<div>
	Eerste verwijzingen en mogelijke oorsprongen</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	In een bul van paus Adrianus I tot 777, vermeldt een klooster van St. Martin van Fano, dat &quot;het vierde deel van de aarde Montemaggiore&quot; houdt. Dit is de eerste historische nieuws dat het grondgebied van Montemaggiore dekt. Sommige auteurs (zie &quot;Castellano, 1837&quot; &quot;Amadio, 1957 &#39;) om de afleiding van de ondersteuning van&quot; Monte Maor &quot;of&quot; Mauro &quot;of&quot; Maurum &quot;name gelet op de oorsprong van de naam een ​​verwijzing naar de Carthaagse generaal Hasdrubal, wie zou hij werd verslagen in de Slag van Metauro 207 BC Deze veronderstellingen zijn echter moeten worden genomen met de nodige voorzichtigheid, omdat het resultaat van reconstructies die gericht zijn op mythologisering het grondgebied van de hertog Francesco Maria II lijkt. De historische reconstructie van de Metauro gebieden nog minder rendabel door de vernietiging van alle archieven in het gebied ten tijde van de komst van Lorenzo de &#39;Medici.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	de vesting</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	In de pauselijke bellen van Hadrianus IV van 5 mei 1156 en Alexander III van 18 april 1178, over Montemaggiore, de term &quot;Castrum&quot;, dat wil zeggen &quot;castle.&quot; Rond het jaar duizend, in feite, verspreid het fenomeen. Aan de oorsprong van dit proces zijn er vooral op de noodzaak om de lagere klassen verdedigen door de voortdurende invallen, en de noodzaak van de kant van de feodale heren aan de economische en politieke controle over de plattelandsbevolking uit te oefenen. De verwoeste kasteel van Montemaggiore in de dertiende eeuw. als gevolg van de belegeringen van de Ghibellijnen van Percivalle D&#39;Oria, predikant van de koning Manfredi, herhaalt de dertiende eeuw personages, terwijl de kathedraal is in plaats van de vijftiende eeuw.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Onder het vicariaat van Mondavio</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	De geschiedenis van Montemaggiore is onlosmakelijk verbonden met het vicariaat van Mondavio eeuwenlang XIV, XV, XVI. De pastorie werd geboren als gevolg van de wil van de Kerk en tot kastelen emanciperen van de stad Fano en de belastingen.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	ik Malatesta</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Na verschillende pogingen van de Malatesta om het Vicariaat van Mondavio, in 1376 Galeotto I Malatesta veroveren, na een reeks van plunderingen kon het niet. Bij de dood van Galeotto, werd Pandolfo III Malatesta bevestigd door paus Bonifatius IX van Mondavio sir. Onder de familie Malatesta werden zij geherhuisvest gebieden en forten. Onder Jailbird plaatsgevonden resets gebieden voor de kardinaal zal Albornoz die de overgave in Fano van Montemaggiore en rond het platteland, maar niet het herstel van het Vicariaat van Mondavio, die zal plaatsvinden alleen in 1380. Bij de dood van Pandolfo en zijn broer Charles inbegrepen, pastorie terug in de handen van de Heilige Stoel. Gedurende deze tijd het verhaal van de Malatesta zijn verweven met die van Federico da Montefeltro en Sforza.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	De Della Rovere</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	In 1474, Giovanni Della Rovere, neef van paus Sixtus IV, werd beleend Heer van Senigallia en plaatsvervanger van Mondavio. De geschiedenis van de Della Rovere, samen met die van de Montefeltro (John trouwde met Joan, dochter van Federico da Montefeltro). Onder de 24 kastelen zijn ingediend bleek ook Montemaggiore, zodat een afzonderlijke gemeenschappelijke periode onder hertogen van Urbino, Urbino totdat deze onder de controle van de Pauselijke Staten kwam. Toen hij de door Francesco Maria II della Rovere, namelijk Federico Ubaldo, paus Urbanus VIII gekozen erfgenaam, met bedreiging van het leger stierf, overtuigde hij Franciscus aan de Kerkelijke Staat hertogdom verkoop. De laatste hertog van Urbino stierf op Casteldurante (vandaag Urbania) in 1631.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Onder de Kerkelijke Staat</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	De Della Rovere paus had de vruchtbare en welvarende hertogdom vertrokken. In deze periode werden ze gebouwd ten minste zes religieuze broederschappen, waarvan er drie in het kader van Madonna werden gemaakt. De broederschappen waren de typische vorm van aggregatie dat het Concilie van Trente had herkend, met het doel om het verlies van de gelovigen te voorkomen. Ook tijdens deze periode opgenomen substanti&euml;le investeringen door de abten van Fonte Avellana. In 1640 werd de bouw van de kerk van Santa Maria del Soccorso (huidige locatie van de Civic &quot;Winston Churchill Museum&quot;). Met de aanpak van de Verlichting, de manuscripten onthullen de conflicten met religieuze obscurantisme. Sommige documenten laten zien hoe de &quot;Montemaggiore&quot; gemeenschap is verontwaardigd in het gezicht van niet-betaling van de &quot;priesters, hun familieleden en meer dan een landeigenaar.&quot; De enige seculiere goede doel was de Overvloed, met functies voor het opslaan en distribueren van de tarwe in droogte periodes. In het midden van de achttiende eeuw bereikte Montemaggiore de duizend inwoners, met een duidelijke toename van de plattelandsbevolking. Het was op deze belangrijke uitbreiding die de noodzaak van een nieuwe catastazione door Pius VI, die eindigde op 20 september gevolgd, 1782. Dankzij dit register is nu mogelijk om te zien hoe de relatie tussen seculiere en religieuze bezittingen landen bedroeg 60 tot 40, en hoe kerkelijke bezittingen waren vrijgesteld van belastingen, het verstrekken van bevoorrechte posities aan degenen die de grondwet had gesteund. Typisch voor deze periode zijn de documenten waarin hij onthult de wil van de Kerk om wetten inzake ethiek en moraal van de inwoners van Montemaggiore dicteren. Documenten getuigen, bijvoorbeeld de arrestatie van een godslasteraar voor het besluit en de maatregelen Bishop&#39;s voor mensen die gevangen zijn in een te intieme gesprekken met zijn vriendin. In een dossier van 1764-1795 van Montemaggiore al Metauro Gianbattista Travaglini priester toont interessante micro-gebeurtenissen van de tijd.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Napoleon en het Koninkrijk Itali&euml;</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	De 30 april 1808 met Napoleon Koning van Itali&euml; Montemaggiore werd een deel nieuw gevormde Koninkrijk van Itali&euml; en haar grenzen werden hertekend (maar niet permanent, omdat in 1814 de stad werd onderdrukt). 1813 dateert uit het kadaster van de stad Montemaggiore, verkrijgbaar bij de Bibliotheek Passionei van Fossombrone, van waaruit u de namen van de bezittende families kunnen leren. Onder Napoleon ook Montemaggiore werd begiftigd met een Nationale Garde, en in 1814 waren er 204 aangeworven tussen 14 en 50 jaar. In Montemaggiore campagnes, geteisterd door armoede en analfabetisme, sanfedista invloed, vakkundig uitgebuit door de kerk, de vader van volksopstanden die in 15 mei 1814 kwam met de buit en platbranden alle kaarten waren in het stadhuis. Met de nederlaag van Joachim Murat eindigde de Napoleontische tijd en om de hoek verscheen de macht van de kerk.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	De crisis van de Pauselijke Staten</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Met de priesters, die rechtvaardigheid toegediend, en regeerde alle instellingen, was er een scherpe daling van de staat. Velen waren ellendig en veel administratieve ineffici&euml;ntie van kerkelijke macht. Het was in de jaren 30/31, die begon aan de verschillende lokale overheden in het kader van de Carbonari opstanden te blazen, en 15 februari, 1831 in Montemaggiore werd uiteindelijk hees de Italiaanse vlag. een &quot;voorlopige regering werd opgericht, zodat de Verenigde Provinci&euml;n&quot;, waarvan de voorzitter werd gevonden in Mason Pesaro Terenzio Mamiani. De opmars van de lay wind liber-Democraat kon toch niet om de macht van de kerk te schudden. In 1850, in feite werden de Marken verdeeld in zes provincies en de erfenis van Pesaro werd eenvoudige pauselijk afgevaardigde; in deze periode de esordivano bestuursbesluiten met de formule, op gespannen voet met de recente seculier en anti-klerikale revolutie, &quot;In de naam van God, Amen.&quot;</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	De cholera-epidemie in Montemaggiore</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	In 1855 verscheen hij ook in Montemaggiore de epidemie van de pest die tien jaar lang beweren het slachtoffer in het grootste deel van Europa. In juni heeft de ziekte sloeg marginaal het dorpje Montemaggiore, maar al op 17 september waren er 239 pati&euml;nten, waarvan 70 doden, 154 geheeld en 18 nog worden behandeld. In oktober stopte hij de epidemie en in Montemaggiore de nieuwe parochiekerk werd gewijd aan Onze Lieve Vrouw van Genade. Toch is de mensen montemaggiorese was disaffezionando aan de wereldlijke macht van de kerk, het openen van de weg naar de unitaire staat.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Het Koninkrijk Itali&euml;</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Na 1860 werd de regio Marche verdeeld in vier provincies. Montemaggiore werd een deel, evenals de provincie Pesaro en Urbino. Na drie jaar, in 1863, de stad nam de offici&euml;le naam van Montemaggiore al Metauro. Met het Koninkrijk Itali&euml; begon de seculiere en democratische krachten om possidenze van de geestelijkheid eroderen: de kloosters werden scholen of gemeentelijke gebouwen en de meeste van de kerkelijke eigendommen werden geveild publiek. Dateert uit 1861, de eerste telling van de unitaire staat, die 1199 aanwezig en 62 afwezig, 248 families genummerd, 655 vrijgezellen onder wie kinderen, 662 getrouwd en 82 weduwnaars. In het kasteel leefden zij 136 mensen, 94 in het dorp en 969 op het platteland. De oudere vrouw was 96 jaar. In 1869 werd een Koninklijk Besluit de onderdrukking van de gemeente Montemaggiore en San Giorgio di Pesaro, combineerde ze met die van Piagge. De afkeer van de stad Piagge en aanspraak op superieur zijn aan het, bracht Montemaggiore om een ​​petitie direct naar Vittorio Emanuele II te sturen, alleen het beheren van het decreet in hetzelfde jaar in te trekken.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Carisio Ciavarini burgemeester van Montemaggiore</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	In de jaren 80 werd hij de nieuwe junta die had als burgemeester van een grote persoonlijkheid samen. Het was de archeoloog en docent Carisio Ciavarini, oprichter van onder andere het Nationaal Archeologisch Museum van de Marche en gerenommeerde historicus van de periode. De Ciavarini is politiek gekoppeld aan de liberale linkerzijde, seculiere en antiklerikale onherleidbaar die net de macht had overgenomen in Itali&euml;. Zijn junta, ondanks de sterke betrokkenheid en visionair perspectief, kon het niet uitvoeren van de geplande vernieuwingen. Om de rapporten te lezen, lijkt het duidelijk dat de omstandigheden met betrekking tot het recht en de geestelijkheid niet vriendelijk zou zien aan de nieuwe burgemeester van de seculiere politiek. Er waren onherstelbaar divisies en onverwachte berusting zodanig dat op 19 februari 1882 de junta ontbonden. Nieuwe verkiezingen werden gezien weer de kop opsteken de hoogdravende namen van eerdere personages eenmaking van Itali&euml;. Hij kwam terug goed op een monarchale beleid van de liberale inspiratie maar duidelijk klerikale schimmel.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Montemaggiore de eeuw</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Aan het eind van de jaren &#39;80 van de negentiende eeuw, Montemaggiore maakte enkele nieuwe ervaring. Laatste maand van het jaar 1887, in feite, werd ingehuldigd de Calcinelli brug, die werd gebruikt om de linkeroever van de Metauro, waarbij lag de oude Via Flaminia te verbinden, met de juiste bank, waar hij lag op de heuvel van Montemaggiore . Agnati (1999) in zijn boek aan de Romeinse geschiedenis van de provincie Pesaro en Urbino, citeert de Montecchini (1879), die stelt dat zodra het mogelijk was om de metauro het betalen van een veerman met een munt genaamd &quot;calcinello&quot; oversteken. Van deze munteenheid zou de naam van het gehucht Saltara, genaamd Calcinelli, de oude Romeinse Voor Octavo ontlenen. Aan het begin van de twintigste eeuw werd gebouwd een aquaduct dat was om oude bronnen van de Napoleontische tijd te vervangen. In 1908 werd het ontworpen een renovatie van de kasteelmuren, werd een jaar voordat de telegraaf ge&iuml;ntroduceerd, en de stad niet meer woonde in het kasteel, maar in het dorp beneden.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	De eeuw van het kwaad: oorlogen en fascisme</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Montemaggiore had ook zijn dode en zijn fascisten in de zogenaamde eeuw van het kwaad. Veel van de gebeurtenissen van de periode nog in het geheugen van de oudsten van het land, zoals de locatie van schuilplaatsen (tussen Villanova en Fiordipiano) of gaten in de tufsteen gegraven door soldaten blijven, explosies van bommen en vele andere gebeurtenissen die hebben de fascistische periode in campagnes gekenmerkt heel Itali&euml;. De opkomst van het fascisme, maar zwijgen deze bloedige gebeurtenissen van het regime, dankzij de grote werken als het theater van Montemaggiore (Huis van de werkende mannen club en tabel) en de ingebruikname van de spoorlijn met een station Calcinelli; niet te vergeten, toen de pastoor Don processies Minardi, enthousiasme kosten in de richting van het regime riten, vooral na de ondertekening van de Lateranen pacten. Een van de symbolische gebaren van de fascistische periode was de inhuldiging in 1934 van de Montemaggiore dennenbos, die nog steeds een groot deel van de muren van het kasteel speelt en is nu gewijd aan de dichter Mario Luzi. Wanneer het einde van de eerste helft van het Forties Itali&euml; zijn terug op het fascisme en de Duitsers draaide, steeds co-oorlogvoerende met de Anglo-Amerikanen, veel Duitsers nog steeds bezet het grondgebied van het land. Een Montemaggiore een Duitse jager viel onder Brits vuur doden brengen ook de piloot. De Duitsers van plan waren de Gotenstellung of de Gotische Line, dat is een defensieve lijn om de opmars van de geallieerden onder bevel van Harold Alexander vertragen. Op de ochtend van 25 augustus, Winston Churchill en generaal Alexander aangekomen in Montemaggiore naar de Gotische Lijn en de Operatie Olive ontwerp te observeren. Dit was een gedenkwaardig moment voor montemaggioresi burgers, die tot een paar minuten voordat nog in brand stonden. Montemaggiore werd dus bevrijd van de Duitsers, hoewel het land grote schade had geleden.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	De oorlog tegen</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	De politieke keuzes van Montemaggiore onmiddellijk na de oorlog zag op de DC en de Republiek het hoofd. De gekruiste schild was in feite een goede schuilplaats voor de eigenaars in verband met het katholieke co&ouml;peratieve krediet, zelfs indien vervolgens een meerderheid van de linkse burgemeesters gedetecteerd. Latere sociale fenomenen aan de oorlog, waren de stopzetting van de massale campagnes en, uit de jaren &#39;70 verder, de verdikking van de enorme stedelijke dorp Villanova, is nu het centrum van de zakelijke activiteiten, commerci&euml;le en sociale rechten van de burgers van Montemaggiore geworden.</div>
