет Шестнадцатый аспект. Замечательное художественное наследие сохранилось. В первом алтаре слева находится картина, &quot;Отдых на пути в Египет&quot;, подписанное Джованни Антонио Skirmish. Последний алтарь на правой л &#39; &quot;Благовещение&quot; в болонский Лавинии Фонтана, на алтаре перед &laquo;Мадонна во славе и святыми&raquo; Антонио Вивиани (среди наиболее ценится студентами Федерико Barocci). На левой стороне пресвитерии есть Распятие 1300 приписывается художнику Меллу да Губбио. Охранники также важные деревянные статуи, включая иконы &quot;Мертвый Христос&quot;, особенно почитаемые Перголези, &quot;Св Николая Толентино&quot; в 1685, Del 1692, статуя &quot;Непорочной&quot;, ваяли Джакомо Пьяццетты и украшен художником Pergolese Джованфранческо Ферри. Среди последних картин восстановленными упомянуть, наконец, восемнадцатого века картина евангелиста Святого Марка, работа в Витербо Доменико Корви.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	- Типичные продукты</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	ВИНО вишней</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Область Пергола особенно славится типичной высоко ценится продукт, который традиционно называют вишневый Вино и которое получают по старинному рецепту, используя очень специальный фрукты, вишню, который собирается из дикого сорта вишня обыкновенная, а затем ферментируется с отличным красным вином структурированы предыдущий урожай.</div>\n<div>\n	Глубокий красный цвет, запах вишни и диких ягод, хорошее содержание алкоголя, структура и сладких ощущений, являются характеристиками, которые делают его уникальным. Также известен под названием Visner, Visciol&igrave; и Visciolata из Пергола, он ценится как вкусный нектар от медитации, чтобы быть объединены в кольцо и пирожных в качестве типичных миндальное печенье с миндалем. Вы также можете сопровождать трюфеля, мед, сыр пекорино, творог, оливковое масло и Пасха Crescia сыр, и т.д.</div>\n', '<div>\n	De Pergola gebied is bewoond sinds de prehistorie, zoals blijkt uit het Neolithicum relikwie&euml;n, brons en ijzer. Verscheidene zijn ook de sporen van opeenvolgende populaties: Umbri&euml;, Etruskische en Celtic. De Romeinse periode is vrij goed gedocumenteerd: de ontdekking van de graven, vazen ​​en diverse meubels, zowel in de stad (station) en op verschillende locaties zoals Grifoleto, Ferbole, Valrea, Monte Santa Croce, Monterolo, Montesecco en Cartoceto, getuigen van een romanisering wijdverspreid (op zijn grondgebied werd gevonden, in 1946, de beroemde archeologische groep van vergulde bronzen beelden van Cartoceto di Pergola).</div>\n<div>\n	In 1631, bij de overgang naar de Pauselijke Staten, het centrum kende een lange periode van de bevolkingsafname en economische moeilijkheden, offset slechts ten dele door de conjuncturele opleving van de textiel- en leerindustrie. Het is in de zeventiende en achttiende eeuw Pergola bereikt zijn maximale economische expansie, zodat paus Benedictus XIV in de Bull &quot;Romanum DECET Pontificem &#39;van 18 maart 1752, verheft tot het niveau van steden en maakt de benoeming van een afgestudeerde kerkelijk vicaris-generaal bisschop.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Waarin het belang bereikte, werd de Munt opgericht in 1796, waarbij de munt tot 1799. In 1797 Pergola wordt bezet door Franse troepen en werd een deel van het Koninkrijk Itali&euml; zal vliegen. In deze periode is hij ontdaan van waardevolle kunstwerken bewaard in kerken, kloosters, openbare en particuliere gebouwen.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	1800 opent met de pauselijke restauratie, een korte opleving van de economie, maar ook nieuwe politieke en maatschappelijke onrust. In 1819 hief paus Pius VII Pergola individueel bisdommen verenigd alleen in de persoon van de bisschop in Cagli, met bisschop, briefpapier kantoren en eigen werkplaats. De bisschop moest zes maanden in Pergola, zes maanden in Cagli leven.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De 8 september 1860 Pergola is de eerste stad van de Vierdaagse te stijgen ten opzichte van de Kerkelijke Staat, ten gunste van de annexatie van de regio om het Koninkrijk Itali&euml; en het verdienen van de gouden medaille voor &quot;verdiensten verworven tijdens de looptijd van het nationale Risorgimento.&quot;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Musea en andere plaatsen om te bezoeken</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Museum van de Vergulde Bronzen van Pergola and the City</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	naugurata in 1999, is het pand gehuisvest in het vijftiende-eeuwse voormalige klooster van San Giacomo. Een hoogtepunt is zeker de groep van standbeelden van Romeinse oorsprong van gouden Bronzen uit Cartoceto di Pergola, herhaaldelijk steeg naar de record, zelfs nationale, aan de vete tussen de stad Pesaro en Ancona. Vandaag is de groep van Romeinse oorsprong, waarschijnlijk daterend uit 50 voor Christus</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	DE KERK VAN HEILIGE ANDREW</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De kerk werd heropend in het najaar van 2008, na de consolidatie werkt voor de aardbeving van 1997, behoorde hij tot de monniken van Fonte Avellana. Het gebouw is gelegen aan de Corso Matteotti en wordt geflankeerd door de Civic Tower, een hoge toren die teruggaat tot de vorige middeleeuws. Het interieur, met een gevel, wordt gekenmerkt door de vergulde barokke altaren. Onder de prominente schilderijen Sant&#39;Andrea, de Madonna en Kind met Sint-bisschop werkt door Palma il Giovane en het huwelijk van St. Catharina van Claudio Ridolfi.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	DE KERK VAN SAN FRANCESCO</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Gelegen in de straat, werd gebouwd in de gotische stijl in de dertiende eeuw, door de asymmetrische gevel blokken, opgegroeid op een later tijdstip, bezit nog steeds een opmerkelijke veertiende-eeuwse portaal. Het interieur met een enkel schip, bekroond door een koepel, heeft een zestiende-aspect. Opmerkelijke artistieke erfgoed bewaard gebleven. In het eerste altaar aan de linkerkant is het schilderij, &#39;Rust op de Vlucht in Egypte &quot;, door Giovanni Antonio Skirmish ondertekend. De laatste altaar aan de rechterzijde l &#39;&#39; Annunciatie &#39;in de Bolognese Lavinia Fontana, op het altaar in de voorkant van de &quot;Madonna in Glorie en Heiligen&quot; van Antonio Viviani (een van de meest gewaardeerd door Federico Barocci studenten). Aan de linkerkant van de pastorie is er een kruisbeeld van 1300 toegeschreven aan de schilder Mello da Gubbio. Guards ook belangrijk houten beelden met inbegrip van het pictogram van de &quot;Dode Christus&quot;, in het bijzonder vereerd door Pergolesi, de &quot;St. Nicolaas van Tolentino&quot; in 1685, Del 1692, het standbeeld van &#39; &quot;Immaculate&quot;, gebeeldhouwd door Giacomo Piazzetta en ingericht door de schilder Pergolese Giovan Francesco Ferri. Onder de meest recente schilderijen hersteld om op te noemen, ten slotte, de achttiende-eeuwse schilderkunst van de evangelist St. Mark, het werk van Viterbo Domenico Corvi.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	- Typisch</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	WIJN VAN KERSEN</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De pergola is vooral bekend om een ​​typische zeer gewaardeerde product, die traditioneel Sour Cherry Wijn en heet die wordt verkregen door het volgen van een oud recept, met een bijzonder fruit, de kers, die wordt verzameld uit een wilde vari&euml;teit zure kers, en vervolgens gefermenteerd met uitstekende rode wijn gestructureerd de vorige oogst.</div>\n<div>\n	Dieprode kleur, de geur van zure kersen en wilde bessen, goede alcohol inhoud, structuur en zoete sensaties, zijn de kenmerken die het uniek te maken. Ook bekend onder de naam van Visner, Visciol&igrave; en Visciolata van Pergola, wordt het gewaardeerd als heerlijke nectar van meditatie, worden gecombineerd tot een ring en gebak als de typische amandel koekjes met amandelen. U kunt ook truffels, honing, pecorino kaas, kwark, olijfolie en Pasen Crescia Kaas, etc te begeleiden</div>\n', 'media/localita/img_Pergola.jpg', 2, 43.56425, 12.83465, 41, '5078');
INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(33, 'Pesaro', 1, '<p>\n	Pesaro &egrave; la seconda citt&agrave; per popolazione della regione Marche. Con la sua provincia rappresenta il confine con l&#39;Emilia Romagna, da cui trae numerosissime caratteristiche (dialettali, gastronomiche, culturali).<br />\n	<br />\n	Pesaro (o meglio Pisaurum dal nome latino del fiume Foglia Pisaurus) fu fondata dai Romani nel 184 a.C. come colonia sulla terra dei Piceni, il popolo che viveva sul territorio marchigiano durante l&#39;et&agrave; del ferro.<br />\n	Il pi&ugrave; antico insediamento dell&#39;area di Pesaro &egrave; infatti il villaggio piceno di Novilara, posto sul Colle Ardizio. Questo insediamento &egrave; uno dei pi&ugrave; antichi tra gli abitati piceni ed era tra i pochi posti, insieme a Numana ed Ancona, nei pressi del mare. Lo scalo portuale di Novilara utilizzava la foce di un torrente.<br />\n	Nel IV secolo a.C., nel corso delle invasione celtica della penisola italiana, i Galli Senoni occuparono i territori settentrionali dei Piceni, e dunque anche la zona di Pesaro. Quando i Romani fondarono la colonia di Pisaurum, la parte settentrionale delle Marche, denominata dai romani ager Gallicus, era infatti abitata da una popolazione frammista di Piceni e Celti. Fu successivamente colonizzata nuovamente durante il secondo triumvirato da Ottaviano e Marco Antonio, diventando durante l&#39;Impero, castrum e centro economico posto sulla via Flaminia.<br />\n	Distrutta da Vitige nel 539 d.C., venne ricostruita da Belisario e occupata dal 545 al 553 dai Goti. Dopo la caduta di Roma, Pesaro, con Rimini, Fano, Senigallia e Ancona, divenne una delle citt&agrave; della Pentapoli, sotto le strette dipendenze dell&#39;Esarcato bizantino di Ravenna.<br />\n	Nel 752 fu presa dai Longobardi che la tennero finch&eacute; Pipino il Breve, re dei Franchi, non la don&ograve; nel 774 allo Stato della Chiesa dando inizio al plurisecolare dominio papale sulla citt&agrave;. Tal dominio fu per&ograve; solamente nominale, poich&eacute; la citt&agrave; era governata sin dall&#39;et&agrave; carolingia da un rappresentante dell&#39;Impero.<br />\n	Nella prima met&agrave; del XII secolo il fiorente Comune segu&igrave; le sorti della parte imperiali durante le imprese italiane di Federico Barbarossa. Venne poi introdotto il governo podestarile nel 1182, ma gi&agrave; alla fine del secolo era soggetta, come tutta la Marca anconitana, al potere di Marquardo di Annweiler, vicario imperiale che, nonostante la durissima sconfitta inflitta all&#39;esercito di Innocenzo III il 25 marzo 1198, dovette rinunciare alle sue mire di fronte all&#39;azione militare della Chiesa cattolica, volta al recupero dei territori sottrattigli. Nel XIII secolo, ristabilito il Comune, pass&ograve; per volere del papa Innocenzo III sotto il dominio degli Estensi, dal 1210 al 1216.<br />\n	Per lungo tempo ghibellina, durante il regno di Federico II del Sacro Romano Impero, si ribell&ograve; all&#39;Impero e ader&igrave; alla lega delle citt&agrave; guelfe della Marca che si trovavano in guerra nel 1259 con re Enzo. Nello stesso anno, Pesaro fu costretta all&#39;obbedienza da Manfredi di Sicilia, ma alla sua morte nel 1266, torn&ograve; alla Chiesa.<br />\n	Nel Rinascimento la citt&agrave; adriatica vide una successione di signorie: i Malatesta (1285-1445), gli Sforza (1445-1512) il cui dominio fu interrotto da Cesare Borgia dal 1500 al 1503 ed in seguito consegnata da papa Giulio II ai Della Rovere (1513-1631) con i quali era imparentato. Il periodo di maggior fervore culturale fu durante il dominio dei Della Rovere, che avevano scelto Pesaro come sede centrale del loro Ducato. Nei primi anni del loro governo in citt&agrave; fu iniziata la costruzione di nuovi palazzi pubblici e privati, e venne iniziata la costruzione di una nuova e pi&ugrave; sicura cinta muraria, utile a difendersi anche da repentini attacchi provenienti dal mare. Alla morte di Francesco Maria II Della Rovere nel 1631, il Ducato torn&ograve; sotto dominio papale che fece Pesaro sede cardinalizia. A quei tempi, la citt&agrave; era molto pi&ugrave; piccola, la costa arrivava all&#39;attuale &quot;piazzale Primo Maggio&quot;.<br />\n	Nel 1799, durante l&#39;occupazione napoleonica, contadini e sanfedisti presero d&#39;assalto la citt&agrave; e la rocca strappandola per qualche mese alla guarnigione.<br />\n	L&#39;11 settembre 1860 fu occupata dal generale Enrico Cialdini e annessa allo Stato italiano.<br />\n	<br />\n	<b>Monumenti</b><br />\n	<br />\n	&nbsp;</p>\n<ul>\n	<li>\n		Palazzo Olivieri Machirelli</li>\n	<li>\n		Il Palazzo Ducale, ora sede della Prefettura, fu fatto erigere da Alessandro Sforza nella seconda met&agrave; del XV secolo. La facciata &egrave; costituita da un portico di sei arcate rette da pesanti pilastri a bozze e di un piano superiore con cinque finestre coronate di stemmi, festoni e putti. Il fianco destro (l&#39;unico fianco visibile), ha l&#39;arco terminale del portico gotico e, al piano superiore, due grandi finestre, simili a quelle frontali ma prive di coronamento</li>\n	<li>\n		La Cattedrale di Santa Maria Assunta venne eretta su resti di un edificio tardo-romano in et&agrave; romanica. La facciata, in stile romanico-gotico &egrave; incompiuta: ha un semplice portale ogivale sovrastato da una fascia di archetti. Assai interessante il patrimonio musivo[4], anch&#39;esso recentemente riportato all&#39;originale splendore; &egrave; stata restaurata nel 2006</li>\n	<li>\n		Rocca Costanza, Opera quattrocentesca a pianta quadrata, rafforzata da torrioni cilindrici, e cinta da un ampio fossato, gi&agrave; adibita a carcere</li>\n	<li>\n		A pochi metri dal Palazzo Ducale sorge la piccola casa natale di Gioachino Rossini, fiancheggiata da due tipiche botteghe del settecento. All&#39;interno della casa &egrave; stato realizzato un museo, Casa Rossini, dedicato al compositore, consistente in una raccolta di manifesti, stampe, ritratti. All&#39;interno del museo &egrave; conservata anche la sua spinetta</li>\n	<li>\n		La Villa Imperiale, sul colle San Bartolo, edificata nel XV secolo ed ampliata nel secolo successivo. Le sale sono decorate da autori di notevole rilievo quali: il Bronzino, Francesco Menzocchi, Raffaellino del Colle.</li>\n	<li>\n		Campana civica</li>\n	<li>\n		Fontana del Porto &quot;La Foglietta&quot;,</li>\n	<li>\n		Fontana del Trebbio &quot;Fonte Rossa&quot;,</li>\n	<li>\n		Fontana dell&#39;obelisco,</li>\n	<li>\n		Fontana di Piazza del Popolo,</li>\n	<li>\n		Ettore Ximenes, Monumento a Giuseppe Garibaldi (1891)</li>\n	<li>\n		Ettore Ferrari, Monumento a Terenzio Mamiani (1896)</li>\n	<li>\n		Monumento ai caduti della resistenza,</li>\n	<li>\n		Porta Rimini &ndash; Mura roveresche,</li>\n	<li>\n		Portale della casa di Pandolfo Collenuccio,</li>\n	<li>\n		Portale della Chiesa del SS. Sacramento.</li>\n	<li>\n		Piazzale della Libert&agrave;</li>\n</ul>\n<p>\n	<br />\n	<b>Archeologia</b></p>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<ul>\n	<li>\n		Acquedotto romano di Pesaro,</li>\n	<li>\n		Colombarone - Area archeologica,</li>\n	<li>\n		Il lucus Pisaurensis &ndash; Il bosco sacro pesarese,</li>\n	<li>\n		Il lucus Pisaurensis &ndash; immagini,</li>\n	<li>\n		Mosaici della Cattedrale,</li>\n	<li>\n		Necropoli picena di Novilara.</li>\n</ul>\n<p>\n	<br />\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	<i>Fonte: Wikipedia</i></p>\n', '<div>\n	Pesaro is the second largest city by population in the Marche region. With its province is the border with Emilia Romagna, from which it draws numerous characteristics (dialect, gastronomic, cultural).</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Pesaro (well Pisaurum from the Latin name of the river Leaf Pisaurus) was founded by the Romans in 184 BC as a colony on the land of the Piceni, the people who lived in the Marche region during the Iron Age.</div>\n<div>\n	The oldest settlement area of ​​Pesaro is in fact the Piceno village of Novilara, placed on Colle Ardizio. This settlement is one of the oldest among the towns piceni and was among the few places, together with Numana and Ancona, close to the sea. The Novilara port of call used the mouth of a stream.</div>\n<div>\n	In the fourth century BC, during the Celtic invasion of the Italian peninsula, the Gauls occupied the northern territories of the Piceni, and therefore the Pesaro area. When the Romans founded the colony of Pisaurum, the northern part of the Marche region, called by the Romans Gallicus ager, he was in fact inhabited by a mingled population of Piceni and Celtic. It was later colonized again during the second triumvirate by Octavian and Mark Antony, becoming during the Empire, castrum and economic center place on the Via Flaminia.</div>\n<div>\n	Destroyed by Vitige in 539 A.D., it was rebuilt by Belisario and occupied from 545 to 553 by the Goths. After the fall of Rome, Pesaro, with Rimini, Fano, Senigallia and Ancona, he became one of the cities of the Pentapolis, under tight dependencies Exarchate of Ravenna Byzantine.</div>\n<div>\n	In 752 it was taken by the Lombards, who held it until Pepin the Short, King of the Franks, not donated to the Papal States in 774 beginning the centuries-old papal rule over the city. But this rule was only nominal, since the city was governed since the Carolingian Empire by a representative.</div>\n<div>\n	In the first half of the twelfth century, the thriving municipality followed the fate of the imperial part during the Italian companies of Frederick Barbarossa. He was later introduced the government mayoralty in 1182, but already at the end of the century was subject, like all the March of Ancona, the Marquard power to Annweiler, imperial vicar that, despite the very tough defeat to the army of Innocent III March 25, 1198 , to renounce its ambitions in the face of the Catholic Church to military action, once recovery sottrattigli territories. In the thirteenth century, it restored the town, passed at the behest of Pope Innocent III under the rule of the Este, 1210-1216.</div>\n<div>\n	For a long time Ghibelline, during the reign of Frederick II, Holy Roman Empire, the Empire rebelled and joined the league of Guelph cities of Marca who were at war in 1259 with King Enzo. In the same year, Pesaro was coerced into submission by Manfred of Sicily, but at his death in 1266, he returned to the Church.</div>\n<div>\n	In the Renaissance the Adriatic city saw a succession of lords: the Malatesta (1285-1445), Sforza (1445-1512) whose rule was interrupted by Cesare Borgia from 1500 to 1503 and later delivered by Pope Julius II to the Della Rovere ( 1513-1631) with whom he was related. The period of greatest cultural fervor was during the rule of the Della Rovere, who had chosen as headquarters of their Pesaro Duchy. In the first years of their government in the city it began the construction of new public and private buildings, and was begun the construction of a new and more secure walls, useful to defend themselves by sudden attacks from the sea. On the death of Francesco Maria II della Rovere in 1631, the Duchy came under papal rule that made Pesaro headquarters cardinal. At that time, the city was much smaller, the coast came to the current &quot;First square in May.&quot;</div>\n<div>\n	In 1799, during the Napoleonic occupation, peasants and Sanfedists stormed the city and tearing rock for a few months to the garrison.</div>\n<div>\n	On September 11, 1860 it was occupied by General Enrico Cialdini and annexed to the Italian State.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	monuments</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Palazzo Olivieri Machirelli</div>\n<div>\n	The Ducal Palace, now the seat of the prefecture, was built by Alessandro Sforza in the second half of the fifteenth century. The facade consists of a portico of six arches supported by heavy pillars drafts and an upper floor with five windows crowned by coats of arms, festoons and putti. The right side (the only visible side), has bow gothic porch terminal and, upstairs, two large windows, similar to the front ones but without crowning</div>\n<div>\n	The Santa Maria Assunta Cathedral was built on the remains of a late-Roman building in Romanesque times. The facade, in Romanesque-Gothic style, is unfinished: it has a simple ogival portal surmounted by a fillet of small arches. Very interesting heritage mosaic [4], which was also recently reported to the original splendor; It was restored in 2006</div>\n<div>\n	Rocca Costanza, Opera fifteenth a square, reinforced by cylindrical towers, and surrounded by a wide moat, formerly used as a prison</div>\n<div>\n	A few meters from the Palazzo Ducale stands the small house where Gioachino Rossini, flanked by two typical eighteenth-century workshops. Inside the house a museum was realized, Rossini&#39;s House, dedicated to the composer, consisting of a collection of posters, prints, portraits. Inside the museum it is also preserved her spinet</div>\n<div>\n	The Imperial Villa, the San Bartolo hill, built in the fifteenth century and enlarged in the following century. The halls are decorated with authors of great importance such as Bronzino, Francesco Menzocchi, Raffaellino del Colle.</div>\n<div>\n	bell civic</div>\n<div>\n	Fontana del Porto &quot;La Foglietta&quot;</div>\n<div>\n	Fontana Trebbio &quot;Red Source&quot;</div>\n<div>\n	Fountain of the obelisk,</div>\n<div>\n	Fountain in Piazza del Popolo,</div>\n<div>\n	Ettore Ximenes, Giuseppe Garibaldi Monument (1891)</div>\n<div>\n	Ettore Ferrari, Monument Terenzio Mamiani (1896)</div>\n<div>\n	Memorial resistance,</div>\n<div>\n	Porta Rimini - Mura Della Rovere,</div>\n<div>\n	Portal of Pandolfo Collenuccio home,</div>\n<div>\n	Portal of the Church of SS. Sacrament.</div>\n<div>\n	Piazzale della Libert&agrave;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Archeology</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Pesaro Roman aqueduct,</div>\n<div>\n	Colombarone - Archaeological Area,</div>\n<div>\n	The lucus Pisaurensis - The sacred wood Pesaro,</div>\n<div>\n	The lucus Pisaurensis - images,</div>\n<div>\n	Mosaics of the Cathedral,</div>\n<div>\n	Piceno necropolis of Novilara.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Source: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Pesaro est la deuxi&egrave;me plus grande ville par la population dans la r&eacute;gion des Marches. Avec sa province est la fronti&egrave;re avec l&#39;Emilie-Romagne, dont il tire de nombreuses caract&eacute;ristiques (dialecte, gastronomique, culturel).</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Pesaro (bien Pisaurum du nom latin de la rivi&egrave;re Feuille Pisaurus) a &eacute;t&eacute; fond&eacute;e par les Romains en 184 avant JC comme une colonie sur la terre des Piceni, les gens qui vivaient dans la r&eacute;gion des Marches au cours de l&#39;&acirc;ge du fer.</div>\n<div>\n	La plus ancienne zone de peuplement de Pesaro est en fait le village Piceno de Novilara, plac&eacute; sur Colle Ardizio. Ce r&egrave;glement est une des plus anciennes parmi les villes Piceni et &eacute;tait parmi les rares endroits, avec Numana et Anc&ocirc;ne, pr&egrave;s de la mer. Le port Novilara d&#39;appel a utilis&eacute; l&#39;embouchure d&#39;un ruisseau.</div>\n<div>\n	Au quatri&egrave;me si&egrave;cle avant JC, lors de l&#39;invasion celtique de la p&eacute;ninsule italienne, les Gaulois occupaient les territoires du Nord du Piceni, et par cons&eacute;quent la zone Pesaro. Quand les Romains ont fond&eacute; la colonie de Pisaurum, la partie nord de la r&eacute;gion des Marches, appel&eacute; par les Romains ager Gallicus, il &eacute;tait en fait habit&eacute;e par une population m&ecirc;l&eacute;e de Piceni et celtique. Il a ensuite &eacute;t&eacute; colonis&eacute;e &agrave; nouveau au cours du second triumvirat par Octavian et Mark Antony, devenant au cours de l&#39;Empire, castrum et &eacute;conomique place du centre sur la Via Flaminia.</div>\n<div>\n	D&eacute;truite par Vitige en 539 apr. J.-C., elle fut reconstruite par Belisario et occup&eacute; 545-553 par les Goths. Apr&egrave;s la chute de Rome, Pesaro, avec Rimini, Fano, Senigallia et Anc&ocirc;ne, il est devenu l&#39;une des villes de la Pentapole, sous d&eacute;pendances serr&eacute; exarchat de Ravenne byzantine.</div>\n<div>\n	En 752, il a &eacute;t&eacute; pris par les Lombards, qui a tenu jusqu&#39;&agrave; ce que P&eacute;pin le Bref, roi des Francs, pas donn&eacute; &agrave; l&#39;&Eacute;tat pontifical en 774 d&eacute;but de la s&eacute;culaire domination papale sur la ville. Mais cette r&egrave;gle est seulement nominale, puisque la ville &eacute;tait gouvern&eacute;e depuis l&#39;Empire carolingien par un repr&eacute;sentant.</div>\n<div>\n	Dans la premi&egrave;re moiti&eacute; du XIIe si&egrave;cle, la commune florissante suivit le sort de la partie imp&eacute;rial des entreprises italiennes de Fr&eacute;d&eacute;ric Barberousse. Il a ensuite &eacute;t&eacute; pr&eacute;sent&eacute; &agrave; la mairie du gouvernement en 1182, mais d&eacute;j&agrave; &agrave; la fin du si&egrave;cle a fait l&#39;objet, comme tout le Mars d&#39;Anc&ocirc;ne, la puissance Marquard &agrave; Annweiler, vicaire imp&eacute;rial que, malgr&eacute; la d&eacute;faite tr&egrave;s difficile &agrave; l&#39;arm&eacute;e d&#39;Innocent III 25 Mars, 1198 , de renoncer &agrave; ses ambitions dans le visage de l&#39;Eglise catholique &agrave; l&#39;action militaire, une fois les territoires sottrattigli de r&eacute;cup&eacute;ration. Au XIIIe si&egrave;cle, elle restaur&eacute; la ville, adopt&eacute; &agrave; la demande du pape Innocent III en vertu de la r&egrave;gle de l&#39;Este, 1210-1216.</div>\n<div>\n	Pendant longtemps Gibelin, sous le r&egrave;gne de Fr&eacute;d&eacute;ric II, Saint-Empire romain, l&#39;Empire rebell&eacute; et a rejoint la ligue des villes de Guelph de Marca qui &eacute;taient en guerre en 1259 avec le roi Enzo. Dans la m&ecirc;me ann&eacute;e, Pesaro a &eacute;t&eacute; contraint &agrave; la soumission par Manfred de Sicile, mais &agrave; sa mort en 1266, il est retourn&eacute; &agrave; l&#39;&Eacute;glise.</div>\n<div>\n	A la Renaissance, la ville adriatique a vu une succession de seigneurs: les Malatesta (1285-1445), Sforza (1445-1512) dont la r&egrave;gle a &eacute;t&eacute; interrompue par Cesare Borgia 1500-1503 et plus tard d&eacute;livr&eacute; par le pape Jules II Della Rovere ( 1513-1631) avec qui il &eacute;tait li&eacute;. La p&eacute;riode de plus grande ferveur culturelle &eacute;tait pendant le r&egrave;gne de Della Rovere, qui avait choisi comme si&egrave;ge de leur Pesaro Duch&eacute;. Dans les premi&egrave;res ann&eacute;es de leur gouvernement dans la ville, il a commenc&eacute; la construction de nouveaux b&acirc;timents publics et priv&eacute;s, et a commenc&eacute; la construction d&#39;une nouvelle et plus s&ucirc;res murs, utiles pour se d&eacute;fendre par des attaques soudaines de la mer. A la mort de Francesco Maria II della Rovere en 1631, le duch&eacute; passa sous la domination papale qui a fait Pesaro si&egrave;ge cardinal. A cette &eacute;poque, la ville &eacute;tait beaucoup plus petite, la c&ocirc;te est venu au courant &quot;Premi&egrave;re place en mai.&quot;</div>\n<div>\n	En 1799, pendant l&#39;occupation napol&eacute;onienne, les paysans et les Sanf&eacute;distes ont pris d&#39;assaut la ville et la roche d&eacute;chirer pendant quelques mois &agrave; la garnison.</div>\n<div>\n	Le 11 Septembre, 1860, elle a &eacute;t&eacute; occup&eacute;e par le g&eacute;n&eacute;ral Enrico Cialdini et annex&eacute; &agrave; l&#39;&Eacute;tat italien.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	monuments</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Palazzo Olivieri Machirelli</div>\n<div>\n	Le Palais Ducal, aujourd&#39;hui le si&egrave;ge de la pr&eacute;fecture, a &eacute;t&eacute; construit par Alessandro Sforza dans la seconde moiti&eacute; du XVe si&egrave;cle. La fa&ccedil;ade se compose d&#39;un portique de six arches soutenues par des piliers lourds projets et un &eacute;tage sup&eacute;rieur avec cinq fen&ecirc;tres couronn&eacute; par des armoiries, des festons et putti. Le c&ocirc;t&eacute; droit (le seul c&ocirc;t&eacute; visible), a l&#39;arc terminal porche gothique et, &agrave; l&#39;&eacute;tage, deux grandes fen&ecirc;tres, semblables &agrave; celles de devant, mais sans couronne</div>\n<div>\n	La cath&eacute;drale Santa Maria Assunta a &eacute;t&eacute; construite sur les vestiges d&#39;un b&acirc;timent de la fin-romain &agrave; l&#39;&eacute;poque romane. La fa&ccedil;ade, de style roman-gothique, est inachev&eacute;e: il a un portail ogival simple, surmont&eacute; d&#39;un filet de petits arcs. Tr&egrave;s int&eacute;ressant mosa&iuml;que du patrimoine [4], qui a &eacute;galement &eacute;t&eacute; r&eacute;cemment rapport&eacute; &agrave; la splendeur d&#39;origine; Il a &eacute;t&eacute; restaur&eacute; en 2006</div>\n<div>\n	Rocca Costanza, Opera quinzi&egrave;me un carr&eacute;, renforc&eacute; par des tours cylindriques, et entour&eacute; par un large foss&eacute;, autrefois utilis&eacute; comme une prison</div>\n<div>\n	A quelques m&egrave;tres du Palazzo Ducale se dresse la petite maison o&ugrave; Gioachino Rossini, flanqu&eacute; de deux ateliers typiques du XVIIIe si&egrave;cle. A l&#39;int&eacute;rieur de la maison un mus&eacute;e a &eacute;t&eacute; r&eacute;alis&eacute;, la Maison de Rossini, d&eacute;di&eacute; au compositeur, compos&eacute; d&#39;une collection de posters, affiches, portraits. A l&#39;int&eacute;rieur du mus&eacute;e, il est &eacute;galement conserv&eacute; son spinet</div>\n<div>\n	La Villa Imp&eacute;riale, la colline de San Bartolo, construit au XVe si&egrave;cle et agrandie au si&egrave;cle suivant. Les salles sont d&eacute;cor&eacute;es avec des auteurs d&#39;une grande importance tels que Bronzino, Francesco Menzocchi, Raffaellino del Colle.</div>\n<div>\n	bell civique</div>\n<div>\n	Fontana del Porto &quot;La Foglietta&quot;</div>\n<div>\n	Fontana Trebbio &quot;Red Source&quot;</div>\n<div>\n	Fontaine de l&#39;ob&eacute;lisque,</div>\n<div>\n	Fontaine de la Piazza del Popolo,</div>\n<div>\n	Ettore Ximenes, Giuseppe Garibaldi Monument (1891)</div>\n<div>\n	Ettore Ferrari, Monument Terenzio Mamiani (1896)</div>\n<div>\n	r&eacute;sistance Memorial,</div>\n<div>\n	Porta Rimini - Mura Della Rovere,</div>\n<div>\n	Portail de la maison Pandolfo Collenuccio,</div>\n<div>\n	Portail de l&#39;&eacute;glise de SS. Sacramento.</div>\n<div>\n	Piazzale della Libert&agrave;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	arch&eacute;ologie</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Pesaro aqueduc romain,</div>\n<div>\n	Colombarone - Zone arch&eacute;ologique,</div>\n<div>\n	Le lucus Pisaurensis - Le bois sacr&eacute; Pesaro,</div>\n<div>\n	Le lucus Pisaurensis - images,</div>\n<div>\n	Mosa&iuml;ques de la cath&eacute;drale,</div>\n<div>\n	Piceno N&eacute;cropole de Novilara.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Source: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Pesaro ist die zweitgr&ouml;&szlig;te Stadt von der Bev&ouml;lkerung in der Region Marche. Mit seiner Provinz ist die Grenze mit Emilia Romagna, von dem es zahlreiche Merkmale (Dialekt, gastronomische, kulturelle) zieht.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Pesaro (gut Pisaurum vom lateinischen Namen des Flusses Blatt Pisaurus) durch die R&ouml;mer im Jahre 184 vor Christus gegr&uuml;ndet wurde als eine Kolonie auf dem Land der Piceni, die Menschen, die in der Region Marken in der Eisenzeit lebten.</div>\n<div>\n	Der &auml;lteste Siedlungsgebiet von Pesaro ist in der Tat das Piceno Dorf Novilara, platziert auf Colle Ardizio. Diese Siedlung ist eine der &auml;ltesten unter den St&auml;dten PICENI und geh&ouml;rt zu den wenigen Orten war, zusammen mit Numana und Ancona, in der N&auml;he zum Meer. Der Novilara Hafen des Anrufs verwendet, um den Mund eines Baches.</div>\n<div>\n	Im vierten Jahrhundert vor Christus, w&auml;hrend der keltischen Invasion der italienischen Halbinsel besetzten die Gallier die n&ouml;rdlichen Gebiete der Piceni und damit den Bereich Pesaro. Als die R&ouml;mer die Kolonie Pisaurum gegr&uuml;ndet, dem n&ouml;rdlichen Teil der Region, von den R&ouml;mern Gallicus Ager genannt, war er tats&auml;chlich in eine vermischte Bev&ouml;lkerung von Piceni und Celtic bewohnt. Es wurde sp&auml;ter wieder in der zweiten Triumvirat kolonisiert von Octavian und Marcus Antonius, w&auml;hrend des Reiches, castrum und wirtschaftliche Zentrum Ort auf der Via Flaminia werden.</div>\n<div>\n	Zerst&ouml;rt durch Vitige in 539 n.Chr., Wurde es von Belisario umgebaut und 545 bis 553 von den Goten besetzt. Nach dem Fall von Rom, Pesaro, mit Rimini, Fano, Senigallia und Ancona, wurde er einer der St&auml;dte der Pentapolis, unter engen Abh&auml;ngigkeiten Exarchats von Ravenna Byzanz.</div>\n<div>\n	In 752 wurde es von den Langobarden genommen, die es bis Pippin der Kurze, K&ouml;nig der Franken gehalten, nicht an den p&auml;pstlichen Staaten gespendet 774 die Jahrhunderte alte p&auml;pstliche Herrschaft &uuml;ber die Stadt beginnt. Aber diese Regel war nur nominal, da die Stadt seit der Karolingerreich von einem Vertreter regiert wurde.</div>\n<div>\n	In der ersten H&auml;lfte des zw&ouml;lften Jahrhunderts, folgte die bl&uuml;hende Gemeinde das Schicksal des Kaiser Teil w&auml;hrend der italienischen Unternehmen von Friedrich Barbarossa. Er wurde eingef&uuml;hrt, sp&auml;ter die Regierung B&uuml;rgermeisterei in 1182, aber schon am Ende des Jahrhunderts unterlag, wie die ganze M&auml;rz von Ancona, die Macht Marquard nach Annweiler, Reichsvikar, dass trotz der sehr harte Niederlage gegen die Armee von Innozenz III 25. M&auml;rz 1198 , seine Ambitionen in das Gesicht der katholischen Kirche zu milit&auml;rischen Aktion, einmal Erholung sottrattigli Gebiete zu verzichten. Im dreizehnten Jahrhundert, restauriert die Stadt, auf Gehei&szlig; von Papst Innozenz III unter der Herrschaft der Este bestanden, 1210-1216.</div>\n<div>\n	F&uuml;r eine lange Zeit Ghibelline, w&auml;hrend der Herrschaft von Friedrich II, Heiliges R&ouml;misches Reich, emp&ouml;rte sich das Reich und trat in die Liga von Guelph St&auml;dte Marca, die mit K&ouml;nig Enzo im Jahre 1259 im Krieg waren. Im selben Jahr wurde Pesaro in die Unterwerfung von Manfred von Sizilien gezwungen, aber bei seinem Tod im Jahre 1266, kehrte er in die Kirche.</div>\n<div>\n	In der Renaissance sah die Adria Stadt eine Reihe von Herren: die malatestianischen (1285-1445), Sforza (1445-1512), dessen Herrschaft von Cesare Borgia 1500-1503 und sp&auml;ter geliefert von Papst Julius II des Della Rovere unterbrochen wurde ( 1513-1631), mit dem er verwandt war. Die Zeit der gr&ouml;&szlig;ten kulturellen Inbrunst war w&auml;hrend der Herrschaft der Della Rovere, der als Sitz ihrer Pesaro Herzogtum gew&auml;hlt hatte. In den ersten Jahren ihrer Regierung in der Stadt begann es, den Bau neuer &ouml;ffentlicher und privater Geb&auml;ude, und wurde mit dem Bau einer neuen und sicheren Mauern, n&uuml;tzlich zu verteidigen sich durch pl&ouml;tzliche Angriffe aus dem Meer begonnen. Nach dem Tod von Francesco Maria II della Rovere im Jahre 1631, kam das Herzogtum unter p&auml;pstliche Herrschaft, die Pesaro Hauptquartier Kardinal machte. Zu dieser Zeit war die Stadt viel kleiner, die K&uuml;ste kam zu dem aktuellen &quot;Erster Platz im Mai.&quot;</div>\n<div>\n	Im Jahr 1799, w&auml;hrend der napoleonischen Besatzung, Bauern und Sanfedists st&uuml;rmten die Stadt und rei&szlig;en Rock f&uuml;r ein paar Monate in die Garnison.</div>\n<div>\n	Am 11. September 1860 wurde von General Enrico Cialdini besetzt und an den italienischen Staat beigef&uuml;gt.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Denkm&auml;ler</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Palazzo Olivieri Machirelli</div>\n<div>\n	Der Dogenpalast, heute Sitz der Pr&auml;fektur, wurde von Alessandro Sforza in der zweiten H&auml;lfte des f&uuml;nfzehnten Jahrhunderts gebaut. Die Fassade besteht aus einem Portikus von sechs B&ouml;gen, die von schweren S&auml;ulen Entw&uuml;rfe und einem oberen Stockwerk mit Wappen, Girlanden und Putten gekr&ouml;nt mit f&uuml;nf Fenstern unterst&uuml;tzt. Die rechte Seite (die einzige sichtbare Seite), hat gotische Vorhalle Terminal und Bogen, im Obergeschoss, zwei gro&szlig;e Fenster, &auml;hnlich wie die vorderen, aber ohne Kr&ouml;nung</div>\n<div>\n	Die Kathedrale Santa Maria Assunta wurde auf den Resten einer sp&auml;tr&ouml;mischen Geb&auml;ude in romanischer Zeit erbaut. Die Fassade, die in romanisch-gotischen Stil, ist unvollendet: es hat ein einfaches ogival Portal durch ein Filet von kleinen B&ouml;gen &uuml;berwunden. Sehr interessante Erbe Mosaik [4], die auch vor kurzem auf den urspr&uuml;nglichen Glanz berichtet wurde; Es wurde 2006 restauriert</div>\n<div>\n	Rocca Costanza, Opera f&uuml;nfzehnten ein Quadrat, von zylindrischen T&uuml;rmen verst&auml;rkt und von einem breiten Wassergraben umgeben ist, fr&uuml;her als Gef&auml;ngnis</div>\n<div>\n	Nur wenige Meter vom Palazzo Ducale steht das kleine Haus, in dem Gioachino Rossini, flankiert von zwei typischen achtzehnten Jahrhunderts Workshops. Im Inneren des Hauses wurde ein Museum realisiert, Rossinis House, dem Komponisten gewidmet ist, die aus einer Sammlung von Plakaten, Drucke, Portr&auml;ts. Im Inneren des Museums ist es auch ihr Spinett bewahrt</div>\n<div>\n	Die Kaiservilla, dem San Bartolo H&uuml;gel, im f&uuml;nfzehnten Jahrhundert erbaut und im folgenden Jahrhundert erweitert. Die Hallen sind mit Autoren von gro&szlig;er Bedeutung, dekoriert wie Bronzino, Franc Menzocchi, Raffaellino del Colle.</div>\n<div>\n	Glocke B&uuml;rger</div>\n<div>\n	Fontana del Porto &quot;La Foglietta&quot;</div>\n<div>\n	Fontana Trebbio &quot;Red Source&quot;</div>\n<div>\n	Brunnen des Obelisken,</div>\n<div>\n	Brunnen auf der Piazza del Popolo,</div>\n<div>\n	Ettore Ximenes, Giuseppe Garibaldi Monument (1891)</div>\n<div>\n	Ettore Ferrari, Monument Terenzio Mamiani (1896)</div>\n<div>\n	Memorial Widerstand,</div>\n<div>\n	Porta Rimini - Mura Della Rovere,</div>\n<div>\n	Portal von Pandolfo Collenuccio nach Hause,</div>\n<div>\n	Portal der Kirche von SS. Sacramento.</div>\n<div>\n	Piazzale della Libert&agrave;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Arch&auml;ologie</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Pesaro r&ouml;mische Aqu&auml;dukt,</div>\n<div>\n	Colom - Arch&auml;ologischer Bereich,</div>\n<div>\n	Die lucus Pisaurensis - Das heilige Holz Pesaro,</div>\n<div>\n	Die lucus Pisaurensis - Bilder,</div>\n<div>\n	Mosaik der Kathedrale,</div>\n<div>\n	Piceno Nekropole von Novilara.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Quelle: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Pesaro es la segunda ciudad m&aacute;s grande de la poblaci&oacute;n en la regi&oacute;n de Las Marcas. Con su provincia es la frontera con Emilia Romagna, de la cual extrae numerosas caracter&iacute;sticas (dialecto, gastron&oacute;mico, cultural).</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Pesaro (as&iacute; Pisaurum del nombre latino del r&iacute;o Hoja Pisaurus) fue fundada por los romanos en 184 aC como una colonia en la tierra de los Piceni, las personas que viv&iacute;an en la regi&oacute;n de Marche durante la Edad del Hierro.</div>\n<div>\n	La zona de asentamiento m&aacute;s antiguo de Pesaro es de hecho el pueblo de Novilara Piceno, colocado en Colle Ardizio. Este asentamiento es uno de los m&aacute;s antiguos entre los pueblos Picenos y fue uno de los pocos lugares, junto con Numana y Ancona, cerca del mar. El puerto de escala Novilara utiliza la desembocadura de un arroyo.</div>\n<div>\n	En el siglo IV antes de Cristo, durante la invasi&oacute;n celta de la pen&iacute;nsula italiana, los Galos ocuparon los territorios del norte de la Picenos, y por lo tanto el &aacute;rea de Pesaro. Cuando los romanos fundaron la colonia de Pisaurum, la parte norte de la regi&oacute;n de Marche, llamado por los romanos ager gallicus, en realidad era habitada por una poblaci&oacute;n mezclada de Picenos y celta. M&aacute;s tarde fue colonizada de nuevo durante el segundo triunvirato por Octavio y Marco Antonio, convirti&eacute;ndose durante el Imperio, y el lugar castrum centro econ&oacute;mico en la Via Flaminia.</div>\n<div>\n	Destruida por Vitige en el 539 dC, fue reconstruida por Belisario y ocup&oacute; 545-553 por los godos. Despu&eacute;s de la ca&iacute;da de Roma, Pesaro, con Rimini, Fano, Senigallia y Ancona, se convirti&oacute; en una de las ciudades de la Pent&aacute;polis, en Dependencias de apretado Exarcado de R&aacute;vena bizantino.</div>\n<div>\n	En 752 fue tomada por los lombardos, que lo mantuvo hasta Pipino el Breve, rey de los francos, no donado a los Estados Pontificios en el a&ntilde;o 774 a partir del gobierno papal de siglos de antig&uuml;edad sobre la ciudad. Sin embargo, esta regla fue s&oacute;lo nominal, ya que la ciudad fue gobernada desde el Imperio Carolingio por un representante.</div>\n<div>\n	En la primera mitad del siglo XII, el municipio pr&oacute;spero sigui&oacute; el destino de la parte imperial durante las empresas italianas de Federico Barbarroja. M&aacute;s tarde se introdujo la alcald&iacute;a gobierno en 1182, pero ya a finales del siglo estaba sujeta, al igual que toda la Marca de Ancona, el poder Marquard a Annweiler, vicario imperial que, a pesar de la derrota muy dura para el ej&eacute;rcito de Inocencio III 25 de Marzo, 1198 , a renunciar a sus ambiciones en el rostro de la Iglesia Cat&oacute;lica a la acci&oacute;n militar, una vez que los territorios sottrattigli recuperaci&oacute;n. En el siglo XIII, se restaur&oacute; la ciudad, pasa a instancias del papa Inocencio III bajo el gobierno del Este, 1210-1216.</div>\n<div>\n	Durante mucho tiempo Ghibelline, durante el reinado de Federico II, Santo Imperio Romano, el Imperio se rebel&oacute; y se uni&oacute; a la liga de las ciudades de Guelph Marca que estaban en guerra en 1259 con el rey Enzo. En el mismo a&ntilde;o, fue obligado a Pesaro presentaci&oacute;n de Manfred de Sicilia, pero a su muerte en 1266, regres&oacute; a la Iglesia.</div>\n<div>\n	En el Renacimiento la ciudad Adri&aacute;tico vio una sucesi&oacute;n de se&ntilde;ores: los Malatesta (1285-1445), Sforza (1445-1512) cuyo gobierno fue interrumpido por Cesare Borgia 1500-1503 y posteriormente entregado por el Papa Julio II a la Della Rovere ( 1513-1631) con los que se relaciona. El per&iacute;odo de mayor fervor cultural, durante el gobierno de los Della Rovere, que hab&iacute;a elegido como sede de su Pesaro Ducado. En los primeros a&ntilde;os de su gobierno de la ciudad se inici&oacute; la construcci&oacute;n de nuevos edificios p&uacute;blicos y privados, y se inici&oacute; la construcci&oacute;n de una nueva y m&aacute;s seguras paredes, &uacute;tiles para defenderse de los ataques repentinos del mar. A la muerte de Francesco Maria II della Rovere en 1631, el ducado estuvo bajo el dominio papal que hizo Pesaro cardenal sede. En ese momento, la ciudad era mucho m&aacute;s peque&ntilde;a, la costa lleg&oacute; a la actual &quot;primer cuadrado en mayo.&quot;</div>\n<div>\n	En 1799, durante la ocupaci&oacute;n napole&oacute;nica, campesinos y Sanfedists irrumpieron en la ciudad y el rock desgarro durante unos meses a la guarnici&oacute;n.</div>\n<div>\n	El 11 de septiembre 1860 fue ocupada por el general Enrico Cialdini y anex&oacute; al Estado italiano.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	monumentos</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Palazzo Olivieri Machirelli</div>\n<div>\n	El Palacio Ducal, hoy sede de la prefectura, fue construido por Alessandro Sforza en la segunda mitad del siglo XV. La fachada consta de un p&oacute;rtico de seis arcos sostenidos por pilares corrientes de aire fuertes y un piso superior con cinco ventanas coronado por los escudos, las guirnaldas y querubines. El lado derecho (la &uacute;nica cara visible), tiene el arco terminal de p&oacute;rtico g&oacute;tico y, dos grandes ventanas de arriba, similares a las de la fachada pero sin coronando</div>\n<div>\n	La catedral de Santa Mar&iacute;a de la Asunci&oacute;n fue construida sobre los restos de un edificio de &eacute;poca romana tard&iacute;a en tiempos rom&aacute;nicos. La fachada, de estilo rom&aacute;nico-g&oacute;tico, est&aacute; sin terminar: tiene una sencilla portada ojival coronada por un filete de peque&ntilde;os arcos. Muy interesante mosaico de la herencia [4], que tambi&eacute;n se inform&oacute; recientemente de que el esplendor original; Fue restaurada en 2006</div>\n<div>\n	Rocca Costanza, Opera XV un cuadrado, reforzada por torres cil&iacute;ndricas, y rodeado de un foso ancho, anteriormente utilizado como prisi&oacute;n</div>\n<div>\n	A pocos metros del Palazzo Ducale se encuentra la peque&ntilde;a casa donde Gioachino Rossini, flanqueado por dos talleres t&iacute;picos del siglo XVIII. Dentro de la casa un museo se realiz&oacute;, de Rossini Casa, dedicado al compositor, que consiste en una colecci&oacute;n de carteles, grabados, retratos. Dentro del museo tambi&eacute;n se conserva su espineta</div>\n<div>\n	La Villa Imperial, la colina de San Bartolo, construido en el siglo XV y ampliada en el siglo siguiente. Los pasillos est&aacute;n decorados con autores de gran importancia tales como Bronzino, Francesco Menzocchi, Raffaellino del Colle.</div>\n<div>\n	campana c&iacute;vica</div>\n<div>\n	Fontana del Porto &quot;La Foglietta&quot;</div>\n<div>\n	Fontana Trebbio &quot;Fuente Roja&quot;</div>\n<div>\n	Fuente del obelisco,</div>\n<div>\n	Fuente en la Piazza del Popolo,</div>\n<div>\n	Ettore Ximenes, Giuseppe Garibaldi Monumento (1891)</div>\n<div>\n	Ettore Ferrari, monumento Terenzio Mamiani (1896)</div>\n<div>\n	resistencia Memorial,</div>\n<div>\n	Porta Rimini - Mura Della Rovere,</div>\n<div>\n	Portal de Pandolfo Collenuccio casa,</div>\n<div>\n	Portal de la iglesia de SS. Sacramento.</div>\n<div>\n	Piazzale della Libert&agrave;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	arqueolog&iacute;a</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Pesaro acueducto romano,</div>\n<div>\n	Colombarone - Zona arqueol&oacute;gica,</div>\n<div>\n	El Lucus Pisaurensis - La madera sagrada de Pesaro,</div>\n<div>\n	El Lucus Pisaurensis - im&aacute;genes,</div>\n<div>\n	Mosaicos de la Catedral,</div>\n<div>\n	Piceno necr&oacute;polis de Novilara.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Fuente: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Пезаро является вторым по величине городом по численности населения в регионе Марке. С его провинции на границе с Эмилия-Романья, из которого он черпает многочисленные характеристики (диалект, гастрономические, культурные).</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Пезаро (ну Pisaurum от латинского названия реки листьев Pisaurus) был основан римлянами в 184 г. до н.э. как колония на земле Piceni, людей, которые жили в регионе Марке в железном веке.</div>\n<div>\n	Самый старый район поселок Пезаро фактически село Пичено из Novilara, размещенная на Колле Ardizio. Это поселение является одним из старейших среди городов Piceni и был одним из немногих мест, вместе с Numana и Анконе, недалеко от моря. Порт Novilara вызова используется в устье ручья.</div>\n<div>\n	В четвертом веке до нашей эры, во время вторжения кельтских итальянского полуострова, галлы заняли северные территории Piceni, и поэтому площадь Пезаро. Когда римляне основали колонию Pisaurum, в северной части региона Марке, названный по Ager Римляне Gallicus, он был на самом деле обитает смешанным населением Piceni и Celtic. Позже она была колонизирована снова во второй триумвират Октавианом и Марком Антонием, став во время империи, Каструм и экономическим центром место на Via Flaminia.</div>\n<div>\n	Разрушенный Vitige в 539 г. н.э., он был восстановлен Белисарио и занял с 545 до 553 готами. После падения Рима, Пезаро, с Римини, Фано, Сенигаллия и Анконе, он стал одним из городов Pentapolis, под жестким зависимостей экзархата Равенны Византия.</div>\n<div>\n	В 752 году он был взят лангобардов, который держал ее до тех пор, Пипин Короткий, король франков, не подаренной Папской в ​​774 начиная многовековую папскую власть над городом. Но это правило было лишь номинальным, так как город был регулируется, так как империи Каролингов представителем.</div>\n<div>\n	В первой половине двенадцатого века, процветающий муниципалитет следовал за судьбу имперской части во время итальянских компаний Фридриха Барбароссы. Позже он был введен правительственный мэрию в 1182 году, но уже в конце прошлого века была предметом, как и все в марте Анконы, власти Marquard к Annweiler, имперского викария, что, несмотря на очень жесткую поражение армии Иннокентия III 25 марта, 1198 , отказаться от своих амбиций в лице католической церкви к военным действиям, как только восстановление sottrattigli территорий. В тринадцатом веке, он восстановил город, прошел по приказу Папы Иннокентия III под правлением Эсте, 1210-1216.</div>\n<div>\n	В течение долгого времени гибеллинов, во время правления Фридриха II, Священной Римской империи, Империя восстал и присоединился к лиге гвельфов городов Marca, которые находились в состоянии войны в 1259 году с королем Энцо. В том же году, Пезаро был принужден к представлению Манфреда Сицилии, но после его смерти в 1266 году, он вернулся в Церковь.</div>\n<div>\n	В эпоху Возрождения Адриатика город увидел преемственность господствующих: Малатеста (1285-1445), Сфорца (1445-1512), чье правление было прервано Чезаре Борджиа от 1500 до 1503, а затем доставлен Папой Юлием II к делла Ровере ( 1513-1631), с которым он был связан. Период наибольшего культурного пылом был во время правления Делла Ровере, который выбран в качестве штаб-квартиры их Пезаро княжества. В первые годы своего правления в городе началось строительство новых общественных и частных зданий, и было начато строительство нового и более безопасных стен, полезных, чтобы защитить себя от неожиданных нападений со стороны моря. О смерти Франческо Мария II делла Ровере в 1631, герцогство попал под папской власти, который сделал Пезаро штаб-квартиры кардинала. В то время город был гораздо меньше, побережье пришли к нынешней &quot;Первый квадрат в мае.&quot;</div>\n<div>\n	В 1799 году, во время наполеоновской оккупации, крестьяне и Sanfedists ворвались в город и разрывая скалу в течение нескольких месяцев до гарнизона.</div>\n<div>\n	11 сентября 1860 года он был занят генералом Энрико Чалдини и присоединена к итальянскому государству.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	памятники</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Palazzo Olivieri Machirelli</div>\n<div>\n	Дворец дожей, теперь место префектуры, был построен Алессандро Сфорца во второй половине пятнадцатого века. Фасад состоит из портика из шести арок, опирающихся тяжелыми столбами тяг и верхний этаж с пятью окнами, увенчанный гербов, гирлянд и путти. Правая сторона (единственная видимая сторона), имеет лук терминал готический крыльцо и, наверху, два больших окна, похожие на передних, но без венчающего</div>\n<div>\n	Санта-Мария-Ассунта собор был построен на остатках позднего римского здания в романском стиле времен. Фасад, в романском-готическом стиле, является незавершенной: она имеет простой оживальной портал, увенчанный филе маленькими арками. Очень интересная мозаика наследие [4], который был также недавно сообщили в первоначальное великолепие; Он был восстановлен в 2006 году</div>\n<div>\n	Рокка Констанции, опера пятнадцатый квадрат, подкрепленная цилиндрических башен, и окружен широким рвом, ранее использовавшихся в качестве тюрьмы</div>\n<div>\n	В нескольких метрах от Палаццо Дукале стоит небольшой домик, где Джоаккино Россини, в сопровождении двух типичных мастерских восемнадцатого века. Внутри дома музей был реализован, Дом Россини, посвященный композитору, состоящий из коллекции плакатов, гравюры, портреты. Внутри музея она также сохранила свою спинета</div>\n<div>\n	Imperial Villa, холм Сан-Бартоло, построенный в пятнадцатом веке и расширен в следующем столетии. Залы украшены авторов большое значение, таких как Бронзино, Франческо Menzocchi, Raffaellino-дель-Колле.</div>\n<div>\n	колокол гражданского</div>\n<div>\n	Фонтана дель Порто &quot;La Foglietta&quot;</div>\n<div>\n	Фонтана Trebbio &quot;Красный Источник&quot;</div>\n<div>\n	Фонтан обелиска,</div>\n<div>\n	Фонтан на площади Пьяцца дель Пополо,</div>\n<div>\n	Этторе Хименес, Памятник Джузеппе Гарибальди (1891 г.)</div>\n<div>\n	Этторе Феррари, Памятник Terenzio Mamiani (1896 г.)</div>\n<div>\n	сопротивление Мемориал,</div>\n<div>\n	Порта Римини - мура делла Ровере,</div>\n<div>\n	Портал Pandolfo Collenuccio дома,</div>\n<div>\n	Портал церкви SS. Сакраменто.</div>\n<div>\n	Пьяццале делла Либерта</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	археология</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Пезаро Римский акведук,</div>\n<div>\n	Colombarone - Археологическая область,</div>\n<div>\n	Lucus Pisaurensis - священный лес Пезаро,</div>\n<div>\n	Lucus Pisaurensis - изображения,</div>\n<div>\n	Мозаики собора,</div>\n<div>\n	Пичено Некрополь Novilara.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Источник: Википедия</div>\n', '<div>\n	Pesaro is de tweede grootste stad van de bevolking in de regio Marche. Met de provincie is de grens met Emilia Romagna, waaruit trekt tal van kenmerken (dialect, gastronomie, cultuur).</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Pesaro (nou Pisaurum van de Latijnse naam van de rivier Leaf Pisaurus) werd gesticht door de Romeinen in 184 voor Christus als een kolonie op het land van de Piceni, de mensen die tijdens de IJzertijd in de regio Marche gewoond.</div>\n<div>\n	De oudste nederzetting gebied van Pesaro is in feite de Piceno dorp Novilara, geplaatst op de Colle Ardizio. Deze schikking is een van de oudste van de steden Piceni en was een van de weinige plaatsen, samen met Numana en Ancona, dicht bij de zee. De Novilara aanloophaven gebruikt de monding van een beek.</div>\n<div>\n	In de vierde eeuw voor Christus, tijdens de Keltische invasie van het Italiaanse schiereiland, de Galli&euml;rs bezetten de noordelijke gebieden van de Piceni, en dus de Pesaro omgeving. Toen de Romeinen stichtten de kolonie van Pisaurum, het noordelijke deel van de regio Marche, genoemd door de Romeinen Gallicus ager, was hij in feite bewoond door een gemengde bevolking van Piceni en Celtic. Het werd later opnieuw gekoloniseerd tijdens de tweede triumviraat door Octavianus en Marcus Antonius, dat zij tijdens het Rijk, castrum en economische centrum plaats op de Via Flaminia.</div>\n<div>\n	Verwoest door Vitige in 539 na Christus, werd herbouwd door Belisario en bezet 545-553 door de Goten. Na de val van Rome, Pesaro, Rimini, Fano, Senigallia en Ancona, werd hij een van de steden van de Pentapolis, onder strenge afhankelijkheden Exarchaat van Ravenna Byzantijnse.</div>\n<div>\n	In 752 werd genomen door de Lombarden, die aangehouden tot Pepijn de Korte, koning van de Franken, niet te vergeten de Pauselijke Staten geschonken in 774 het begin van de eeuwen-oude pauselijke heerschappij over de stad. Maar deze regel was slechts nominaal, omdat de stad sinds de Karolingische rijk werd bestuurd door een vertegenwoordiger.</div>\n<div>\n	In de eerste helft van de twaalfde eeuw, de bloeiende gemeente volgde het lot van de keizerlijke deelgenomen dit Italiaanse bedrijven van Frederik Barbarossa. Hij werd later introduceerde de overheid burgemeesterschap in 1182, maar nu al aan het eind van de eeuw was onderworpen, net als alle andere de in maart van Ancona, de Marquard macht om Annweiler, de keizerlijke predikant dat, ondanks de zeer zware nederlaag tegen het leger van Innocentius III 25 maart 1198 , haar ambities af te zien in het gezicht van de katholieke kerk om militaire actie, zodra het herstel sottrattigli gebieden. In de dertiende eeuw, maar herstelde de stad, ging in opdracht van paus Innocentius III onder de heerschappij van de Este, 1210-1216.</div>\n<div>\n	Voor een lange tijd Ghibelline, tijdens het bewind van Frederik II, Heilige Roomse Rijk, het Rijk in opstand en sloot de competitie van Guelph steden van Marca, die in oorlog in 1259 met koning Enzo waren. In hetzelfde jaar, werd Pesaro gedwongen tot indiening door Manfred van Sicili&euml;, maar bij zijn dood in 1266, keerde hij terug naar de kerk.</div>\n<div>\n	In de Renaissance zag de Adriatische stad een opeenvolging van heren: de Malatesta (1285-1445), Sforza (1445-1512) wiens regel werd onderbroken door Cesare Borgia 1500-1503 en later geleverd door paus Julius II van het Della Rovere ( 1513-1631) met wie hij verbonden was. De periode van de grootste culturele ijver was tijdens het bewind van de Della Rovere, die als hoofdkwartier van hun Pesaro Hertogdom had gekozen. In de eerste jaren van hun regering in de stad begon hij met de bouw van nieuwe openbare en particuliere gebouwen, en werd begonnen met de bouw van een nieuwe en meer veilige muren, nuttig om zich te verdedigen door plotselinge aanvallen van de zee. Bij de dood van Francesco Maria II della Rovere in 1631, het hertogdom kwam onder pauselijke regel dat Pesaro hoofdkwartier kardinaal gemaakt. Op dat moment, de stad was veel kleiner, de kust kwam de huidige &quot;Eerste vierkant mei.&quot;</div>\n<div>\n	In 1799, tijdens de Napoleontische bezetting, boeren en Sanfedists bestormden de stad en scheuren rots voor een paar maanden naar het garnizoen.</div>\n<div>\n	Op 11 september 1860 werd het bezet door Generaal Enrico Cialdini en de Italiaanse staat gevoegd.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	monumenten</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Palazzo Olivieri Machirelli</div>\n<div>\n	Het hertogelijk paleis, nu de zetel van de prefectuur, werd gebouwd door Alessandro Sforza in de tweede helft van de vijftiende eeuw. De gevel bestaat uit een portiek van zes bogen ondersteund door zware pilaren tocht en een bovenverdieping met vijf ramen bekroond door wapenschilden, guirlandes en putti. Aan de rechterkant (de enige zichtbare kant), heeft boeg gotische veranda terminal en, boven, twee grote ramen, vergelijkbaar met de voorkant die maar zonder bekroning</div>\n<div>\n	De Santa Maria Assunta kathedraal werd gebouwd op de resten van een laat-Romeins gebouw in Romaanse tijden. De gevel, in romaans-gotische stijl, is nog niet af: het heeft een eenvoudige spitsboog portaal met daarboven een filet van kleine bogen. Zeer interessant erfgoed moza&iuml;ek [4], die onlangs ook werd gemeld aan de oorspronkelijke pracht; Het werd gerestaureerd in 2006</div>\n<div>\n	Rocca Costanza, Opera vijftiende een vierkant, versterkt door cilindervormige torens, en wordt omgeven door een brede gracht, vroeger gebruikt als gevangenis</div>\n<div>\n	Een paar meter van het Palazzo Ducale staat het kleine huis waar Gioachino Rossini, geflankeerd door twee typische achttiende-eeuwse workshops. In het huis een museum werd gerealiseerd, Rossini&#39;s House, gewijd aan de componist, die bestaat uit een verzameling affiches, prenten, portretten. In het museum is ook bewaard haar spinet</div>\n<div>\n	The Imperial Villa, de San Bartolo heuvel, gebouwd in de vijftiende eeuw en uitgebreid in de volgende eeuw. De zalen zijn ingericht met auteurs van groot belang, zoals Bronzino, Francesco Menzocchi, Raffaellino del Colle.</div>\n<div>\n	bell civic</div>\n<div>\n	Fontana del Porto &quot;La Foglietta&quot;</div>\n<div>\n	Fontana Trebbio &quot;Red Source&quot;</div>\n<div>\n	Fontein van de obelisk,</div>\n<div>\n	Fontein op de Piazza del Popolo,</div>\n<div>\n	Ettore Ximenes, Giuseppe Garibaldi Monument (1891)</div>\n<div>\n	Ettore Ferrari, Monument Terenzio Mamiani (1896)</div>\n<div>\n	Memorial weerstand,</div>\n<div>\n	Porta Rimini - Mura Della Rovere,</div>\n<div>\n	Portaal van Pandolfo Collenuccio huis,</div>\n<div>\n	Portaal van de kerk van SS. Sacramento.</div>\n<div>\n	Piazzale della Libert&agrave;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	oudheidkunde</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Pesaro Romeins aquaduct,</div>\n<div>\n	Colombarone - Archeologisch gebied,</div>\n<div>\n	De Lucus Pisaurensis - Het heilige hout Pesaro,</div>\n<div>\n	De Lucus Pisaurensis - beelden,</div>\n<div>\n	Moza&iuml;eken van de kathedraal,</div>\n<div>\n	Piceno necropolis van Novilara.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Bron: Wikipedia</div>\n', 'media/localita/img_Pesaro.jpg', 3, 43.91015, 12.9133, 41, '5097');
INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(34, 'Riccione', 1, '<p>\n	Le origini dei primi insediamenti a Riccione sono datate II se. a.C., la citt&agrave; svilupp&ograve; durante il periodo dell&#39;impero romano, essendo la citt&agrave; ubicata sulla via Flaminia ed accanto ad una delle pi&ugrave; importanti citt&agrave; romane del tempo ossia Rimini, era principalmente una citt&agrave; di sosta, chiamato Arcione.<br />\n	Nel 1260 si insedi&ograve; a Riccione la famiglia fiorentina degli Agolanti, legati ai signori di Rimini Malatesta e dei quali rimangono tutt&#39;ora i resti del castello sulle colline della citt&agrave;, divenendo cos&igrave; borgo medioevale. Attorno al &#39;600 lungo la spiaggia erano ubicate delle torri di guardia a difesa del territorio dalle scorrerie dei pirati, conservati tutt&rsquo;ora il testo con le regole da seguire in caso di avvistamento di estranei provenienti dal mare (naufragi da mettere in quarantena o sbarchi ostili).<br />\n	Scopri la storia di Riccione, quando &#39; nata e chi l&#39;ha fondata; tutto questa soggiornando negli splendidi hotel Riccione dotati di tutti i comfort come piscina aria condizionata, box doccia e giardino. L&#39;entroterra di Riccione &#39; adatto a chivuole fare rilassanti passeggiate in biciclette o apiedi.<br />\n	Questo gruppo di case costituiva il primo nucleo di quella che sarebbe poi diventata la citt&agrave; di Riccione, nome che con tutta probabilit&agrave; potrebbe proprio derivare dalla definizione della sella del cavaliere &quot;salire in arcione&quot;. Dal Cinquecento all&#39;Ottocento si assiste ad una espansione della spiaggia, della quale non si sapeva cosa fare... Addirittura si segnalano utilizzi di parte dell&#39;arenile come campi per risaie. Le origini del turismo a Riccione risalgono alla fine dell&#39;ottocento quando cominciarono a sorgere in citt&agrave; eleganti residenze. Notevole influsso sullo sviluppo di residenze che erano le seconde case di ricchi personaggi del bolognese, venne dalla linea ferroviaria Bologna Ancona.<br />\n	I primi segnali di autonomia da Rimini si ebbero nel 1862, quando, per opera del parroco don Luigi Tonini, la piccola frazione era riuscita ad ottenere una propria fermata ferroviaria. Da qui una continua crescita grazie anche al fondamentale aiuto della benefattrice Maria Boorman Ceccarini che contribu&igrave; al rifacimento del porto canale, alla costruzione dell&#39;ospedale intitolato al marito Giovanni Ceccarini e all&#39;asilo per l&#39;infanzia che porta ancora oggi il suo nome e tante altre opere sociali.<br />\n	Benito Mussolini nel 1934 vi compr&ograve; una villa per le vacanze (ricavata da due propriet&agrave; che vennero unite con chiusura di una strada) e che divenne sua residenza estiva per dieci anni, una parte della quale tutt&#39;ora esiste, lasciata in degrado per anni e recentemente egregiamente restaurata. Spettacolari le sue presenze, con arrivo in idrovolante e con la presenza di una nave da guerra al largo della costa. Negli anni &#39;30 la citt&agrave; contava gi&agrave; un afflusso medio annuale di 30.000 turisti e pi&ugrave; di 80 strutture alberghiere, ma le ville ricche di verde che avevano fatto definire questa localit&agrave; la Perla Verde dell&#39;Adriatico, avevano gi&agrave; iniziato a cedere il posto ad una pressante speculazione edilizia che ne ha lasciate poche all&#39;originale progetto. La seconda guerra mondiale passa da qui non senza danni e caduti.<br />\n	L&#39;ultimo decisivo balzo in avanti nel settore del turismo lo si ebbe nel dopoguerra, dove Riccione, in parallelo con il suo turismo di massa, divenne una vera e propria passerella mondana, meta vacanziera di personaggi dello spettacolo, della cultura e dello sport quali Pel&eacute; in viaggio di nozze, Mina, Ugo Tognazzi, Vittorio De Sica, Gina Lollobrigida e tanti altri. Nel 1922 Riccione ottiene l&rsquo;autonomia comunale e gli anni che seguono segnano la nascita e l&rsquo;evoluzione delle strutture balneari, nonch&eacute; di una vera e propria industria del divertimento con numerose infrastrutture e alberghi. Vivace centro artigianale e industriale, vanta numerose attivit&agrave; commerciali, legate al turismo.</p>\n', '<div>\n	The origins of the first settlements in Riccione are dated II though. BC, the city developed during the Roman Empire, being the city located on the Via Flaminia and near one of the most important Roman cities of the time that Rimini, was primarily a stopover town, called Arcione.</div>\n<div>\n	In 1260 he settled in Riccione the Florentine family of Agolanti, related to the lords of Rimini Malatesta and of which still remain the ruins of the castle in the hills of the city, thus becoming a medieval village. Around the &#39;600 were located along the beach of the watchtowers to defend the territory from the incursions of the pirates, still preserved the text with the rules to be followed in case of foreign sighting from the sea (shipwrecks from quarantine or landings hostile).</div>\n<div>\n	Discover the history of Riccione, when &#39;founded and who founded it; all this while staying in the beautiful Riccione hotel with all the amenities like pool air conditioning, shower and garden. The hinterland of Riccione &#39;suitable for whom He will to take a stroll or bike apiedi.</div>\n<div>\n	This group of houses formed the nucleus of what would later become the city of Riccione, a name which in all likelihood would result from its definition of the rider&#39;s saddle &quot;get in the saddle.&quot; From the sixteenth to the nineteenth century there has been an expansion of the beach, which we did not know what to do ... Even you report uses as part of the sandy fields for rice paddies. The origins of tourism in Riccione from the late nineteenth century when it began to rise in cities elegant residences. Significant influence on the development of residences that were second homes of wealthy Bolognese characters, came from the railway line Bologna Ancona.</div>\n<div>\n	The first signs of independence from Rimini occurred in 1862, when, through the work of the parish priest Don Luigi Tonini, the hamlet was able to obtain its own train station. Hence continuous growth thanks to the crucial help of benefactor Maria Boorman Ceccarini that contributed to the rebuilding of the port channel, the construction of the hospital named after her husband Giovanni Ceccarini and kindergarten for children that still bears his name and many other social works.</div>\n<div>\n	Benito Mussolini in 1934 he bought a villa for holidays (made from two properties that were united with blocking a street) and which became his summer residence for ten years, a part of which still exists, left decaying for years and recently superbly restored. His spectacular appearances, arriving by seaplane, and with the presence of a warship off the coast. In the 30s the city already had an average annual influx of 30,000 visitors and more than 80 hotel facilities, but the rich villas of green that had defined the Green Pearl of the town, had already begun to give way to a pressing speculation that has left few original project. World War II goes from here not without damage and fallen.</div>\n<div>\n	The last decisive leap forward in the field of tourism, was reached after the war, where Riccione, in parallel with its mass tourism, became a real socialite runway, holiday destination of celebrities, culture and sport Pel&eacute; on their honeymoon, Mina, Ugo Tognazzi, Vittorio De Sica, Gina Lollobrigida and many others. In 1922 Riccione obtained the municipal autonomy and the years that follow mark the birth and evolution of bathing facilities, as well as a real entertainment industry with developed infrastructure and hotels. Lively craft and industrial center, boasts several businesses related to tourism.</div>\n', '<div>\n	Les origines des premiers &eacute;tablissements &agrave; Riccione sont dat&eacute;es II bien. BC, la ville se d&eacute;veloppa au cours de l&#39;Empire romain, &eacute;tant la ville situ&eacute;e sur la Via Flaminia, pr&egrave;s de l&#39;une des plus importantes villes romaines de l&#39;&eacute;poque que Rimini, &eacute;tait essentiellement une ville &eacute;tape, appel&eacute;e Arcione.</div>\n<div>\n	En 1260, il se fixa &agrave; Riccione la famille florentine des Agolanti, li&eacute;s aux seigneurs de Rimini Malatesta et dont encore restent les ruines du ch&acirc;teau dans les collines de la ville, devenant ainsi un village m&eacute;di&eacute;val. Autour de la &#39;600 &eacute;taient situ&eacute;s le long de la plage des tours de guet pour d&eacute;fendre le territoire contre les incursions des pirates, conserve encore le texte avec les r&egrave;gles &agrave; suivre en cas d&#39;observation &eacute;trang&egrave;re de la mer (&eacute;paves de quarantaine ou atterrissages hostile).</div>\n<div>\n	D&eacute;couvrez l&#39;histoire de Riccione, o&ugrave; &laquo;fond&eacute;e et qui a fond&eacute; il; tout cela tout en restant dans le magnifique h&ocirc;tel Riccione avec toutes les commodit&eacute;s comme la piscine de la climatisation, douche et jardin. L&#39;arri&egrave;re-pays de Riccione &#39;appropri&eacute; pour qui il veut prendre une promenade ou &agrave; v&eacute;lo apiedi.</div>\n<div>\n	Ce groupe de maisons a form&eacute; le noyau de ce qui allait devenir plus tard la ville de Riccione, un nom qui, selon toute vraisemblance r&eacute;sulterait de sa d&eacute;finition de la selle du cavalier &quot;se mettre en selle.&quot; Du XVIe au XIXe si&egrave;cle, il y a eu une expansion de la plage, que nous ne savions pas quoi faire ... M&ecirc;me si vous signalez des utilisations dans le cadre des champs de sable pour les rizi&egrave;res. Les origines du tourisme &agrave; Riccione de la fin du XIXe si&egrave;cle, quand il a commenc&eacute; &agrave; augmenter dans les villes des r&eacute;sidences &eacute;l&eacute;gantes. L&#39;influence notable sur le d&eacute;veloppement de r&eacute;sidences qui &eacute;taient r&eacute;sidences secondaires de caract&egrave;res Bolognese riches, est venu de la ligne de chemin de fer Bologna Ancona.</div>\n<div>\n	Les premiers signes de l&#39;ind&eacute;pendance de Rimini ont eu lieu en 1862, quand, &agrave; travers le travail du cur&eacute; Don Luigi Tonini, le hameau a pu obtenir sa propre station de train. Ainsi la croissance continue gr&acirc;ce &agrave; l&#39;aide cruciale de bienfaiteur Maria Boorman Ceccarini qui a contribu&eacute; &agrave; la reconstruction du canal du port, la construction de l&#39;h&ocirc;pital nomm&eacute; d&#39;apr&egrave;s son mari Giovanni Ceccarini et &agrave; la maternelle pour les enfants qui porte encore son nom et beaucoup autres &oelig;uvres sociales.</div>\n<div>\n	Benito Mussolini en 1934, il a achet&eacute; une villa pour des vacances (fabriqu&eacute;s &agrave; partir de deux propri&eacute;t&eacute;s qui ont &eacute;t&eacute; unis &agrave; bloquer une rue) et qui est devenu sa r&eacute;sidence d&#39;&eacute;t&eacute; pendant dix ans, une partie de ce qui existe encore, &agrave; gauche en d&eacute;composition pendant des ann&eacute;es et r&eacute;cemment superbement restaur&eacute;. Ses apparitions spectaculaires, arrivant en hydravion, et avec la pr&eacute;sence d&#39;un navire de guerre au large des c&ocirc;tes. Dans les ann&eacute;es 30 la ville avait d&eacute;j&agrave; un afflux annuel moyen de 30.000 visiteurs et plus de 80 installations de l&#39;h&ocirc;tel, mais les riches villas de vert qui avait d&eacute;fini la Perle Verte de la ville, avait d&eacute;j&agrave; commenc&eacute; &agrave; c&eacute;der la place &agrave; un en appuyant sur la sp&eacute;culation qui a laiss&eacute; quelques-uns projet original. La Seconde Guerre mondiale va partir d&#39;ici pas sans dommage et sont tomb&eacute;s.</div>\n<div>\n	Le dernier saut d&eacute;cisif dans le domaine du tourisme, a &eacute;t&eacute; atteint apr&egrave;s la guerre, o&ugrave; Riccione, en parall&egrave;le avec son tourisme de masse, est devenu une piste r&eacute;elle mondaine, destination de vacances des c&eacute;l&eacute;brit&eacute;s, la culture et le sport Pel&eacute; sur leur lune de miel, Mina, Ugo Tognazzi, Vittorio De Sica, Gina Lollobrigida et beaucoup d&#39;autres. En 1922 Riccione a obtenu l&#39;autonomie municipale et les ann&eacute;es qui suivent marquer la naissance et l&#39;&eacute;volution des installations de baignade, ainsi que d&#39;une v&eacute;ritable industrie de divertissement avec les infrastructures et les h&ocirc;tels d&eacute;velopp&eacute;s. artisanat anim&eacute; et centre industriel, dispose de plusieurs entreprises li&eacute;es au tourisme.</div>\n', '<div>\n	Die Urspr&uuml;nge der ersten Siedlungen in Riccione II allerdings datiert. BC, die Stadt w&auml;hrend des R&ouml;mischen Reiches entwickelte sich die Stadt zu sein auf der Via Flaminia und in der N&auml;he eines der wichtigsten r&ouml;mischen St&auml;dte der Zeit, die Rimini, in erster Linie eine Zwischenstation der Stadt war, rief Arcione.</div>\n<div>\n	Im Jahr 1260 lie&szlig; er sich in Riccione die Florentiner Familie von Agolanti, bezogen auf die Herren von Rimini malatestianischen und von denen immer noch die Ruinen der Burg in den H&uuml;geln der Stadt, so ein mittelalterliches Dorf zu werden. Rund um die &#39;600 am Strand entlang der Wacht&uuml;rme befanden sich das Gebiet von den Einf&auml;llen der Piraten zu verteidigen, den Text immer noch mit den Regeln erhalten bei ausl&auml;ndischen Sichtung vom Meer gefolgt werden (Wracks aus der Quarant&auml;ne oder Landungen feindlich).</div>\n<div>\n	Entdecken Sie die Geschichte von Riccione, wenn &quot;gegr&uuml;ndet und wer gr&uuml;ndete sie; all dies, w&auml;hrend in der sch&ouml;nen Riccione Hotel mit allen Annehmlichkeiten wie Pool Klimaanlage, Dusche und Garten zu bleiben. Das Hinterland von Riccione &#39;geeignet f&uuml;r wen Er will einen Spaziergang oder mit dem Fahrrad apiedi zu nehmen.</div>\n<div>\n	Diese Gruppe von H&auml;usern bildeten den Kern dessen, was sp&auml;ter die Stadt von Riccione werden w&uuml;rde, ein Name, der aller Wahrscheinlichkeit nach aus seiner Definition des Fahrersattel f&uuml;hren w&uuml;rde &quot;bekommen im Sattel.&quot; Vom sechzehnten bis zum neunzehnten Jahrhundert hat es eine Ausdehnung des Strandes gewesen, die wir nicht wissen, was zu tun, auch ... Sie Anwendungen als Teil der Sandfelder f&uuml;r Reisfelder berichten. Die Urspr&uuml;nge des Tourismus in Riccione aus dem sp&auml;ten neunzehnten Jahrhundert, als es begann in den St&auml;dten eleganten Residenzen steigen. Ein ma&szlig;geblicher Einfluss auf die Entwicklung von Wohnungen, die zweite Heim reicher Bolognese Charaktere waren, kam von der Bahnlinie Bologna Ancona.</div>\n<div>\n	Die ersten Anzeichen f&uuml;r die Unabh&auml;ngigkeit von Rimini erfolgte im Jahre 1862, als durch die Arbeit der Pfarrer Don Luigi Tonini, der Weiler der Lage war, einen eigenen Bahnhof zu erhalten. Daher kontinuierliches Wachstum dank der entscheidenden Hilfe der Stifter Maria Boorman Ceccarini, die f&uuml;r den Wiederaufbau des Hafens Kanal beigetragen, den Bau des Krankenhauses, benannt nach ihrem Mann Giovanni Ceccarini und Kindergarten f&uuml;r Kinder, die tr&auml;gt noch heute seinen Namen und viele andere soziale Werke.</div>\n<div>\n	Benito Mussolini 1934 kaufte er eine Villa f&uuml;r den Urlaub (aus zwei Eigenschaften, die mit Blockieren einer Stra&szlig;e verbunden waren) und die wurde seine Sommerresidenz seit zehn Jahren, von denen ein Teil noch vorhanden ist, links abklingende seit Jahren und vor kurzem hervorragend restauriert. Seine spektakul&auml;re Erscheinungen, Ankunft mit dem Wasserflugzeug, und mit der Anwesenheit eines Kriegsschiffes vor der K&uuml;ste. In den 30er Jahren bereits die Stadt einen durchschnittlichen j&auml;hrlichen Zustrom von 30.000 Besuchern hatte und mehr als 80 Hotelanlagen, aber die reichen Villen von Gr&uuml;n, die die gr&uuml;ne Perle der Stadt definiert hatte, hatte bereits den Weg f&uuml;r ein begonnen Dr&uuml;cken Spekulationen, dass einige urspr&uuml;ngliche Projekt verlassen hat. Dem Zweiten Weltkrieg geht von hier nicht ohne Schaden und gefallen.</div>\n<div>\n	Die letzten entscheidenden Sprung nach vorne im Bereich des Tourismus, wurde nach dem Krieg erreicht, wo Riccione, parallel zu seinem Massentourismus, eine echte Pers&ouml;nlichkeit des &ouml;ffentlichen Lebens Landebahn wurde, Urlaubsort von Prominenten, Kultur und Sport Pel&eacute; auf Hochzeitsreise, Mina, Ugo Tognazzi, Vittorio De Sica, Gina Lollobrigida und viele andere. Im Jahr 1922 erhalten Riccione die Gemeindeautonomie und die Jahre, die die Entstehung und Entwicklung von Badeanlagen folgen markieren, sowie eine echte Unterhaltungsindustrie mit entwickelter Infrastruktur und Hotels. Lively Handwerks- und Industriezentrum, verf&uuml;gt &uuml;ber mehrere Gesch&auml;fte im Zusammenhang mit Tourismus.</div>\n', '<div>\n	Los or&iacute;genes de los primeros asentamientos en Riccione est&aacute;n anticuadas II embargo. C., la ciudad se desarroll&oacute; durante el Imperio Romano, siendo la ciudad se encuentra en la Via Flaminia y cerca de una de las m&aacute;s importantes ciudades romanas de la &eacute;poca que Rimini, era sobre todo una ciudad de escala, llamado Arcione.</div>\n<div>\n	En 1260 se estableci&oacute; en Riccione la familia florentina de Agolanti, en relaci&oacute;n con los se&ntilde;ores de Rimini Malatesta y de los cuales a&uacute;n permanecen las ruinas del castillo en las colinas de la ciudad, convirti&eacute;ndose as&iacute; en un pueblo medieval. Alrededor de la &#39;600 estaban ubicados a lo largo de la playa de las torres de vigilancia para defender el territorio de las incursiones de los piratas, que a&uacute;n se conserva el texto con las reglas que deben seguirse en caso de avistamiento exterior del mar (naufragios de cuarentena o aterrizajes hostil).</div>\n<div>\n	Descubre la historia de Riccione, cuando &#39;fundado y que la fund&oacute;; todo esto durante su estancia en el hermoso hotel de Riccione con todas las comodidades como piscina al aire acondicionado, ducha y jard&iacute;n. El interior de Riccione &#39;adecuado para los que quiere tomar un paseo en bicicleta o apiedi.</div>\n<div>\n	Este grupo de casas form&oacute; el n&uacute;cleo de lo que m&aacute;s tarde se convertir&iacute;a en la ciudad de Riccione, un nombre que con toda probabilidad se derivar&iacute;an de su definici&oacute;n del asiento del piloto &quot;ponerse en la silla de montar.&quot; Desde el siglo XVI hasta el siglo XIX ha habido una expansi&oacute;n de la playa, que no sab&iacute;amos qu&eacute; hacer ... Incluso le informe utiliza como parte de los campos de arena para los arrozales. Los or&iacute;genes del turismo en Riccione desde finales del siglo XIX cuando se empezaron a aumentar en las ciudades residencias elegantes. La influencia significativa en el desarrollo de residencias que eran segundas residencias de personajes ricos bolo&ntilde;esa, vino de la l&iacute;nea ferroviaria de Bolonia Ancona.</div>\n<div>\n	Los primeros signos de independencia de Rimini se produjo en 1862, cuando, gracias a la labor del p&aacute;rroco Don Luigi Tonini, la aldea fue capaz de obtener su propia estaci&oacute;n de tren. Por lo tanto el crecimiento continuo gracias a la ayuda crucial de benefactor Mar&iacute;a Boorman Ceccarini que contribuy&oacute; a la reconstrucci&oacute;n del canal del puerto, la construcci&oacute;n del hospital lleva el nombre de su marido Giovanni Ceccarini y jard&iacute;n de infancia para los ni&ntilde;os que a&uacute;n lleva su nombre y muchos otras obras sociales.</div>\n<div>\n	Benito Mussolini en 1934 se compr&oacute; una casa para las vacaciones (hechos a partir de dos propiedades que se unieron con el bloqueo de una calle) y que se convirti&oacute; en su residencia de verano de diez a&ntilde;os, una parte del cual todav&iacute;a existe, la izquierda en descomposici&oacute;n durante a&ntilde;os y recientemente magn&iacute;ficamente restaurado. Sus apariciones espectaculares, llegando en hidroavi&oacute;n, y con la presencia de un buque de guerra de la costa. En los a&ntilde;os 30 la ciudad ya contaba con una afluencia media anual de 30.000 visitantes y m&aacute;s de 80 instalaciones del hotel, pero las ricas villas de verde que hab&iacute;an definido la perla verde de la ciudad, ya hab&iacute;a empezado a dar paso a una pulsando la especulaci&oacute;n que ha dejado pocas proyecto original. La Segunda Guerra Mundial a partir de aqu&iacute;, no sin da&ntilde;o y ca&iacute;do.</div>\n<div>\n	El &uacute;ltimo salto decisivo en el &aacute;mbito del turismo, se alcanz&oacute; despu&eacute;s de la guerra, en Riccione, en paralelo con su turismo de masas, se convirti&oacute; en una pista de aterrizaje real de la alta sociedad, destino de vacaciones de los famosos, la cultura y el deporte Pel&eacute; en su luna de miel, Mina, Ugo Tognazzi, Vittorio de Sica, Gina Lollobrigida y muchos otros. En 1922 Riccione obtuvo la autonom&iacute;a municipal y de los a&ntilde;os que siguen a marcar el nacimiento y la evoluci&oacute;n de las instalaciones de ba&ntilde;o, as&iacute; como una verdadera industria del entretenimiento con una infraestructura desarrollada y hoteles. artesan&iacute;a animado y centro industrial, cuenta con varios negocios relacionados con el turismo.</div>\n', '<div>\n	Истоки первых поселений в Риччоне датированы II, хотя. До н.э., город развивался во времена Римской империи, будучи город, расположенный на Via Flaminia, рядом с одной из самых важных римских городов того времени Римини, был в первую очередь город остановки в пути, который называется Arcione.</div>\n<div>\n	В 1260 году он поселился в Риччоне семье флорентийской Agolanti, связанные с лордами Римини Малатеста и которые до сих пор остаются руины замка на холмах города, таким образом, становится средневековая деревня. Вокруг &#39;600 были расположены вдоль пляжа вышек, чтобы защитить территорию от вторжения пиратов, до сих пор сохранили текст с правилами, которым необходимо следовать в случае иностранного прицеливания от моря (кораблекрушения из карантина или посадок враждебное).</div>\n<div>\n	Откройте для себя историю Риччоне, когда &quot;основана и кто основал ее; все это во время пребывания в прекрасном отеле Риччоне со всеми удобствами, как бассейн кондиционер, душ и сад. Тыльная Риччоне &#39;подходит для кого он будет прогуляться или велосипед apiedi.</div>\n<div>\n	Эта группа домов образовали ядро, что позже станет город Риччоне, название, которое, по всей вероятности приведет из ее определения седла всадника &quot;получить в седле&raquo;. От шестнадцатого до девятнадцатого века наблюдается расширение пляжа, который мы не знали, что делать ... Даже вы отчет использует как часть песчаных полей для рисовых полей. Истоки туризма в Риччоне с конца девятнадцатого века, когда он начал расти в городах элегантных резиденций. Значительное влияние на развитие жилых домов, которые были вторые дома богатых Болоньез персонажей, пришли от железной дороги в Болонье в Анконе.</div>\n<div>\n	Первые признаки независимости от Римини произошло в 1862 году, когда, благодаря работе приходского священника Дон Луиджи Тонини, хутор смог получить свой собственный железнодорожный вокзал. Поэтому непрерывный рост благодаря решающей помощи мецената Марии Бурман Чеккарине, что способствовало восстановлению канала порта, строительство больницы имени своего мужа Джованни Чеккарини и детский сад для детей, которые до сих пор носит его имя, и многие другие общественные работы.</div>\n<div>\n	Бенито Муссолини в 1934 году он купил виллу для праздников (сделанные из двух свойств, которые были объединены с блокированием улицу), и который стал его летней резиденцией в течение десяти лет, часть из которых до сих пор существует, осталось распадающихся в течение многих лет и недавно великолепно восстановлен. Его эффектные выступления, прибывающих на гидросамолете, и с присутствием военных кораблей у берегов. В 30-е годы город уже имел средний ежегодный приток 30000 посетителей и более 80 гостиничных объектов, но богатых вилл зеленого, который определил Зеленая жемчужина города, уже начали уступить дорогу нажав предположение, что оставил несколько оригинальный проект. Вторая мировая война идет отсюда не без повреждений и упал.</div>\n<div>\n	Последним решающим шагом вперед в области туризма, была достигнута после войны, где Риччоне, параллельно с его массовым туризмом, стал настоящим светским взлетно-посадочной полосы, местом отдыха знаменитостей, культуры и спорта Пеле на медовый месяц, Mina, Уго Тоньяцци, Витторио Де Сика, Джина Лоллобриджида и многие другие. В 1922 году Риччоне получил муниципальную автономию и последующие годы отмечают рождение и эволюцию купания, а также реальную индустрию развлечений с развитой инфраструктурой и отелями. Лайвли судов и промышленный центр, имеет несколько предприятий, связанных с туризмом.</div>\n', '<div>\n	De oorsprong van de eerste nederzettingen in Riccione zijn gedateerd II wel. BC, ontwikkelde de stad zich tijdens het Romeinse Rijk, zijnde de stad gelegen aan de Via Flaminia en vlakbij een van de belangrijkste Romeinse steden van de tijd die Rimini, was vooral een tussenstop stad, genaamd Arcione.</div>\n<div>\n	In 1260 vestigde hij zich in Riccione de Florentijnse familie van Agolanti, gerelateerd aan de heren van Rimini Malatesta, en waarvan nog steeds de ru&iuml;nes van het kasteel in de heuvels van de stad, waardoor het een middeleeuws dorp. Rond de &#39;600 waren gelegen langs het strand van de wachttorens om het grondgebied te verdedigen tegen de invallen van de piraten, nog steeds bewaard de tekst met de regels die moeten worden gevolgd in geval van buitenlandse waarneming van de zee (scheepswrakken uit quarantaine of landingen vijandig).</div>\n<div>\n	Ontdek de geschiedenis van Riccione, toen &#39;opgericht en wie het opgericht; dit alles tijdens een verblijf in het prachtige Riccione hotel met alle voorzieningen zoals zwembad airconditioning, douche en tuin. Het achterland van Riccione &quot;geschikt voor wie Hij wil om een ​​wandeling of fietstocht apiedi nemen.</div>\n<div>\n	Deze groep van huizen vormden de kern van wat later de stad van Riccione, een naam die naar alle waarschijnlijkheid zou voortvloeien uit haar definitie van de ruiter zadel zou worden &quot;krijgen in het zadel.&quot; Van de zestiende tot de negentiende eeuw is er een uitbreiding van het strand, dat we niet wisten wat te doen ... Zelfs rapport dat u gebruik als onderdeel van de zandige velden rijstvelden is geweest. De oorsprong van het toerisme in Riccione uit de late negentiende eeuw, toen het begon te stijgen in steden elegante woningen. Significante invloed op de ontwikkeling van woningen die tweede huizen van rijke Bolognese personages waren, kwam uit de spoorlijn Bologna Ancona.</div>\n<div>\n	De eerste tekenen van onafhankelijkheid van Rimini werden gemaakt in 1862, toen, door het werk van de pastoor Don Luigi Tonini, het gehucht was in staat om een ​​eigen treinstation te verkrijgen. Vandaar dat continue groei dankzij de cruciale hulp van weldoener Maria Boorman Ceccarini die hebben bijgedragen aan de wederopbouw van de havengeul, de bouw van het ziekenhuis vernoemd naar haar man Giovanni Ceccarini en kleuterschool voor kinderen die nog steeds zijn naam draagt ​​en vele andere sociale werken.</div>\n<div>\n	Benito Mussolini in 1934 kocht hij een villa voor een vakantie (gemaakt van twee eigenschappen die zijn verenigd met het blokkeren van een straat), en die werd zijn zomerverblijf voor tien jaar, waarvan een deel nog steeds bestaat, links rottende al jaren en onlangs prachtig gerestaureerd. Zijn spectaculaire optredens, die met de watervliegtuig, en met de aanwezigheid van een oorlogsschip voor de kust. In de jaren &#39;30 al de stad een gemiddelde jaarlijkse instroom van 30.000 bezoekers en meer dan 80 faciliteiten van het hotel, maar de rijke villa&#39;s van groen dat de groene parel van de stad had bepaald had, was al begonnen om weg te geven aan een indrukken van speculatie dat de weinige originele project heeft verlaten. World War II gaat van hier niet zonder schade en gevallen.</div>\n<div>\n	De laatste beslissende sprong voorwaarts op het gebied van toerisme, werd bereikt na de oorlog, waarbij Riccione, in parallel met zijn massatoerisme, werd een echte socialite landingsbaan, vakantiebestemming van beroemdheden, cultuur en sport Pel&eacute; op hun huwelijksreis, Mina, Ugo Tognazzi, Vittorio de Sica, Gina Lollobrigida en vele anderen. In 1922 verkregen Riccione de gemeentelijke autonomie en de jaren die volgen markeren het ontstaan ​​en de evolutie van de badinrichtingen, evenals een echte entertainment-industrie met een ontwikkelde infrastructuur en hotels. Levendige ambachtelijke en industri&euml;le centrum beschikt over een aantal bedrijven in verband met toerisme.</div>\n', 'media/localita/img_Riccione.jpg', 4, 44, 12.65, 99, '5724'),
(35, 'Rimini', 1, '<p>\n	La citt&agrave; di Rimini ha un&rsquo;importantissima storia che molti ignorano. Il territorio riminese fu abitato sin dall&rsquo;et&agrave; del neolitico e successivamente dai Villanoviani, Umbri e Gallici. La citt&agrave; conobbe il primo assetto urbano con l&rsquo;arrivo dei romani nel 268 a.C. , diventando cos&igrave; la prima colonia nella Pianura Padana. I romani occuparono Rimini perch&eacute; si trovava in una posizione geografica strategica e favorevole per conquistare la Pianura Padana ancora sotto il dominio dei Galli. Non solo, ma anche per la fertilit&agrave; del suo suolo e per la bellezza delle sue coste. Cos&igrave; i romani prevalsero sui Galli, si impadronirono del territorio e fondarono &ldquo;Ariminum&rdquo;, la pi&ugrave; antica colonia romana, dandole una prima impronta urbana, grazie allo sviluppo delle vie di comunicazione. Cos&igrave; i romani prevalsero sui Galli e si impadronirono del territorio fondando Ariminum. Rimini ebbe il suo massimo splendore sotto il dominio dei romani, grazie all&rsquo;Imperatore Augusto, nel cui periodo furono costruiti il Ponte Tiberio, l&rsquo;Arco di Augusto e l&rsquo;Anfiteatro. La citt&agrave; di Rimini divenne un Comune nel XIV secolo con la nascita della comunit&agrave; cristiana. Furono costruiti conventi e chiese. Nel 1295 essa divent&ograve; una signoria appartenente al patriarca della famiglia Malatesta e precisamente a Malatesta da Verucchio, da cui deriva il nome di uno dei pi&ugrave; celebri monumenti &ldquo;Il tempio malatestiano&rdquo; e la piazza pi&ugrave; illustre &ldquo;Piazza Malatesta&rdquo;. Nel XV secolo gli Ebrei ricevettero favoritismi dalla famiglia Malatesta e il territorio riminese si arricch&igrave; sempre pi&ugrave;. Nel XVI secolo nacquero delle divergenze politiche tra Ebrei e i Malatestiani. La citt&agrave; di Rimini allora definita &ldquo;ghetto&rdquo; divenne cos&igrave; dopo guerre civili e svariate battaglie dominio della Signoria Malatesta, dal 1295 al 1528, acquisendo castelli e centri della Romagna. I signori malatestiani dominarono la citt&agrave; nel periodo della sua massima espansione, per circa tre secoli. Da svariate situazioni di intrighi e potere, nacquero rivalit&agrave; tra i diversi rami dei Malatesta (padri, figli, nipoti) che miravano attraverso diverse alleanze ad aumentare il proprio potere.</p>\n', '<p>\n	The city of Rimini has a very important history that many ignore. The Rimini area was inhabited since the Neolithic and later by Villanovians, Umbrians and Gauls. The city experienced the first urban structure with the arrival of the Romans in 268 BC , Making it the first colony in the Po Valley. The Romans occupied Rimini because it was located in a strategic geographical position and favorable to win the Po Valley still under the dominion of the Gauls. Not only, but also for the fertility of its soil and for the beauty of its coastline. So the Romans prevailed over the Gauls, took possession of the territory and founded &quot;Ariminum&quot;, the oldest Roman colony, giving it a first urban footprint, thanks to the development of roads. So the Romans prevailed over the Gauls and took possession of the territory and founded Ariminum. Rimini had its heyday under the rule of the Romans, thanks to the Emperor Augustus, in whose period were built the Tiberius Bridge, the Arch of Augustus and the Amphitheatre. The city of Rimini became a municipality in the fourteenth century with the birth of the Christian community. Convents and churches were built. In 1295 it became a feudal estate of the Patriarch of the Malatesta family and just to Malatesta from Verucchio, hence the name of one of the most famous monuments &quot;The temple Malatesta&quot; and the most famous square &quot;Piazza Malatesta&quot;. In the fifteenth century, the Jews received favoritism by the Malatesta family and the territory of Rimini was enriched more and more. In the sixteenth century it was born of the political differences between Jews and the Malatesta. The city of Rimini then defined &quot;ghetto&quot; became so after civil wars and various domain battles of Signoria Malatesta, from 1295 to 1528, acquiring castles and Romagna centers. The lords Malatesta ruled the city during the period of its greatest expansion, for about three centuries. From various situations of intrigue and power, I was born rivalries between the different branches of the Malatesta family (parents, children, grandchildren) that aimed through various alliances to increase their own power.</p>\n', '<p>\n	La ville de Rimini a une histoire tr&egrave;s important que beaucoup ignorent. La zone Rimini a &eacute;t&eacute; habit&eacute;e depuis le N&eacute;olithique et plus tard par Villanoviens, Ombriens et Gaulois. La ville a connu la premi&egrave;re structure urbaine avec l&#39;arriv&eacute;e des Romains en 268 avant JC , Rendre la premi&egrave;re colonie dans la vall&eacute;e du P&ocirc;. Les Romains occup&egrave;rent Rimini car il &eacute;tait situ&eacute; dans une position g&eacute;ographique strat&eacute;gique et favorable pour gagner la vall&eacute;e du P&ocirc; encore sous la domination des Gaulois. Non seulement, mais aussi pour la fertilit&eacute; de son sol et pour la beaut&eacute; de son littoral. Ainsi, les Romains pr&eacute;valu sur les Gaulois, ont pris possession du territoire et fond&eacute; &quot;Ariminum&quot;, la plus ancienne colonie romaine, en lui donnant une premi&egrave;re empreinte urbaine, gr&acirc;ce au d&eacute;veloppement des routes. Ainsi, les Romains fut plus les Gaulois et a pris possession du territoire et fond&eacute; Ariminum. Rimini a connu son apog&eacute;e sous la domination des Romains, gr&acirc;ce &agrave; l&#39;empereur Auguste, dans dont la p&eacute;riode a &eacute;t&eacute; construit le pont de Tib&egrave;re, l&#39;Arc d&#39;Auguste et de l&#39;amphith&eacute;&acirc;tre. La ville de Rimini est devenue une municipalit&eacute; au XIVe si&egrave;cle avec la naissance de la communaut&eacute; chr&eacute;tienne. Couvents et &eacute;glises ont &eacute;t&eacute; construites. En 1295 il est devenu un fief du patriarche de la famille Malatesta et juste pour Malatesta de Verucchio, d&#39;o&ugrave; le nom de l&#39;un des monuments les plus c&eacute;l&egrave;bres &quot;The Malatesta temple&raquo; et la place la plus c&eacute;l&egrave;bre &quot;Piazza Malatesta&quot;. Au XVe si&egrave;cle, les Juifs ont re&ccedil;u le favoritisme par la famille Malatesta et le territoire de Rimini a &eacute;t&eacute; enrichi de plus en plus. Au XVIe si&egrave;cle, elle est n&eacute;e des diff&eacute;rences politiques entre les Juifs et les Malatesta. La ville de Rimini alors d&eacute;finie &quot;ghetto&quot; est devenu si apr&egrave;s les guerres civiles et diverses batailles de domaine de Signoria Malatesta, &agrave; partir de 1295 &agrave; 1528, des ch&acirc;teaux et des centres d&#39;acquisition Romagne. Les seigneurs Malatesta gouvern&eacute; la ville pendant la p&eacute;riode de sa plus grande expansion, pendant environ trois si&egrave;cles. De diverses situations de l&#39;intrigue et de la puissance, je suis n&eacute; rivalit&eacute;s entre les diff&eacute;rentes branches de la famille Malatesta (parents, enfants, petits-enfants) qui visaient &agrave; travers diverses alliances pour augmenter leur propre pouvoir.</p>\n', '<p>\n	Die Stadt Rimini hat eine sehr wichtige Geschichte, die viele ignorieren. Die Rimini Gebiet wurde seit der neolithischen bewohnt und sp&auml;ter von Villanovians Umbriere und Gallier. Die Stadt erlebte die erste st&auml;dtische Struktur mit der Ankunft der R&ouml;mer im Jahr 268 vor Christus , Ist es die erste Kolonie in der Po-Ebene zu machen. Die R&ouml;mer besetzten Rimini, weil es in einer strategischen geografischen Lage und der g&uuml;nstigen Lage wurde die Po-Ebene noch unter der Herrschaft der Gallier zu gewinnen. Nicht nur, aber auch f&uuml;r die Fruchtbarkeit des Bodens und f&uuml;r die Sch&ouml;nheit der K&uuml;ste. So setzten sich die R&ouml;mer &uuml;ber die Gallier, nahm Besitz des Territoriums und gr&uuml;ndete &quot;Ariminum&quot;, die &auml;lteste r&ouml;mische Kolonie, hat es eine erste st&auml;dtische Fu&szlig;abdruck zu geben, dank der Entwicklung von Stra&szlig;en. So setzten sich die R&ouml;mer &uuml;ber die Gallier und nahm Besitz des Territoriums und gr&uuml;ndete Ariminum. Rimini hatte seine Bl&uuml;tezeit unter der Herrschaft der R&ouml;mer, dank des Kaisers Augustus, wurden in deren Periode gebaut, um die Tiberius-Br&uuml;cke, den Augustusbogen und das Amphitheater. Die Stadt Rimini wurde eine Gemeinde im vierzehnten Jahrhundert mit der Geburt der christlichen Gemeinde. Convents und Kirchen gebaut wurden. Im Jahre 1295 wurde es ein Lehen des Patriarchen der Familie Malatesta und nur zu malatestianischen von Verucchio, daher der Name eines der ber&uuml;hmtesten Sehensw&uuml;rdigkeiten &quot;The Tempel malatestianischen&quot; und dem ber&uuml;hmtesten Platz &quot;Piazza Malatesta&quot;. Im f&uuml;nfzehnten Jahrhundert erhielten die Juden G&uuml;nstlingswirtschaft von der Familie Malatesta und das Gebiet von Rimini wurde mehr und mehr angereichert. Im sechzehnten Jahrhundert wurde es von den politischen Unterschiede zwischen Juden geboren und der malatestianischen. Die Stadt Rimini dann definiert &quot;Ghetto&quot; wurde so nach B&uuml;rgerkriegen und verschiedenen Domain-Schlachten von Signoria Malatesta, 1295-1528, den Erwerb Burgen und Romagna Zentren. Die Herren malatestianischen regiert die Stadt w&auml;hrend der Zeit seiner gr&ouml;&szlig;ten Ausdehnung, f&uuml;r etwa drei Jahrhunderte. Aus verschiedenen Situationen von Intrigen und Macht, wurde ich Rivalit&auml;ten zwischen den verschiedenen Zweigen der Familie Malatesta (Eltern, Kinder, Enkel) geboren, die durch verschiedene Allianzen sollen ihre eigene Macht zu erh&ouml;hen.</p>\n', '<p>\n	La ciudad de Rimini tiene una historia muy importante que muchos ignoran. El &aacute;rea de Rimini fue habitada desde el Neol&iacute;tico y m&aacute;s tarde por Villanovians, umbros y galos. La ciudad experiment&oacute; la primera estructura urbana con la llegada de los romanos en el a&ntilde;o 268 aC , Por lo que es la primera colonia en el valle del Po. Los romanos ocuparon Rimini, ya que se encuentra en una posici&oacute;n geogr&aacute;fica estrat&eacute;gica y favorable para ganar el valle del Po todav&iacute;a bajo el dominio de los galos. No s&oacute;lo, sino tambi&eacute;n por la fertilidad de su suelo y por la belleza de su litoral. As&iacute; que los romanos se impusieron sobre los galos, tomaron posesi&oacute;n del territorio y fundaron &quot;Arimino&quot;, la colonia romana m&aacute;s antigua, lo que supone una primera huella urbana, gracias al desarrollo de carreteras. As&iacute; que los romanos se impusieron sobre los galos y tomaron posesi&oacute;n del territorio y fundaron Arimino. Rimini tuvo su apogeo bajo el dominio de los romanos, gracias al emperador Augusto, en cuyo periodo se construyeron el puente de Tiberio, el Arco de Augusto y el anfiteatro. La ciudad de Rimini se convirti&oacute; en un municipio en el siglo XIV con el nacimiento de la comunidad cristiana. Se construyeron conventos e iglesias. En 1295 se convirti&oacute; en un feudo del patriarca de la familia Malatesta y s&oacute;lo para Malatesta de Verucchio, de ah&iacute; el nombre de uno de los m&aacute;s famosos monumentos &quot;La Malatesta templo&quot; y la m&aacute;s famosa plaza &quot;Piazza Malatesta&quot;. En el siglo XV, los Judios recibi&oacute; el favoritismo por la familia Malatesta y el territorio de Rimini se enriqueci&oacute; cada vez m&aacute;s. En el siglo XVI que naci&oacute; de las diferencias pol&iacute;ticas entre los Judios y los Malatesta. La ciudad de Rimini a continuaci&oacute;n, define &quot;ghetto&quot; se convirti&oacute; as&iacute; que despu&eacute;s de las guerras civiles y diversas batallas de dominio de la Signoria Malatesta, de 1295 a 1528, la adquisici&oacute;n de castillos y centros de Romagna. Los se&ntilde;ores Malatesta gobernaron la ciudad durante el per&iacute;odo de su mayor expansi&oacute;n, durante unos tres siglos. A partir de diversas situaciones de intriga y poder, naci rivalidades entre las diferentes ramas de la familia Malatesta (padres, hijos, nietos) que apuntaban a trav&eacute;s de diversas alianzas para aumentar su propio poder.</p>\n', '<p>\n	В городе Римини есть очень важная история, что многие игнорируют. Область Римини была заселена с неолите и позже Villanovians, Umbrians и галлов. Город пережил первую городскую структуру с приходом римлян в 268 г. до н.э. , Что делает его первая колония в долине реки По. Римляне заняли Римини, потому что он был расположен в стратегическом географическом положении и благоприятным, чтобы выиграть долине реки По-прежнему под владычеством галлов. Не только, но и для плодородия почвы и ее за красоту его береговой линии. Так римляне преобладали над галлами, завладели территории и основали &quot;Ariminum&quot;, старейшая римской колонии, придавая ей первую городскую среду, благодаря развитию дорог. Так римляне преобладали над галлами и завладели территорией и основали Ariminum. Римини имела свой расцвет под властью римлян, благодаря императору Августу, в период которых были построены Мост Тиберия, Триумфальная арка Августа и Амфитеатр. Город Римини стал муниципалитет в четырнадцатом веке с рождением христианской общины. были построены монастыри и церкви. В 1295 году она стала феодальная усадьба патриарха семьи Малатеста и просто Малатеста из Веруккьо, отсюда и название одного из самых известных памятников &quot;Храм Малатеста&quot; и самой известной площади &quot;Пьяцца Малатеста&quot;. В пятнадцатом веке, евреи получили фаворитизм семьи Малатеста и территория Римини обогатилась все больше и больше. В шестнадцатом веке он был рожден от политических разногласий между евреями и Малатеста. Город Римини затем определяется &laquo;гетто&raquo; стали настолько после гражданских войн и различных доменных сражений Синьории Малатеста, от 1295 до 1528, приобретающих замков и Романьи центров. Лорды Малатеста правили городом в период своего наибольшего расширения, в течение трех столетий. Из различных ситуаций интриги и власти, я был рожден соперничество между различными ветвями семьи Малатеста (родители, дети, внуки), направленных, через различные альянсы, чтобы увеличить свою собственную власть.</p>\n', '<p>\n	De stad Rimini heeft een zeer belangrijke geschiedenis dat veel negeren. De Rimini gebied werd bewoond sinds de Neolithische en later door Villanovians, Umbri&euml;rs en Galli&euml;rs. De stad ervaren de eerste stedelijke structuur met de komst van de Romeinen in 268 voor Christus , Waardoor het de eerste kolonie in de Po-vlakte. De Romeinen bezette Rimini, want het was gelegen op een strategische geografische ligging en gunstig voor de Povlakte nog steeds winnen onder de heerschappij van de Galli&euml;rs. Niet alleen, maar ook voor de vruchtbaarheid van de bodem en voor de schoonheid van de kustlijn. Dus de Romeinen heerste over de Galli&euml;rs, nam bezit van het grondgebied en richtte &quot;Ariminum&quot;, de oudste Romeinse kolonie, waardoor het een eerste stedelijke footprint, dankzij de ontwikkeling van wegen. Dus de Romeinen heerste over de Galli&euml;rs en nam bezit van het grondgebied en richtte Ariminum. Rimini had zijn hoogtijdagen onder het bewind van de Romeinen, dankzij de keizer Augustus, in wiens periode werden gebouwd de brug van Tiberius, de Boog van Augustus en het Amfitheater. De stad Rimini werd een gemeente in de veertiende eeuw met de geboorte van de christelijke gemeenschap. Kloosters en kerken werden gebouwd. In 1295 werd het een leengoed van de patriarch van de familie Malatesta en alleen maar om Malatesta van Verucchio, vandaar de naam van &eacute;&eacute;n van de meest bekende monumenten &quot;De tempel Malatesta&quot; en de meest beroemde plein &quot;Piazza Malatesta&quot;. In de vijftiende eeuw, kregen de Joden vriendjespolitiek door de familie Malatesta en het grondgebied van Rimini werd meer en meer verrijkt. In de zestiende eeuw werd geboren uit de politieke verschillen tussen Joden en de Malatesta. De stad Rimini dan gedefinieerd &quot;ghetto&quot; na burgeroorlogen en diverse domein veldslagen van Signoria Malatesta, 1295-1528, het verwerven van kastelen en Romagna centra werd zo. De heren Malatesta heerste over de stad tijdens de periode van de grootste uitbreiding, ongeveer drie eeuwen. Uit diverse situaties van intriges en macht, ik ben geboren rivaliteit tussen de verschillende takken van de familie Malatesta (ouders, kinderen, kleinkinderen), die gericht zijn door middel van verschillende allianties om hun eigen macht te vergroten.</p>\n', 'media/localita/img_Rimini.jpg', 5, 44.0595, 12.5685, 99, '5740');
INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(36, 'Sant Agata Feltria', 1, '<p>\n	Il territorio di Sant&#39;Agata Feltria di confine fra Marche e Romagna, &egrave; posto fra le valli dei fiumi Savio e Marecchia. E&#39; uno dei centri pi&ugrave; caratteristici del Montefeltro e offre piacevoli itinerari culturali e naturalistici di notevole interesse.<br />\n	Le origini di Sant&#39;Agata Feltria, risalgono al periodo Pre-Romano quando in questi luoghi si insediarono trib&ugrave; umbre. Essendo un popolo di agricoltori, di pastori e di cacciatori, era possibile una loro stabilizzazione nelle foreste che coprivano il massiccio apenninico. E&#39; nel VII secolo Avanti Cristo che si parla di una trib&ugrave; Sapinia, costituita da popoli Sarsinati e Solonati. Questi popoli formavano municipalit&agrave; separate, fra le quali celebri le citt&agrave; di Solonia e di Sarsina.<br />\n	Nel territorio Solonate era compreso quello che ora costituisce il territorio del Comune di Sant&#39;Agata Feltria. Nelle invasioni dei Goti, Solona fu distrutta completamente. Verso il Seicento D.C., in seguito ad una frana , dal Monte Ercole sovrastante Sant&#39;Agata Feltria, si stacc&ograve; una roccia arenaria, sulla quale ai primordi dell&#39;VIII secolo, sorse una chiesa dedicata a S.Agata. Ai piedi della roccia, venne a costruirsi man mano, un&#39;agglomerato di case, che in principio ebbe il nome di Pietra Arenaria, poi quello di Sant&#39;Agata Feltria.Secondo una leggenda, la Chiesa fu costruita in ricordo di S. Agata, la quale insieme a S. Leone e S. Marino, risaliva un giorno la valle del Marecchia in cerca di luoghi solitari, ove stabilirsi. Senonch&#39; sia per amore di quiete, sia per sfuggire alle tentazioni carnali, a un certo momento si separarono. Cos&igrave; S. Marino sal&igrave; sul Monte Titano, S. Leone sal&igrave; sul Monte Feltro e S. Agata sul Monte di Perticara. Ma anche dalle vette di questi monti i Santi erano attratti a scambiarsi dei saluti e allora S. Agata scese ad abitare negli anfratti di una roccia detta &ldquo;Sasso del lupo&rdquo; ed anche &ldquo;Pietra anellaria&rdquo;, che da lei si chiam&ograve; prima &quot;Rocca di S. Agata&quot;, e poi per le numerose abitazioni sorte attorno al sacello, &quot;Pagus di S. Agata&quot;. Vecchie memorie dicono, invece, che il paese di Sant&#39;Agata sia stato fondato dai Goti, dopo aver distrutto un castello nelle vicinanze. Sulla fine dell&#39; 800, per investitura ecclesiastica, tutto il territorio santagatese venne signoreggiato dai Cavalca Conti di Bertinoro, i quali mantennero il feudo di Sant&#39;Agata Feltria per quasi due secoli.<br />\n	Nel 1177, morto il Conte Cavalca, senza aver lasciato figli, il Rettorato di Sant&#39;Agata Feltria che comprendeva molti castelli e varie localit&agrave;, fu dato dall&#39;Imperatore Barbarossa ad Antonio Feltrio Conte di Montecopiolo. Ma tale cessione fu contrastata dalla Santa Sede. Nel 1296 era Signore di Sant&#39;Agata Feltria Guido Tiberti di Petrella, da questi pass&ograve; ai Faggiolani, poi nel 1334 ai Tarlati d&#39;Arezzo, che nel 1335 furono scacciati da Uguccione della Faggiola (di dantesca memoria) a cui fu tolta dal Cardinale Egidio Albornoz. Nel 1430 Sant&#39;Agata Feltria venne data in Vicariato ai Malatesta, che la tennero sino al 1463, quando Federico da Montefeltro riconquister&agrave; per la Santa Sede la Rocca di Sant&#39;Agata Feltria ed i Castelli dell&#39;Alto Montefeltro. Cos&igrave; Federico fu nominato Duca e Gonfaloniere della Santa Sede, facendo innalzare le sue insegne e immurare il suo stemma nelle Rocche e nei Castelli di suo dominio.<br />\n	Da questa famiglia venne infeudata ai Fregoso di Genova che la tennero ininterrottamente fino al 1660. Nel Governo si susseguirono: Ottaviano I&deg; Fregoso, Federico, Aurelio I&deg;, Ottaviano II&deg;, Orazio e Aurelio II&deg;. Il Feudo torn&ograve; alla Santa Sede che lo pass&ograve; sotto la giurisdizione della legazione di Urbino. Nell&#39;et&agrave; napoleonica fu capitale del dipartimento del Rubicone. Nel Risorgimento, dopo aver liberato gran parte delle Marche e della Romagna, proprio a Sant&#39;Agata Feltria si sciolsero i Cacciatori del Montefeltro, depositando le armi nel &quot;Teatro Angelo Mariani&quot;.</p>\n', '<div>\n	The territory of Sant&#39;Agata Feltria the border between Marche and Romagna, is placed between the valleys of the rivers Savio and Marecchia. And &#39;one of the most characteristic towns of Montefeltro and offers a pleasant cultural and natural itineraries of great interest.</div>\n<div>\n	The origins of Sant&#39;Agata Feltria date from the pre-Roman period, when in these places settled Umbrian tribes. Being a nation of farmers, herders and hunters, it was possible to their stabilization in the forests that covered the massive apenninico. E &#39;in the seventh century BC that we talk about a Sapinia tribes, made up of peoples Sarsinati and Solonati. These peoples formed separate municipalities, including the cities of famous Solonia and Sarsina.</div>\n<div>\n	In Solonate territory it was including what is now the territory of the municipality of Sant&#39;Agata Feltria. In the invasions of the Goths, Solona was destroyed completely. To the seventeenth century A.D., following a landslide from Mount Ercole above Sant&#39;Agata Feltria, he pulled away a sandstone rock, on which at the dawn of the eighth century, was built a church dedicated to St. Agatha. At the foot of the rock, he was to build gradually, an agglomeration of houses, which in the beginning was the name Stone Sandstone, then to Sant&#39;Agata Feltria.Secondo a legend, the church was built in remembrance of St. Agatha, which along with St. Leo and San Marino, dated one day the Marecchia valley, to seek solitary places where settle down. Senonch &#39;both of quiet love, is to escape the temptations of the flesh, at some time they parted. Thus S. Marino climbed Mount Titano, S. Leone climbed Mount Felt and St. Agatha on Mount Perticara. But also from the peaks of these mountains Saints were attracted to exchange greetings and then S. Agata got to live in the crevices of a rock called &quot;Rock of the Wolf&quot; and even &quot;Stone Anellaria&quot;, which she called the first &quot;Rock of St. Agatha &quot;, and then for the many houses around the chapel,&quot; Pagus of St. Agatha &quot;. Old memories say, however, that the village of Sant&#39;Agata was founded by the Goths, after destroying a castle nearby. About the end of &#39;800, for ecclesiastical investiture, around the Sant&#39;Agata territory it was lorded by Ride Counts of Bertinoro, who held the fief of Sant&#39;Agata Feltria for nearly two centuries.</div>\n<div>\n	In 1177, died the Earl rides without leaving children, the Rector of Sant&#39;Agata Feltria that included many castles and various places, was given by the Emperor Barbarossa to Antonio Conte Feltrio Montecopiolo. But this sale was opposed by the Holy See. In 1296 he was Lord of Sant&#39;Agata Feltria Guido Tiberti Petrella, these passed to Faggiolani, then in 1334 to Tarlati d&#39;Arezzo, who in 1335 were driven by Uguccione Faggiola (by Dante) which it was removed by Cardinal Egidio Albornoz. In 1430 Sant&#39;Agata Feltria was given in Vicariate to the Malatesta, who held it until 1463, when Federico da Montefeltro to regain the Holy See Rocca di Sant&#39;Agata Feltria and the castles of Upper Montefeltro. Thus Frederick was appointed Duke and Gonfaloniere of the Holy See, by raising his banner and his coat of arms in teh wall Fortresses and Castles in its domain.</div>\n<div>\n	From this family was given in fief to Fregoso of Genoa who ruled without interruption until 1660. In the government followed one another: I &deg; Ottaviano Fregoso, Federico, Aurelio I, Octavian II, Horace and Aurelio II. The feud came to the Holy See, which came under the jurisdiction of the legation of Urbino. Napoleonic age was the capital of the department of the Rubicon. In the Risorgimento, after releasing most of the Marche and Romagna, just in Sant&#39;Agata Feltria they disbanded the Hunters of Montefeltro, depositing the weapons in the &quot;Teatro Angelo Mariani&quot;.</div>\n', '<div>\n	Le territoire de Sant&#39;Agata Feltria la fronti&egrave;re entre les Marches et la Romagne, est plac&eacute; entre les vall&eacute;es des fleuves Savio et Marecchia. Et &laquo;l&#39;une des villes les plus caract&eacute;ristiques de Montefeltro et offre un agr&eacute;able itin&eacute;raires culturels et naturels de grand int&eacute;r&ecirc;t.</div>\n<div>\n	Les origines de Sant&#39;Agata Feltria de la p&eacute;riode pr&eacute;-romaine, quand dans ces lieux install&eacute;s tribus ombriennes. &Ecirc;tre une nation d&#39;agriculteurs, les &eacute;leveurs et les chasseurs, il &eacute;tait possible de leur stabilisation dans les for&ecirc;ts qui couvraient le apenninico massif. E &#39;dans le VIIe si&egrave;cle avant J.-C. que nous parlons d&#39;une des tribus Sapinia, compos&eacute;es de peuples Sarsinati et Solonati. Ces peuples ont form&eacute; des municipalit&eacute;s distinctes, y compris les villes de la c&eacute;l&egrave;bre Solonia et Sarsina.</div>\n<div>\n	Sur le territoire Solonate il a &eacute;t&eacute; compris ce qui est maintenant le territoire de la commune de Sant&#39;Agata Feltria. Dans les invasions des Goths, Solona a &eacute;t&eacute; compl&egrave;tement d&eacute;truit. Pour la dix-septi&egrave;me si&egrave;cle apr&egrave;s J&eacute;sus-Christ, &agrave; la suite d&#39;un glissement de terrain du mont Ercole ci-dessus Sant&#39;Agata Feltria, il recula un rocher de gr&egrave;s, sur lequel, &agrave; l&#39;aube du VIIIe si&egrave;cle, a &eacute;t&eacute; construit une &eacute;glise d&eacute;di&eacute;e &agrave; Sainte-Agathe. Au pied de la roche, il &eacute;tait de construire progressivement, une agglom&eacute;ration de maisons, qui au commencement &eacute;tait le nom de pierre de gr&egrave;s, puis &agrave; Sant&#39;Agata Feltria.Secondo une l&eacute;gende, l&#39;&eacute;glise a &eacute;t&eacute; construite en souvenir de Sainte-Agathe, qui, avec saint L&eacute;on et Saint-Marin, en date un jour la vall&eacute;e du Marecchia, &agrave; rechercher des lieux solitaires o&ugrave; s&#39;installent. Senonch &#39;&agrave; la fois de l&#39;amour tranquille, est d&#39;&eacute;chapper aux tentations de la chair, &agrave; un moment donn&eacute;, ils se s&eacute;par&egrave;rent. Ainsi S. Marino a gravi le mont Titano, S. Leone a gravi le mont Felt et Sainte-Agathe sur le mont Perticara. Mais aussi des sommets de ces montagnes Saints ont &eacute;t&eacute; attir&eacute;s par &eacute;changer des salutations et S. Agata a &agrave; vivre dans les crevasses d&#39;un rocher appel&eacute; &quot;Rock of the Wolf&quot; et m&ecirc;me &quot;Stone Anellaria&quot;, qu&#39;elle a appel&eacute; le premier &laquo;Rock of Sainte-Agathe &quot;, puis pour les nombreuses maisons autour de la chapelle,&laquo; Pagus de Sainte-Agathe &quot;. Vieux souvenirs disent, cependant, que le village de Sant&#39;Agata a &eacute;t&eacute; fond&eacute;e par les Goths, apr&egrave;s avoir d&eacute;truit un ch&acirc;teau voisin. Vers la fin du &#39;800, pour l&#39;investiture eccl&eacute;siastique, autour du territoire Sant&#39;Agata il a &eacute;t&eacute; tr&ocirc;nait par les comtes Chevauch&eacute;e des Bertinoro, qui tenaient le fief de Sant&#39;Agata Feltria pendant pr&egrave;s de deux si&egrave;cles.</div>\n<div>\n	En 1177, est mort les man&egrave;ges Earl sans laisser les enfants, le recteur de Sant&#39;Agata Feltria qui comprenait de nombreux ch&acirc;teaux et divers lieux, a &eacute;t&eacute; donn&eacute; par l&#39;empereur Barberousse &agrave; Antonio Conte Feltrio Montecopiolo. Mais cette vente a &eacute;t&eacute; contest&eacute;e par le Saint-Si&egrave;ge. En 1296, il &eacute;tait seigneur de Sant&#39;Agata Feltria Guido Tiberti Petrella, ceux-ci passent &agrave; Faggiolani, puis en 1334 &agrave; Tarlati d&#39;Arezzo, qui en 1335 ont &eacute;t&eacute; chass&eacute;s par Uguccione Faggiola (par Dante) dont il a &eacute;t&eacute; enlev&eacute; par le cardinal Egidio Albornoz. En 1430 Sant&#39;Agata Feltria a &eacute;t&eacute; donn&eacute; en Vicariat au Malatesta, qui a tenu jusqu&#39;&agrave; 1463, quand Federico da Montefeltro pour retrouver le Saint-Si&egrave;ge Rocca di Sant&#39;Agata Feltria et les ch&acirc;teaux du Haut-Montefeltro. Ainsi Frederick a &eacute;t&eacute; nomm&eacute; duc et Gonfaloniere du Saint-Si&egrave;ge, en &eacute;levant sa banni&egrave;re et son blason dans teh Forteresses murales et Ch&acirc;teaux dans son domaine.</div>\n<div>\n	De cette famille a &eacute;t&eacute; donn&eacute; en fief &agrave; Fregoso de G&ecirc;nes qui a r&eacute;gn&eacute; sans interruption jusqu&#39;&agrave; 1660. Dans le gouvernement a suivi une autre: I &deg; Ottaviano Fregoso, Federico, Aurelio I, Octavian II, Horace et Aurelio II. La querelle est venu au Saint-Si&egrave;ge, qui rel&egrave;ve de la comp&eacute;tence de la l&eacute;gation d&#39;Urbino. &eacute;poque napol&eacute;onienne &eacute;tait la capitale du d&eacute;partement du Rubicon. Dans le Risorgimento, apr&egrave;s avoir lib&eacute;r&eacute; la plupart des Marches et de la Romagne, juste &agrave; Sant&#39;Agata Feltria qu&#39;ils se s&eacute;parent les chasseurs de Montefeltro, d&eacute;poser les armes dans le &quot;Teatro Angelo Mariani&quot;.</div>\n', '<div>\n	Das Gebiet von Sant&#39;Agata Feltria die Grenze zwischen den Marken und der Romagna, liegt zwischen den T&auml;lern der Fl&uuml;sse Savio und Marecchia gelegt. Und &quot;eine der charakteristischsten Orte des Montefeltro und bietet eine angenehme kulturelle und nat&uuml;rliche Routen von gro&szlig;em Interesse.</div>\n<div>\n	Die Urspr&uuml;nge von Sant&#39;Agata Feltria stammen aus der vorr&ouml;mischen Zeit, als in diesen Orten angesiedelt umbrischen St&auml;mme. Als ein Volk von Bauern, Hirten und J&auml;ger, war es m&ouml;glich, ihre Stabilisierung in den W&auml;ldern, die den massiven apenninico bedeckt. E &#39;im siebten Jahrhundert vor Christus, die wir &uuml;ber eine Sapinia St&auml;mme, die aus der V&ouml;lker Sarsinati und Solonati sprechen. Diese V&ouml;lker getrennten Gemeinden gebildet, darunter die St&auml;dte ber&uuml;hmten Solonia und Sarsina.</div>\n<div>\n	In Solonate Gebiet wurde mit dem heutigen Gebiet der Gemeinde Sant&#39;Agata Feltria ist. In den Invasionen der Goten, wurde Solona vollst&auml;ndig zerst&ouml;rt. Zum siebzehnten Jahrhundert n.Chr., Nach einem Erdrutsch vom Monte Ercole oben Sant&#39;Agata Feltria, zog er einen Sandsteinfelsen entfernt, auf dem zu Beginn des achten Jahrhunderts, eine Kirche St. Agatha gebaut wurde. Am Fu&szlig;e des Felsens, er wurde allm&auml;hlich zu bauen, eine Ansammlung von H&auml;usern, die am Anfang war der Name, Stein, Sandstein, dann nach Sant&#39;Agata Feltria.Secondo eine Legende, wurde die Kirche in Erinnerung an St. Agatha gebaut, die zusammen mit St. Leo und San Marino, datiert eines Tages das Marecchia-Tal, an einsamen Orten suchen, wo sich niederzulassen. Senonch &#39;beide stille Liebe, ist es, die Versuchungen des Fleisches zu entkommen, zu einem bestimmten Zeitpunkt sie sich trennten. So stieg S. Marino Monte Titano, S. Leone stieg auf den Berg aus Filz und St. Agatha auf dem Berg Perticara. Aber auch von den Gipfeln dieser Berge Heiligen wurden angezogen Gr&uuml;&szlig;e auszutauschen und dann S. Agata bekam in den Ritzen eines Felsens zu leben namens &quot;Rock of the Wolf&quot; und auch &quot;Stone Anellaria&quot;, die sie den ersten &quot;Rock genannt von St. Agatha &quot;, und dann f&uuml;r die vielen H&auml;user rund um die Kapelle&quot; Pagus von St. Agatha &quot;. Alte Erinnerungen jedoch sagen, dass das Dorf von Sant&#39;Agata wurde von den Goten gegr&uuml;ndet, nachdem ein Schloss in der N&auml;he zu zerst&ouml;ren. &Uuml;ber das Ende des &#39;800, f&uuml;r kirchliche Investitur, um das Sant&#39;Agata Gebiet wurde es von Fahrt Grafen von Bertinoro lorded, der das Lehen von Sant&#39;Agata Feltria seit Jahrhunderten fast zwei gehalten.</div>\n<div>\n	In 1177, ohne sich Kinder die Earl Fahrten gestorben, der Rektor von Sant&#39;Agata Feltria, die vielen Burgen und an verschiedenen Orten aufgenommen, wurde von Kaiser Barbarossa Antonio Conte Feltrio Montecopiolo gegeben. Aber dieser Verkauf wurde durch den Heiligen Stuhl gegen&uuml;ber. Im Jahre 1296 war er Herr von Sant&#39;Agata Feltria Guido Tiberti Petrella, diese zu Faggiolani weitergegeben, dann im Jahre 1334 zu Tarlati d&#39;Arezzo, der im Jahre 1335 von Uguccione Faggiola (Dante) angetrieben wurden, die sie von Kardinal Egidio entfernt wurde Albornoz. Im Jahre 1430 wurde Sant&#39;Agata Feltria in Vikariat zur malatestianischen gegeben, die es bis 1463 gehalten, als Federico da Montefeltro den Heiligen Stuhl Rocca di Sant&#39;Agata Feltria und die Schl&ouml;sser von Ober Montefeltro wiederzuerlangen. So wurde Friedrich Herzog und Gonfaloniere des Heiligen Stuhls ernannt, von seinem Banner und sein Wappen in teh Wand Burgen und Schl&ouml;sser in seiner Dom&auml;ne zu erh&ouml;hen.</div>\n<div>\n	Aus dieser Familie wurde in Lehen Fregoso von Genua gegeben, die bis 1660 die Regierung ohne Unterbrechung regiert folgte einander: I &deg; Ottaviano Fregoso, Federico, Aurelio I, Octavian II, Horace und Aurelio II. Die Fehde kam an den Heiligen Stuhl, die unter die Zust&auml;ndigkeit der Gesandtschaft von Urbino kam. Napoleonischen Zeit war die Hauptstadt der Abteilung des Rubicon. Im Risorgimento, nachdem die meisten der Marken und der Romagna, nur in Sant&#39;Agata Feltria Freigabe aufgel&ouml;st sie die J&auml;ger von Montefeltro, die Waffen im &quot;Teatro Angelo Mariani&quot; abscheidet.</div>\n', '<div>\n	El territorio de Sant&#39;Agata Feltria la frontera entre Roma&ntilde;a y Marcas, se coloca entre los valles de los r&iacute;os Savio y Marecchia. Y &quot;uno de los pueblos m&aacute;s caracter&iacute;sticos de Montefeltro y ofrece un agradable itinerarios culturales y naturales de gran inter&eacute;s.</div>\n<div>\n	Los or&iacute;genes de Sant&#39;Agata Feltria de la &eacute;poca pre-romana, cuando en estos lugares se asentaron tribus de Umbr&iacute;a. Al ser una naci&oacute;n de agricultores, pastores y cazadores, fue posible su estabilizaci&oacute;n en los bosques que cubr&iacute;an la apenninico masiva. E &#39;en el siglo VII antes de Cristo que hablamos de un Sapinia tribus, compuestos por los pueblos y Sarsinati Solonati. Estos pueblos forman municipios separados, incluyendo las ciudades de famosos Solonia y Sarsina.</div>\n<div>\n	En territorio Solonate fue incluido lo que hoy es el territorio del municipio de Sant&#39;Agata Feltria. En las invasiones de los godos, Solona fue destruido por completo. Para el siglo XVII dC, tras un deslizamiento de tierra desde el Monte Ercole por encima de Sant&#39;Agata Feltria, se apart&oacute; una roca de arenisca, en el que en los albores del siglo VIII, se construy&oacute; una iglesia dedicada a Santa &Aacute;gueda. A los pies de la roca, que era construir poco a poco, una aglomeraci&oacute;n de casas, que en el principio era el nombre de piedra arenisca, a continuaci&oacute;n, a Sant&#39;Agata Feltria.Secondo una leyenda, la iglesia fue construida en memoria de Santa &Aacute;gueda, que junto con San Le&oacute;n y San Marino, fechada un d&iacute;a Valmarecchia, a buscar lugares solitarios donde se establecen. Senonch &#39;tanto de amor tranquilo, es para escapar de las tentaciones de la carne, en alg&uacute;n momento se separaron. As&iacute; S. Marino subi&oacute; al monte Titano, S. Leona subi&oacute; al monte de fieltro y Santa &Aacute;gueda en el monte Perticara. Sino tambi&eacute;n desde las cumbres de estas monta&ntilde;as Santos fueron atra&iacute;dos para intercambiar saludos y luego S. Agata tiene que vivir en las grietas de la roca llamada &quot;Roca de los lobos&quot;, e incluso &quot;Anellaria Piedra&quot;, que se llama el primer &quot;Roca de la Santa &Aacute;gueda &quot;y, a continuaci&oacute;n, por las muchas casas alrededor de la capilla,&quot; Pagus de Santa &Aacute;gueda &quot;. Viejos recuerdos dicen, sin embargo, que el pueblo de Sant&#39;Agata fue fundada por los godos, despu&eacute;s de destruir un castillo cercano. Sobre el final de &#39;800, para la investidura eclesi&aacute;stica, en todo el territorio Sant&#39;Agata se lorded por el recuento del paseo de Bertinoro, quien ocup&oacute; el feudo de Sant&#39;Agata Feltria durante casi dos siglos.</div>\n<div>\n	En 1177, muri&oacute; a los paseos Earl sin dejar hijos, el rector de Sant&#39;Agata Feltria que inclu&iacute;a numerosos castillos y varios lugares, fue dada por el emperador Barbarroja a Antonio Conte Feltrio Montecopiolo. Pero esta venta fue rechazada por la Santa Sede. En 1296 &eacute;l era el Se&ntilde;or de Sant&#39;Agata Feltria Guido Tiberti Petrella, &eacute;stos pasan a Faggiolani, a continuaci&oacute;n, en 1334 a Tarlati d&#39;Arezzo, que en 1335 fueron expulsados ​​por Uguccione Faggiola (Dante), que fue eliminado por el cardenal Egidio Albornoz. En 1430 Sant&#39;Agata Feltria fue dado en la Vicar&iacute;a de Malatesta, que lo mantuvo hasta 1463, cuando Federico de Montefeltro para recuperar la Santa Sede de Rocca di Sant&#39;Agata Feltria y los castillos de Alto Montefeltro. As&iacute; Frederick fue nombrado Duque y gonfaloniere de la Santa Sede, levantando su bandera y su escudo de armas en teh fortalezas y castillos de pared en su dominio.</div>\n<div>\n	De esta familia se le dio en feudo a Fregoso de G&eacute;nova que gobern&oacute; sin interrupci&oacute;n hasta 1660. En el gobierno se sucedieron: I &deg; Ottaviano Fregoso, Federico, Aurelio I, II Octavian, Horacio y Aurelio II. La disputa lleg&oacute; a la Santa Sede, que qued&oacute; bajo la jurisdicci&oacute;n de la legaci&oacute;n de Urbino. &eacute;poca napole&oacute;nica fue la capital del departamento del Rubic&oacute;n. En el Risorgimento, despu&eacute;s de la liberaci&oacute;n de la mayor parte de las Marcas y Roma&ntilde;a, justo en Sant&#39;Agata Feltria se separaron los cazadores de Montefeltro, depositar las armas en el &quot;Teatro Angelo Mariani&quot;.</div>\n', '<div>\n	Территория Сант&#39;Агата Feltria граница между Marche и Романье, находится между долинами рек Савио и Мареккья. И &quot;один из самых характерных городов Монтефельтро и предлагает приятные культурные и природные маршруты, представляющие большой интерес.</div>\n<div>\n	Происхождение даты Сант&#39;Агата Feltria от доримской период, когда в этих местах поселились племена Умбрии. Будучи нацией фермеров, пастухов и охотников, можно было их стабилизации в лесах, которые покрывали массивной apenninico. Е &#39;в седьмом веке до нашей эры, что мы говорим о Sapinia племен, состоящих из народов Sarsinati и Solonati. Эти народы формируются отдельные муниципалитеты, в том числе городов знаменитого Солонией и Sarsina.</div>\n<div>\n	На территории Solonate это было в том числе то, что сейчас на территории муниципалитета Сант&#39;Агата Feltria. В нашествий готами, Солона был полностью разрушен. К Р.Х. семнадцатого века, после оползень с горы Эрколе над Сант&#39;Агата Feltria, он отстранился песчаника камень, на котором на заре восьмого века, был построен храм в честь Святой Агаты. У подножия скалы, он должен был строить постепенно, скоплением домов, которые в начале было имя камень песчаник, затем Сант&#39;Агата Feltria.Secondo легенда, церковь была построена в память о Святой Агаты, который наряду с Санкт-Лео и Сан-Марино, в один прекрасный день от долина Мареккья, искать места, где одиночные остепениться. Senonch &#39;оба тихой любви, чтобы избежать искушения плоти, на какое-то время они расстались. Таким образом, С. Марино поднялся на гору Титано, С. Леоне поднялись на гору Войлок и Сент-Агата на горе Perticara. Но и от пиков этих Святых гор были привлечены обменяться приветствиями, а затем С. Агата должен жить в расщелинах скалы под названием &quot;Рок-волка&quot; и даже &quot;Камень Anellaria&quot;, который она назвала первую &quot;Скалу Санкт-Агата &quot;, а затем в течение многих домов вокруг часовни,&quot; Pagus Санкт-Агата &quot;. Старые воспоминания говорят, однако, что село Сант&#39;Агата была основана готами, уничтожив замок неподалеку. Примерно в конце &#39;800, для церковной инвеституры, вокруг территории Сант&#39;Агата она была издевались на перехватывающих Графы Bertinoro, занимавший ленное Сант&#39;Агата Feltria в течение почти двух столетий.</div>\n<div>\n	В 1177 году, умер на аттракционах Эрл, не выходя из детей, ректор Сант&#39;Агата Feltria, который включал много замков и различные места, было дано императором Барбаросса Антонио Конте Feltrio Montecopiolo. Но эта продажа была против Святейшего Престола. В 1296 году он был Лорд Сант&#39;Агата Feltria Guido Tiberti Петрелла, они передаются Faggiolani, а затем в 1334 году к Tarlati д&#39;Ареццо, который в 1335 году были вызваны Uguccione Faggiola (Данте), который он был удален кардинал Эгидия Альборнос. В 1430 году Сант&#39;Агата Feltria был дан в викариатства к Малатеста, который держал ее до 1463 года, когда Федерико да Монтефельтро, чтобы восстановить Святейшего Престола Рокка ди Сант&#39;Агата Feltria и замки Верхней Монтефельтро. Таким образом, Фредерик был назначен герцог и гонфалоньер Святого Престола, поднимая его знамя и его герб в Teh стен крепости и замки в своей области.</div>\n<div>\n	Из этой семьи был дан в феодальное к Фрегозо Генуи, которые правили без перерыва до 1660 В правительстве следовали один за другим: I &deg; Ottaviano Фрегозо, Федерико, Аурелио I, II Октавиана, Горация и Аурелио II. Вражда пришел к Святому Престолу, который попал под юрисдикцию полпредства Урбино. Наполеоновские возраст был столицей отдела Рубикон. В Рисорджименто, после освобождения большей части Marche и Романье, как раз в Сант&#39;Агата Feltria они распущены охотников Монтефельтро, сдаче на хранение оружия в &quot;Театре Анджело Мариани&quot;.</div>\n', '<div>\n	Het grondgebied van Sant&#39;Agata Feltria de grens tussen Marche en Romagna, is geplaatst tussen de valleien van de rivieren Savio en Marecchia. En &#39;een van de meest karakteristieke steden van Montefeltro en biedt een aangename culturele en natuurlijke routes van groot belang.</div>\n<div>\n	De oorsprong van Sant&#39;Agata Feltria dateren uit de pre-Romeinse periode, toen in deze plaatsen vestigden Umbrische stammen. Omdat het een natie van de boeren, herders en jagers, was het mogelijk om hun stabilisatie in de bossen rond het enorme apenninico gedekt. E &#39;in de zevende eeuw voor Christus dat we spreken over een Sapinia stammen, dat bestaat uit de volkeren Sarsinati en Solonati. Deze volkeren vormden afzonderlijke gemeenten, waaronder de steden beroemde Solonia en Sarsina.</div>\n<div>\n	In Solonate grondgebied werd met inbegrip van wat is nu het grondgebied van de gemeente Sant&#39;Agata Feltria. In de invasies van de Goten, werd Solona volledig verwoest. Om de zeventiende eeuw na Christus, na een aardverschuiving van Mount Ercole boven Sant&#39;Agata Feltria, trok hij weg een zandstenen rots, waarop aan het begin van de achtste eeuw, werd een kerk gewijd aan St. Agatha gebouwd. Aan de voet van de rots, zou hij geleidelijk op te bouwen, een agglomeratie van huizen, die in het begin was de naam Stone Zandsteen, vervolgens naar Sant&#39;Agata Feltria.Secondo een legende, de kerk werd gebouwd ter nagedachtenis van St. Agatha, die samen met St. Leo en San Marino, gedateerd op een dag de Marecchia vallei, op eenzame plaatsen waar settelen zoeken. Senonch &#39;beide stille liefde, is om de verleidingen van het vlees te ontsnappen, op een gegeven moment dat ze uit elkaar gingen. Zo S. Marino beklom de berg Titano, S. Leone beklom Mount Vilt en St. Agatha op de berg Perticara. Maar ook uit de toppen van deze bergen heiligen werden aangetrokken om te groeten uit te wisselen en vervolgens S. Agata kreeg in de spleten van een rots genaamd &quot;Rock of the Wolf&quot; en zelfs &quot;Stone Anellaria&quot;, wat zij noemde de eerste &quot;Rock of om te leven St. Agatha &quot;, en vervolgens voor de vele huizen rond de kapel,&quot; Pagus van St. Agatha &quot;. Oude herinneringen zeggen echter dat het dorp Sant&#39;Agata werd opgericht door de Goten, na in de omgeving vernietigen van een kasteel. Over het einde van de &#39;800, voor kerkelijke investituur, rond het grondgebied Sant&#39;Agata werd bedroog door Ride graven van Bertinoro, die het leengoed van Sant&#39;Agata Feltria aangehouden voor bijna twee eeuwen.</div>\n<div>\n	In 1177 stierf de graaf ritten zonder het verlaten van de kinderen, de rector van Sant&#39;Agata Feltria dat vele kastelen en verschillende plaatsen opgenomen, werd gegeven door de keizer Barbarossa aan Antonio Conte Feltrio Montecopiolo. Maar deze verkoop werd tegengewerkt door de Heilige Stoel. In 1296 was hij heer van Sant&#39;Agata Feltria Guido Tiberti Petrella, die doorgegeven aan Faggiolani, daarna in 1334 naar Tarlati d&#39;Arezzo, die in 1335 werden gedreven door Uguccione Faggiola (door Dante) die zij werd verwijderd door kardinaal Egidio Albornoz. In 1430 werd Sant&#39;Agata Feltria gegeven in vicariaat aan de Malatesta, die het hield tot 1463, toen Federico da Montefeltro te herwinnen de Heilige Stoel Rocca di Sant&#39;Agata Feltria en de kastelen van de Boven-Montefeltro. Zo werd benoemd Frederick Hertog en Gonfaloniere van de Heilige Stoel, door het verhogen van zijn banner en zijn wapen in teh muur Burchten en kastelen in haar domein.</div>\n<div>\n	Uit deze familie werd gegeven in leen aan Fregoso van Genua, die zonder onderbreking, tot 1660. In het kabinet regeerde volgden elkaar: I &deg; Ottaviano Fregoso, Federico, Aurelio I, Octavian II, Horace en Aurelio II. De vete kwam bij de Heilige Stoel, die onder de jurisdictie van het gezantschap van Urbino kwam. Napoleontische tijdperk was de hoofdstad van het departement van de Rubicon. In het Risorgimento, na het vrijgeven van de meeste van de Marche en Romagna, alleen in Sant&#39;Agata Feltria ontbond zij de Jagers van Montefeltro, het afzetten van de wapens in de &quot;Teatro Angelo Mariani&quot;.</div>\n', 'media/localita/img_Sant Agata Feltria.jpg', 1, 43.864011, 12.208481, 99, '6480');
