INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(37, 'Saltara', 1, '<p>\n	<b>STORIA</b></p>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	<br />\n	Durante l&#39;epoca romana la vallata era attraversata dalla strada consolare Flaminia, la quale coincide quasi perfettamente con l&#39;attuale tracciato della strada statale; nei pressi della localit&agrave; Posta Vecchia (attigua alla frazione di Calcinelli), era probabilmente situata la mutatio ad Octavo, una stazione di cambio cavalli per i convogli postali e le staffette, come confermato dall&#39;itinerario Hierosolymitanum e dal rinvenimento di murature d&#39;epoca romana nel 1937 (ad oggi non pi&ugrave; visibili).<br />\n	Le origini vere e proprie di Saltara vengono invece fatte risalire al periodo medioevale: il primo documento che attesta la presenza del nome &quot;Saltara&quot; &egrave; infatti una bolla papale di Giovanni VIII (872-882), dove viene citata Mansum Saltariae, appartenente alla Badia di San Paterniano di Fano.<br />\n	Il paese vero e proprio sarebbe poi sorto, probabilmente, a partire dall&#39;inizio del XII secolo.<br />\n	Numerosi documenti confermano che gi&agrave; nel 1139 il Monastero di Fonte Avellana possedeva la chiesa di San Martino di Saltara (ecclesiam Sancti Martini de Exaltaria), mentre al 1176 risale un atto che definisce Saltara come castello (castrum). A partire dal 1283 Saltara divenne soggetta al comune di Fano, il quale nomin&ograve; un capitano a capo del castello, considerato importante avamposto difensivo della valle del Metauro. Da allora Saltara rimase legata alla citt&agrave; di Fano e ne segu&igrave; di conseguenza le sorti storiche, soggetta prima al dominio dei Malatesta e poi a quello dello Stato della Chiesa, direttamente dipendente da Roma nell&#39;ambito della cosiddetta libertas ecclesiastica. Divenne infine Comune nel 1861, con l&#39;Unit&agrave; d&#39;Italia.</p>\n<p>\n	<br />\n	MONUMENTI<br />\n	<br />\n	Il castello<br />\n	Di Saltara sono ancora ben conservate le mura del castello con l&#39;imponente scalinata d&#39;accesso al centro storico dove si trovano gli antichi mercati coperti, una via coperta a portico adibita per ospitare il mercato dal 1489, per concessione dei signori Malatesta. Tra gli edifici del castello si possono notare il Palazzo comunale e la Torre civica che reca sulla facciata frammenti dello stemma Malatestiano con il dragone alato, emblema di Saltara.</p>\n<p>\n	<br />\n	Delle 40 chiese che un tempo esistevano in questo paese, le pi&ugrave; interessanti oggi sono:<br />\n	&bull;&nbsp;&nbsp; &nbsp;Ex Chiesa della Fonte, secondo una lapide che ricorda l&#39;anno del restauro, 1595, fu dedicata alla &quot;Divina Maria delle Grazie sulla Fonte&quot;, &egrave; anche conosciuta come chiesa del Santissimo Sacramento perch&eacute; antica sede dell&#39;omonima confraternita. All&#39;interno si trovano importanti affreschi del Giovanni Antonio di Bellinzoni da Pesaro raffiguranti la Madonna della Misericordia e la Madonna in trono, risalenti al 1470 ed una tela di scuola Baroccesca del XVII secolo, rappresentante l&#39;Ultima Cena.<br />\n	&bull;&nbsp;&nbsp; &nbsp;Santuario della Madonna della Villa con un imponente gradinata e parapetto, realizzata nel 1790 per ospitare una preziosa tavola del Sebastiano Ceccarini, la Madonna del Rosario del 1760. L&#39;interno della chiesa a pianta ottagonale custodisce ancora un pregevole organo d&#39;epoca.<br />\n	&bull;&nbsp;&nbsp; &nbsp;Chiesa parrocchiale di San Pier Celestino conserva una tela della scuola del Barocci raffigurante San Sebastiano, patrono di Saltara.<br />\n	&bull;&nbsp;&nbsp; &nbsp;Convento di San Francesco in Rovereto, fu uno dei primi conventi francescani delle Marche, edificato nel 1215, oggi &egrave; utilizzato per ritiri spirituali e incontri culturali. La chiesa riedificata nel 1434 in stile tardogotico &egrave; ricoperta da preziosi affreschi: una Crocifissione della met&agrave; del XIV secolo attribuita ad Allegretto Nunzi, un altre Crocifissione datata al 1436 opera del Giovanni Antonio Bellinzoni.</p>\n', '<div>\n	HISTORY</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In Roman times the valley was crossed by the Flaminia consular road, which coincides almost perfectly with the current route of the highway; near the resort Posta Vecchia (adjacent to the hamlet of Calcinelli), it was probably located at the mutatio Octavo, a horse-changing station for postal convoys and couriers, as confirmed by the itinerary Hierosolymitanum and by the discovery of the Roman era masonry in 1937 (to date no longer visible).</div>\n<div>\n	The true origins and its Saltara are rather traced back to medieval times: the first document attesting the presence of the name &quot;Saltara&quot; is in fact a papal bull of John VIII (872-882), which is cited Mansum Saltariae, belonging to the Abbey San Paterniano of Fano.</div>\n<div>\n	The real village would then arose, probably from the beginning of the twelfth century.</div>\n<div>\n	Numerous documents confirm that already in 1139 the monastery of Fonte Avellana owned the church of San Martino di Saltara (ecclesiam Sancti Martini de Exaltaria) and dates back to 1176 an act that defines Saltara as a castle (castrum). Since 1283 Saltara became subject to the municipality of Fano, who appointed a captain in charge of the castle, considered important defensive outpost of the Metauro Valley. Since then Saltara remained tied to the city of Fano and followed accordingly the historical fate, subject first to the Malatesta family and then to the State of the Church, directly dependent on Rome as part of the so-called libertas ecclesiastical. It eventually became the City in 1861, with the unification of Italy.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MONUMENTS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The castle</div>\n<div>\n	Saltara are still well preserved walls of the castle with its imposing flight of steps to the historical center where the ancient covered market, a street covered porch used to house the market since 1489, by permission of the Malatesta lords. Among the buildings of the castle you can see the Town Hall and the Civic Tower bearing fragments on the facade of the Malatesta coat of arms with the winged dragon, emblem of Saltara.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Of the 40 churches that once existed in this country, the most interesting today are:</div>\n<div>\n	&bull; Former Church of the Source, according to a plaque commemorating the year of the restoration, 1595, was dedicated to the &quot;Divine Maria delle Grazie on the Source&quot;, it is also known as the Church of the Blessed Sacrament because ancient seat of the fraternity. Inside, there are important frescoes by Giovanni Antonio from Pesaro Bellinzoni depicting the Madonna della Misericordia and the Madonna Enthroned, dating from 1470 and a painting of the baroque school of the seventeenth century, representing the Last Supper.</div>\n<div>\n	&bull; Sanctuary of the Madonna of the Villa with an imposing staircase and railing, built in 1790 to house a precious painting of Sebastiano Ceccarini, Our Lady of the Rosary of 1760. The interior of the octagonal church still hosts a valuable antique organ.</div>\n<div>\n	&bull; Parish church of St. Peter Celestino contains a painting of the Barocci school depicting St. Sebastian, patron saint of Saltara.</div>\n<div>\n	&bull; Convent of San Francesco in Rovereto, was one of the first Franciscan monasteries in the Marche, built in 1215, it is now used for spiritual retreats and cultural meetings. The church was rebuilt in 1434 in late Gothic style is covered with precious frescoes, a Crucifixion of the mid-fourteenth century, attributed to Allegretto nuncios, a Crucifixion dated to 1436 other works of Giovanni Antonio Bellinzoni.</div>\n', '<div>\n	HISTOIRE</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	A l&#39;&eacute;poque romaine la vall&eacute;e a &eacute;t&eacute; travers&eacute; par la route consulaire Flaminia, qui co&iuml;ncide presque parfaitement avec le trac&eacute; actuel de la route; pr&egrave;s de la station Posta Vecchia (&agrave; c&ocirc;t&eacute; du hameau de Calcinelli), il a probablement &eacute;t&eacute; situ&eacute; au mutatio Octavo, une station de cheval changeant pour les convois et les courriers postaux, tel que confirm&eacute; par l&#39;itin&eacute;raire Hierosolymitanum et par la d&eacute;couverte de la ma&ccedil;onnerie de l&#39;&eacute;poque romaine en 1937 (&agrave; ce jour plus visible).</div>\n<div>\n	Les vraies origines et son Saltara sont plut&ocirc;t remontent &agrave; l&#39;&eacute;poque m&eacute;di&eacute;vale: le premier document attestant la pr&eacute;sence du nom de &laquo;Saltara&raquo; est en fait une bulle papale de Jean VIII (872-882), qui est cit&eacute; Mensoum Saltariae, appartenant &agrave; l&#39;abbaye San Paterniano de Fano.</div>\n<div>\n	Le vrai village serait alors pris naissance, probablement &agrave; partir du d&eacute;but du XIIe si&egrave;cle.</div>\n<div>\n	De nombreux documents confirment que d&eacute;j&agrave; en 1139 le monast&egrave;re de Fonte Avellana appartient l&#39;&eacute;glise de San Martino di Saltara (ecclesiam Sancti Martini de Exaltaria) et remonte &agrave; 1176 une loi qui d&eacute;finit Saltara comme un ch&acirc;teau (castrum). Depuis 1283 Saltara est assujettie &agrave; la commune de Fano, qui a nomm&eacute; un capitaine en charge du ch&acirc;teau, consid&eacute;r&eacute; comme avant-poste d&eacute;fensif important de la vall&eacute;e du Metauro. Depuis Saltara est rest&eacute; attach&eacute; &agrave; la ville de Fano et suivit donc le destin historique, sous r&eacute;serve d&#39;abord &agrave; la famille Malatesta, puis &agrave; l&#39;Etat de l&#39;Eglise, d&eacute;pendent directement de Rome dans le cadre de la soi-disant libertas eccl&eacute;siastiques. Il a fini par devenir la ville en 1861, avec l&#39;unification de l&#39;Italie.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MONUMENTS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	le ch&acirc;teau</div>\n<div>\n	Saltara sont encore bien murs du ch&acirc;teau pr&eacute;serv&eacute; avec son imposant escalier du centre historique o&ugrave; l&#39;ancien march&eacute; couvert, un porche de la rue couverte utilis&eacute;e pour abriter le march&eacute; depuis 1489, avec la permission des Malatesta. Parmi les b&acirc;timents du ch&acirc;teau vous pouvez voir la mairie et la Tour civique portant des fragments sur la fa&ccedil;ade de la couche Malatesta des bras avec le dragon ail&eacute;, embl&egrave;me de Saltara.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Sur les 40 &eacute;glises qui existaient autrefois dans ce pays, le plus int&eacute;ressant aujourd&#39;hui sont:</div>\n<div>\n	&bull; Ancienne &eacute;glise de la Source, selon une plaque comm&eacute;morant l&#39;ann&eacute;e de la restauration, 1595, a &eacute;t&eacute; consacr&eacute;e &agrave; la &quot;Divine Maria delle Grazie sur la Source&quot;, il est &eacute;galement connu comme l&#39;&eacute;glise du Saint-Sacrement, car ancien si&egrave;ge de la fraternit&eacute;. A l&#39;int&eacute;rieur, il y a des fresques importantes de Giovanni Antonio de Pesaro Bellinzoni repr&eacute;sentant la Madonna della Misericordia et la Vierge tr&ocirc;nant, datant de 1470 et une peinture de l&#39;&eacute;cole baroque du XVIIe si&egrave;cle, repr&eacute;sentant la derni&egrave;re C&egrave;ne.</div>\n<div>\n	&bull; Sanctuaire de la Vierge de la Villa avec un imposant escalier et garde-corps, construit en 1790 pour abriter un pr&eacute;cieux tableau de Sebastiano Ceccarini, Notre-Dame du Rosaire de 1760. L&#39;int&eacute;rieur de l&#39;&eacute;glise octogonale accueille toujours un organe antique pr&eacute;cieux.</div>\n<div>\n	&bull; &Eacute;glise paroissiale de Saint-Pierre Celestino contient un tableau de l&#39;&eacute;cole Barocci repr&eacute;sentant saint S&eacute;bastien, saint patron de Saltara.</div>\n<div>\n	&bull; Couvent de San Francesco &agrave; Rovereto, &eacute;tait l&#39;un des premiers monast&egrave;res franciscains dans les Marches, construit en 1215, il est maintenant utilis&eacute; pour des retraites spirituelles et des rencontres culturelles. L&#39;&eacute;glise a &eacute;t&eacute; reconstruite en 1434 dans le style gothique tardif est couverte de fresques, une Crucifixion du milieu du XIVe si&egrave;cle, attribu&eacute; &agrave; nonces Allegretto, une Crucifixion dat&eacute; de 1436 d&#39;autres oeuvres de Giovanni Antonio Bellinzoni.</div>\n', '<div>\n	GESCHICHTE</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In der R&ouml;merzeit wurde das Tal von der Flaminia konsularischen Stra&szlig;e &uuml;berquert hat, die nahezu perfekt mit der aktuellen Route der Autobahn &uuml;bereinstimmt; in der N&auml;he des Ortes Posta Vecchia (neben dem Weiler Calcinelli), lag es vermutlich am mutatio Octavo, eine Pferdewechselstation f&uuml;r Post Konvois und Kuriere befinden, wie sie in der Reiseroute Hierosolymitanum und durch die Entdeckung der r&ouml;mischen Epoche Mauerwerk best&auml;tigt 1937 (bis heute nicht mehr sichtbar).</div>\n<div>\n	Die wahren Urspr&uuml;nge und seine Saltara eher zur&uuml;ck auf das Mittelalter zur&uuml;ckverfolgt: das erste Dokument, das Vorhandensein des Namens &quot;Saltara&quot; bescheinigt, in der Tat ist eine p&auml;pstliche Bulle von John VIII (872-882), die Mansum Saltariae zitiert wird, geh&ouml;rt zur Abtei San Paterniano von Fano.</div>\n<div>\n	Das eigentliche Dorf w&uuml;rde dann erhob sich, vermutlich aus dem Anfang des zw&ouml;lften Jahrhunderts.</div>\n<div>\n	Zahlreiche Dokumente best&auml;tigen im Jahr 1139, dass bereits das Kloster von Fonte Avellana die Kirche von San Martino di Saltara Besitz (Ecclesiam Sancti Martini de Exaltaria) und bis 1176 stammt ein Akt, Saltara als Burg (castrum) definiert. Seit 1283 wurde Saltara zur Gemeinde Fano Gegenstand, der einen Hauptmann zust&auml;ndig f&uuml;r die Burg ernannt, wichtige defensive Vorposten des Metauro betrachtet. Seitdem blieb Saltara an die Stadt Fano gebunden und anschlie&szlig;end entsprechend dem historischen Schicksal, unterliegen zun&auml;chst der Familie Malatesta und dann an den Staat der Kirche, direkt abh&auml;ngig von Rom im Rahmen der sogenannten libertas kirchlichen. Es wurde schlie&szlig;lich die Stadt im Jahre 1861, mit der Einigung Italiens.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MONUMENTS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	das Schloss</div>\n<div>\n	Saltara sind immer noch gut Mauern des Schlosses mit seiner imposanten Treppe zum historischen Zentrum, wo die alte Markthalle erhalten, eine Stra&szlig;e &uuml;berdachte Veranda verwendet, um den Markt seit 1489 zu beherbergen, mit Erlaubnis der Malatesta. Unter den Geb&auml;uden des Schlosses k&ouml;nnen Sie das Rathaus und der Stadtturm sehen Fragmente an der Fassade des malatestianischen Wappen mit dem gefl&uuml;gelten Drachen, Emblem von Saltara tr&auml;gt.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Von den 40 Kirchen, die einst in diesem Land existiert, das interessanteste heute sind:</div>\n<div>\n	&bull; Der ehemalige Kirche der Quelle, nach einer Plakette f&uuml;r das Jahr der Restaurierung zur Erinnerung, 1595, auf die &quot;g&ouml;ttliche Maria delle Grazie auf der Quelle&quot; gewidmet war, sondern auch als die Kirche des Allerheiligsten Sakramentes, weil alte Sitz der Bruderschaft bekannt ist. Im Inneren gibt es wichtige Fresken von Giovanni Antonio von Pesaro Bellinzoni Darstellung der Madonna della Misericordia und die Madonna inthronisiert, von 1470 und ein Gem&auml;lde des Barock Schule des siebzehnten Jahrhunderts, das letzte Abendmahl darstellt.</div>\n<div>\n	&bull; Heiligtum der Madonna von der Villa mit einer imposanten Treppe und Gel&auml;nder, im Jahre 1790 baute ein wertvolles Gem&auml;lde von Sebastiano Ceccarini, Unsere Liebe Frau vom Rosenkranz von 1760. Das Innere der achteckige Kirche zu Haus beherbergt immer noch eine wertvolle antike Orgel.</div>\n<div>\n	&bull; Pfarrkirche St. Peter Celestino enth&auml;lt ein Bild der Baroccis Schule zeigt St. Sebastian, dem Schutzpatron von Saltara.</div>\n<div>\n	&bull; Kloster von San Francesco in Rovereto, war einer der ersten Franziskanerkl&ouml;ster in den Marken, in 1215 gebaut, es ist jetzt f&uuml;r Exerzitien und kulturelle Veranstaltungen genutzt. Die Kirche wurde im Jahre 1434 im sp&auml;tgotischen Stil umgebaut wird mit wertvollen Fresken bedeckt, eine Kreuzigung aus der Mitte des vierzehnten Jahrhunderts, zugeschrieben Allegretto Nuntien, eine Kreuzigung bis 1436 andere Werke von Giovanni Antonio Bellinzoni datiert.</div>\n', '<div>\n	HISTORIA</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En la &eacute;poca romana el valle fue atravesado por la v&iacute;a consular Flaminia, que coincide casi perfectamente con la ruta actual de la carretera; cerca de la estaci&oacute;n de Posta Vecchia (adyacente a la aldea de Calcinelli), probablemente fue localizado en el mutatio Octavo, una estaci&oacute;n de cambio de caballo para los convoyes postales y correos, seg&uacute;n ha confirmado el itinerario Hierosolymitanum y por el descubrimiento de la mamposter&iacute;a era romana en 1937 (hasta la fecha ya no es visible).</div>\n<div>\n	Los verdaderos or&iacute;genes y su Saltara son m&aacute;s bien remontan a la Edad Media: el primer documento que atestigua la presencia del nombre &quot;Saltara&quot; es, de hecho, una bula papal de Juan VIII (872-882), que se cita Mansum Saltariae, perteneciente a la Abad&iacute;a San Paterniano de Fano.</div>\n<div>\n	El verdadero pueblo entonces se levant&oacute;, probablemente desde el comienzo del siglo XII.</div>\n<div>\n	Numerosos documentos confirman que ya en 1139 el monasterio de Fonte Avellana propiedad de la iglesia de San Martino di Saltara (Ecclesiam Sancti Martini de Exaltaria) y se remonta a 1176 un acto que define Saltara como un castillo (castrum). Desde 1283 se convirti&oacute; en Saltara sujeta al municipio de Fano, quien nombr&oacute; a un capit&aacute;n a cargo del castillo, considerado importante puesto de avanzada defensiva del Valle del Metauro. Desde entonces Saltara permaneci&oacute; atado a la ciudad de Fano y se respetar&aacute; el destino hist&oacute;rico, objeto en primer lugar a la familia Malatesta y luego al Estado de la Iglesia, depende directamente de Roma como parte de los llamados libertas eclesi&aacute;sticas. Con el tiempo se convirti&oacute; en la ciudad en 1861, con la unificaci&oacute;n de Italia.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MONUMENTOS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	el castillo</div>\n<div>\n	Saltara est&aacute;n todav&iacute;a muy por paredes del castillo conservan con su imponente vuelo de los pasos del centro hist&oacute;rico, donde el mercado cubierto antiguo, un porche calle cubierta utilizada para albergar el mercado desde 1489, con el permiso de los se&ntilde;ores Malatesta. Entre los edificios del castillo se puede ver el Ayuntamiento y la Torre C&iacute;vica teniendo fragmentos de la fachada del escudo de armas de Malatesta con el drag&oacute;n alado, emblema de Saltara.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De las 40 iglesias que existieron una vez en este pa&iacute;s, el m&aacute;s interesante de hoy son:</div>\n<div>\n	&bull; El ex Iglesia de la Fuente, de acuerdo con una placa conmemorativa del a&ntilde;o de la restauraci&oacute;n de 1595, se dedic&oacute; a la &quot;Santa Mar&iacute;a de las Gracias en la Fuente&quot;, que tambi&eacute;n se conoce como la Iglesia del Sant&iacute;simo Sacramento, porque la antigua sede de la fraternidad. En el interior, hay importantes frescos de Giovanni Antonio de Pesaro Bellinzoni que representa la Virgen de la Misericordia y la Virgen en el trono, que datan de 1470 y una pintura de la escuela barroca del siglo XVII, en representaci&oacute;n de la &uacute;ltima cena.</div>\n<div>\n	&bull; Santuario de la Virgen de la Villa con una imponente escalera y barandilla, construido en 1790 para albergar una preciosa pintura de Sebastiano Ceccarini, Nuestra Se&ntilde;ora del Rosario de 1760. El interior de la iglesia octogonal todav&iacute;a alberga una valiosa antiguo &oacute;rgano.</div>\n<div>\n	&bull; Iglesia Parroquial de San Pedro Celestino contiene una pintura de la escuela Barocci que representa a San Sebasti&aacute;n, patr&oacute;n de Saltara.</div>\n<div>\n	&bull; Convento de San Francisco de Rovereto, fue uno de los primeros monasterios franciscanos de la Marche, construido en 1215, que ahora se utiliza para retiros espirituales y encuentros culturales. La iglesia fue reconstruida en 1434 en estilo g&oacute;tico tard&iacute;o que est&aacute; cubierto con frescos preciosos, una Crucifixi&oacute;n de mediados del siglo XIV, que se atribuye a los nuncios Allegretto, una Crucifixi&oacute;n datada en 1436 otras obras de Giovanni Antonio Bellinzoni.</div>\n', '<div>\n	ИСТОРИЯ</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	В римские времена долина была пересечена консульской дороге Flaminia, которая совпадает почти идеально с текущим маршрутом шоссе; недалеко от курорта Posta Vecchia (прилегающей к хуторе Calcinelli), он, вероятно, находится в mutatio Octavo, конской изменяющие станции для почтовых конвоев и курьеров, как это было подтверждено маршрут Hierosolymitanum и открытием римской эпохи каменной кладки в 1937 году (на сегодняшний день уже не видно).</div>\n<div>\n	Истинное происхождение и его Saltara довольно восходит к средневековью: первый документ, подтверждающий наличие имени &quot;Saltara&quot;, на самом деле папская булла Иоанна VIII (872-882), который цитируется Мансума Saltariae, принадлежащий аббатству Сан - Paterniano Фано.</div>\n<div>\n	Настоящая деревня бы тогда возникла, вероятно, с самого начала двенадцатого века.</div>\n<div>\n	Многочисленные документы подтверждают, что уже в 1139 году монастырь Фонте Avellana принадлежат церкви Сан-Мартино-ди-Saltara (Ecclesiam Санкти Мартини де Exaltaria) и восходит к 1176 году акт, который определяет Saltara как замок (Castrum). Так как 1283 Saltara стал предметом муниципалитета Fano, который назначил капитана, ответственного за замка, считается важным оборонительным форпостом долине Метауро. С тех пор Saltara остался привязан к городу Fano и последовал соответственно историческую судьбу, субъект сначала к семье Малатеста, а затем к государству Церкви, напрямую зависит от Рима в рамках так называемых Libertas церковными. Это в конечном счете стал городом в 1861 году, с объединением Италии.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	ПАМЯТНИКИ</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	замок</div>\n<div>\n	Saltara все еще хорошо сохранились стены замка с его внушительным лестничному пролету в историческом центре города, где древний крытый рынок, крыльцо улицы покрыты используется для размещения на рынке с 1489 г., с разрешения господ Малатеста. Среди зданий замка можно увидеть Ратушу и Civic башня несущих фрагменты на фасаде Малатеста герба с крылатого дракона, эмблема Saltara.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Из 40 церквей, которые когда-то существовали в этой стране, самое интересное сегодня:</div>\n<div>\n	&bull; Бывший церковь Источник, согласно мемориальной доски в год реставрации, 1595, была посвящена &quot;Божественной Марии делле Грацие на Source&quot;, он также известен как церковь Святого Причастия, потому что древнее место братству. Внутри, есть важные фрески Джованни Антонио из Пезаро Bellinzoni с изображением Мадонны делла Misericordia и Мадонна на троне, начиная с 1470 года и живопись барокко школы семнадцатого века, представляющие собой Тайную вечерю.</div>\n<div>\n	&bull; Святилище Мадонны виллы с внушительной лестницей и перилами, построенный в 1790 году в дом драгоценный картину Себастьяно Чеккарине, Богоматери Розария 1760. Интерьер восьмиугольной церкви до сих пор принимает ценный античный орган.</div>\n<div>\n	&bull; Приходская церковь Святого Петра Celestino содержит картину школы Barocci, изображающей Святого Себастьяна, покровителя Saltara.</div>\n<div>\n	&bull; Монастырь Сан-Франческо в Роверето, был одним из первых францисканских монастырей в Marche, построенной в 1215 году, в настоящее время используется для духовных отступлений и культурных встреч. Церковь была перестроена в 1434 году в стиле поздней готики покрыта драгоценными фресками, Распятие в середине четырнадцатого века, приписывается Allegretto нунциев, Распятие датируется 1436 других произведений Джованни Антонио Bellinzoni.</div>\n', '<div>\n	GESCHIEDENIS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In de Romeinse tijd werd het dal doorkruist door de Flaminia consulaire weg, die bijna perfect samenvalt met de huidige route van de snelweg; in de buurt van het resort Posta Vecchia (grenzend aan het gehucht Calcinelli), was het waarschijnlijk gelegen aan de mutatio Octavo, een paard en veranderende station voor post- konvooien en koeriers, zoals bevestigd door de route Hierosolymitanum en door de ontdekking van het Romeinse tijdperk metselwerk in 1937 (tot op heden niet meer zichtbaar).</div>\n<div>\n	De ware oorsprong en haar Saltara zijn plaats terug te voeren op de middeleeuwen: het eerste document waaruit blijkt dat de aanwezigheid van de naam &quot;Saltara &#39;is in feite een pauselijke bul van Johannes VIII (872-882), die wordt geciteerd Mansum Saltariae, behorend tot de abdij San Paterniano van Fano.</div>\n<div>\n	De echte dorp zou vervolgens ontstond, waarschijnlijk uit het begin van de twaalfde eeuw.</div>\n<div>\n	Tal van documenten blijkt dat reeds in 1139 het klooster van Fonte Avellana bezat de kerk van San Martino di Saltara (ecclesiam Sancti Martini de Exaltaria) en dateert uit 1176 een daad die Saltara definieert als een kasteel (castrum). Sinds 1283 Saltara werd onderworpen aan de gemeente Fano, die een kapitein die verantwoordelijk is voor het kasteel benoemd, beschouwd als belangrijke defensieve voorpost van de Metauro-vallei. Sindsdien Saltara bleef gebonden aan de stad Fano en volgde daarmee de historische lot, onderwerp eerst aan de familie Malatesta en vervolgens aan de staat van de kerk, direct afhankelijk van Rome in het kader van de zogenaamde libertas kerkelijke. Het werd uiteindelijk de stad in 1861, met de eenwording van Itali&euml;.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MONUMENTEN</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	het kasteel</div>\n<div>\n	Saltara zijn nog steeds goed bewaard gebleven muren van het kasteel met zijn imposante trap naar het historische centrum waar de oude overdekte markt, een straat overdekte veranda gebruikt om de markt te huisvesten sinds 1489, met toestemming van de Malatesta heren. Onder de gebouwen van het kasteel ziet u het stadhuis en de Civic Tower dragende fragmenten op de gevel van de Malatesta wapen met de gevleugelde draak, het symbool van Saltara.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Van de 40 kerken die ooit bestond in dit land, de meest interessante van vandaag zijn:</div>\n<div>\n	&bull; Voormalige kerk van de Bron, volgens een plaquette ter herdenking van het jaar van de restauratie, 1595, was gewijd aan de &#39;Goddelijke Maria delle Grazie op de Bron&#39;, is het ook bekend als de kerk van het Heilig Sacrament, omdat oude zetel van de broederschap. Binnenin zijn er belangrijke fresco&#39;s van Giovanni Antonio van Pesaro Bellinzoni beeltenis van de Madonna della Misericordia en de Madonna kroonde, daterend uit 1470 en een schilderij van de barokke de school van de zeventiende eeuw, die het Laatste Avondmaal.</div>\n<div>\n	&bull; Heiligdom van de Madonna van de villa met een imposante trap en balustrade, gebouwd in 1790 naar een kostbaar schilderij van Sebastiano Ceccarini, Onze Lieve Vrouw van de Rozenkrans van 1760. Het interieur van de achthoekige Church House herbergt nog steeds een waardevolle antieke orgel.</div>\n<div>\n	&bull; Parochiekerk van St. Peter Celestino bevat een schilderij van de Barocci scholen die St. Sebastian, de patroonheilige van Saltara.</div>\n<div>\n	&bull; klooster van San Francesco in Rovereto, was &eacute;&eacute;n van de eerste Franciscaanse kloosters in de Marche, gebouwd in 1215, wordt nu gebruikt voor spirituele retraites en culturele bijeenkomsten. De kerk werd in 1434 herbouwd in laat-gotische stijl is bedekt met waardevolle fresco&#39;s, een kruisiging van het midden van de veertiende eeuw, toegeschreven aan Allegretto nuntius, een Kruisiging gedateerd op 1436 andere werken van Giovanni Antonio Bellinzoni.</div>\n', 'media/localita/img_Saltara.jpg', 2, 43.753431, 12.8976, 41, '6085');
INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(38, 'Saludecio', 1, '<p>\n	L&#39;inconfondibile profilo dell&#39;antico borgo di Saludecio si staglia su un dolce colle della Valconca e invoglia il turista a visitarne i vicoli, le strade e i palazzi, per scoprire veri tesori nascosti.<br />\n	Il paese, roccaforte malatestiana, &#39; al centro di una corona di castelli difensivi, ultimo baluardo riminese contro la vicina Urbino dei Montefeltro. L&#39;assetto del centro rivela ancora oggi la sua struttura medievale, con il dedalo dei vicoli racchiusi dalla cinta muraria e le monumentali porte di accesso: porta marina e porta montanara, per la difesa verso il mare e verso l&#39;entroterra.<br />\n	Probabile fundus romano, il toponimo Saludecio deriverebbe dall&#39;aggettivo saluticius a esso collegato o, forse, secondo un&#39;ipotesi che sembra, per&ograve;, una ricostruzione fantasiosa dell&#39;umanista saludecese Publio Francesco Modesti, da salus Decii in riferimento a un illustre personaggio romano (secondo alcuni addirittura l&#39;imperatore Decio) che trov&ograve; salute e salvezza su questo ameno colle. Terza ipotesi sull&#39;origine di questo curioso nome &#39; quella che lo collega a S. Laudicio, probabilmente un martire della Chiesa orientale, cui era dedicata l&#39;antica pieve citata da una bolla papale del 1144: &quot;plebem sancti Leoditii&quot;. Successivi documenti parlano poi di &quot;plebs Sancti Laudicii&quot;, &quot;Castrum Lauditii&quot; e &quot;San Lodezzo&quot;.<br />\n	&#39; in realt&agrave; possibile che questo santo Laodicio, di cui non si trova menzione in alcun elenco della Biblioteca Sanctorum, sia da collegarsi alla figura del vescovo della Chiesa ravennate Eleukadio. Pur non essendo mai stato canonizzato venne acclamato santo dai fedeli e venerato come tale. La non ufficializzazione del culto potrebbe aver in qualche modo facilitato la storpiatura del nome, a noi giunto nella forma Laudicio. Anche Giovanni Boccaccio cita il nostro paese in una novella del suo Decameron (III,7), dove il protagonista della novella, Tedaldo degli Elisei, utilizza lo pseudonimo di Filippo da San Lodeccio.<br />\n	I secoli XIII e XIV vedono un&#39;alternanza di potere, su queste terre, tra lo stato pontificio e la signoria dei Malatesti di Rimini. Poi, a seguito del tentativo di rivolta degli Ondedei di Saludecio (1336) contro Ferrantino, Malatestino e Guido Malatesti (fallito a causa di un tradimento) a Saludecio &#39; imposta la totale dipendenza ai Malatesti. Il secolo XV, pur essendosi aperto all&#39;insegna delle humanae litterae e della serenit&agrave;, con il pacifico soggiorno a Montefiore di papa Gregorio XII, vede poi crescere e svilupparsi il progetto dei Montefeltro di Urbino sopra le terre di Romagna. Il gi&agrave; fragile equilibrio crolla nel 1462 quando, a seguito di questioni politiche di respiro nazionale, Federico da Montefeltro occupa Saludecio togliendolo a Sigismondo Malatesta, e lo riconsegna a allo stato della Chiesa.<br />\n	Nel 1504, dopo essere passato per le mani del duca Valentino Cesare Borgia, figlio di papa Alessandro VI, Saludecio &#39; sottomessa al governo di Venezia, ma per breve tempo, visto che gi&agrave; nel 1508 i Veneziani restituiscono il territorio allo Stato della Chiesa. Il XVI secolo costituisce una sorta di assestamento del paese che nel secolo successivo vedr&agrave;, invece, una grande crescita economica e culturale, testimoniata dall&#39;opera di numerosi artisti impegnati sul territorio (primo fra tutti Guido Canacci). Anche nel corso del Settecento si aprono cantieri importanti, tra i quali sicuramente il pi&ugrave; interessante &#39; la chiesa parrocchiale di S. Biagio, iniziata nel 1794 e terminata nel 1800. Bell&#39;esempio di architettura neoclassica, realizzata dall&#39;architetto cesenate Giuseppe Achilli, fu fortemente voluta dal parroco saludecese nonostante il periodo particolarmente difficile, coincidente con gli anni della discesa napoleonica.<br />\n	L&#39; Ottocento si apre dunque con splendore e prosegue con lo stesso tenore, tanto che Saludecio, capoluogo amministrativo pu&ograve; a ragione essere considerata, relativamente a quel periodo, una piccola capitale. La classe dirigente (borghesia agraria) decide di abbellire i propri palazzi e di costruirne di nuovi, cos&igrave; che ancora oggi noi possiamo ammirare le splendide finiture e le pitture interne dei pregevoli edifici che si affacciano sulle vie del paese. Oggi il comune, superata la crisi degli anni Sessanta, che ha causato un massiccio esodo verso la costa, ha ritrovato la propria identit&agrave; puntando principalmente sul recupero dell&#39;economia agricola e artigianale nonch&eacute; alla valorizzazione culturale, ambientale e turistica del territorio.</p>\n', '<div>\n	The unmistakable outline of the ancient village of Saludecio stands on a gentle hill overlooking the Conca and invites tourists to visit its alleys, streets and palaces, to discover real hidden treasures.</div>\n<div>\n	The country, Malatesta stronghold, &#39;the center of a ring of defensive castles, Rimini last bulwark against neighboring Montefeltro of Urbino. The structure of the center still reveals its medieval structure, with the maze of narrow streets enclosed by walls and monumental gateways: Marine port and mountain door, for the defense of the sea and inland.</div>\n<div>\n	Probable fundus Roman, the town&#39;s name derives from the adjective Saludecio saluticius connected to it or, perhaps, according to a hypothesis that seems, however, an imaginative reconstruction Saludecese humanist Publio Francesco Modesti, from salus Decii in reference to a famous Roman character ( some say even the emperor Decius) found that health and salvation of this pleasant hill. Third hypothesis on the origin of this curious name &#39;that which connects it to St. Laudicio, probably a martyr of the Eastern Church, which was dedicated to the ancient parish church quoted from a 1144 papal bull: &quot;plebem sancti Leoditii&quot;. Subsequent documents then speak of &quot;plebs Sancti Laudicii&quot;, &quot;Castrum Lauditii&quot; and &quot;San Lodezzo&quot;.</div>\n<div>\n	&#39;Actually possible that this holy Laodicio, that you do not find mention in any list of the Sanctorum Library, is to be connected to the figure of the bishop of the Church of Ravenna Eleukadio. Although never been canonized saint was hailed by the faithful and revered as such. The non-formalization of the cult may have somewhat eased the distortion of the name, he came to us in the form Laudicio. Even Giovanni Boccaccio mentions our country in a short story of his Decameron (III, 7), where the protagonist of the novel, Tedaldo Champs, using the pseudonym of Philip from San Lodeccio.</div>\n<div>\n	The centuries XIII and XIV see an alternation of power on these lands, between the Papal State and the rule of the Malatesta of Rimini. Then, following the attempted revolt of Ondedei Saludecio (1336) against Ferrantino, Malatestino and Guido Malatesta (failed because of a betrayal) in Saludecio &#39;sets the total dependence of the Malatesta dynasty. The fifteenth century, although it had opened in the name of Humanae litterae and serenity, with the peaceful stay in Montefiore Pope Gregory XII, sees then grow and develop the project of the Montefeltro of Urbino over the lands of Romagna. The already fragile balance collapsed in 1462 when, as a result of national policies ranging issues, Federico da Montefeltro deals Saludecio taking it to Sigismondo Malatesta, and the return to the state of the Church.</div>\n<div>\n	In 1504, after passing through the hands of the Duke Valentino Cesare Borgia, son of Pope Alexander VI, Saludecio &#39;submissive to the government of Venice, but for a short time, since already in 1508 the Venetians return the land to the Church. The sixteenth century is a sort of settling of the country in the next century will see, however, a great economic and cultural growth, as witnessed by the work of many artists working in the area (most notably Guido Canacci). Even in the eighteenth century they open important projects, among which the most interesting, &#39;the parish church of San Biagio, begun in 1794 and completed in 1800. A fine example of neoclassical architecture, designed by the architect Giuseppe Achilli from Cesena, was strongly supported by Saludecese pastor despite the particularly difficult period, which coincides with the years of the Napoleonic descent.</div>\n<div>\n	L &#39;nineteenth century, therefore, opens with splendor and continues with the same content, so that Saludecio, administrative capital can rightly be considered in relation to that period, a small capital. The ruling class (landed gentry) decides to beautify their buildings and build new ones, so that still today we can admire the beautiful finishes and interior paintings of fine buildings that overlook the town&#39;s streets. Today the town, after the crisis of the sixties, which caused a massive exodus to the coast, has found its identity by focusing mainly on the recovery of the agricultural economy and crafts as well as cultural development, environment and tourism in the territory.</div>\n', '<div>\n	Le contour indubitable de l&#39;ancien village de Saludecio se dresse sur une colline surplombant la Conca et invite les touristes &agrave; visiter ses ruelles, rues et des palais, pour d&eacute;couvrir de v&eacute;ritables tr&eacute;sors cach&eacute;s.</div>\n<div>\n	Le pays, Malatesta fief, &laquo;le centre d&#39;un anneau de ch&acirc;teaux d&eacute;fensifs, Rimini dernier rempart contre voisin Montefeltro d&#39;Urbino. La structure du centre r&eacute;v&egrave;le encore sa structure m&eacute;di&eacute;vale, avec le d&eacute;dale de rues &eacute;troites entour&eacute;es par des murs et des portes monumentales: le port maritime et de la porte de la montagne, pour la d&eacute;fense de la mer et l&#39;int&eacute;rieur des terres.</div>\n<div>\n	Probable fundus romain, le nom de la ville d&eacute;rive de l&#39;adjectif Saludecio saluticius reli&eacute; &agrave; elle ou, peut-&ecirc;tre, selon une hypoth&egrave;se, qui semble, cependant une reconstruction imaginative Saludecese humaniste Publio Francesco Modesti, de salus Decii en r&eacute;f&eacute;rence &agrave; un c&eacute;l&egrave;bre personnage romain ( certains disent m&ecirc;me l&#39;empereur D&egrave;ce) a constat&eacute; que la sant&eacute; et le salut de cette colline agr&eacute;able. Troisi&egrave;me hypoth&egrave;se sur l&#39;origine de ce nom curieux &quot;ce qui le relie &agrave; St. Laudicio, probablement un martyr de l&#39;&Eacute;glise d&#39;Orient, qui a &eacute;t&eacute; consacr&eacute;e &agrave; l&#39;ancienne &eacute;glise paroissiale a cit&eacute; une bulle papale 1144:&quot; plebem sancti Leoditii &quot;. Les documents ult&eacute;rieurs parlent alors de &laquo;plebs Sancti Laudicii&quot;, &quot;Castrum Lauditii&quot; et &quot;San Lodezzo&quot;.</div>\n<div>\n	&laquo;En fait possible que cette sainte Laodicio, que vous ne trouvez pas mention dans aucune liste de la Biblioth&egrave;que Sanctorum, doit &ecirc;tre raccord&eacute; &agrave; la figure de l&#39;&eacute;v&ecirc;que de l&#39;&eacute;glise de Ravenne Eleukadio. Bien que jamais saint canonis&eacute; a &eacute;t&eacute; salu&eacute;e par les fid&egrave;les et v&eacute;n&eacute;r&eacute; en tant que tel. Le non-formalisation du culte peut avoir quelque peu att&eacute;nu&eacute; la d&eacute;formation du nom, il est venu &agrave; nous sous la forme Laudicio. M&ecirc;me Giovanni Boccaccio mentionne notre pays dans une courte histoire de son Decameron (III, 7), o&ugrave; le protagoniste du roman, Tedaldo Champs, en utilisant le pseudonyme de Philippe de San Lodeccio.</div>\n<div>\n	Les si&egrave;cles XIII et XIV voir une alternance du pouvoir sur ces terres, entre l&#39;Etat pontifical et la r&egrave;gle des Malatesta de Rimini. Puis, &agrave; la suite de la tentative de r&eacute;volte des Ondedei Saludecio (1336) contre Ferrantino, Malatestino et Guido Malatesta (&eacute;chou&eacute; &agrave; cause d&#39;une trahison) dans Saludecio &#39;d&eacute;finit la d&eacute;pendance totale de la dynastie Malatesta. Le XVe si&egrave;cle, bien qu&#39;il ait ouvert au nom de Humanae litterae et de s&eacute;r&eacute;nit&eacute;, avec le s&eacute;jour paisible &agrave; Montefiore pape Gr&eacute;goire XII, voit alors grandir et se d&eacute;velopper le projet du Montefeltro d&#39;Urbino sur les terres de Romagne. L&#39;&eacute;quilibre d&eacute;j&agrave; fragile effondr&eacute; en 1462 lorsque, &agrave; la suite des politiques nationales allant des questions, Federico da Montefeltro traite Saludecio prendre &agrave; Sigismondo Malatesta, et le retour &agrave; l&#39;&eacute;tat de l&#39;Eglise.</div>\n<div>\n	En 1504, apr&egrave;s avoir pass&eacute; par les mains du duc Valentino Cesare Borgia, fils du pape Alexandre VI, Saludecio &#39;soumise au gouvernement de Venise, mais pour une courte dur&eacute;e, puisque d&eacute;j&agrave; en 1508 les V&eacute;nitiens retourner la terre &agrave; l&#39;&Eacute;glise. Le XVIe si&egrave;cle est une sorte de d&eacute;cantation du pays au cours du prochain si&egrave;cle verra, cependant, une grande croissance &eacute;conomique et culturelle, comme en t&eacute;moigne le travail de nombreux artistes travaillant dans la r&eacute;gion (notamment Guido Canacci). M&ecirc;me au dix-huiti&egrave;me si&egrave;cle, ils ouvrent des projets importants, parmi lesquels le plus int&eacute;ressant, &laquo;l&#39;&eacute;glise paroissiale de San Biagio, commenc&eacute;e en 1794 et achev&eacute;e en 1800. Un bel exemple d&#39;architecture n&eacute;o-classique, con&ccedil;u par l&#39;architecte Giuseppe Achilli de Cesena, &eacute;tait fortement soutenu par le pasteur Saludecese malgr&eacute; la p&eacute;riode particuli&egrave;rement difficile, qui co&iuml;ncide avec les ann&eacute;es de la descente napol&eacute;onienne.</div>\n<div>\n	L &#39;XIXe si&egrave;cle, ouvre donc avec splendeur et continue avec le m&ecirc;me contenu, de sorte que Saludecio, capitale administrative peut &agrave; juste titre &ecirc;tre consid&eacute;r&eacute;e par rapport &agrave; cette p&eacute;riode, un petit capital. La classe dirigeante (aristocratie terrienne) d&eacute;cide d&#39;embellir leurs b&acirc;timents et construire de nouvelles, de sorte que encore aujourd&#39;hui on peut admirer les belles finitions et peintures int&eacute;rieures de beaux b&acirc;timents qui donnent sur les rues de la ville. Aujourd&#39;hui, la ville, apr&egrave;s la crise des ann&eacute;es soixante, qui ont provoqu&eacute; un exode massif de la c&ocirc;te, a trouv&eacute; son identit&eacute; en se concentrant principalement sur la reprise de l&#39;&eacute;conomie et de l&#39;artisanat agricole, ainsi que le d&eacute;veloppement culturel, l&#39;environnement et le tourisme sur le territoire.</div>\n', '<div>\n	Die unverwechselbare Kontur des alten Dorf Saludecio steht auf einem sanften H&uuml;gel des Conca mit Blick auf und l&auml;dt Touristen seinen Gassen, Stra&szlig;en und Pal&auml;ste zu besuchen, zu echten verborgenen Sch&auml;tze zu entdecken.</div>\n<div>\n	Das Land, malatestianischen Burg &quot;, das Zentrum eines Rings aus defensiven Burgen, Rimini letzte Bollwerk gegen benachbarte Montefeltro von Urbino. Die Struktur des Zentrums zeigt noch seine mittelalterliche Struktur, mit dem Labyrinth von engen Gassen umgeben von Mauern und monumentalen Gateways: Marinehafen und Berg T&uuml;r, f&uuml;r die Verteidigung des See- und Binnen.</div>\n<div>\n	Wahrscheinliche Fundus Roman leitet sich der Name der Stadt aus dem Adjektiv Saludecio saluticius mit ihm verbunden oder vielleicht nach einer Hypothese, die jedoch eine einfallsreiche Rekonstruktion Saludecese Humanist Publio Franc Modesti, von salus Decier in Anlehnung an den ber&uuml;hmten r&ouml;mischen Charakter scheint ( manche sagen sogar der Kaiser Decius), dass die Gesundheit und das Heil dieser sch&ouml;nen H&uuml;gel gefunden. Dritte Hypothese &uuml;ber den Ursprung dieser kuriosen Namen &quot;, das es auf St. Laudicio verbindet, wahrscheinlich ein M&auml;rtyrer der Ostkirche, die auf die alte Pfarrkirche aus einem 1144 p&auml;pstliche Bulle zitierte gewidmet war:&quot; plebem sancti Leoditii &quot;. Nachfolgende Dokumente sprechen dann von &quot;Plebs Sancti Laudicii&quot;, &quot;Castrum Lauditii&quot; und &quot;San Lodezzo&quot;.</div>\n<div>\n	&quot;Eigentlich m&ouml;glich, dass dieser heilige Laodicio, die Sie nicht erw&auml;hnt in einer Liste der Sanctorum Bibliothek zu finden, ist verbunden von dem Bischof der Kirche von Ravenna Eleukadio auf die Figur zu werden. Obwohl nie kanonisierten Heiligen gewesen war von den Gl&auml;ubigen gefeiert und als solcher verehrt. Die nicht-Formalisierung des Kult kann etwas die Verzerrung des Namens nachgelassen haben, kam er zu uns in Form Laudicio. Auch Giovanni Boccaccio erw&auml;hnt unser Land in einer kurzen Geschichte seiner Decameron (III, 7), wo der Protagonist des Romans, Tedaldo Champs, das Pseudonym von Philip von San Lodeccio verwenden.</div>\n<div>\n	Die Jahrhunderte XIII und XIV einen Machtwechsel auf diesem Land zu sehen, die zwischen dem Kirchenstaat und der Herrschaft der Malatesta von Rimini. Dann, nach dem versuchten Aufstand der Ondedei Saludecio (1336) gegen Ferrantino, Malatestino und Guido malatestianischen (gescheitert wegen eines Verrats) in Saludecio &#39;setzt die totale Abh&auml;ngigkeit der Dynastie malatestianischen. Im f&uuml;nfzehnten Jahrhundert, obwohl es im Namen von Humanae litterae und Gelassenheit, mit der ruhigen Aufenthalt in Montefiore Papst Gregor XII ge&ouml;ffnet hatte, sieht dann wachsen und das Projekt des Montefeltro von Urbino &uuml;ber die L&auml;nder der Romagna zu entwickeln. Die bereits fragile Gleichgewicht brach in 1462, wenn als Folge der nationalen Politiken im Bereich Themen, Federico da Montefeltro besch&auml;ftigt Saludecio es Sigismondo Malatesta und der R&uuml;ckkehr in den Zustand der Kirche nehmen.</div>\n<div>\n	Im Jahre 1504, nach dem Herzog Valentino Cesare Borgia, der Sohn von Papst Alexander VI, Saludecio &quot;unterw&uuml;rfig an die Regierung von Venedig durch die H&auml;nde vorbei, aber f&uuml;r kurze Zeit, denn bereits im Jahr 1508 kehren die Venezianer das Land an die Kirche. Das sechzehnte Jahrhundert ist eine Art im n&auml;chsten Jahrhundert des Landes Einschwingzeit sehen jedoch eine gro&szlig;e wirtschaftliche und kulturelle Entwicklung, wie sie in der Arbeit vieler K&uuml;nstler erlebt arbeiten in der Gegend (vor allem Guido Canacci). Auch im achtzehnten Jahrhundert er&ouml;ffnen sie wichtige Projekte, unter denen die interessantesten &quot;, die Pfarrkirche von San Biagio, im Jahre 1794 begonnen und im Jahr 1800. Ein sch&ouml;nes Beispiel f&uuml;r die neoklassizistische Architektur, entworfen von dem Architekten Giuseppe Achilli von Cesena abgeschlossen war von Saludecese Pfarrer trotz der besonders schwierigen Zeit stark unterst&uuml;tzt, die mit den Jahren der napoleonischen Abstieg zusammenf&auml;llt.</div>\n<div>\n	L &#39;neunzehnten Jahrhunderts, daher &ouml;ffnet sich mit Glanz und setzt sich mit dem gleichen Inhalt, so dass Saludecio, Verwaltungshauptstadt zu Recht in Bezug auf diese Zeit, ein kleines Kapital angesehen werden kann. Die herrschende Klasse (Landadel) entscheidet, ihre Geb&auml;ude zu versch&ouml;nern und neue zu bauen, so dass heute noch k&ouml;nnen wir die sch&ouml;nen Oberfl&auml;chen und Innenmalereien der feinen Geb&auml;ude bewundern, die die Stra&szlig;en der Stadt &uuml;berblicken. Heute ist die Stadt, nach der Krise der sechziger Jahre, die eine massive Abwanderung an die K&uuml;ste verursacht, hat seine Identit&auml;t gefunden haupts&auml;chlich durch die Konzentration auf die Erholung der Agrarwirtschaft und Handwerk sowie kulturelle Entwicklung, Umwelt und Tourismus in diesem Gebiet.</div>\n', '<div>\n	La inconfundible silueta de la antigua ciudad de Saludecio se encuentra en una colina con vistas a la Conca e invita a los turistas a visitar sus callejones, calles y palacios, a descubrir verdaderos tesoros ocultos.</div>\n<div>\n	El pa&iacute;s, basti&oacute;n Malatesta, &#39;el centro de un anillo de castillos defensivos, Rimini &uacute;ltimo basti&oacute;n contra vecinos Montefeltro de Urbino. La estructura del centro todav&iacute;a revela su estructura medieval, con el laberinto de calles estrechas delimitadas por paredes y puertas monumentales: El acceso marina y la puerta de la monta&ntilde;a, para la defensa de la distancia y el transporte.</div>\n<div>\n	Probable romana del fondo de ojo, el nombre de la ciudad deriva del adjetivo Saludecio saluticius conectado a &eacute;l o, tal vez, de acuerdo con una hip&oacute;tesis que parece, sin embargo, una reconstrucci&oacute;n imaginativa Saludecese humanista Publio Francesco Modesti, desde salus Decios en referencia a un famoso personaje romano ( algunos dicen que incluso el emperador Decio) encontr&oacute; que la salud y la salvaci&oacute;n de esta colina agradable. Tercera hip&oacute;tesis sobre el origen de este curioso nombre de &laquo;lo que lo conecta con San Laudicio, probablemente un m&aacute;rtir de la Iglesia de Oriente, que se dedic&oacute; a la antigua iglesia parroquial citado de una bula papal 1144:&quot; plebem sancti Leoditii &quot;. documentos posteriores a continuaci&oacute;n, hablan de &quot;plebe Sancti Laudicii&quot;, &quot;Castrum Lauditii&quot; y &quot;San Lodezzo&quot;.</div>\n<div>\n	&#39;De hecho posible que este santo Laodicio, que no encuentra menci&oacute;n en ninguna lista de la Biblioteca Sanctorum, se tiene que conectar a la figura del obispo de la Iglesia de R&aacute;vena Eleukadio. Aunque nunca ha sido santo canonizado fue aclamado por los fieles y venerado como tal. La no formalizaci&oacute;n del culto puede haber aliviado algo la distorsi&oacute;n del nombre, lleg&oacute; a nosotros en la forma Laudicio. Incluso Giovanni Boccaccio menciona a nuestro pa&iacute;s en una historia corta de su Decamer&oacute;n (III, 7), en el que el protagonista de la novela, Tedaldo Campos, usando el seud&oacute;nimo de Philip de San Lodeccio.</div>\n<div>\n	Los siglos XIII y XIV ver una alternancia de poder en estas tierras, entre el Estado de la Iglesia y el estado de los Malatesta de Rimini. Luego, tras el intento de revuelta de Ondedei Saludecio (1336) contra Ferrantino, Malatestino y Guido Malatesta (fracasado debido a una traici&oacute;n) en Saludecio &#39;establece la dependencia total de la dinast&iacute;a Malatesta. El siglo XV, a pesar de que se hab&iacute;a abierto en el nombre de la Humanae litterae y serenidad, con la estancia tranquila en Montefiore Gregorio XII, a continuaci&oacute;n, ve crecer y desarrollar el proyecto de la Montefeltro de Urbino sobre las tierras de Roma&ntilde;a. La ya fr&aacute;gil equilibrio se derrumb&oacute; en 1462, cuando, como resultado de las pol&iacute;ticas nacionales que van temas, Federico de Montefeltro ocupa Saludecio llev&aacute;ndolo a Segismundo Malatesta, y el retorno al estado de la Iglesia.</div>\n<div>\n	En 1504, despu&eacute;s de pasar por las manos del Duque Valentino C&eacute;sar Borgia, hijo del papa Alejandro VI, Saludecio &#39;sumisa al gobierno de Venecia, pero por poco tiempo, puesto que ya en 1508 los venecianos devolver las tierras a la Iglesia. El siglo XVI es una especie de sedimentaci&oacute;n del pa&iacute;s en el pr&oacute;ximo siglo ver&aacute;, sin embargo, un gran crecimiento econ&oacute;mico y cultural, como lo demuestra el trabajo de muchos artistas que trabajan en la zona (sobre todo Guido Canacci). Incluso en el siglo XVIII se abren importantes proyectos, entre los cuales el m&aacute;s interesante, la iglesia parroquial de San Biagio, iniciado en 1794 y terminado en 1800. Un buen ejemplo de arquitectura neocl&aacute;sica, dise&ntilde;ado por el arquitecto Giuseppe Achilli de Cesena, fue fuertemente apoyada por el pastor Saludecese a pesar del per&iacute;odo particularmente dif&iacute;cil, lo que coincide con los a&ntilde;os de la bajada napole&oacute;nica.</div>\n<div>\n	siglo XIX L &#39;, por lo tanto, se abre con esplendor y contin&uacute;a con el mismo contenido, de manera que Saludecio, capital administrativa raz&oacute;n se puede considerar en relaci&oacute;n con ese per&iacute;odo, un peque&ntilde;o capital. La clase dominante (aristocracia terrateniente) decide embellecer sus edificios y construir otros nuevos, por lo que todav&iacute;a hoy podemos admirar los bellos acabados y pinturas interiores de edificios finos que dan a las calles del pueblo. Hoy en d&iacute;a la ciudad, despu&eacute;s de la crisis de los a&ntilde;os sesenta, lo que provoc&oacute; un &eacute;xodo masivo hacia la costa, ha encontrado su identidad, centr&aacute;ndose principalmente en la recuperaci&oacute;n de la econom&iacute;a agr&iacute;cola y la artesan&iacute;a, as&iacute; como el desarrollo cultural, el medio ambiente y el turismo en el territorio.</div>\n', '<div>\n	Безошибочным очертания древнего села Saludecio стоит на пологом холме с видом на Конко и приглашает туристов посетить его переулки, улицы и дворцы, чтобы открыть реальный скрытые сокровища.</div>\n<div>\n	Страна, Малатеста крепость, &#39;центр кольца оборонительных замков, Римини последнего оплота против соседнего Montefeltro Урбино. Структура центра по-прежнему показывает свою средневековую структуру, с лабиринтом узких улиц, окруженных стенами и монументальных ворот: морской порт и горной двери, для защиты морских и внутренних.</div>\n<div>\n	Вероятная фундус Роман, название города происходит от прилагательного Saludecio saluticius подключенного к нему или, может быть, согласно гипотезе, которая, кажется, однако, образное восстановление Saludecese гуманистической Публио Франческо Modesti, от Salus Decii со ссылкой на известного римского характера ( некоторые говорят, что даже император Деций) обнаружили, что здоровье и спасение этого приятного холма. Третья гипотеза о происхождении этого любопытным названием &quot;тот, который соединяет его с Санкт-Laudicio, вероятно, мученика Восточной Церкви, который был посвящен древней приходской церкви цитируемого из 1144 булле:&quot; plebem Санкти Leoditii &quot;. Последующие документы затем говорить о &quot;плебса Санкти Laudicii&quot;, &quot;Castrum Lauditii&quot; и &quot;Сан-Lodezzo&quot;.</div>\n<div>\n	&laquo;На самом деле возможно, что этот святой Laodicio, что вы не найдете упоминания в любом списке библиотеки Санкторум, должен быть подключен к фигуре епископа церкви Равенны Eleukadio. Хотя никогда не был канонизирован святой был провозглашен верующих и почитали как таковой. Без формализация культа, возможно, несколько облегчило искажение имени, он пришел к нам в виде Laudicio. Даже Джованни Боккаччо упоминает нашу страну в короткий рассказ о его Декамерон (III, 7), где главный герой романа, Tedaldo Champs, используя псевдоним Филиппа из Сан-Lodeccio.</div>\n<div>\n	Столетия XIII и XIV видим чередование власти на этих землях, между Папского государства и верховенства Малатеста в Римини. Затем, после попытки восстания Ondedei Saludecio (1336) против Ferrantino, Malatestino и Гвидо Малатеста (не удалось из-за предательства) в Saludecio &#39;задает общую зависимость династии Малатеста. Пятнадцатого века, хотя он открыл во имя Humanae litterae и спокойствия, с мирным пребывания в Монтефиоре Григорий XII, видит затем расти и развиваться проект Montefeltro Урбино над землями Романьи. Уже хрупкое равновесие, рухнул в 1462 году, когда, в результате национальной политики в пределах вопросов, Федерико да Монтефельтро занимается Saludecio принимая его Сигизмондо Малатеста, и возвращение к состоянию Церкви.</div>\n<div>\n	В 1504 году, после прохождения через руки герцога Валентино Чезаре Борджа, сын папы Александра VI, Saludecio &quot;покорной правительству Венеции, но в течение короткого времени, так как уже в 1508 году венецианцы вернуть землю Церкви. Шестнадцатый век является своего рода заселение страны в следующем столетии будет видеть, однако, большой экономический и культурный рост, о чем свидетельствуют работы многих художников, работающих в этой области (в первую очередь Гидо Canacci). Даже в восемнадцатом веке они открывают важные проекты, среди которых наиболее интересны, &#39;приходская церковь Сан-Бьяджо, началось в 1794 году и было завершено в 1800 году прекрасным примером неоклассической архитектуры, по проекту архитектора Джузеппе Achilli из Чезена, был решительно поддерживает Saludecese пастора, несмотря на особенно сложный период, который совпадает с годами наполеоновской спуска.</div>\n<div>\n	L &#39;девятнадцатого века, таким образом, открывается с блеском и продолжается с тем же содержанием, так что Saludecio, административная столица по праву можно считать по отношению к тому периоду, небольшой капитал. Правящий класс (помещики) решает украсить свои здания и строить новые, так что до сих пор мы можем любоваться красивыми отделки и интерьера картины прекрасных зданий, которые выходят улицы города. Сегодня город, после кризиса шестидесятых годов, что вызвало массовый исход на побережье, нашел свою идентичность, сосредоточившись в основном на восстановление сельского хозяйства и ремесел, а также культурного развития, охраны окружающей среды и туризма на территории.</div>\n', '<div>\n	GESCHIEDENIS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In de Romeinse tijd werd het dal doorkruist door de Flaminia consulaire weg, die bijna perfect samenvalt met de huidige route van de snelweg; in de buurt van het resort Posta Vecchia (grenzend aan het gehucht Calcinelli), was het waarschijnlijk gelegen aan de mutatio Octavo, een paard en veranderende station voor post- konvooien en koeriers, zoals bevestigd door de route Hierosolymitanum en door de ontdekking van het Romeinse tijdperk metselwerk in 1937 (tot op heden niet meer zichtbaar).</div>\n<div>\n	De ware oorsprong en haar Saltara zijn plaats terug te voeren op de middeleeuwen: het eerste document waaruit blijkt dat de aanwezigheid van de naam &quot;Saltara &#39;is in feite een pauselijke bul van Johannes VIII (872-882), die wordt geciteerd Mansum Saltariae, behorend tot de abdij San Paterniano van Fano.</div>\n<div>\n	De echte dorp zou vervolgens ontstond, waarschijnlijk uit het begin van de twaalfde eeuw.</div>\n<div>\n	Tal van documenten blijkt dat reeds in 1139 het klooster van Fonte Avellana bezat de kerk van San Martino di Saltara (ecclesiam Sancti Martini de Exaltaria) en dateert uit 1176 een daad die Saltara definieert als een kasteel (castrum). Sinds 1283 Saltara werd onderworpen aan de gemeente Fano, die een kapitein die verantwoordelijk is voor het kasteel benoemd, beschouwd als belangrijke defensieve voorpost van de Metauro-vallei. Sindsdien Saltara bleef gebonden aan de stad Fano en volgde daarmee de historische lot, onderwerp eerst aan de familie Malatesta en vervolgens aan de staat van de kerk, direct afhankelijk van Rome in het kader van de zogenaamde libertas kerkelijke. Het werd uiteindelijk de stad in 1861, met de eenwording van Itali&euml;.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MONUMENTEN</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	het kasteel</div>\n<div>\n	Saltara zijn nog steeds goed bewaard gebleven muren van het kasteel met zijn imposante trap naar het historische centrum waar de oude overdekte markt, een straat overdekte veranda gebruikt om de markt te huisvesten sinds 1489, met toestemming van de Malatesta heren. Onder de gebouwen van het kasteel ziet u het stadhuis en de Civic Tower dragende fragmenten op de gevel van de Malatesta wapen met de gevleugelde draak, het symbool van Saltara.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Van de 40 kerken die ooit bestond in dit land, de meest interessante van vandaag zijn:</div>\n<div>\n	&bull; Voormalige kerk van de Bron, volgens een plaquette ter herdenking van het jaar van de restauratie, 1595, was gewijd aan de &#39;Goddelijke Maria delle Grazie op de Bron&#39;, is het ook bekend als de kerk van het Heilig Sacrament, omdat oude zetel van de broederschap. Binnenin zijn er belangrijke fresco&#39;s van Giovanni Antonio van Pesaro Bellinzoni beeltenis van de Madonna della Misericordia en de Madonna kroonde, daterend uit 1470 en een schilderij van de barokke de school van de zeventiende eeuw, die het Laatste Avondmaal.&nbsp;</div>\n<div>\n	&bull; Heiligdom van de Madonna van de villa met een imposante trap en balustrade, gebouwd in 1790 naar een kostbaar schilderij van Sebastiano Ceccarini, Onze Lieve Vrouw van de Rozenkrans van 1760. Het interieur van de achthoekige Church House herbergt nog steeds een waardevolle antieke orgel.</div>\n<div>\n	&bull; Parochiekerk van St. Peter Celestino bevat een schilderij van de Barocci scholen die St. Sebastian, de patroonheilige van Saltara.</div>\n<div>\n	&bull; klooster van San Francesco in Rovereto, was &eacute;&eacute;n van de eerste Franciscaanse kloosters in de Marche, gebouwd in 1215, wordt nu gebruikt voor spirituele retraites en culturele bijeenkomsten. De kerk werd in 1434 herbouwd in laat-gotische stijl is bedekt met waardevolle fresco&#39;s, een kruisiging van het midden van de veertiende eeuw, toegeschreven aan Allegretto nuntius, een Kruisiging gedateerd op 1436 andere werken van Giovanni Antonio Bellinzoni.</div>\n', 'media/localita/img_Saludecio.jpg', 2, 43.866667, 12.666667, 99, '6087'),
(39, 'Sant&rsquo;Angelo in Vado', 1, '<p>\n	<b>Sant&rsquo;Angelo in Vado</b>&nbsp;sorge sulle rovine dell&rsquo;antica Tiphernum Mataurense, che ha una corrispondente nella Tiphernum Tiberinum (Citt&agrave; di Castello).<br />\n	Sembra che la denominazione derivi da tifer o tifia, pianta acquatica che si sviluppa nelle zone paludose. Diversi ritrovamenti archeologici confermano l&rsquo;esistenza dell&rsquo;antico municipio romano, tra cui, ad esempio un cippo con iscrizione dedicatoria al dio Silvano, ora conservato nel cortile interno di Palazzo Fagnani. La lunga guerra tra Bizantini e Ostrogoti nel sesto secolo port&ograve; alla distruzione della citt&agrave;, come di tante altre.<br />\n	Ma, anche in questo caso, ci fu la ricostruzione e il nuovo paese fu dedicato all&rsquo; Arcangelo Michele al quale fu intitolata la Pieve e fu definito In Vado, da guado, ovvero passaggio nel fiume che permette di non bagnarsi oppure dal nome di un&rsquo;erba molto alta dai fiori gialli e dalle cui foglie e radici si estrae una sostanza colorante azzurra, usata in tintoria, di cui fu intenso il commercio con la vicina Toscana.<br />\n	Posta sotto il dominio della famiglia Brancaleoni prima, del Ducato di Urbino poi, infine dello Stato pontificio, mantenne comunque proprie caratteristiche e istituzioni.<br />\n	<br />\n	<b>Sant&rsquo;Angelo in Vado</b>&nbsp;conserva importanti testimonianze delle varie epoche storiche e ha dato i natali ad alcuni uomini illustri, ad esempio la dinastia degli importanti pittori Zuccai e il musicista Agostino Mercuri che oltre alla vasta produzione di musica sacra compose anche Il Violino del Diavolo.</p>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n', '<div>\n	Sant&#39;Angelo in Vado is located on the ruins of Tiphernum Mataurense, which has a correspondent in Tiphernum Tiberinum (Citta di Castello).</div>\n<div>\n	It seems that the name derives from tifer or tifia, aquatic plant that grows in marshy areas. Several archaeological findings confirm the existence of the ancient Roman town, including, for example, a stone with inscription dedicated to the god Silvanus, now kept in the courtyard of Palazzo Fagnani. The long war between the Byzantines and the Goths in the sixth century led to the destruction of the city, like many others.</div>\n<div>\n	But, even then, there was the reconstruction and the new country was dedicated to &#39;Archangel Michael which was dedicated the church and was defined in Vado, wading, or step into the river that allows you to not get wet or the name of a &#39;very tall grass with yellow flowers, and from whose leaves and roots is extracted a blue dye, used in dyeing, which was intense trade with nearby Tuscany.</div>\n<div>\n	Placed under the rule of Brancaleoni family before, the Duchy of Urbino then finally the Papal States, however, maintained its own characteristics and institutions.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Sant&#39;Angelo in Vado preserves important testimonies of different historical periods and gave birth to some famous men, such as the dynasty of important painters Zuccai and musician Agostino Mercuri that in addition to the vast production of sacred music also wrote The Devil&#39;s Violin.</div>\n', '<div>\n	Sant&#39;Angelo in Vado est situ&eacute; sur les ruines de Tiphernum Mataurense, qui a un correspondant dans Tiphernum Tiberinum (Citta di Castello).</div>\n<div>\n	Il semble que le nom d&eacute;rive de tifer ou TIFIA, plante aquatique qui pousse dans les zones mar&eacute;cageuses. Plusieurs d&eacute;couvertes arch&eacute;ologiques confirment l&#39;existence de l&#39;ancienne ville romaine, y compris, par exemple, une pierre avec l&#39;inscription d&eacute;di&eacute; au dieu Silvain, aujourd&#39;hui conserv&eacute;e dans la cour du Palazzo Fagnani. La longue guerre entre les Byzantins et les Goths au sixi&egrave;me si&egrave;cle a conduit &agrave; la destruction de la ville, comme beaucoup d&#39;autres.</div>\n<div>\n	Mais, m&ecirc;me alors, il y avait la reconstruction et le nouveau pays a &eacute;t&eacute; consacr&eacute;e &agrave; &laquo;l&#39;Archange Michel qui a &eacute;t&eacute; consacr&eacute;e l&#39;&eacute;glise et a &eacute;t&eacute; d&eacute;finie dans Vado, patauger, ou l&#39;&eacute;tape dans la rivi&egrave;re qui vous permet de ne pas &ecirc;tre mouill&eacute; ou le nom d&#39;un &#39;herbe tr&egrave;s haute avec des fleurs jaunes, et &agrave; partir dont les feuilles et les racines sont extraites d&#39;un colorant bleu, utilis&eacute; dans la teinture, ce qui &eacute;tait le commerce intense avec Toscane toute proche.</div>\n<div>\n	Plac&eacute; sous la domination de la famille Brancaleoni avant, le duch&eacute; d&#39;Urbino puis finalement les &Eacute;tats pontificaux, cependant, a maintenu ses propres caract&eacute;ristiques et institutions.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Sant&#39;Angelo in Vado conserve des t&eacute;moignages importants de diff&eacute;rentes p&eacute;riodes historiques et a donn&eacute; naissance &agrave; des hommes c&eacute;l&egrave;bres, tels que la dynastie des peintres importants Zuccai et musicien Agostino Mercuri qu&#39;en plus de la grande production de musique sacr&eacute;e aussi &eacute;crit pour violon du diable.</div>\n', '<div>\n	Sant&#39;Angelo in Vado ist auf den Ruinen von Tiphernum Mataurense gelegen, die einen Korrespondenten in Tiphernum Tiberinum (Citta di Castello) hat.</div>\n<div>\n	Es scheint, dass der Name von tifer oder tifia, Wasserpflanze stammt, die in sumpfigen Gebieten w&auml;chst. Mehrere arch&auml;ologische Funde best&auml;tigen die Existenz der antiken r&ouml;mischen Stadt, darunter zum Beispiel ein Stein mit Inschrift dem Gott Silvanus gewidmet, jetzt im Hof ​​des Palazzo Fagnani gehalten. Der lange Krieg zwischen den Byzantinern und den Goten im sechsten Jahrhundert f&uuml;hrte zur Zerst&ouml;rung der Stadt, wie viele andere.</div>\n<div>\n	Aber selbst dann gab es den Wiederaufbau und das neue Land zu &quot;Erzengel Michael gewidmet war, die die Kirche gewidmet und wurde in Vado definiert, waten, oder in den Fluss steigen, die Sie nicht nass werden oder den Namen eines erlaubt &#39;sehr hohes Gras mit gelben Bl&uuml;ten, und aus dessen Bl&auml;ttern und Wurzeln einen blauen Farbstoff extrahiert wird, in der F&auml;rberei verwendet, die intensiven Handel mit in der N&auml;he der Toskana war.</div>\n<div>\n	Platziert unter der Herrschaft von Branca Familie vor, das Herzogtum Urbino dann schlie&szlig;lich der Kirchenstaat, hielt jedoch, seine eigenen Eigenschaften und Institutionen.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Sant&#39;Angelo in Vado bewahrt wichtige Zeugnisse aus verschiedenen historischen Epochen und gebar einige ber&uuml;hmte M&auml;nner, wie der Dynastie der bedeutendsten Maler Zuccai und Musiker Agostino Mercuri, dass zus&auml;tzlich auch f&uuml;r die gro&szlig;e Produktion von geistlicher Musik des Teufels Violine geschrieben.</div>\n', '<div>\n	Sant&#39;Angelo in Vado se encuentra en las ruinas de Tiphernum Mataurense, que tiene un corresponsal en Tiphernum Tiberinum (Citta di Castello).</div>\n<div>\n	Parece que el nombre deriva de tifer o TIFIA, planta acu&aacute;tica que crece en zonas pantanosas. Varios hallazgos arqueol&oacute;gicos confirman la existencia de la antigua ciudad romana, incluyendo, por ejemplo, una piedra con inscripci&oacute;n dedicada al dios Silvano, actualmente se conserva en el patio del Palazzo Fagnani. La larga guerra entre los bizantinos y los godos en el siglo VI llev&oacute; a la destrucci&oacute;n de la ciudad, al igual que muchos otros.</div>\n<div>\n	Pero, incluso entonces, no hab&iacute;a la reconstrucci&oacute;n y el nuevo pa&iacute;s se dedic&oacute; a &#39;arc&aacute;ngel Michael que estaba dedicada la iglesia y se defini&oacute; en Vado, vadear, o paso en el r&iacute;o que le permite no se mojen o el nombre de una &#39;muy alta hierba con flores amarillas, y desde cuyas hojas y ra&iacute;ces se extrae un colorante azul, utilizado en el te&ntilde;ido, que fue intenso comercio con la cercana Toscana.</div>\n<div>\n	Colocada bajo el imperio de la familia Brancaleoni antes, el ducado de Urbino, finalmente, los estados papales, sin embargo, mantiene sus propias caracter&iacute;sticas y las instituciones.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Sant&#39;Angelo in Vado conserva importantes testimonios de diferentes per&iacute;odos hist&oacute;ricos y dio a luz a algunos hombres famosos, tales como la dinast&iacute;a de pintores importantes Zuccai y m&uacute;sico Agostino Mercuri que, adem&aacute;s de la gran producci&oacute;n de m&uacute;sica sacra tambi&eacute;n escribi&oacute; viol&iacute;n del diablo.</div>\n', '<div>\n	Сант-Анджело в Vado расположен на руинах Tiphernum Mataurense, который имеет корреспондент в Tiphernum Tiberinum (Читта ди Кастелло).</div>\n<div>\n	Кажется, что название происходит от tifer или tifia, водное растение, которое растет в болотистых районах. Несколько археологических находок подтверждают существование древнего римского города, в том числе, например, камень с надписью посвященный богу Силуана, в настоящее время хранится во дворе Палаццо Fagnani. Длительная война между Византией и готами в шестом веке привело к разрушению города, как и многие другие.</div>\n<div>\n	Но, даже тогда, там была реконструкция и новая страна была посвящена &quot;Архангела Михаила, который был посвящен церкви и был определен в Vado, болотная, или шаг в реку, что позволяет не промокают или имя &laquo;очень высокая трава с желтыми цветами, и от которого листья и корни извлекают синий краситель, используемый при крашении, которая была интенсивной торговли с соседней Тоскане.</div>\n<div>\n	Размещенные под властью семьи Brancaleoni до, герцогство Урбино, наконец, Папская, тем не менее, сохраняет свои собственные характеристики и институты.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Сант-Анджело в Vado сохраняет важные свидетельства различных исторических периодов и родила некоторых известных людей, таких как династия важных живописцев Zuccai и музыкант Агостино Меркури, что в дополнение к обширной производства духовной музыки также написал дьявола Скрипка.</div>\n', '<div>\n	Sant&#39;Angelo in Vado is gelegen op de ru&iuml;nes van Tiphernum Mataurense, die een correspondent in Tiphernum Tiberinum (Citta di Castello) heeft.</div>\n<div>\n	Het lijkt erop dat de naam is afgeleid van tifer of tifia, aquatische plant die groeit in moerassige gebieden. Diverse archeologische bevindingen bevestigen het bestaan ​​van de oude Romeinse stad, met inbegrip van, bijvoorbeeld, een steen met inscriptie gewijd aan de god Silvanus, nu bewaard in de binnenplaats van Palazzo Fagnani. De lange oorlog tussen de Byzantijnen en de Goten in de zesde eeuw leidde tot de verwoesting van de stad, net als vele anderen.</div>\n<div>\n	Maar zelfs dan was er de wederopbouw en het nieuwe land was gewijd aan &#39;Aartsengel Michael die de kerk werd gewijd en werd gedefinieerd in Vado, waden, of stap in de rivier die u toelaat om niet nat of de naam van een &#39;zeer hoog gras met gele bloemen, en uit wiens bladeren en wortels wordt ge&euml;xtraheerd een blauwe kleurstof, gebruikt in verven, die intense handel met het nabijgelegen Toscane was.</div>\n<div>\n	Geplaatst onder voordat het bewind van Brancaleoni familie, het hertogdom van Urbino dan eindelijk de Pauselijke Staten, maar handhaafde haar eigen kenmerken en instellingen.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Sant&#39;Angelo in Vado bewaart belangrijke getuigenissen van verschillende historische perioden en het leven schonk aan een aantal bekende mensen, zoals de dynastie van de belangrijkste schilders Zuccai en muzikant Agostino Mercuri dat in aanvulling op de enorme productie van gewijde muziek schreef ook The Devil&#39;s Violin.</div>\n', 'media/localita/img_Sant&rsquo;Angelo in Vado.jpg', 2, 43.664719, 12.413, 41, '6511');
INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(40, 'San leo', 1, '<p>\n	Citt&agrave; d&#39;arte, da sempre capitale storica del Montefeltro (antico nome di San Leo fino al XII secolo), luogo di passaggio di San Francesco e Dante, prigione di Felice Orsini e di Cagliostro, San Leo ha avuto anche l&#39;onore di essere capitale d&#39;Italia o, meglio, del Regno Italico di Berengario II, il quale fu sconfitto a Pavia nel 961 d.C. da Ottone I di Sassonia e che poi si rifugi&ograve; a San Leo, dove resse l&#39;assedio per due anni prima di cedere all&#39;avversario.</p>\n<p>\n	<br />\n	Nell&#39;Italia unita il comune di San Leo &egrave; appartenuto alle Marche (provincia di Pesaro e Urbino) fino al 15 agosto 2009, quando ne &egrave; stato distaccato congiuntamente ad altri sei comuni dell&#39;Alta Valmarecchia in attuazione dell&#39;esito di un referendum svolto il 17 e 18 dicembre 2006. Contro la variazione territoriale le Marche hanno proposto ricorso alla Corte costituzionale, ma questa lo ha ritenuto infondato.<br />\n	<br />\n	<b>Luoghi d&#39;interesse</b><br />\n	&nbsp;</p>\n<ul>\n	<li>\n		Il duomo di San Leo</li>\n	<li>\n		La pieve di Santa Maria Assunta</li>\n	<li>\n		Il forte di San Leo</li>\n</ul>\n<p>\n	<br />\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	<i>Fonte: Wikipedia</i></p>\n', '<div>\n	city of art, always the historic capital of the Montefeltro (former name of St. Leo until the twelfth century), a place of passage of St. Francis and Dante, prison Felice Orsini and Cagliostro, San Leo also had the honor of being capital of Italy, or rather, the Kingdom of Italy Berengar II, who was defeated at Pavia in 961 AD by Otto I of Saxony and then he took refuge in San Leo, where interest siege for two years before giving in to the opponent.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In the Italy joined the municipality of San Leo is belonged to the Marche (Pesaro and Urbino) until August 15, 2009, when he was seconded jointly with six other municipalities of the Valmarecchia in implementation of the outcome of a referendum held on 17 and 18 December 2006. Against the spatial variation in the Marche have appealed to the constitutional Court, but this one has considered unfounded.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Interesting sites</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The cathedral of San Leo</div>\n<div>\n	The parish church of Santa Maria Assunta</div>\n<div>\n	The fort of San Leo</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Source: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	ville d&#39;art, toujours la capitale historique de la Montefeltro (ancien nom de saint L&eacute;on jusqu&#39;au XIIe si&egrave;cle), un lieu de passage de saint Fran&ccedil;ois et Dante, prison Felice Orsini et Cagliostro, San Leo a &eacute;galement eu l&#39;honneur d&#39;&ecirc;tre capitale de l&#39;Italie, ou plut&ocirc;t, le Royaume d&#39;Italie B&eacute;renger II, qui a &eacute;t&eacute; battu &agrave; Pavie en 961 AD par Othon Ier de Saxe, puis il se r&eacute;fugie &agrave; San Leo, o&ugrave; l&#39;int&eacute;r&ecirc;t si&egrave;ge pendant deux ans avant de c&eacute;der &agrave; l&#39;adversaire.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Dans l&#39;Italie a rejoint la municipalit&eacute; de San Leo est appartenu &agrave; la Marche (Pesaro et Urbino) jusqu&#39;au 15 Ao&ucirc;t 2009, quand il a &eacute;t&eacute; d&eacute;tach&eacute; en collaboration avec six autres municipalit&eacute;s de la Valmarecchia mise en &oelig;uvre des r&eacute;sultats d&#39;un r&eacute;f&eacute;rendum tenu sur 17 et 18 D&eacute;cembre 2006. dans la variation spatiale de la Marche ont fait appel &agrave; la Cour constitutionnelle, mais celle-ci a consid&eacute;r&eacute; comme non fond&eacute;.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	lieux d&#39;int&eacute;r&ecirc;t</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La cath&eacute;drale de San Leo</div>\n<div>\n	L&#39;&eacute;glise paroissiale de Santa Maria Assunta</div>\n<div>\n	Le fort de San Leo</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Source: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Stadt der Kunst, hatte immer die historische Hauptstadt des Montefeltro (fr&uuml;herer Name von St. Leo bis zum zw&ouml;lften Jahrhundert), ein Ort der Passage des heiligen Franziskus und Dante, Gef&auml;ngnis Felice Orsini und Cagliostro, San Leo auch die Ehre, Hauptstadt von Italien, oder besser gesagt, das K&ouml;nigreich Italien Berengar II, der in Pavia im Jahre 961 AD besiegt wurde von Otto I. von Sachsen und dann nahm er Zuflucht in San Leo, wo Interesse Belagerung f&uuml;r zwei Jahre vor dem Gegner zu geben in.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Im Italien trat die Gemeinde San Leo ist in die Marken (Pesaro und Urbino) geh&ouml;rten bis zum 15. August 2009, als er gemeinsam mit sechs anderen Gemeinden der Valmarecchia bei der Umsetzung der Ergebnisse eines Referendum vom abgeordnet wurde 17. und 18. Dezember 2006. gegen die r&auml;umliche Variation in den Marken haben an das Verfassungsgericht Berufung eingelegt , aber dieser hat als unbegr&uuml;ndet angesehen.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Sehensw&uuml;rdigkeiten</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die Kathedrale von San Leo</div>\n<div>\n	Die Pfarrkirche Santa Maria Assunta</div>\n<div>\n	Die Festung von San Leo</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Quelle: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	ciudad de arte, siempre es la capital hist&oacute;rica de los Montefeltro (antiguo nombre de San Le&oacute;n hasta el siglo XII), un lugar de paso de San Francisco y Dante, prisi&oacute;n Felice Orsini y Cagliostro, San Leo tambi&eacute;n tuvo el honor de ser capital de Italia, o m&aacute;s bien, el Reino de Italia Berengario II, que fue derrotado en Pavia en el a&ntilde;o 961 dC por Ot&oacute;n I de Sajonia y luego se refugi&oacute; en San Leo, donde asedio inter&eacute;s por dos a&ntilde;os antes de ceder al oponente.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En Italia se uni&oacute; al municipio de San Leo est&aacute; pertenec&iacute;a a la Marche (Pesaro y Urbino) hasta el 15 de agosto del 2009, cuando fue secundada de forma conjunta con otros seis municipios de la VALMARECCHIA en aplicaci&oacute;n de los resultados de un refer&eacute;ndum llev&oacute; a cabo en 17 y 18 de diciembre de 2006. en contra de la variaci&oacute;n espacial de las Marcas han apelado a la Corte constitucional, pero &eacute;ste ha considerado infundada.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	lugares de inter&eacute;s</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La catedral de San Leo</div>\n<div>\n	La iglesia parroquial de Santa Mar&iacute;a de la Asunci&oacute;n</div>\n<div>\n	La fortaleza de San Leo</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Fuente: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	город искусства, всегда историческая столица Монтефельтро (прежнее название Сент-Лео до двенадцатого века), место прохождения святого Франциска и Данте, тюрьмы Феличе Орсини и Калиостро, Сан-Лео также имел честь быть столица Италии, а точнее, Королевство Италии Berengar II, который потерпел поражение в Павии в 961 г. н.э. Отто I Саксонии, а затем он нашел убежище в Сан-Лео, где интерес осады в течение двух лет, прежде чем давать в противнику.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	В Италии присоединился муниципалитет Сан-Лео принадлежал к Marche (Пезаро и Урбино) до 15 августа 2009 года, когда он был командирован совместно с шестью другими муниципалитетами Valmarecchia в реализации итогов референдума, проведенного 17 и 18 декабря 2006 г. на фоне пространственного изменения в Марше обратились в конституционный суд, но этот счел необоснованным.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	достопримечательности</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Собор Сан-Лео</div>\n<div>\n	Приходская церковь Санта-Мария-Ассунта</div>\n<div>\n	Форт Сан-Лео</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Источник: Википедия</div>\n', '<div>\n	stad van kunst, altijd de historische hoofdstad van de Montefeltro (voormalige naam van St. Leo tot de twaalfde eeuw), een plaats van passage van de heilige Franciscus en Dante, gevangenis Felice Orsini en Cagliostro, San Leo had ook de eer om hoofdstad van Itali&euml;, of beter gezegd, het Koninkrijk Itali&euml; Berengar II, die in Pavia werd verslagen in 961 AD door Otto I van Saksen en toen nam hij zijn toevlucht in San Leo, waar de rente belegering twee jaar alvorens toe te geven aan de tegenstander.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In het Itali&euml; toegetreden tot de gemeente San Leo wordt behoorde tot de Marche (Pesaro en Urbino) tot en met 15 augustus 2009, toen hij samen was gedetacheerd met zes andere gemeenten van de Valmarecchia ter uitvoering van de uitslag van een referendum gehouden op 17 en 18 december 2006. Tegen de ruimtelijke variatie in de Marche hebben een beroep gedaan op het grondwettelijk Hof, maar deze is ongegrond geacht.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	bezienswaardigheden</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De kathedraal van San Leo</div>\n<div>\n	De parochiekerk van Santa Maria Assunta</div>\n<div>\n	Het fort van San Leo</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Bron: Wikipedia</div>\n', 'media/localita/img_San leo.jpg', 3, 43.896356, 12.343331, 99, '6269'),
(41, 'San Marino', 1, '<p>\n	La Serenissima Repubblica di San Marino, spesso abbreviata in Repubblica di San Marino o semplicemente in San Marino, &egrave; uno Stato dell&#39;Europa meridionale situato nella penisola italiana.</p>\n<p>\n	<br />\n	A partire dal 2008 il centro storico della Citt&agrave; di San Marino e il Monte Titano sono stati inseriti dall&#39;UNESCO tra i patrimoni dell&#39;umanit&agrave; in quanto &quot;testimonianza della continuit&agrave; di una repubblica libera fin dal Medioevo&quot;.<br />\n	<br />\n	<b>Chiese e Monumenti:</b><br />\n	&nbsp;</p>\n<ul>\n	<li>\n		Santuario del Cuore Immacolato di Maria</li>\n	<li>\n		Basilica di San Marino</li>\n	<li>\n		Chiesa di San Pietro</li>\n	<li>\n		Chiesa e Convento di San Francesco</li>\n	<li>\n		Chiesa dei Cappuccini</li>\n	<li>\n		Monastero delle Clarisse</li>\n	<li>\n		Palazzo Pubblico</li>\n	<li>\n		Le tre rocche</li>\n</ul>\n', '<div>\n	The Most Serene Republic of San Marino, often abbreviated as the Republic of San Marino or simply in San Marino, is a southern European country located on the Italian peninsula.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Since 2008 the historic city of San Marino and Mount Titano were added to the UNESCO World Heritage Site as &quot;testimony to the continuity of a free republic since the Middle Ages.&quot;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Churches and Monuments:</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Shrine of the Immaculate Heart of Mary</div>\n<div>\n	Basilica of San Marino</div>\n<div>\n	Church of San Pietro</div>\n<div>\n	Church and Convent of St. Francis</div>\n<div>\n	Capuchin Church</div>\n<div>\n	Monastery of the Poor Clares</div>\n<div>\n	Public Palace</div>\n<div>\n	The three fortresses</div>\n', '<div>\n	La R&eacute;publique S&eacute;r&eacute;nissime de Saint-Marin, souvent abr&eacute;g&eacute; en la R&eacute;publique de Saint-Marin ou simplement &agrave; Saint-Marin, est un pays d&#39;Europe du Sud situ&eacute; sur la p&eacute;ninsule italienne.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Depuis 2008, la ville historique de Saint-Marin et mont Titano ont &eacute;t&eacute; ajout&eacute;s au site du patrimoine mondial de l&#39;UNESCO comme &laquo;t&eacute;moignage de la continuit&eacute; d&#39;une r&eacute;publique libre depuis le Moyen Age.&quot;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&Eacute;glises et monuments:</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Sanctuaire du Coeur Immacul&eacute; de Marie</div>\n<div>\n	Basilique de Saint-Marin</div>\n<div>\n	Eglise de San Pietro</div>\n<div>\n	Eglise et couvent de Saint Fran&ccedil;ois</div>\n<div>\n	Eglise des Capucins</div>\n<div>\n	Monast&egrave;re des Clarisses</div>\n<div>\n	Palais public</div>\n<div>\n	Les trois forteresses</div>\n', '<div>\n	Die Serenissima Republik San Marino, die oft als die Republik von San Marino abgek&uuml;rzt oder einfach in San Marino, ist ein s&uuml;deurop&auml;ischer Land auf der italienischen Halbinsel.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Seit 2008 wurden die historische Stadt San Marino und Monte Titano hinzugef&uuml;gt, um die UNESCO-Weltkulturerbe als &quot;Zeugnis f&uuml;r die Kontinuit&auml;t einer freien Republik seit dem Mittelalter .&quot;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Kirchen und Denkm&auml;ler:</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Schrein des Unbefleckten Herzens Mariens</div>\n<div>\n	Basilika von San Marino</div>\n<div>\n	Kirche San Pietro</div>\n<div>\n	Kirche und Kloster des Heiligen Franziskus</div>\n<div>\n	Kapuzinerkirche&nbsp;</div>\n<div>\n	Kloster der Klarissen</div>\n<div>\n	&Ouml;ffentliche Palace</div>\n<div>\n	Die drei Festungen</div>\n', '<div>\n	La Seren&iacute;sima Rep&uacute;blica de San Marino, a menudo abreviado como la Rep&uacute;blica de San Marino o, simplemente, en San Marino, es un pa&iacute;s del sur de Europa se encuentra en la pen&iacute;nsula it&aacute;lica.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Desde 2008, el hist&oacute;rico de la ciudad de San Marino y Monte Titano se a&ntilde;adieron al patrimonio de la humanidad como &quot;testimonio de la continuidad de una rep&uacute;blica libre desde la Edad Media.&quot;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Iglesias y Monumentos:</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Santuario del Inmaculado Coraz&oacute;n de Mar&iacute;a</div>\n<div>\n	Bas&iacute;lica de San Marino</div>\n<div>\n	Iglesia de San Pietro</div>\n<div>\n	Iglesia de San Francisco</div>\n<div>\n	Iglesia de los Capuchinos</div>\n<div>\n	Monasterio de las Clarisas</div>\n<div>\n	Palacio p&uacute;blico</div>\n<div>\n	Los tres fortalezas</div>\n', '<div>\n	Светлейшая Республика Сан-Марино часто сокращается как Республика Сан-Марино или просто в Сан-Марино, является южная европейская страна, расположенная на итальянском полуострове.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	С 2008 года исторический город Сан-Марино и горы Титано были добавлены в список Всемирного наследия ЮНЕСКО как &laquo;свидетельство непрерывности свободной республики со времен средневековья.&quot;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Храмы и памятники:</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Храм Непорочного Сердца Марии</div>\n<div>\n	Базилика Сан-Марино</div>\n<div>\n	Церковь Сан-Пьетро</div>\n<div>\n	Церковь и монастырь Св Франциска</div>\n<div>\n	Капуцинов Церковь</div>\n<div>\n	Монастырь кларисок</div>\n<div>\n	Общественный дворец</div>\n<div>\n	Три крепости</div>\n', '<div>\n	The Most Serene Republic of San Marino, vaak afgekort als de Republiek San Marino of gewoon in San Marino, is een Zuid-Europese land gelegen op het Italiaanse schiereiland.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Sinds 2008 is het historische centrum van San Marino en de berg Titano werden toegevoegd aan de UNESCO World Heritage Site als &quot;getuigenis van de continu&iuml;teit van een vrije republiek sinds de Middeleeuwen.&quot;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Kerken en monumenten:</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Heiligdom van het Onbevlekte Hart van Maria</div>\n<div>\n	Basiliek van San Marino</div>\n<div>\n	Kerk van San Pietro</div>\n<div>\n	Kerk en klooster van St. Franciscus</div>\n<div>\n	Capucijnerkerk</div>\n<div>\n	Klooster van de Arme Clarissen</div>\n<div>\n	openbare Paleis</div>\n<div>\n	De drie forten</div>\n', 'media/localita/img_San Marino.jpg', 3, 43.933333, 12.466667, 99, '8118'),
(42, 'Santarcangelo di Romagna', 1, '<p>\n	Dal XIII Secolo fu dominata dai Conti Balacchi, famiglia antiquitate generis et gloria maiorum originaria forse di Santarcangelo stesso oppure, secondo altre fonti meno accreditate, di Rimini, poi spodestata agli inizi del XV Secolo dai Malatesta, nemici di vecchia data. Il dominio dei Balacchi ebbe una conclusione con le pesanti sconfitte politiche e la scomunica del suo ultimo esponente, Paolo, rimosso dal controllo della citt&agrave; da papa Bonifacio IX e ridotto alla vita di Cavaliere privato.<br />\n	Dal 1971 nel mese di luglio si tiene uno dei festival di teatro contemporaneo pi&ugrave; importanti d&#39; Italia: il Santarcangelo dei Teatri - Festival Internazionale del Teatro in Piazza. L&#39;11 novembre, San Martino, si svolge la famosa ed antica fiera, detta anche &quot;dei becchi&quot;. Ultimamente si &#39; inserita, come evento collaterale alla fiera, la tradizionale &quot;corsa dei becchi&quot; alla quale dovrebbero partecipare solo coloro che possiedono &quot;le corna&quot; o che vogliono esorcizzarle. Un&#39;ulteriore manifestazione che si svolge nel centro cittadino &#39; &quot;Balconi Fioriti&quot;: a met&agrave; maggio la Piazza Ganganelli e le scalinate si ri<br />\n	vestono di piante fiorite. Un&#39;altra festa particolarmente sentita ma che ha perso una parte del suo fascino &#39; la Festa di San Michele il 29 settembre,detta anche la Festa o Casa degli Uccelli (Ch&#39;sa di Gaz&ograve;tt) in quanto era d&#39;uso l&#39;esposizione e la gara canora degli uccelli da richiamo,oggi sostituita in parte dalle esibizioni delle Unit&agrave; Cinofile delle Aquile di Rimini della Protezione Civile.<br />\n	A Santarcangelo, dagli anni &#39;90, si &#39; stabilita la pi&ugrave; consistente ed artisticamente attiva comunit&agrave; mutoide d&#39;Europa.</p>\n', '<div>\n	From the thirteenth century was dominated by the Balacchi Conti, family antiquitate generis et maiorum original glory perhaps Santarcangelo itself or, according to other less reliable sources, of Rimini, then ousted in the early fifteenth century by Malatesta, old enemies. The domain of Balacchi had a conclusion with heavy political defeats and the excommunication of its last member, Paul, removed from control of the city by Pope Boniface IX and reduced to private life knight.</div>\n<div>\n	Since 1971 in the month of July there is one of the most important contemporary theater festival d &#39;Italy: the Santarcangelo of Theatres - International Festival of Street Theatre. On November 11, St. Martin, there is the famous and ancient fair, also known as &quot;beaks.&quot; Lately it &#39;inserted, as a side event at the fair, the traditional &quot;beaks race&quot; to which they should attend only those who have &quot;horns&quot; or wanting to exorcise them. Another event that takes place in the city center &#39; &quot;Balconi Fioriti&quot;: in mid-May Ganganelli Square and stairways will re</div>\n<div>\n	dress of flowering plants. Another particularly strong party but who he has lost part of its charm &#39;the Feast of St. Michael on September 29, also known as the Feast or House of Birds (Ch&#39;sa of Gaz&ograve;tt) because the exposure was of use and the singing competition of decoy birds, now replaced in part by the performances of the Canine Unit of the Eagles Rimini Civil Protection.</div>\n<div>\n	In Santarcangelo, the &#39;90s, it&#39; established the largest and artistically active mutoide community in Europe.</div>\n', '<div>\n	D&egrave;s le XIIIe si&egrave;cle a &eacute;t&eacute; domin&eacute; par le Balacchi Conti, famille antiquitate generis et maiorum gloire originale peut-&ecirc;tre Santarcangelo lui-m&ecirc;me ou, selon d&#39;autres sources moins fiables, de Rimini, puis &eacute;vinc&eacute; au d&eacute;but du XVe si&egrave;cle par Malatesta, anciens ennemis. Le domaine de Balacchi avait une conclusion avec des d&eacute;faites politiques lourdes et l&#39;excommunication de son dernier membre, Paul, retir&eacute; du contr&ocirc;le de la ville par le pape Boniface IX et r&eacute;duit &agrave; la vie priv&eacute;e chevalier.</div>\n<div>\n	Depuis 1971, au mois de Juillet, il est l&#39;un des plus importants contemporaine festival de th&eacute;&acirc;tre d &#39;Italie: le Santarcangelo des th&eacute;&acirc;tres - Festival international de th&eacute;&acirc;tre de rue. Le 11 Novembre, Saint-Martin, il y a la fameuse et ancienne foire, aussi connu comme &laquo;becs&raquo;. Derni&egrave;rement, il &#39;ins&eacute;r&eacute;, comme un &eacute;v&eacute;nement parall&egrave;le &agrave; la foire, la &laquo;course aux becs&quot; traditionnels auxquels ils devraient assister seulement &agrave; ceux qui ont des &laquo;cornes&raquo; ou vouloir les exorciser. Un autre &eacute;v&eacute;nement qui a lieu dans le centre-ville &quot;Balconi Fioriti&quot;: &agrave; la mi-mai Ganganelli Square et les escaliers seront re</div>\n<div>\n	robe de plantes &agrave; fleurs. Une autre partie particuli&egrave;rement forte, mais qui il a perdu une partie de son charme &raquo;de la f&ecirc;te de Saint-Michel le 29 Septembre, &eacute;galement connu sous le nom de la f&ecirc;te ou la Chambre des Oiseaux (Ch&#39;sa de Gaz&ograve;tt) parce que l&#39;exposition &eacute;tait d&#39;utilisation et le concours de chant des oiseaux appelants, d&eacute;sormais remplac&eacute; en partie par les performances de l&#39;unit&eacute; canine de l&#39;Eagles Rimini protection civile.</div>\n<div>\n	Dans Santarcangelo, les ann&eacute;es 90, il a cr&eacute;&eacute; le plus grand et artistiquement actif communaut&eacute; mutoide en Europe.</div>\n', '<div>\n	Aus dem dreizehnten Jahrhundert von der Balacchi Conti, Familie antiquitate generis et maiorum urspr&uuml;nglichen Ruhm vielleicht Santarcangelo selbst oder, nach anderen weniger zuverl&auml;ssigen Quellen, von Rimini, dann verdr&auml;ngte in den fr&uuml;hen f&uuml;nfzehnten Jahrhundert von malatestianischen, alte Feinde beherrscht wurde. Die Dom&auml;ne der Balacchi hatte einen Abschluss mit schweren politischen Niederlagen und die Exkommunikation des letzten Mitglied, Paul, von Kontrolle &uuml;ber die Stadt von Papst Bonifatius IX Privatleben Ritter entfernt und reduziert.</div>\n<div>\n	Seit 1971 in den Monat Juli ist es einer der wichtigsten zeitgen&ouml;ssischen Theaterfestival d &#39;Italien: die Santarcangelo von Theater - Internationales Festival f&uuml;r Stra&szlig;entheater. Am 11. November, St. Martin, gibt es die ber&uuml;hmte und alte Messe, auch bekannt als &quot;Schn&auml;bel.&quot; In letzter Zeit ist es eingef&uuml;gt, als Side-Event auf der Messe, das traditionelle &quot;Schn&auml;bel Rennen&quot;, auf die sie besuchen nur diejenigen, die &quot;H&ouml;rner&quot; oder wollen auszutreiben sie haben. Ein weiteres Ereignis, das im Zentrum der Stadt &quot;&quot; Balconi Fioriti &quot;dauert: Mitte Mai Ganganelli Platz und Treppen werden wieder</div>\n<div>\n	Kleid von Bl&uuml;tenpflanzen. Eine weitere besonders starke Partei aber, die er Teil seines Charmes &quot;das Fest des heiligen Michael am 29. September, auch bekannt als das Fest oder House of Birds (Ch&#39;sa von Gaz&ograve;tt), weil die Exposition war der Einsatz verloren hat und die Gesangswettbewerb von Lockv&ouml;gel, jetzt teilweise durch die Leistungen der Hundestaffel des Eagles Rimini Katastrophenschutz ersetzt.</div>\n<div>\n	In Santarcangelo, die 90er, ist es gegr&uuml;ndet, um die gr&ouml;&szlig;ten und k&uuml;nstlerisch t&auml;tig mutoide Gemeinschaft in Europa.</div>\n', '<div>\n	Desde el siglo XIII fue dominada por la Balacchi Conti, familia Antiquitate generis et maiorum gloria original quiz&aacute; s&iacute; o Santarcangelo, seg&uacute;n otras fuentes menos fiables, de Rimini, a continuaci&oacute;n, expuls&oacute; a principios del siglo XV por Malatesta, viejos enemigos. El dominio de Balacchi ten&iacute;a una conclusi&oacute;n con derrotas pol&iacute;ticas pesados ​​y la excomuni&oacute;n de su &uacute;ltimo miembro, Paul, retirado de control de la ciudad por el Papa Bonifacio IX y reducido a la vida privada caballero.</div>\n<div>\n	Desde 1971 en el mes de julio se celebra una de las m&aacute;s importante festival de teatro contempor&aacute;neo d &#39;Italia: la Santarcangelo de Teatros - Festival Internacional de Teatro de Calle. El 11 de noviembre, San Mart&iacute;n, se encuentra la famosa y antigua feria, tambi&eacute;n conocido como &quot;picos&quot;. &Uacute;ltimamente se &#39;inserta, como actividad paralela a la feria, la carrera &quot;picos&quot; tradicionales a las que debe asistir s&oacute;lo a los que tienen &quot;cuernos&quot; o queriendo exorcizar a ellos. Otro evento que tiene lugar en el centro de la ciudad &#39; &quot;Balconi Fioriti&quot;: a mediados de mayo Ganganelli Square y escaleras ser&aacute;n re</div>\n<div>\n	vestido de plantas con flores. Otra de las partes particularmente fuerte, pero que ha perdido parte de su encanto &#39;de la Fiesta de San Miguel el 29 de septiembre, tambi&eacute;n conocida como la Fiesta o Casa de las Aves (Ch&#39;sa de Gaz&ograve;tt) debido a que la exposici&oacute;n fue de uso y la competencia de canto de se&ntilde;uelos, ha sido sustituido en parte por las actuaciones de la Unidad canina de la Protecci&oacute;n Civil Rimini Eagles.</div>\n<div>\n	En Santarcangelo, los a&ntilde;os 90, es establecer la mayor y art&iacute;sticamente activa comunidad mutoide en Europa.</div>\n', '<div>\n	С тринадцатого века преобладали Balacchi Конти, семья antiquitate GENERIS и др maiorum оригинальная слава, возможно, сам или Сантарканджело, в соответствии с другими менее надежными источниками, Римини, а затем вытеснили в начале пятнадцатого века Малатеста, старых врагов. Домен Balacchi было заключение с тяжелыми политическими поражениями и отлучение его последнего члена, Павла, удаляется из-под контроля города по Бонифаций IX и сводится к частной жизни рыцаря.</div>\n<div>\n	С 1971 года в июле месяце есть одна из самых важных современного театрального фестиваля д &#39;Италии: Сантарканджело Театров - Международный фестиваль уличного театра. 11 ноября в Санкт-Мартин, есть известная и древняя ярмарка, также известный как &quot;клювами&quot;. В последнее время &quot;вставляется, как мероприятия на ярмарке,&quot; гонки клювы &quot;традиционные, к которым они должны присутствовать только те, у кого есть&laquo; рога &raquo;или желая изгнать их. Еще одно событие, которое происходит в центре города &quot;Balconi Фиорити&quot;: в середине мая Ganganelli площади и лестницы будут повторно</div>\n<div>\n	платье цветущих растений. Другой особенно сильная партия, но которые он потерял часть своей прелести &quot;праздник Святого Михаила 29 сентября, также известный как праздник или Дом птиц (Ch&#39;sa из Gaz&ograve;tt), так как экспозиция была в использовании и пение конкурс манок птиц, теперь заменены частично выступления кинологической группы орлов Римини гражданской защиты.</div>\n<div>\n	В Santarcangelo, 90-е, это установили самый большой и художественно активного mutoide сообщества в Европе.</div>\n', '<div>\n	Vanaf de dertiende eeuw werd gedomineerd door de Balacchi Conti, familie Antiquitate generis et maiorum oorspronkelijke glorie misschien Santarcangelo zelf of, volgens andere minder betrouwbare bronnen, van Rimini, dan verdreven in het begin van de vijftiende eeuw door Malatesta, oude vijanden. Het domein van Balacchi had een conclusie met zware politieke nederlagen en de excommunicatie van zijn laatste lid, Paul, van controle over de stad door paus Bonifatius IX verwijderd en gereduceerd tot het priv&eacute;-leven ridder.&nbsp;</div>\n<div>\n	Sinds 1971 is in de maand juli is er een van de belangrijkste hedendaagse theater festival d &#39;Itali&euml;: de Santarcangelo van de theaters - Internationaal Festival van Street Theatre. Op 11 november, Sint Maarten, is er de beroemde en oude eerlijk, ook bekend als &quot;snavels.&quot; De laatste tijd &#39;geplaatst, als een side event op de beurs, de traditionele &quot;snavels ras&quot;, waarop ze mogen alleen degenen die hebben &quot;horens&quot; of willen ze bezweren bij te wonen. Een ander evenement dat plaatsvindt in het centrum van de stad &#39;&#39; Balconi Fioriti &quot;: medio mei Ganganelli plein en trappen zal opnieuw</div>\n<div>\n	jurk van bloeiende planten. Een ander bijzonder sterke partij, maar die heeft hij een deel van zijn charme &#39;het feest van St. Michael verloren op 29 september, ook bekend als het Feast of House of Birds (Ch&#39;sa van Gaz&ograve;tt), omdat de blootstelling was van het gebruik en de zangwedstrijd van lokvogels, nu voor een deel vervangen door de prestaties van de Canine Unit van de Eagles Rimini civiele bescherming.</div>\n<div>\n	In Santarcangelo, de jaren &#39;90, het is gevestigd aan de grootste en artistiek actieve gemeenschap mutoide in Europa.</div>\n', 'media/localita/img_Santarcangelo di Romagna.jpg', 2, 44.066667, 12.45, 99, '6612');
INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(43, 'Sassocorvaro', 1, '<p>\n	<b>STORIA</b></p>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	<br />\n	Le origini del borgo di Sassocorvaro non si conoscono precisamente. Le prime fonti scritte in cui viene citato il Castello di Monte Rotondo sito in prossimit&agrave; dell&#39;attuale luogo ove sorge il paese risalgono al 1061. Il suo centro si sviluppa nei secoli seguenti fino al 1200. Epoca in cui il piccolo borgo di Castrum Saxi Corbari era retto da una famiglia locale fedele ai ghibellini.<br />\n	L&#39;origine del suo nome fa capo a varie ipotesi. Potrebbe derivare da &quot;Sasso nido dei corvi&quot;, animali che tuttora si annidano sulla collina, da Corbarius, cavaliere templare presunto fondatore del borgo, oppure dal termine latino Corbis che significa &quot;Cesta&quot;.<br />\n	Durante la seconda guerra mondiale a Sassocorvaro verranno salvati capolavori d&#39;arte provenienti da tutta Italia che vide nella Rocca ubaldinesca il luogo sicuro dove mettere al riparo buona parte del patrimonio artistico mobile italiano. Verranno concentrati tra Sassocorvaro, Urbino e Carpegna pi&ugrave; di 10000 capolavori d&#39;arte mondiale. A Sassocorvaro vennero depositate pi&ugrave; di 6500 opere facendo diventare la Rocca, in quel buio periodo, il &quot;museo&quot; con la pi&ugrave; alta concentrazione al mondo di patrimonio artistico. L&#39;Operazione Salvataggio fu coordinata dal professore Pasquale Rotondi, all&#39;epoca sovrintendente dei beni culturali a Urbino, e rimarr&agrave; segreta fino al 1984, anno in cui attraverso un&#39;ampia ricerca si riporter&agrave; alla luce l&#39;intera vicenda.</p>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	<br />\n	MONUMENTI</p>\n<p>\n	<br />\n	LA ROCCA DI SASSOCORVARO<br />\n	<br />\n	Celebre &egrave; la Rocca ubaldinesca che ha visto l&#39;intervento dell&#39;architetto senese Francesco di Giorgio Martini. Questa rocca fu la sede del salvataggio di oltre 10.000 capolavori d&#39;arte provenienti da[7], Venezia, Urbino, Pesaro, Fano, Ancona, Lagosta, Fabriano, Jesi, Osimo, Macerata, Fermo, Ascoli Piceno, (tra cui la Tempesta del Giorgione, la Citt&agrave; ideale e molte altre opere di famosi artisti tra cui Raffaello Sanzio, Piero della Francesca, Carlo Crivelli, Tiziano, Lorenzo Lotto, Paolo Uccello, Andrea Mantegna) che furono nascoste negli anni 1943-1944 dal Sovrintendente alle belle arti di Pesaro e Urbino, Pasquale Rotondi, per evitare che fossero trafugate dai nazisti in fuga verso la Germania.</p>\n<p>\n	<br />\n	LA DIGA<br />\n	<br />\n	A valle dell&#39;abitato, nei pressi della frazione Mercatale, si trova un lago artificiale creato grazie alla costruzione di una diga che sbarra il corso del fiume Foglia. La diga &egrave; stata costruita negli anni cinquanta. Il bacino contiene circa 6 milioni di metri cubi di acqua e serve per l&#39;irrigazione dei campi coltivati a cereali, frutta ed ortaggi, a favore di tutta la vallata del Foglia fino alla citt&agrave; di Pesaro. Attorno al lago (che d&#39;inverno viene svuotato per impedirne il riempimento di detriti) si trovano luoghi freschi e boscosi, ideali per passeggiate e scampagnate.</p>\n', '<div>\n	HISTORY</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The origins of the town of Sassocorvaro not known precisely. The first written sources in which is mentioned the Monte Rotondo Castle site in the vicinity of the place where lies the village date back to 1061. Its center is developed in the following centuries until 1200. Period in which the small village of Castrum Saxi Corbari he was supported by a loyal local family Ghibellines.</div>\n<div>\n	The origin of its name is owned by various hypotheses. Could come from &quot;Sasso nest of crows&quot;, animals that still lurk on the hill, from Corbarius, Knight Templar alleged founder of the village, or by Corbis Latin term meaning &quot;Cesta&quot;.</div>\n<div>\n	During the Second World War in Sassocorvaro we are saved masterpieces from all over Italy who saw in Rocca Ubaldinesca safe place to put to good shelter of the cabinet Italian artistic heritage. They will be concentrated in Sassocorvaro, Urbino Carpegna and over 10,000 masterpieces of world art. A Sassocorvaro were filed more than 6500 works by becoming the Rock, in that dark period, the &quot;museum&quot; with the highest concentration in the world of artistic heritage. Operation Rescue was coordinated by Professor Pasquale Rotondi, then superintendent of cultural heritage in Urbino, and will remain secret until 1984, when through extensive research will bring to light the whole story.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MONUMENTS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	THE ROCK OF SASSOCORVARO</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Famous is the Ubaldinesca Rocca which saw the intervention Sienese architect Francesco di Giorgio Martini. This fortress was the seat of the rescue of over 10,000 works of art from [7], Venice, Urbino, Pesaro, Fano, Ancona, Lagosta, Fabriano, Jesi, Osimo, Macerata, Fermo, Ascoli Piceno, (including the Storm Giorgione, the perfect City and many other works of famous artists including Raphael, Piero della Francesca, Carlo Crivelli, Titian, Lorenzo Lotto, Paolo Uccello, Andrea Mantegna) who were hidden in the years 1943-1944 by the Superintendent of fine arts Pesaro and Urbino, Pasquale Rotondi, to avoid that they were stolen by the Nazis fleeing to Germany.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	DAM</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	A downstream of the town, near the village Mercatale, is an artificial lake created by the construction of a dam blocking the river Foglia. The dam was built in the fifties. The basin contains about 6 million cubic meters of water is used to irrigate the fields of cereal, fruit and vegetables, in favor of all the valley of the Leaf to the city of Pesaro. Around the lake (in winter is emptied to prevent it from filling with debris) are cool places and wooded, ideal for walks and picnics.</div>\n', '<div>\n	HISTOIRE</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Les origines de la ville de Sassocorvaro pas connus avec pr&eacute;cision. Les premi&egrave;res sources &eacute;crites dans lesquelles est mentionn&eacute; le site Monte Rotondo Castle &agrave; proximit&eacute; du lieu o&ugrave; se trouve le village remontent &agrave; 1061. Son centre est d&eacute;velopp&eacute; dans les si&egrave;cles suivants jusqu&#39;&agrave; 1200. P&eacute;riode dans laquelle le petit village de Castrum Saxi Corbari il a &eacute;t&eacute; soutenu par un fid&egrave;le Gibelins de famille locaux.</div>\n<div>\n	L&#39;origine de son nom est poss&eacute;d&eacute;e par diverses hypoth&egrave;ses. Pourrait provenir de &quot;Sasso nid de corbeaux&quot;, les animaux qui se cachent encore sur la colline, de Corbarius, Knight Templar pr&eacute;sum&eacute; fondateur du village, ou en terme Corbis latin qui signifie &quot;Cesta&quot;.</div>\n<div>\n	Au cours de la Seconde Guerre mondiale en Sassocorvaro nous sommes sauv&eacute;s des chefs-d&#39;&oelig;uvre de toute l&#39;Italie qui a vu &agrave; Rocca Ubaldinesca endroit s&ucirc;r pour mettre &agrave; l&#39;abri de l&#39;armoire patrimoine artistique italien. Ils seront concentr&eacute;s dans Sassocorvaro, Urbino Carpegna et plus de 10.000 chefs-d&#39;&oelig;uvre de l&#39;art mondial. A Sassocorvaro ont &eacute;t&eacute; d&eacute;pos&eacute;s plus de 6500 &oelig;uvres en devenant le Rock, dans cette p&eacute;riode sombre, le &quot;mus&eacute;e&quot; avec la plus forte concentration dans le monde du patrimoine artistique. Op&eacute;ration de sauvetage a &eacute;t&eacute; coordonn&eacute; par le professeur Pasquale Rotondi, puis surintendant du patrimoine culturel &agrave; Urbino, et restera secret jusqu&#39;en 1984, lorsque, par une recherche approfondie mettra en lumi&egrave;re toute l&#39;histoire.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MONUMENTS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	LA ROCHE DE Sassocorvaro</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	C&eacute;l&egrave;bre est le Ubaldinesca Rocca qui a vu l&#39;intervention architecte siennois Francesco di Giorgio Martini. Cette forteresse a &eacute;t&eacute; le si&egrave;ge du sauvetage de plus de 10.000 &oelig;uvres d&#39;art de [7], Venise, Urbino, Pesaro, Fano, Ancona, Lagosta, Fabriano, Jesi, Osimo, Macerata, Fermo, Ascoli Piceno, (y compris la temp&ecirc;te Giorgione, la ville parfaite et beaucoup d&#39;autres &oelig;uvres d&#39;artistes c&eacute;l&egrave;bres, dont Rapha&euml;l, Piero della Francesca, Carlo Crivelli, Titien, Lorenzo Lotto, Paolo Uccello, Andrea Mantegna) qui &eacute;taient cach&eacute;s dans les ann&eacute;es 1943-1944 par le surintendant des beaux-arts Pesaro et Urbino, Pasquale Rotondi, pour &eacute;viter qu&#39;ils ont &eacute;t&eacute; vol&eacute;s par les nazis fuyant vers l&#39;Allemagne.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	DAM</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	A en aval de la ville, pr&egrave;s du village de Mercatale, est un lac artificiel cr&eacute;&eacute; par la construction d&#39;un barrage bloquant la rivi&egrave;re Foglia. Le barrage a &eacute;t&eacute; construit dans les ann&eacute;es cinquante. Le bassin contient environ 6 millions de m&egrave;tres cubes d&#39;eau est utilis&eacute;e pour irriguer les champs de c&eacute;r&eacute;ales, fruits et l&eacute;gumes, en faveur de toute la vall&eacute;e de la feuille &agrave; la ville de Pesaro. Autour du lac (en hiver est vid&eacute; pour l&#39;emp&ecirc;cher de remplir avec des d&eacute;bris) sont des endroits frais et bois&eacute;, id&eacute;al pour les promenades et les pique-niques.</div>\n', '<div>\n	GESCHICHTE</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die Urspr&uuml;nge der Stadt Sassocorvaro nicht genau bekannt. Die ersten schriftlichen Quellen, in denen die Monte Rotondo Schloss Ort in der N&auml;he des Ortes erw&auml;hnt, wo das Dorf Datum 1061. liegt zur&uuml;ck Sein Zentrum in den folgenden Jahrhunderten bis 1200. Zeitraum entwickelt wird, in dem das kleine Dorf Castrum Saxi Corbari er wurde von einem treuen einheimischen Familie Ghibellinen unterst&uuml;tzt.</div>\n<div>\n	Der Ursprung des Namens wird durch verschiedene Hypothesen geh&ouml;rt. K&ouml;nnte kommen aus &quot;Sasso Nest der Kr&auml;hen&quot;, Tiere, die auf dem H&uuml;gel noch lauern, von Corbarius, Tempelritter angeblichen Gr&uuml;nder des Dorfes, oder durch Corbis lateinischen Begriff &quot;Cesta&quot; bedeutet.</div>\n<div>\n	W&auml;hrend des Zweiten Weltkrieges in Sassocorvaro sind wir Meisterwerke gerettet aus ganz Italien, die in Rocca Ubaldinesca sicheren Ort sah zu guten Schutz des Schrankes italienischen k&uuml;nstlerischen Erbe zu setzen. Sie werden in Sassocorvaro, Urbino Carpegna und &uuml;ber 10.000 Meisterwerke der Weltkunst konzentriert werden. Ein Sassocorvaro wurden eingereicht mehr als 6500 Werke von den Felsen zu werden, in dieser dunklen Zeit, das &quot;Museum&quot; mit der h&ouml;chsten Konzentration in der Welt des k&uuml;nstlerischen Erbes. Operation Rescue wurde von Professor Pasquale Rotondi koordiniert, dann Superintendent des kulturellen Erbes in Urbino, und wird bis zum Jahr 1984, als durch umfangreiche Forschung geheim bleiben bringt die ganze Geschichte ans Licht.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MONUMENTS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	THE ROCK OF SASSOCORVARO</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Ber&uuml;hmt ist die Ubaldinesca Rocca, die die Intervention Sieneser Architekt Francesco di Giorgio Martini sah. Diese Festung war der Sitz der Rettung von mehr als 10.000 Kunstwerke aus [7], Venedig, Urbino, Pesaro, Fano, Ancona, Lagosta, Fabriano, Jesi, Osimo, Macerata, Fermo, Ascoli Piceno (einschlie&szlig;lich dem Sturm Giorgione, die perfekte Stadt und viele andere Werke von ber&uuml;hmten K&uuml;nstlern wie Raffael, Piero della Francesca, Carlo Crivelli, Tizian, Lorenzo Lotto, Paolo Uccello, Andrea Mantegna), die in den Jahren 1943-1944 versteckt waren durch den Vorsteher der sch&ouml;nen K&uuml;nste Pesaro und Urbino, Pasquale Rotondi, um zu verhindern, dass sie von den Nazis nach Deutschland fliehen gestohlen wurden.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	DAM</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Ein nachgeschalteter der Stadt, in der N&auml;he des Dorfes Mercatale, ist ein k&uuml;nstlicher See durch den Bau eines Staudamms erstellt blockiert den Fluss Foglia. Der Damm wurde in den f&uuml;nfziger Jahren gebaut. Das Becken enth&auml;lt etwa 6 Millionen Kubikmeter Wasser verwendet wird, um die Felder von Getreide, Obst und Gem&uuml;se zu bew&auml;ssern, zu Gunsten der ganzen Tal des Blattes in die Stadt Pesaro. Rund um den See (im Winter entleert wird es mit Schutt von der Bef&uuml;llung zu verhindern) sind k&uuml;hle Orte und bewaldet, ideal f&uuml;r Spazierg&auml;nge und Picknicks.</div>\n', '<div>\n	HISTORIA</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Los or&iacute;genes de la ciudad de Sassocorvaro no se conocen con precisi&oacute;n. Las fuentes de primera escritos en los que se menciona el sitio de Monte Castillo Rotondo, en las proximidades del lugar donde se encuentra el pueblo datan de 1061. Su centro se desarroll&oacute; en los siglos siguientes, hasta 1200. Periodo en el que el peque&ntilde;o pueblo de Castrum Saxi Corbari fue apoyado por un p&uacute;blico fiel gibelinos familiares locales.</div>\n<div>\n	El origen de su nombre es propiedad de varias hip&oacute;tesis. Podr&iacute;a provenir de &quot;Sasso nido de cuervos&quot;, los animales que todav&iacute;a est&aacute;n al acecho en la colina, desde Corbarius, Knight Templar supuesto fundador del pueblo, o por Corbis t&eacute;rmino latino que significa &quot;Cesta&quot;.</div>\n<div>\n	Durante la Segunda Guerra Mundial en Sassocorvaro somos salvados obras maestras de toda Italia que vio en Rocca Ubaldinesca lugar seguro para poner a buen abrigo del armario patrimonio art&iacute;stico italiano. Ellos se concentrar&aacute;n en Sassocorvaro, Urbino Carpegna y m&aacute;s de 10.000 obras de arte del mundo. Un Sassocorvaro se presentaron m&aacute;s de 6500 obras de convertirse en la roca, en ese per&iacute;odo oscuro, el &quot;museo&quot; con la mayor concentraci&oacute;n en el mundo del patrimonio art&iacute;stico. La operaci&oacute;n de rescate fue coordinado por el profesor Pasquale Rotondi, entonces superintendente del patrimonio cultural en Urbino, y permanecer&aacute; en secreto hasta 1984, cuando a trav&eacute;s de una extensa investigaci&oacute;n va a sacar a la luz toda la historia.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MONUMENTOS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La roca de Sassocorvaro</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Famoso es el Ubaldinesca Rocca, que vio la intervenci&oacute;n del arquitecto sien&eacute;s Francesco di Giorgio Martini. Esta fortaleza fue la sede del rescate de m&aacute;s de 10.000 obras de arte de [7], Venecia, Urbino, Pesaro, Fano, Ancona, Lagosta, Fabriano, Jesi, Osimo, Macerata, Fermo, Ascoli Piceno, (incluyendo la tormenta Giorgione, la ciudad perfecta, y muchas otras obras de artistas famosos, entre ellos Rafael, Piero della Francesca, Carlo Crivelli, Tiziano, Lorenzo Lotto, Paolo Uccello, Andrea Mantegna) que se oculta en los a&ntilde;os 1943-1944 por el superintendente de las bellas artes Pesaro y Urbino, Pasquale Rotondi, para evitar que fueron robados por los nazis que hu&iacute;an de Alemania.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	DAM</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Una corriente abajo de la ciudad, cerca del pueblo de Mercatale, es un lago artificial creado por la construcci&oacute;n de una barrera que bloquea el r&iacute;o Foglia. La presa fue construida en los a&ntilde;os cincuenta. La cuenca contiene alrededor de 6 millones de metros c&uacute;bicos de agua se utiliza para regar los campos de cereales, frutas y verduras, a favor de todo el valle de la hoja a la ciudad de Pesaro. Alrededor del lago (en invierno se vac&iacute;a para evitar que se llenen de desechos) son lugares frescos y arbolada, ideal para paseos y picnics.</div>\n', '<div>\n	ИСТОРИЯ</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Истоки города Сассокорваро точно не известно. Первые письменные источники, в которых не упоминается сайт Монте-Ротондо замок в непосредственной близости от места, где лежит дата села обратно в 1061. Его центр развивается в последующие века до 1200. периода, в котором небольшая деревня Castrum Saxi Corbari он был поддержан лояльной местной семье гибеллинов.</div>\n<div>\n	Происхождение его названия принадлежит различным гипотезам. Не могли бы исходить от &quot;Сассо гнезда ворон&quot;, животных, которые до сих пор скрываются на холме, от Corbarius, Тамплиера предполагаемого основателя села, либо Corbis латинского термина означает &quot;Cesta&quot;.</div>\n<div>\n	Во время Второй мировой войны в Сассокорваро мы спасены шедевры со всей Италии, которые видели в Рокка Ubaldinesca безопасное место, чтобы положить хорошее укрытие кабинета итальянского художественного наследия. Они будут сосредоточены в Сассокорваро, Урбино Carpegna и более 10000 шедевров мирового искусства. Сассокорваро было подано более 6500 работ, став Rock, в этот темный период &quot;музея&quot; с самой высокой концентрацией в мире художественного наследия. Спасательной операции проводились под руководством профессора Pasquale Ротонди, затем прорабом культурного наследия в Урбино, и будет оставаться в тайне до 1984 года, когда на основе широких исследований осветит всю историю.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	ПАМЯТНИКИ</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Скале Сассокорваро</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Известный является Ubaldinesca Рокка, который видел вмешательства сиенской архитектора Франческо ди Джорджо. Эта крепость была местом спасения более чем 10 000 произведений искусства из [7], Венеция, Урбино, Пезаро, Фано, Анкона, Lagosta, Фабриано, Йези, Осимо, Мачерата, Фермо, Асколи Пичено, (в том числе Бури Джорджоне, совершенный город и много других работ известных художников, в том числе Рафаэля, Пьеро делла Франческа, Карло Кривелли, Тициана, Лоренцо Лотто, Паоло Uccello, Андреа Мантенья), которые были спрятаны в 1943-1944 годах по смотритель изобразительного искусства Пезаро и Урбино, Pasquale Ротонди, чтобы избежать, что они были украдены нацистами, бежавших в Германию.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	DAM</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Вниз по течению от города, недалеко от села Меркатале, искусственное озеро создано за счет строительства плотины перекрыв реку Фолья. Плотина была построена в пятидесятых годах. Бассейн содержит около 6 миллионов кубических метров воды используется для орошения полей зерновых, фруктов и овощей, в пользу всей долины Листа до города Пезаро. Вокруг озера (зимой очищается, чтобы предотвратить его от попадания мусора) прохладные места и лесистой, идеально подходит для прогулок и пикников.</div>\n', '<div>\n	GESCHIEDENIS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De oorsprong van de stad Sassocorvaro niet precies bekend. De eerste schriftelijke bronnen waarin wordt vermeld de Monte Rotondo kasteel site in de nabijheid van de plaats waar ligt het dorp dateren uit 1061. Het centrum is ontwikkeld in de volgende eeuwen tot 1200. periode waarin het kleine dorpje Castrum Saxi Corbari hij werd gesteund door een trouwe lokale familie Ghibellijnen.</div>\n<div>\n	De oorsprong van de naam is in handen van verschillende hypothesen. Zou kunnen komen van &quot;Sasso nest kraaien &#39;, dieren die nog steeds op de loer liggen op de heuvel, uit Corbarius, Knight Templar vermeende stichter van het dorp, of door Corbis Latijnse term voor&quot; Cesta &quot;.</div>\n<div>\n	Tijdens de Tweede Wereldoorlog in Sassocorvaro we gered zijn meesterwerken uit heel Itali&euml;, die in Rocca Ubaldinesca veilige plek zag om een ​​goede beschutting van het kabinet Italiaanse artistieke erfgoed te zetten. Zij zullen worden geconcentreerd in Sassocorvaro, Urbino Carpegna en meer dan 10.000 meesterwerken van de wereld kunst. Een Sassocorvaro werden meer dan 6.500 werken ingediend door steeds de Rock, in die donkere periode, de &quot;museum&quot; met de hoogste concentratie in de wereld van artistieke erfgoed. Operation Rescue werd geco&ouml;rdineerd door professor Pasquale Rotondi, dan inspecteur van cultureel erfgoed in Urbino, en zal geheim blijven tot 1984, toen door middel van uitgebreid onderzoek zal brengen aan het hele verhaal te steken.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MONUMENTEN</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De rots van Sassocorvaro</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Beroemd is de Ubaldinesca Rocca, die het ingrijpen Sienese architect Francesco di Giorgio Martini zag. Dit fort was de zetel van de redding van meer dan 10.000 kunstwerken uit [7], Veneti&euml;, Urbino, Pesaro, Fano, Ancona, Lagosta, Fabriano, Jesi, Osimo, Macerata, Fermo, Ascoli Piceno, (met inbegrip van de Storm Giorgione, de perfecte stad en vele andere werken van beroemde kunstenaars zoals Rafa&euml;l, Piero della Francesca, Carlo Crivelli, Titiaan, Lorenzo Lotto, Paolo Uccello, Andrea Mantegna), die verborgen waren in de jaren 1943-1944 door de hoofdinspecteur van de beeldende kunst Pesaro en Urbino, Pasquale Rotondi, om te voorkomen dat ze werden gestolen door de nazi&#39;s op de vlucht naar Duitsland.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	DAM</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Een stroomafwaarts van de stad, in de buurt van het dorpje Mercatale, is een kunstmatig meer gecre&euml;erd door de bouw van een dam het blokkeren van de rivier Foglia. De dam werd gebouwd in de jaren vijftig. Het bassin bevat ongeveer 6 miljoen kubieke meter water wordt gebruikt om het gebied van granen, fruit en groenten te irrigeren, in het voordeel van de vallei van de Leaf naar de stad Pesaro. Rond het meer (in de winter wordt geleegd om te voorkomen dat het vullen met puin) zijn koele plaatsen en bebost, ideaal voor wandelingen en picknicks.</div>\n', 'media/localita/img_Sassocorvaro.jpg', 2, 43.77985, 12.497239, 41, '6674');
INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(44, 'Senigallia', 1, '<p>\n	<b>STORIA</b><br />\n	<br />\n	Senigallia venne fondata tra il 289 e il 283 a.C. dalla trib&ugrave; gallica dei Senoni che si erano stanziati nel nord delle Marche fino alla valle del fiume Esino, nell&#39;attuale provincia di Ancona: probabilmente la scelta, fatta secondo la leggenda da Brenno, fu dettata dalla presenza di una bassa collina fronteggiante il mare e dominante il guado esistente.<br />\n	Da qui, definita la &quot;capitale&quot; dei Galli in Italia, alla guida del loro capo Brenno si mossero contro Roma vincendone gli eserciti e ritirandosi solo dopo il pagamento di un pesante tributo.<br />\n	<br />\n	<b>Periodo Bizantino</b><br />\n	<br />\n	Dopo essere stata saccheggiata dai visigoti di Alarico I nel 400, Senigallia all&#39;epoca dell&#39;invasione longobarda in Italia, rimase sotto dominio bizantino al diretto controllo dell&#39;Esarcato di Ravenna, costituendo assieme con Ancona, Fanum Fortunae (Fano), Pisaurum (Pesaro) e Ariminum (Rimini) la cosiddetta Pentapoli bizantina, seguendone tutte le vicende storiche fino alla donazione della Pentapoli al dominio del Papa di Roma.<br />\n	Istituiti gi&agrave; da tempo la diocesi e il vescovado, la citt&agrave; conobbe un interessante sviluppo, anche economico (&egrave; di questo periodo, circa il XIII secolo, anche l&#39;istituzione della Fiera della Maddalena), durante il Medioevo, scontrandosi per&ograve; con gli interessi delle citt&agrave; vicine, in particolare Fano, Jesi ed Ancona: a causa delle lotte tra fazioni guelfe e ghibelline in Italia, Senigallia venne distrutta dalle truppe di Manfredi di Sicilia, che ne fece abbattere le mura.<br />\n	Senigallia sopravvisse all&#39;abbandono fin quando papa Grergorio XI decise durante il suo papato (1370 - 1378) di riportare la sede da Avignonea Roma, delegando al cardinale Egidio Albornoz l&#39;incarico di restaurare l&#39;autorit&agrave; pontificia nel territorio dello Stato Pontificio.<br />\n	<br />\n	<b>Il Settecento</b><br />\n	<br />\n	Nel &#39;700 la Fiera aveva preso cos&igrave; il sopravvento nelle attivit&agrave; commerciali cittadineche si dovette provvedere ad un primo ampliamento della citt&agrave;, abbattendo il tratto delle mura che costeggiavano la riva destra del fiume Misa, per realizzare i primi portici, poi dedicati al cardinale Luigi Ercolani che segu&igrave; i lavori.<br />\n	Aquesto primo ampliamento, ritenuto non sufficiente, sempre nel &#39;700 ne segu&igrave; uno successivo che comport&ograve; l&#39;edificazione dell&#39;ultima parte del centro storico attuale che va da via Pisacane fino al fiume allargandosi a sinistra fino all&#39;attuale caserma della Polizia di Stato, e dai portici costeggianti il fiume fino all&#39;attuale viale Leopardi: il progetto, nelle intenzioni, prevedeva pure la realizzazione di un ulteriore porticato lungo tutta la sponda orientale del Misa e l&#39;allungamento delle mura, ma dato l&#39;eccessivo costo di tutti questi interventi si decise per un loro ridimensionamento.<br />\n	<br />\n	<b>L&rsquo;Ottocento</b><br />\n	<br />\n	Gli anni tra &#39;700 e &#39;800 videro il dominio napoleonico in Italia e la successiva restaurazione del potere papale, ma videro pure la nascita del giovane Giovanni Maria: questi pass&ograve; alla storia come papa Pio IX, l&#39;ultimo papa-re, salito al soglio pontificio nel 1846 e destinato a concludere il pontificato pi&ugrave; lungo della storia.<br />\n	Proprio negli anni tra Settecento e Ottocento ha inizio la crisi della &quot;Fiera franca&quot;, causata da molteplici fattori: lo spostamento sempre maggiore dei principali commerci nell&#39;Atlantico, con conseguente notevole calo dell&#39;interscambio.</p>\n', '<div>\n	HISTORY</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Senigallia was founded between 289 and 283 BC the Gallic tribe of the Senones who had settled in the north of the Marche to the Esino river valley, in the province of Ancona: probably the choice, made according to legend by Brennus, was dictated by the presence of a low hill facing the sea and dominant existing ford.</div>\n<div>\n	From here, called the &quot;capital&quot; of the Gauls in Italy, at the head of their leader Brennus moved against Rome, winning armies and retreating only after paying a heavy toll.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Byzantine period</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	After being sacked by the Visigoths under Alaric I in 400, at the time of invasion Lombard Senigallia in Italy, he remained under Byzantine rule to the direct control of the Exarchate of Ravenna, constituting together with Ancona, Fanum Fortunae (Fano), Pisaurum (Pesaro ) and Ariminum (Rimini), the so-called Byzantine Pentapolis, following all the historical events up to the donation of Pentapolis to the domain of the Pope of Rome.</div>\n<div>\n	Established for some time, the diocese and the bishop, the city experienced an interesting development, including economic (and in this period, around the thirteenth century, the establishment of the Fair of La Maddalena), during the Middle Ages, however, clashing with the interests of nearby cities, especially Fano, Jesi and Ancona: because of fights between Guelph and Ghibelline factions in Italy, Senigallia was destroyed by the troops of Manfredi of Sicily, who tore down the walls.</div>\n<div>\n	Senigallia survived abandonment until Pope Grergorio XI decided during his papacy (1370 - 1378) to bring the seat from Avignonea Rome, delegating to the cardinal Egidio Albornoz the task of restoring the papal authority in the Papal State.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	the eighteenth century</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In the &#39;700 Fair had taken so the upper hand in cittadineche commercial activities had to provide for a first extension of the city, knocking down the stretch of the wall that lined the right bank of the river Misa, to achieve the first arcades, then dedicated to the cardinal Luigi Ercolani that followed the work.</div>\n<div>\n	AThis first extension, considered not enough, always in the &#39;700 followed the next one, which involved the construction of the last part of the current center that goes from Via Pisacane to the widening river to the left until the current barracks of the State Police, and porches coasting the river until the current Leopardi avenue: the project, the intention, as well involved the construction of an additional porch along the east bank of the Misa and the lengthening of the walls, but given the excessive cost of all these interventions are decided on for a downsizing.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The nineteenth century</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The years between &#39;700 and&#39; 800 saw the Napoleonic rule in Italy and the subsequent restoration of the papal power, but they also saw the birth of the young Giovanni Maria: these became known as Pope Pius IX, the last pope-king, ascended to the papal throne in 1846 and intended to conclude the longest pontificate in history.</div>\n<div>\n	Just in the years between the eighteenth and nineteenth century begins the crisis of the &quot;Fiera franca&quot;, caused by many factors: the increasing shift of the leading businesses in the Atlantic, resulting in significant decline in interchange.</div>\n', '<div>\n	HISTOIRE</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Senigallia a &eacute;t&eacute; fond&eacute;e entre 289 et 283 BC la tribu gauloise des Senones qui &eacute;taient install&eacute;s dans le nord de la Marche &agrave; la vall&eacute;e de la rivi&egrave;re Esino, dans la province d&#39;Anc&ocirc;ne: probablement le choix, fait selon la l&eacute;gende par Brennus, a &eacute;t&eacute; dict&eacute;e par la pr&eacute;sence d&#39;une petite colline face &agrave; la mer et ford existante dominante.</div>\n<div>\n	De l&agrave;, appel&eacute;e la &laquo;capitale&raquo; des Gaulois en Italie, &agrave; la t&ecirc;te de leur chef Brennus d&eacute;plac&eacute; contre Rome, remportant arm&eacute;es et reculant seulement apr&egrave;s avoir pay&eacute; un lourd tribut.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	p&eacute;riode byzantine</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Apr&egrave;s avoir &eacute;t&eacute; mis &agrave; sac par les Wisigoths d&#39;Alaric I en 400, au moment de l&#39;invasion lombarde Senigallia en Italie, il est rest&eacute; sous la domination byzantine sous le contr&ocirc;le direct de l&#39;exarchat de Ravenne, constituant ainsi Ancona, Fanum Fortunae (Fano), Pisaurum (Pesaro ) et Ariminum (Rimini), le soi-disant Pentapolis byzantine, apr&egrave;s tous les &eacute;v&eacute;nements historiques jusqu&#39;&agrave; la donation de Pentapolis au domaine du pape de Rome.</div>\n<div>\n	&Eacute;tabli depuis un certain temps, le dioc&egrave;se et l&#39;&eacute;v&ecirc;que, la ville a connu un d&eacute;veloppement int&eacute;ressant, y compris &eacute;conomique (et dans cette p&eacute;riode, autour du XIIIe si&egrave;cle, l&#39;&eacute;tablissement de la Foire de La Maddalena), au cours du Moyen Age, cependant, des affrontements avec les int&eacute;r&ecirc;ts de &agrave; proximit&eacute; des villes, en particulier Fano, Jesi et Anc&ocirc;ne: en raison de combats entre Guelph et gibelins factions en Italie, Senigallia a &eacute;t&eacute; d&eacute;truit par les troupes de Manfredi de la Sicile, qui a d&eacute;moli les murs.</div>\n<div>\n	Senigallia a surv&eacute;cu &agrave; l&#39;abandon jusqu&#39;&agrave; ce que le pape Grergorio XI a d&eacute;cid&eacute; au cours de son pontificat (1370-1378) pour amener le si&egrave;ge de Avignonea Rome, d&eacute;l&eacute;guer au cardinal Egidio Albornoz la t&acirc;che de restaurer l&#39;autorit&eacute; papale dans l&#39;Etat pontifical.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	dix-huiti&egrave;me si&egrave;cle</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Dans le &laquo;700 Foire avait pris alors la haute main dans cittadineche activit&eacute;s commerciales devait fournir pour une premi&egrave;re extension de la ville, abattant le tron&ccedil;on du mur qui bordait la rive droite de la rivi&egrave;re Misa, pour atteindre les premi&egrave;res arcades, puis d&eacute;di&eacute; au cardinal Luigi Ercolani qui a suivi le travail.</div>\n<div>\n	ACette premi&egrave;re extension, consid&eacute;r&eacute;e comme ne suffit pas, toujours dans le &#39;700 a suivi la suivante, qui a impliqu&eacute; la construction de la derni&egrave;re partie du centre actuel qui va de Via Pisacane &agrave; la rivi&egrave;re &eacute;largissement vers la gauche jusqu&#39;&agrave; la caserne actuelle de la police nationale, et porches c&ocirc;tiers de la rivi&egrave;re jusqu&#39;&agrave; l&#39;avenue Leopardi actuelle: le projet, l&#39;intention, ainsi impliqu&eacute;s la construction d&#39;un porche suppl&eacute;mentaire le long de la rive est de la Misa et l&#39;allongement des murs, mais &eacute;tant donn&eacute; le co&ucirc;t excessif de tous ces interventions sont d&eacute;cid&eacute;es pour une r&eacute;duction des effectifs.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Le XIXe si&egrave;cle</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Les ann&eacute;es entre &#39;700 et&#39; 800 ont vu la domination napol&eacute;onienne en Italie et la restauration ult&eacute;rieure de la puissance papale, mais ils ont &eacute;galement vu la naissance de la jeune Giovanni Maria: ceux-ci sont devenus connus comme le pape Pie IX, le dernier pape-roi, mont&egrave;rent le tr&ocirc;ne pontifical en 1846 et destin&eacute;e &agrave; conclure le plus long pontificat de l&#39;histoire.</div>\n<div>\n	Juste au cours des ann&eacute;es entre la dix-huiti&egrave;me et dix-neuvi&egrave;me si&egrave;cle commence la crise de la &laquo;Fiera franca&raquo;, caus&eacute;e par de nombreux facteurs: l&#39;&eacute;volution croissante des entreprises leaders dans l&#39;Atlantique, entra&icirc;nant une baisse significative de l&#39;&eacute;change.</div>\n', '<div>\n	GESCHICHTE</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Senigallia wurde zwischen 289 und 283 vor Christus gegr&uuml;ndet die gallischen Stamm der Senonen, die im Norden der Marken auf dem Esino Flusstal, in der Provinz Ancona niedergelassen hatten: wahrscheinlich die Entscheidung, die nach der Legende von Brennus wurde diktiert durch die Anwesenheit von einem kleinen H&uuml;gel mit Blick auf das Meer und dominant bestehenden Furt.</div>\n<div>\n	Von hier aus, die so genannte &quot;Hauptstadt&quot; der Gallier in Italien an der Spitze ihres F&uuml;hrers Brennus gegen Rom zog, Armeen und R&uuml;ckzug erst nach einen hohen Tribut zahlen zu gewinnen.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	byzantinischer Zeit</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Nach dem von den Westgoten unter Alarich I., zum Zeitpunkt der Invasion Lombard Senigallia in Italien in 400 entlassen werden, blieb er auf die direkte Kontrolle &uuml;ber die Exarchats von Ravenna unter byzantinischer Herrschaft, bilden zusammen mit Ancona, Fanum Fortunae (Fano), Pisaurum (Pesaro ) und Ariminum (Rimini), die sogenannte byzantinischen Pentapolis, alle historischen Ereignisse nach der Spende von Pentapolis auf die Dom&auml;ne des Papstes von Rom auf.</div>\n<div>\n	Gegr&uuml;ndet seit einiger Zeit, der Di&ouml;zese und der Bischof, erlebte die Stadt eine interessante Entwicklung, wirtschaftliche einschlie&szlig;lich (und in dieser Zeit, um dem dreizehnten Jahrhundert, die Einrichtung von der Messe von La Maddalena), im Mittelalter, aber kollidierende mit den Interessen der St&auml;dte in der N&auml;he, vor allem Fano, Jesi und Ancona: wegen der K&auml;mpfe zwischen Welfen und Ghibellinen Fraktionen in Italien, Senigallia wurde von den Truppen von Manfredi Siziliens zerst&ouml;rt, der die Mauern niedergerissen.</div>\n<div>\n	Senigallia &uuml;berlebte Aufgabe, bis Papst Grergorio XI w&auml;hrend seines Pontifikats (1370 - 1378) beschlossen, den Sitz von Avignonea Rom zu bringen, zum Delegieren von dem Kardinal Egidio Albornoz die Aufgabe, die p&auml;pstliche Autorit&auml;t in dem Kirchenstaat wiederherzustellen.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	des achtzehnten Jahrhunderts</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In der 700 Messe genommen hatte, so die Oberhand in cittadineche kommerziellen Aktivit&auml;ten f&uuml;r eine erste Erweiterung der Stadt zu bieten hatte, klopfen Sie die Ausdehnung der Wand, die das rechte Ufer des Flusses Misa, s&auml;umten die ersten Arkaden zu erreichen, dann an den Kardinal Luigi Ercolani gewidmet dass folgte die Arbeit.</div>\n<div>\n	ADiese erste Erweiterung, als nicht genug, immer in der &#39;700 die n&auml;chste folgte, die den Bau des letzten Teils des aktuellen Zentrum beteiligt, die bis in die aktuelle Kaserne der Staatspolizei zur Verbreiterung Fluss nach links von der Via Pisacane geht, und Terrassen auf den Fluss, bis der Strom Leopardi Allee Ausrollen: das Projekt, die Absicht, auch den Bau einer zus&auml;tzlichen Veranda entlang der &ouml;stlichen Ufer des Misa und die Verl&auml;ngerung der W&auml;nde beteiligt, aber die &uuml;berm&auml;&szlig;ige Kosten f&uuml;r all diese gegeben Interventionen sind f&uuml;r eine Verkleinerung beschlossen.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Das neunzehnte Jahrhundert</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die Jahre zwischen 700 und 800 der napoleonischen Herrschaft in Italien und die anschlie&szlig;ende Wiederherstellung der p&auml;pstlichen Macht sah, aber sie sah auch die Geburt des jungen Giovanni Maria: diese als Papst Pius IX bekannt wurde, der letzte Papst-K&ouml;nig bestieg der p&auml;pstlichen Thron 1846 und soll die l&auml;ngste Pontifikat in der Geschichte zu schlie&szlig;en.</div>\n<div>\n	Gerade in den Jahren zwischen dem achtzehnten und neunzehnten Jahrhundert beginnt die Krise der &quot;Fiera franca&quot;, verursacht durch viele Faktoren: die zunehmende Verlagerung der f&uuml;hrenden Unternehmen im Atlantik, in deutlichen R&uuml;ckgang der Austausch f&uuml;hrt.</div>\n', '<div>\n	HISTORIA</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Senigallia fue fundada entre 289 y 283 aC la tribu gala de los senones que se hab&iacute;an asentado en el norte de la Marche al valle del r&iacute;o Esino, en la provincia de Ancona: probablemente la elecci&oacute;n, realizada seg&uacute;n la leyenda por Breno, fue dictada por la presencia de una peque&ntilde;a colina frente al mar y Ford dominante existente.</div>\n<div>\n	A partir de aqu&iacute;, llamada la &quot;capital&quot; de los galos en Italia, a la cabeza de su l&iacute;der -Brennus movi&oacute; contra Roma, ganando ej&eacute;rcitos en retirada y s&oacute;lo despu&eacute;s de pagar un alto precio.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	per&iacute;odo bizantino</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Despu&eacute;s de ser despedido por los visigodos bajo Alarico I en 400, en el momento de la invasi&oacute;n lombarda Senigallia en Italia, que permaneci&oacute; bajo el dominio bizantino al control directo del Exarcado de R&aacute;vena, que constituye junto con Ancona, fanum Fortunae (Fano), Pisaurum (Pesaro ) y Ariminum (Rimini), el llamado bizantino Pent&aacute;polis, siguiendo todos los acontecimientos hist&oacute;ricos hasta la donaci&oacute;n de Pent&aacute;polis para el dominio del Papa de Roma.</div>\n<div>\n	Establecido desde hace alg&uacute;n tiempo, la di&oacute;cesis y el obispo, la ciudad experiment&oacute; un desarrollo interesante, incluidos los econ&oacute;micos (y en este per&iacute;odo, alrededor del siglo XIII, el establecimiento de la Feria de La Maddalena), durante la Edad Media, sin embargo, choca con los intereses de las ciudades cercanas, especialmente Fano, Jesi y Ancona: debido a las luchas entre g&uuml;elfos y gibelinos facciones en Italia, Senigallia fue destruido por las tropas de Manfredi de Sicilia, que derrib&oacute; los muros.</div>\n<div>\n	Senigallia sobrevivi&oacute; abandono hasta que el Papa Grergorio XI decidi&oacute; durante su papado (1370-1378) para llevar el asiento desde Avignonea Roma, delegando en el cardenal Egidio Albornoz la tarea de restaurar la autoridad papal en los Estados Pontificios.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	el siglo XVIII</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En la 700 Feria hab&iacute;a tomado tanto la ventaja en cittadineche actividades comerciales tuvo que prever una primera extensi&oacute;n de la ciudad, derribando el tramo del muro que bordeaba la orilla derecha del r&iacute;o Misa, para lograr las primeras arcadas, a continuaci&oacute;n, dedicado al cardenal Luigi Ercolani que sigui&oacute; a la obra.</div>\n<div>\n	AEsta primera extensi&oacute;n, considerada no es suficiente, siempre en el &#39;700 sigui&oacute; el siguiente, que consisti&oacute; en la construcci&oacute;n de la &uacute;ltima parte del centro de la corriente que va desde Via Pisacane al r&iacute;o cada vez mayor hacia la izquierda hasta el cuartel actuales de la Polic&iacute;a del Estado, y porches de cabotaje del r&iacute;o hasta que la corriente avenida Leopardi: el proyecto, la intenci&oacute;n, as&iacute; consistido en la construcci&oacute;n de un porche adicional a lo largo de la orilla oriental de la Misa y el alargamiento de las paredes, pero dado el excesivo costo de todos estos Las intervenciones se deciden por una reducci&oacute;n de personal.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	El siglo XIX</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Los a&ntilde;os entre &#39;700 y&#39; 800 vieron al dominio napole&oacute;nico en Italia y la posterior restauraci&oacute;n del poder papal, sino que tambi&eacute;n vio el nacimiento del joven Giovanni Maria: esto se le llam&oacute; el Papa P&iacute;o IX, el &uacute;ltimo papa-rey, ascendi&oacute; a el trono papal en 1846 y destinado a concluir el pontificado m&aacute;s largo de la historia.</div>\n<div>\n	S&oacute;lo en los a&ntilde;os entre el siglo XVIII y XIX comienza la crisis de la &quot;Fiera franca&quot;, causada por muchos factores: el aumento de la transferencia de las empresas l&iacute;deres en el Atl&aacute;ntico, lo que resulta en disminuci&oacute;n significativa en el intercambio.</div>\n', '<div>\n	ИСТОРИЯ</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Senigallia был основан между 289 и 283 г. до н.э. галльский племя Сенон, осевшие на севере Марше в долине реки Esino, в провинции Анконы: вероятно, выбор, сделанный в соответствии с легендой Brennus, было продиктовано наличием небольшого холма с видом на море и доминантой существующих брод.</div>\n<div>\n	Отсюда, называют &laquo;столицей&raquo; галлов в Италии, во главе своего лидера Бреннус переехал против Рима, победы армий и отступая только после уплаты тяжелым бременем.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Византийский период</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	После увольнения вестготами под Алариха I в 400, во время вторжения Ломбард Сенигаллии в Италии, он оставался под властью Византии к непосредственным контролем экзархата Равенны, составляя вместе с Анконе, Fanum Fortunae (Fano), Pisaurum (Пезаро ) и Ariminum (Римини), так называемый византийский Pentapolis, следуя все исторические события вплоть до пожертвования Пентапольского в области Папы Римского.</div>\n<div>\n	Созданная в течение некоторого времени, епархия и епископ, город пережил интересное развитие, в том числе экономические (и в этот период, около тринадцатого века, создание ярмарка Ла Маддалена), в средние века, однако, сталкиваясь с интересами близлежащих городов, особенно Fano, JESI и Анконы: из-за столкновений между гвельфов и гибеллинов группировками в Италии, Senigallia был разрушен войсками Манфреди Сицилии, который снесли стены.</div>\n<div>\n	Senigallia выжили до оставления папа Grergorio XI решил во время своего понтификата (1370 - 1378), чтобы принести место из Avignonea Рима, делегируя кардинала Эгидия Альборнос задача восстановления папской власти в государстве папской.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	восемнадцатого века</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	В &#39;700 Fair приняла так верх в cittadineche коммерческой деятельности должна была обеспечить для первого расширения города, сбивая участок стены, выстроились вдоль правого берега реки Миса, для достижения первых аркад, а затем посвящен кардиналу Луиджи Эрколани что следит за работой.</div>\n<div>\n	Ати первое расширение, считается не достаточно, всегда в 700 следовал следующий, который не предусматривал строительство последней части текущего центра, который идет от Виа Pisacane увеличивающегося реки влево до нынешних казарм государственной полиции, и подъезды не Coasting реку до нынешнего проспекта Леопарди: проект, намерение, а также предусматривал строительство дополнительного крыльца вдоль восточного берега Миса и удлинению стен, но, учитывая чрезмерную стоимость всех этих вмешательства решили для сокращения штатов.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Девятнадцатый век</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Годы между &#39;700 и&#39; 800 видел наполеоновскую власть в Италии и последующее восстановление папской власти, но они также увидели рождение молодого Джованни Мария: они стали известны как Папой Пием IX, последнего папы-короля, вознесся на папский престол в 1846 году и намеревался заключить самый длинный понтификат в истории.</div>\n<div>\n	Как раз в эти годы между восемнадцатого и девятнадцатого века начинается кризис &quot;Fiera Franca&quot;, вызванное многими факторами: увеличение сдвиг ведущих предприятий в Атлантике, что приводит к значительному снижению обмена.</div>\n', '<div>\n	GESCHIEDENIS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Senigallia werd opgericht tussen 289 en 283 voor Christus de Gallische stam van de Senones, die in het noorden van de Marche naar de Esino vallei van de rivier hadden gevestigd, in de provincie Ancona: waarschijnlijk de keuze, gemaakt volgens de legende door Brennus, werd ingegeven door de aanwezigheid van een lage heuvel met uitzicht op zee en dominant bestaande ford.</div>\n<div>\n	Vanaf hier, genaamd de &quot;hoofdstad&quot; van de Galli&euml;rs in Itali&euml;, aan het hoofd van hun leider Brennus bewogen tegen Rome, het winnen van legers en pas terug te trekken na het betalen van een zware tol.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Byzantijnse periode</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Na onder Alarik I wordt ontslagen door de Visigoten in 400, ten tijde van de invasie Lombard Senigallia in Itali&euml;, bleef hij onder Byzantijnse regel om de directe controle van het Exarchaat van Ravenna, die tezamen met Ancona, Fanum Fortunae (Fano), Pisaurum (Pesaro ) en Ariminum (Rimini), de zogenaamde Byzantijnse Pentapolis, na alle historische evenementen tot de donatie van Pentapolis tot het domein van de paus van Rome.</div>\n<div>\n	Vastgesteld voor enige tijd, het bisdom en de bisschop, de stad ervaren een interessante ontwikkeling, met inbegrip van economische (en in deze periode, rond de dertiende eeuw, de oprichting van de Beurs van La Maddalena), tijdens de Middeleeuwen echter botsen met de belangen van de nabijgelegen steden, vooral Fano, Jesi en Ancona: als gevolg van gevechten tussen Guelph en Ghibelline facties in Itali&euml;, Senigallia werd verwoest door de troepen van Manfredi van Sicili&euml;, die de muren scheurde.</div>\n<div>\n	Senigallia overleefde verlaten totdat paus Grergorio XI tijdens zijn pausschap (1370 - 1378) besloten om de zetel van Avignonea Rome te brengen, delegeren aan de kardinaal Egidio Albornoz de taak van het herstel van het pauselijk gezag in de Kerkelijke Staat.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	de achttiende eeuw</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In het &#39;700 Fair had zo de overhand genomen in cittadineche commerci&euml;le activiteiten moest zorgen voor een eerste uitbreiding van de stad, kloppen onderaan de rek van de muur die de rechteroever van de rivier de Misa, de eerste arcades bereiken gevoerd, dan is gewijd aan de kardinaal Luigi Ercolani dat het werk gevolgd.</div>\n<div>\n	ADit eerste uitbreiding, als niet genoeg, altijd in de &#39;700 volgde de volgende, die de bouw van het laatste deel van het huidige centrum dat gaat van de Via Pisacane naar de verbreding van de rivier naar links betrokken totdat de huidige kazerne van de State Police, en portieken kustvaarders de rivier tot aan de huidige Leopardi laan: het project is het de bedoeling, maar ook betrekking op de bouw van een extra veranda langs de oostelijke oever van de Misa en de verlenging van de muren, maar gezien de hoge kosten van al deze interventies worden besloten voor een inkrimping.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De negentiende eeuw</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De jaren tussen &#39;700 en&#39; 800 zag de Napoleontische regel in Itali&euml; en de daaropvolgende herstel van de pauselijke macht, maar zij zagen ook de geboorte van de jonge Giovanni Maria: deze bekend als paus Pius IX, de laatste paus-koning werd, steeg op naar de pauselijke troon in 1846 en bedoeld om de langste pontificaat in de geschiedenis af te sluiten.</div>\n<div>\n	Gewoon in de jaren tussen de achttiende en negentiende eeuw begint de crisis van de &quot;Fiera franca&quot;, veroorzaakt door vele factoren: de toenemende verschuiving van de toonaangevende bedrijven in de Atlantische Oceaan, wat resulteert in een significante daling van de interchange.</div>\n', 'media/localita/img_Senigallia.jpg', 4, 43.713111, 13.21835, 42, '6795'),
(45, 'Serrungarina', 1, '<p>\n	<b>STORIA</b></p>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	<br />\n	A 206 metri sul mare sul crinale sinistro del fiume Metauro, Serrungarina, anticamente chiamata Brisighella, deve il suo nome attuale probabilmente a Ser Ungaro degli Atti, notaio vissuto nel XIV secolo. Sorta ai tempi della guerra tra Goti e Greci nel 534 come rifugio per le popolazioni devastate dai conflitti, nel 1343 Serrungarina passa sotto il dominio dei Malatesta che vi edificano la rocca, una imponente struttura muraria che ancora oggi delimita il caratteristico borgo.<br />\n	Seguirono le sorti di Serrungarina i castelli di Bargni e Pozzuolo, due localit&agrave; interne immerse nel verde<br />\n	A valle, Tavernelle, antica &quot;statio romana&quot; a cavallo tra il delicato innalzarsi delle colline e l&#39;austero corso del fiume Metauro, &egrave; oggi un moderno centro urbano. Il connubio tra antico e moderno &egrave; simboleggiato dal nuovo centro parrocchiale sorto in adiacenza al sito archeologico nel quale sono visibili i resti dell&#39;antica via consolare Flaminia (220 a.C.), dell&#39;antica taverna romana e del tempio in onore al dio Attis. La ricchezza culturale e storica del luogo &egrave; testimoniata anche dalla &quot;traforata&quot; della sacca, importante opera idraulica del &#39;400. Le quattro localit&agrave; sono tra loro armoniosamente collegate da uno splendido percorso panoramico.</p>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	<br />\n	MONUMENTI<br />\n	<br />\n	Visitando Serrungarina si pu&ograve; ammirare la suggestiva scalinata all&#39;interno della rocca, la cisterna malatestiana e la chiesa di S.Antonio abate con i dipinti del Guerrieri (Visitazione 1620) e del Presiutti (Immacolata Concezione 1560).<br />\n	Bargni propone, oltre alla Chiesa di S.Appolonia consacrata nel 1543, le ville antiche delle famiglie Federici, Serafini, Oliva. Mete finali Pozzuolo, piccolo borgo fortificato con un caratteristico campanile del 1600, e il limitrofo Monte della Matera, il pi&ugrave; alto della zona, intorno al quale si intrecciano molte&nbsp; leggende.</p>\n', '<div>\n	HISTORY</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	At 206 meters above the sea on the left ridge of the river Metauro, Serrungarina, formerly called Brisighella, it owes its current name probably Ser Ungaro of Acts, notary lived in the fourteenth century. Set at the time of the war between the Goths and the Greeks in 534 as a refuge for the devastated populations by conflict, in 1343 Serrungarina passes under the dominion of the Malatesta who build the fortress, an imposing wall structure that still defines the characteristic village.</div>\n<div>\n	They followed the fortunes of Serrungarina castles Bargni and Pozzuolo, two indoor locations surrounded by greenery</div>\n<div>\n	Downstream, Tavernelle, ancient &quot;Roman statio&quot; straddling the delicate rise of the hills and the austere course of the Metauro River, is a modern urban center today. The combination of old and new is symbolized by the new parish center built adjacent to the archaeological site where you can see the remains of the consular road Flaminia (220 BC), the ancient Roman tavern and the temple in honor of the god Attis. The cultural and historical richness of the place is also evidenced by the &quot;pierced&quot; the bag, important hydraulic work of the &#39;400. The four locations are harmoniously connected with each other by a beautiful scenic route.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MONUMENTS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Visiting Serrungarina you can admire the impressive staircase inside the fortress, the Malatesta cistern and church of St. Anthony Abbot with the Warriors paintings (Visitation 1620) and Presiutti (Immaculate Conception 1560).</div>\n<div>\n	Bargni offers, in addition to the Church of S.Appolonia consecrated in 1543, the ancient villas of the Federici family, Serafini, Oliva. final goals Pozzuolo, a small fortified village with a distinctive bell tower of 1600, and the neighboring mountain of Matera, the highest in the area, around which many legends are intertwined.</div>\n', '<div>\n	HISTOIRE</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	A 206 m&egrave;tres au-dessus de la mer sur la cr&ecirc;te &agrave; gauche de la rivi&egrave;re Metauro, Serrungarina, anciennement appel&eacute;e Brisighella, elle doit son nom actuel probablement Ser Ungaro des actes, notaire a v&eacute;cu au XIVe si&egrave;cle. Situ&eacute; au moment de la guerre entre les Goths et les Grecs en 534 comme un refuge pour les populations d&eacute;vast&eacute;es par le conflit, en 1343 Serrungarina passe sous la domination des Malatesta qui construisent la forteresse, une structure imposante muraille qui d&eacute;finit encore le village caract&eacute;ristique.</div>\n<div>\n	Ils ont suivi les fortunes des ch&acirc;teaux Serrungarina Bargni et Pozzuolo, deux emplacements int&eacute;rieurs entour&eacute;s de verdure</div>\n<div>\n	En aval, Tavernelle, ancienne &quot;statio romaine&quot; &agrave; cheval sur la mont&eacute;e d&eacute;licate des collines et le cours aust&egrave;re de la rivi&egrave;re Metauro, est un centre urbain moderne aujourd&#39;hui. La combinaison de l&#39;ancien et nouveau est symbolis&eacute; par le nouveau centre paroissial construit &agrave; c&ocirc;t&eacute; du site arch&eacute;ologique o&ugrave; vous pouvez voir les restes de la route consulaire Flaminia (220 BC), l&#39;ancienne taverne romaine et le temple en l&#39;honneur du dieu Attis. La richesse culturelle et historique de la place est &eacute;galement attest&eacute;e par la &quot;perc&eacute;e&quot; le sac, le travail hydraulique important du &#39;400. Les quatre sites sont harmonieusement reli&eacute;s entre eux par une belle route panoramique.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MONUMENTS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&Agrave; la d&eacute;couverte de Serrungarina vous pourrez admirer l&#39;impressionnant escalier int&eacute;rieur de la forteresse, la citerne Malatesta et l&#39;&eacute;glise de Saint-Antoine Abb&eacute; avec les peintures Guerriers (Visitation 1620) et Presiutti (Immacul&eacute;e Conception 1560).</div>\n<div>\n	offres Bargni, en plus de l&#39;&eacute;glise de S.Appolonia consacr&eacute;s en 1543, les anciennes villas de la famille Federici, Serafini, Oliva. objectifs finaux Pozzuolo, un petit village fortifi&eacute; avec une tour distinctive de la cloche de 1600, et la montagne voisine de Matera, le plus &eacute;lev&eacute; dans la r&eacute;gion, autour de laquelle de nombreuses l&eacute;gendes sont li&eacute;es.</div>\n', '<div>\n	GESCHICHTE</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Bei 206 Meter &uuml;ber dem Meer auf der linken Grat des Flusses Metauro, Serrungarina, fr&uuml;her unter dem Namen Brisighella, verdankt sie ihren heutigen Namen wahrscheinlich Ser Ungaro von Acts, Notar im vierzehnten Jahrhundert lebte. Stellen Sie zu der Zeit des Krieges zwischen den Goten und den Griechen in 534 als Zuflucht f&uuml;r die zerst&ouml;rten Bev&ouml;lkerung von Konflikten, in 1343 Serrungarina geht unter der Herrschaft der Malatesta, der die Festung bauen, eine imposante Wandstruktur, die noch die charakteristischen Dorf definiert.</div>\n<div>\n	Sie folgten die Geschicke von Serrungarina Burgen Bargni und Pozzuolo, zwei Innenr&auml;umen, umgeben von Gr&uuml;n</div>\n<div>\n	Downstream, Tavernelle, alte &quot;Roman statio&quot; rittlings auf den zarten Aufstieg auf die H&uuml;gel und die strenge Verlauf des Metauro Fluss, ist ein modernes urbanes Zentrum heute. Die Kombination aus alten und neuen wird durch das neue Gemeindezentrum gebaut neben der arch&auml;ologischen St&auml;tte symbolisiert, wo Sie die &Uuml;berreste der konsularischen Stra&szlig;e Flaminia (220 vor Christus) zu sehen, der alten r&ouml;mischen Taverne und der Tempel zu Ehren des Gottes Attis. Die kulturellen und historischen Reichtum des Ortes, wird auch von der &quot;durchbohrt&quot; der Tasche, wichtige hydraulische Arbeit des &#39;400 belegt. Die vier Standorte sind harmonisch miteinander durch eine landschaftlich sch&ouml;ne Strecke verbunden.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MONUMENTS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Zu Besuch in Serrungarina k&ouml;nnen Sie die beeindruckende Treppe im Inneren der Festung bewundern, die malatestianischen Zisterne und die Kirche von St. Antonius Abt mit den Kriegern Gem&auml;lde (Visitation 1620) und Presiutti (Unbefleckte Empf&auml;ngnis 1560).</div>\n<div>\n	Bargni bietet neben der Kirche S.Appolonia im Jahre 1543 geweiht, die alten Villen der Federici Familie, Serafini, Oliva. Endziele Pozzuolo, ein kleines befestigtes Dorf mit einem unverwechselbaren Glockenturm von 1600, und dem benachbarten Berg von Matera, den h&ouml;chsten in der Region, um die sich viele Legenden verwoben.</div>\n', '<div>\n	HISTORIA</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	A 206 metros sobre el mar en el canto izquierdo del r&iacute;o Metauro, Serrungarina, antes llamado Brisighella, debe su nombre actual, probablemente Ser Ungaro de los Hechos, notario vivi&oacute; en el siglo XIV. Fijado en el momento de la guerra entre los godos y los griegos en 534 como un refugio para las poblaciones devastadas por el conflicto, en 1343 Serrungarina pasa bajo el dominio de los Malatesta que construyen la fortaleza, una estructura imponente muro que todav&iacute;a define el caracter&iacute;stico pueblo.</div>\n<div>\n	Ellos siguieron la suerte de Serrungarina castillos Bargni y Pozzuolo, dos lugares interiores rodeados de zonas verdes</div>\n<div>\n	Aguas abajo, Tavernelle, antigua &quot;statio romana&quot; a caballo entre la delicada aumento de las colinas y el curso austera del r&iacute;o Metauro, es un centro urbano moderno de hoy. La combinaci&oacute;n de viejo y nuevo es simbolizado por el nuevo centro parroquial construida adyacente al sitio arqueol&oacute;gico donde se pueden ver los restos de la calzada consular Flaminia (220 aC), la antigua taberna romana y el templo en honor del dios Attis. La riqueza cultural e hist&oacute;rica del lugar tambi&eacute;n se evidencia por el &quot;traspasado&quot; la bolsa, obra hidr&aacute;ulica importante del &#39;400. Los cuatro lugares est&aacute;n arm&oacute;nicamente conectados entre s&iacute; por una hermosa ruta esc&eacute;nica.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MONUMENTOS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Visitando Serrungarina se puede admirar la impresionante escalera interior de la fortaleza, la cisterna Malatesta y la iglesia de San Antonio Abad con las pinturas de los guerreros (Visitaci&oacute;n 1620) y Presiutti (Inmaculada Concepci&oacute;n 1560).</div>\n<div>\n	ofertas Bargni, adem&aacute;s de la Iglesia de S.Appolonia consagrados en 1543, las antiguas villas de la familia Federici, Serafini, de Oliva. objetivos finales Pozzuolo, un peque&ntilde;o pueblo fortificado con una torre de campana distintiva de 1600, y la monta&ntilde;a vecina de Matera, el m&aacute;s alto de la zona, alrededor de la cual se entrelazan muchas leyendas.</div>\n', '<div>\n	ИСТОРИЯ</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	На 206 метров над уровнем моря на левом коньке реки Метауро, Серрунгарина, которая ранее называлась Brisighella, она обязана свое нынешнее название, вероятно, Ser Ungaro Деяний, нотариус жил в четырнадцатом веке. Установите во время войны между готами и греками в 534 г. как убежище для пострадавших групп населения в результате конфликта, в 1343 Серрунгарина проходит под владычеством Малатеста, которые строят крепость, внушительную конструкцию стены, которая до сих пор определяет характерную деревню.</div>\n<div>\n	Они следовали за судьбы Серрунгарина замки Bargni и Pozzuolo, два крытых места в окружении зелени</div>\n<div>\n	Вниз по течению, Tavernelle, древний &quot;Роман Statio&quot; трансзональных тонкий подъем холмы и суровую ход реки Метауро, это современный городской центр сегодня. Сочетание старого и нового символизирует нового приходского центра, построенного рядом с археологическим сайт, где можно увидеть остатки консульской дороге Flaminia (220 г. до н.э.), древнеримский таверны и храма в честь бога Аттиса. Культурное и историческое богатство места также подтверждается &quot;пронзили&quot; мешок, важный гидравлический работа &#39;400. Четыре места гармонично связаны друг с другом с помощью красивой живописный маршрут.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	ПАМЯТНИКИ</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Посещение Серрунгарина вы можете полюбоваться впечатляющим лестница внутри крепости, цистерну Малатеста и церкви Св Антония с картинами Warriors (1620 Посещения) и Presiutti (Непорочного Зачатия 1560).</div>\n<div>\n	Bargni предложения, в дополнение к церкви S.Appolonia освящен в 1543 году, древние виллы семьи Federici, Серафини, Олива. конечные цели Pozzuolo, небольшой укрепленный поселок с характерным колокольней 1600 и соседней горы Матера, самый высокий в области, вокруг которых переплетается много легенд.</div>\n', '<div>\n	GESCHIEDENIS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Op 206 meter boven de zee aan de linkerkant nok van de rivier Metauro, Serrungarina, voorheen genaamd Brisighella, dankt het zijn huidige naam waarschijnlijk Ser Ungaro Handelingen, notaris leefde in de veertiende eeuw. Stel ten tijde van de oorlog tussen de Goten en de Grieken in 534 als een toevluchtsoord voor de getroffen bevolking door conflicten, in 1343 Serrungarina passeert onder de heerschappij van de Malatesta, die het fort, een imposante muur structuur die nog steeds bepaalt het karakteristieke dorp te bouwen.</div>\n<div>\n	Ze volgden het wel en wee van Serrungarina kastelen Bargni en Pozzuolo, twee overdekte locaties omgeven door groen</div>\n<div>\n	Downstream, Tavernelle, oude &quot;Roman statio&quot; breukvlak tussen de delicate opkomst van de heuvels en de strenge loop van de rivier de Metauro, is een modern stedelijk centrum vandaag. De combinatie van oud en nieuw wordt gesymboliseerd door de nieuwe parochie centrum gebouwd grenzend aan de archeologische site waar je de resten van de consulaire weg Flaminia (220 voor Christus), de oude Romeinse taverne en de tempel ter ere van de god Attis kunnen zien. De culturele en historische rijkdom van de plaats is ook blijkt uit de &quot;doorboord&quot; de zak, belangrijke hydraulische werk van de &#39;400. De vier locaties zijn harmonieus met elkaar verbonden door een prachtige toeristische route.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MONUMENTEN</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Een bezoek aan Serrungarina kunt u de indrukwekkende trap binnen het fort, de Malatesta stortbak en de kerk van St. Antonius Abt met de Warriors schilderijen (Visitatie 1620) en Presiutti (Onbevlekte Ontvangenis 1560) te bewonderen.</div>\n<div>\n	Bargni biedt, naast de kerk van S.Appolonia ingewijd in 1543, de oude villa van de familie Federici, Serafini, Oliva. einddoelen Pozzuolo, een kleine versterkte dorp met een kenmerkende klokkentoren van 1600, en de omliggende bergen van Matera, de hoogste in de regio, waarrond vele legenden zijn met elkaar verweven.</div>\n', 'media/localita/img_Serrungarina.jpg', 2, 43.746981, 12.875019, 41, '6849');
INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(46, 'Talamello', 1, '<p>\n	Il paese posto alle propaggini del monte Pincio fu propriet&agrave; della famiglia Della Faggiola e poi dei Malatesta. E&rsquo; possedimento della chiesa feretrana fino al 1296, quando il ghibellino Maghinardo Pagani, conducendo riminesi e montefeltrani assieme (caso raro nella storia di queste terre) riusc&igrave; a conquistarlo. Il dominio duro&rsquo; poco e Talamello venne di nuovo soggiogato a Roma. Fu infeudato dal sommo pontefice a Uguccione della Faggiola, entrando sotto il controllo della casata.<br />\n	E&rsquo; il cardinale Egidio Albornoz che se lo riprende nel 1355. Nel 1390 il castello viene venduto a Galeotto Malatesta e poi nel 1416 confermato a Carlo Malatesta. Pio II lo infeuda, come altri borghi vicini tolti a Sigismondo Pandolfo Malatesta, ai Guidi di Bagno e ai Malatesta di Sogliano. Con essi (1490) ha &quot;inizio&quot; la produzione di polvere da sparo nei mulini di Talamello che si concludera&rsquo; nella seconda met&agrave; del secolo XX, dopo circa 500 anni di attivit&agrave;.Un cenno di attenzione merita sicuramente il piccolo cimitero abbastanza vicino al paese,in cui si trova la cella che racchiude piccoli tesori artistici: infatti &#39; completamente decorata con affreschi, datati 1437, di Antonio Alberti da Ferrara. A Talamello c&rsquo;&#39; anche uno splendido Crocifisso del &lsquo;300 che, ogni luned&igrave; di Pentecoste, portato in processione, richiama fedeli da tutta la zona limitrofa; molti ritengono che l&rsquo;autore di questo Crocifisso sia Giotto, ma in realt&agrave; pare sia attribuibile a Giovanni da Rimini e dipinto nel 1300.<br />\n	E&rsquo; conservato sull&rsquo;altare maggiore della seicentesca parrocchiale di S.Lorenzo; sempre in questa piccola ma preziosa chiesetta si pu&ograve; ammirare una Madonna con Bambino del &lsquo;400, bella statua policroma lignea, ed un altrettanto ben fatto crocifisso ligneo del XVI secolo. Il prestigioso patrimonio pittorico di Talamello &#39; stato, nel 2002, arricchito con l&rsquo;apertura del Museo-pinacoteca Gualtieri &quot;Lo splendore del reale&quot;, costituito da oltre 40 tele che il pittore di origini talamellesi Fernando Gualtieri ha donato dal Comune.<br />\n	Per chi capita in paese &eacute; d&rsquo;obbligo una sosta alla grande fontana che abbellisce la piazza del paese e la camminata boscosa fino al Pincio, dove, tra castagni, pini e ricco sottobosco, si pu&ograve; ammirare tutta la Valmarecchia. Curiosi sono i due depositi di polvere da sparo a forma ottogonale, dei secoli XIX e XX (loc. Campiano), unici testimoni sopravvissuti al termine della produzione. Talamello &#39; sede di importanti iniziative di valorizzazione di prodotti tipici. Ad ottobre la Fiera delle Castagne della Valmarecchia, mentre in novembre Talamello diventa la capitale del formaggio di fossa, con una bella fiera dedicata al prodotto: questa caciotta, tipica della zona, viene fatta riposare e maturare in fosse ottenute nel banco di roccia arenaria su cui &#39; fondato il paese stesso (il nome infatti deriva da thalamos, cioe&rsquo; grotte, abitazione); dopo tre mesi di stagionatura la caciotta &#39; pronta ad essere consumata e prende il nome di L&rsquo;Ambra di Talamello (cos&igrave; &quot;battezzata&quot; dal poeta Tonino Guerra), considerati gli odori e i sapori con cui si arricchisce. Questa usanza di mettere il formaggio nelle fosse non nasce con intento culinario: tutto il procedimento pare risalga al medioevo quando gli allevatori della zona dovevano nascondere i formaggi ai predoni e ai ladri; o piu&rsquo; semplicemente era necessario che li conservassero per un periodo piu&rsquo; lungo senza che questi seccassero eccessivamente. In questo caso si perde un poco di poesia, ma il sapore di questo prodotto rimane sempre impareggiabile.<br />\n	Talamello &#39; noto anche come patria del musicista Amintore Galli, autore dell&#39;Inno dei Lavoratori, che insieme a Bandiera Rossa e a L&#39;Internazionale rappresenta uno dei tre inni pi&ugrave; significativi del movimento operaio italiano.</p>\n', '<div>\n	The town situated at the foothills of Mount Pincio was owned by the family Della Faggiola and then the Malatesta. And &#39;possession of Montefeltro church until 1296, when the Ghibelline Maghinardo Pagani, leading Rimini and Montefeltro together (a rare event in the history of this land) managed to conquer it. The &#39;little harsh rule and Talamello was again subdued in Rome. It was enfeoffed by the Supreme Pontiff to Uguccione Faggiola, coming under the control of the family.</div>\n<div>\n	And &#39;the Cardinal Albornoz who takes it back in 1355. In 1390 the castle was sold to Galeotto Malatesta in 1416 and then confirmed to Carlo Malatesta. Pius II enfeoffs, like other neighboring villages removed from Sigismondo Pandolfo Malatesta, the Guidi di Bagno and the Malatesta di Sogliano. With them (1490) has &quot;start&quot; the production of gunpowder in Talamello mills that will end &#39;in the second half of the twentieth century, after 500 years of attivit&agrave;.Un nod of attention is definitely worth the small cemetery close enough to town , where is the cell that contains small treasures: in fact &#39;completely decorated with frescoes, dated 1437, by Antonio Alberti from Ferrara. A Talamello c &#39;&#39; also a beautiful &#39;300 Crucifix, every Whit Monday, carried in procession, attracts pilgrims from all over the local area; many believe that the author of this crucifix is ​​Giotto, but actually seems to be attributed to Giovanni da Rimini and painted in 1300.</div>\n<div>\n	E &#39;kept on the high altar of the seventeenth-century parish church of San Lorenzo; always in this small but precious little church you can admire a Madonna with the &#39;400 Child, beautiful wooden polychrome statue, and an equally well-made wooden crucifix of the sixteenth century. The prestigious Talamello &#39;was pictorial heritage, in 2002, enriched with the opening of the Museum-Pinacoteca Gualtieri &quot;The real splendor&quot;, made up of over 40 paintings that the origins of the painter Fernando Gualtieri Talamello donated by the city.</div>\n<div>\n	For those who happen to town is a must to stop at the large fountain that adorns the square of the village and the wooded hike to the Pincio, where, among chestnut, pine and underbrush, you can admire the Valmarecchia. Curious are the two deposits of gunpowder in octagonal shape, the nineteenth and twentieth centuries (loc. Campiano), only survivors witnesses after production. Talamello &#39;seat of important initiatives to leverage local products. In October, the Chestnut Fair of Valmarecchia, while in November Talamello becomes the capital of the aged cheese, with a beautiful exhibition dedicated to the product: this Caciotta, typical of the area, is allowed to rest and mature in sandstone rock was obtained in bench on which &#39;founded the country itself (the name is derived from thalamos, that&#39; caves, home); after three months of seasoning Caciotta &#39;ready to be consumed and is called The Amber Talamello (thus &quot;baptized&quot; by Tonino Guerra) poet, considered the smells and the flavors with which it enriches. This custom of putting the cheese in were not born with culinary intent: the whole procedure seems to date back to medieval times when the farmers in the area had to hide the cheese to the robbers and thieves; or more &#39;just was needed that would preserve them for a more&#39; long period without these they bother you too. In this case, you lose a little bit of poetry, but the flavor of this product remains unparalleled.</div>\n<div>\n	Talamello &#39;also known as the homeland of Amyntor Galli musician, author of the Hymn of the Workers, who along with Red Flag and The International is one of the three most significant songs of the Italian labor movement.</div>\n', '<div>\n	La ville situ&eacute;e au pied du mont Pincio appartenait &agrave; la famille Della Faggiola puis Malatesta. Et la &laquo;possession de l&#39;&eacute;glise Montefeltro jusqu&#39;&agrave; 1296, lorsque le Gibelin Maghinardo Pagani, conduisant Rimini et Montefeltro ensemble (un &eacute;v&eacute;nement rare dans l&#39;histoire de cette terre) a r&eacute;ussi &agrave; conqu&eacute;rir. La &laquo;petite r&egrave;gle dure et Talamello a de nouveau &eacute;t&eacute; subjugu&eacute;s &agrave; Rome. Il fut inf&eacute;od&eacute; par le Souverain Pontife &agrave; Uguccione Faggiola, venant sous le contr&ocirc;le de la famille.</div>\n<div>\n	Et &laquo;le Albornoz Cardinal qui le reprend en 1355. En 1390, le ch&acirc;teau fut vendu &agrave; Galeotto Malatesta en 1416, puis confirm&eacute; &agrave; Carlo Malatesta. inf&eacute;ode Pie II, comme d&#39;autres villages voisins retir&eacute;s de Sigismondo Pandolfo Malatesta, Guidi di Bagno et Malatesta di Sogliano. Avec eux (1490) a &quot;start&quot; la production de la poudre dans les usines Talamello qui mettront fin &raquo;dans la seconde moiti&eacute; du XXe si&egrave;cle, apr&egrave;s 500 ans de attivit&agrave;.Un signe de l&#39;attention est vraiment le petit cimeti&egrave;re assez pr&egrave;s de la ville , o&ugrave; est la cellule qui contient de petits tr&eacute;sors: en fait, &laquo;enti&egrave;rement d&eacute;cor&eacute; de fresques, dat&eacute; 1437, par Antonio Alberti de Ferrare. A Talamello c &#39;&#39; aussi une belle &#39;300 Crucifix, chaque lundi de Pentec&ocirc;te, port&eacute;e en procession, attire des p&egrave;lerins de partout dans la r&eacute;gion; beaucoup pensent que l&#39;auteur de ce crucifix est Giotto, mais semble effectivement &ecirc;tre attribu&eacute;e &agrave; Giovanni da Rimini et peint en 1300.</div>\n<div>\n	E &#39;conserv&eacute; sur le ma&icirc;tre-autel de l&#39;&eacute;glise paroissiale du XVIIe si&egrave;cle de San Lorenzo; toujours dans cette petite mais pr&eacute;cieuse petite &eacute;glise, vous pourrez admirer une Vierge &agrave; la &laquo;400 enfants, belle statue en bois polychrome et un crucifix en bois tout aussi bien fait du seizi&egrave;me si&egrave;cle. Le prestigieux Talamello &#39;&eacute;tait patrimoine pictural, en 2002, enrichi avec l&#39;ouverture du Mus&eacute;e-Pinacoth&egrave;que Gualtieri &quot;La vraie splendeur&quot;, compos&eacute;e de plus de 40 peintures que les origines du peintre Fernando Gualtieri Talamello donn&eacute;s par la ville.</div>\n<div>\n	Pour ceux qui se trouvent &agrave; la ville est un must pour arr&ecirc;ter &agrave; la grande fontaine qui orne la place du village et la randonn&eacute;e bois&eacute;e du Pincio, o&ugrave;, entre ch&acirc;taigniers, de pins et de broussailles, vous pourrez admirer la Valmarecchia. Curieux sont les deux d&eacute;p&ocirc;ts de poudre de forme octogonale, la dix-neuvi&egrave;me et (loc. Campiano) du XXe si&egrave;cle, seuls survivants t&eacute;moins apr&egrave;s production. si&egrave;ge Talamello &#39;d&#39;initiatives importantes pour tirer parti des produits locaux. En Octobre, la Foire Ch&acirc;taigne de Valmarecchia, tout en Novembre Talamello devient la capitale du fromage vieilli, avec une belle exposition consacr&eacute;e au produit: ce Caciotta, typique de la r&eacute;gion, on laisse reposer et m&ucirc;rir dans les rochers de gr&egrave;s a &eacute;t&eacute; obtenue en banc qui &laquo;a fond&eacute; le pays lui-m&ecirc;me (le nom est d&eacute;riv&eacute; de thalamos, que&laquo; grottes, &agrave; la maison); apr&egrave;s trois mois d&#39;assaisonnement Caciotta &laquo;pr&ecirc;t &agrave; &ecirc;tre consomm&eacute; et est appel&eacute; Le Talamello Ambre (donc&laquo; baptis&eacute; &raquo;par Tonino Guerra) po&egrave;te, consid&eacute;r&eacute; comme les odeurs et les saveurs avec lequel il enrichit. Cette coutume de mettre le fromage dans ne sont pas n&eacute;s avec l&#39;intention culinaire: toute la proc&eacute;dure semble remonter &agrave; l&#39;&eacute;poque m&eacute;di&eacute;vale, lorsque les agriculteurs de la r&eacute;gion ont d&ucirc; se cacher le fromage pour les voleurs et les voleurs; ou plus &laquo;juste &eacute;tait n&eacute;cessaire qui les conserver pour une plus&laquo; longue p&eacute;riode sans ceux-ci ils vous d&eacute;range aussi. Dans ce cas, vous perdez un peu de po&eacute;sie, mais la saveur de ce produit reste in&eacute;gal&eacute;e.</div>\n<div>\n	Talamello &#39;&eacute;galement connu comme la patrie de Amyntor Galli musicien, auteur de l&#39;hymne des travailleurs, qui, avec le drapeau rouge et l&#39;International est l&#39;une des trois chansons les plus importantes du mouvement ouvrier italien.</div>\n', '<div>\n	Die Stadt liegt am Fu&szlig;e des Monte Pincio wurde von der Familie Della Faggiola Besitz und dann die malatestianischen. Und &quot;Besitz von Montefeltro Kirche bis 1296, als die Ghibelline Maghinardo Pagani, was Rimini und Montefeltro zusammen (ein seltenes Ereignis in der Geschichte dieses Landes) gelang es zu erobern. Die &quot;kleine harte Herrschaft und Talamello wurde erneut in Rom ged&auml;mpft. Es wurde von dem Papst zu Uguccione Faggiola, kommt unter der Kontrolle der Familie belehnt.</div>\n<div>\n	Und &quot;die Kardinal Albornoz, der es in 1355. Im Jahre 1390 zur&uuml;ck nimmt die Burg im Jahre 1416 auf Galeotto malatestianischen verkauft wurde, und best&auml;tigt dann an Carlo Malatesta. Pius II belehnt, wie andere benachbarte D&ouml;rfer entfernt von Sigismondo Pandolfo Malatesta, der Guidi di Bagno und der malatestianischen di Sogliano. Mit ihnen (1490) hat &quot;Start&quot; die Herstellung von Schie&szlig;pulver in Talamello M&uuml;hlen, die &quot;in der zweiten H&auml;lfte des zwanzigsten Jahrhunderts enden wird, nach 500 Jahren attivit&agrave;.Un Nicken Aufmerksamkeit auf jeden Fall wert ist der kleine Friedhof nahe genug an der Stadt , wo ist die Zelle, die kleine Sch&auml;tze enth&auml;lt: in der Tat &quot;v&ouml;llig mit Fresken, datiert 1437, von Antonio Alberti aus Ferrara. Ein Talamello c &#39;&#39; auch ein sch&ouml;nes &#39;300 Kruzifix, jeder Pfingstmontag, in Prozession getragen, zieht Pilger aus der ganzen Umgebung; viele glauben, dass der Autor dieses Kruzifix ist Giotto, scheint aber tats&auml;chlich zu Giovanni da Rimini und gemalt im Jahr 1300 zur&uuml;ckzuf&uuml;hren.</div>\n<div>\n	E &#39;gehalten auf dem Hochaltar des siebzehnten Jahrhundert Pfarrkirche San Lorenzo; immer in dieser kleinen, aber wertvollen kleinen Kirche kann man eine Madonna mit dem &#39;400 Kind, sch&ouml;ne h&ouml;lzerne polychrome Statue bewundern, und ein ebenso gut gemachtes h&ouml;lzernes Kruzifix aus dem sechzehnten Jahrhundert. Der renommierte Talamello &quot;war bildliche Erbe im Jahr 2002 mit der Er&ouml;ffnung des angereicherten Museums-Pinacoteca Gualtieri&quot; Die wahre Pracht &quot;, bestehend aus mehr als 40 Gem&auml;lde, die die Urspr&uuml;nge des Malers Fernando Gualtieri Talamello von der Stadt gestiftet.</div>\n<div>\n	F&uuml;r diejenigen, die in die Stadt passieren ist ein Muss am gro&szlig;en Brunnen zu stoppen, die den Platz des Dorfes und die bewaldete Wanderung zum Pincio ziert, wo unter Kastanien, Pinien und Gestr&uuml;pp, k&ouml;nnen Sie die Valmarecchia bewundern k&ouml;nnen. Neugierig sind die beiden Ablagerungen von Schie&szlig;pulver in achteckiger Form, dem neunzehnten und zwanzigsten Jahrhundert (loc. Campiano), nur &Uuml;berlebende Zeugen nach der Produktion. Talamello &quot;Sitz wichtiger Initiativen von lokalen Produkten zu nutzen. Im Oktober hat die Kastanie Messe von Valmarecchia, w&auml;hrend im November Talamello die Hauptstadt des im Alter von K&auml;se wird, mit einer sch&ouml;nen Ausstellung dem Produkt gewidmet: dieser Caciotta, typisch f&uuml;r die Gegend ist, erlaubt und Sandsteinfelsen reifen ruhen in Bank erhalten auf welche &quot;gegr&uuml;ndet, das Land selbst (der Name von thalamos abgeleitet wird, dass&quot; H&ouml;hlen, zu Hause); nach drei Monaten fertig Caciotta &#39;Gew&uuml;rz verzehrt werden und ist das Amber Talamello (also &quot;getauft&quot; von Tonino Guerra) Dichter genannt, betrachtet die Ger&uuml;che und Aromen, mit denen sie bereichert. Dieser Brauch, setzen Sie den K&auml;se in die nicht mit kulinarischen Absicht geboren: das gesamte Verfahren aus dem Mittelalter bis heute scheint, wenn die Bauern in der Gegend um den K&auml;se auf die R&auml;uber und Diebe zu verbergen hatte; oder mehr &#39;nur ben&ouml;tigt wurde, dass sie f&uuml;r eine bewahren w&uuml;rde &quot;lange Zeit, ohne dass diese sie dich zu st&ouml;ren. In diesem Fall verlieren Sie ein wenig Poesie, aber der Geschmack dieses Produkts bleibt beispiellos.</div>\n<div>\n	Talamello &#39;auch als die Heimat von Amyntor Galli Musiker, Autor der Hymne der Arbeiter bekannt, der zusammen mit Red Flag und The International eine der drei bedeutendsten Lieder der italienischen Arbeiterbewegung ist.</div>\n', '<div>\n	La ciudad situada en las estribaciones del monte Pincio era propiedad de la familia Della Faggiola y luego los Malatesta. Y la &quot;posesi&oacute;n de la iglesia Montefeltro hasta 1296, cuando el Ghibelline Maghinardo Pagani, lo que lleva Rimini y Montefeltro juntos (un evento raro en la historia de esta tierra) logr&oacute; conquistarla. La &#39;peque&ntilde;a regla dura y Talamello se sometieron de nuevo en Roma. Se enfeoffed por el Sumo Pont&iacute;fice a Uguccione Faggiola, viniendo bajo el control de la familia.</div>\n<div>\n	Y &#39;el cardenal Albornoz que se toma de nuevo en 1355. En 1390 el castillo fue vendido a Galeotto Malatesta en 1416 y luego se confirm&oacute; a Carlo Malatesta. enfeoffs P&iacute;o II, al igual que otros pueblos vecinos retirados de Sigismondo Pandolfo Malatesta, la Guidi di Bagno y los Malatesta di Sogliano. Con ellos (1490) ha &quot;iniciar&quot; la producci&oacute;n de p&oacute;lvora en las f&aacute;bricas de Talamello que terminar&aacute;n &#39;en la segunda mitad del siglo XX, despu&eacute;s de 500 a&ntilde;os de attivit&agrave;.Un gesto de atenci&oacute;n es, sin duda vale la pena el peque&ntilde;o cementerio lo suficientemente cerca de la ciudad , &iquest;d&oacute;nde est&aacute; la celda que contiene peque&ntilde;os tesoros: de hecho &quot;completamente decorada con frescos, con fecha de 1437, por Antonio Alberti de Ferrara. Un Talamello c &#39;&#39; tambi&eacute;n una hermosa &#39;300 Crucifijo, cada lunes de Pentecost&eacute;s, llevada en procesi&oacute;n, atrae a peregrinos de todo el &aacute;rea local; muchos creen que el autor de este crucifijo es Giotto, pero en realidad parece ser atribuido a Giovanni da Rimini y pintado en el a&ntilde;o 1300.</div>\n<div>\n	E &#39;mantuvo en el altar mayor de la iglesia parroquial del siglo XVII de San Lorenzo; Siempre en esta peque&ntilde;a pero muy poco de la iglesia se puede admirar una Virgen con el &#39;400 Ni&ntilde;o, hermosa estatua de madera policromada, y un crucifijo de madera igualmente bien hecha del siglo XVI. El prestigioso Talamello &#39;era la herencia pict&oacute;rica, en 2002, enriquecida con la apertura del Museo-Pinacoteca Gualtieri &quot;El esplendor real&quot;, formado por m&aacute;s de 40 pinturas que los or&iacute;genes del pintor Fernando Gualtieri Talamello donados por la ciudad.</div>\n<div>\n	Para aquellos que suceda a la ciudad es una necesidad de parar en la gran fuente que adorna la plaza del pueblo y la caminata boscosa al Pincio, donde, entre casta&ntilde;os, pinos y maleza, se puede admirar la VALMARECCHIA. Curioso son los dos dep&oacute;sitos de p&oacute;lvora en forma octogonal, el XIX y XX (loc. Campiano), supervivientes de los testigos despu&eacute;s de la producci&oacute;n. sede de importantes iniciativas Talamello &#39;para aprovechar los productos locales. En octubre, la Feria de la casta&ntilde;a de VALMARECCHIA, mientras que en noviembre Talamello se convierte en la capital del queso curado, con una hermosa exposici&oacute;n dedicada al producto: este Caciotta, t&iacute;pica de la zona, se deja reposar y madurar en la roca arenisca se obtuvo en banco el cual &#39;fundada el propio pa&iacute;s (el nombre se deriva de thalamos, que&#39; cuevas, el hogar); despu&eacute;s de tres meses de condimento &quot;listo Caciotta ser consumido y se llama The Amber Talamello (por lo tanto&quot; bautizados &quot;por Tonino Guerra) poeta, considerado los olores y los sabores con los que enriquece. Esta costumbre de colocar el queso en no nacieron con la intenci&oacute;n culinaria: todo el procedimiento parece que se remontan a la Edad Media, cuando los agricultores de la zona tuvieron que ocultar el queso para los ladrones y los ladrones; o m&aacute;s &quot;s&oacute;lo se necesitaba que preservarlos para una m&aacute;s&quot; largo per&iacute;odo sin que &eacute;stas le molestan demasiado. En este caso, se pierde un poco de poes&iacute;a, pero el sabor de este producto sigue siendo inigualable.</div>\n<div>\n	Talamello tambi&eacute;n conocida como la cuna de Amintor Galli m&uacute;sico, autor del Himno de los Trabajadores, que junto con la bandera roja y The International es una de las tres canciones m&aacute;s significativas del movimiento obrero italiano.</div>\n', '<div>\n	Город расположен у подножия горы Пинчио принадлежал семье Делла Faggiola, а затем Малатеста. И &#39;владение Монтефельтро церкви до 1296 года, когда гибеллинов Maghinardo Pagani, ведущий Римини и Монтефельтро вместе (редкое событие в истории этой земли) удалось покорить его. &quot;Немного суровым правилом и TALAMELLO вновь покорили в Риме. Он был enfeoffed Верховным Понтификом к Uguccione Faggiola, подпадающим под контролем семьи.</div>\n<div>\n	И &quot;Кардинал Альборнос, который берет его обратно в 1355 В 1390 году замок был продан Галеотто Малатеста в 1416 году, а затем подтвердил Карло Малатеста. enfeoffs Пий II, как и другие соседние деревни, удаленных от Малатеста, в Гвиди ди Багно и Малатеста ди Sogliano. С ними (1490) имеет &quot;старт&quot; производство пороха в TALAMELLO мельницах, который положит конец &quot;во второй половине ХХ века, после того, как 500 лет attivit&agrave;.Un кивком внимания, безусловно, стоит маленькое кладбище, достаточно близко к городу , где находится клетка, которая содержит небольшие сокровища: на самом деле &quot;полностью украшены фресками, датированный 1437, Антонио Альберти из Феррары. TALAMELLO с &#39;&#39; также прекрасный &#39;300 Распятие, каждый понедельник Уит, несут в процессии, привлекает паломников со всей локальной области; многие считают, что автором этого распятия является Джотто, но на самом деле, кажется, связано с Джованни да Римини и окрашены в 1300 году.</div>\n<div>\n	Е &#39;держится на высоком алтаре семнадцатого века приходская церковь Сан-Лоренцо; всегда в этой небольшой, но очень мало церкви можно полюбоваться Мадонна с &#39;400 ребенка, красивая деревянная статуя полихромной, и одинаково хорошо сделал деревянное распятие шестнадцатого века. Престижный TALAMELLO &#39;был изобразительный наследия, в 2002 году, обогащенная с открытием музея-Пинакотека Gualtieri &quot;Реальный великолепие&quot;, состоящий из более чем 40 картин, что происхождение художника Фернандо Gualtieri TALAMELLO, подаренных городу.</div>\n<div>\n	Для тех, кто оказался в город является обязательным, чтобы остановиться на большой фонтан, который украшает площадь деревни и лесистой похода к Пинсио, где, среди каштана, сосны и подлесок, вы можете полюбоваться Valmarecchia. Любопытный являются два месторождения порох в восьмиугольной формы, девятнадцатого и двадцатого веков (Loc. Campiano), единственные оставшиеся в живых свидетелей после производства. сиденье TALAMELLO &quot;важных инициатив для привлечения местных продуктов. В октябре каштана ярмарка Valmarecchia, а в ноябре TALAMELLO становится столицей возрасте сыра, с прекрасной выставкой, посвященной продукту: эта Caciotta, типичное для этого района, разрешено отдыхать и созревают в скальных был получен в скамейке которая &quot;основана сама страна (название происходит от thalamos, что&quot; пещеры, дом); после того, как три месяца приправа Caciotta &#39;готово к употреблению и называется Янтарная TALAMELLO (таким образом, &quot;креститься&quot; Тонино Гуэрра) поэт, считающийся запахи и ароматы, с которыми он обогащает. Этот обычай класть сыр в не родились с кулинарным намерениями: вся процедура кажется, восходит к средневековым временам, когда фермеры в этом районе должны были скрыть сыр к разбойникам и воров; или более &quot;просто было необходимо, что бы сохранить их для более&quot; длительного периода без них они беспокоят вас тоже. В этом случае, вы потеряете немного поэзии, но вкус этого продукта остается беспрецедентной.</div>\n<div>\n	TALAMELLO &#39;также известен как родина Аминтор Галли музыкант, автор Гимна рабочих, которые вместе с Red Flag и The International является одним из трех самых значимых песен итальянского рабочего движения.</div>\n', '<div>\n	De stad ligt aan de voet van de berg Pincio was in handen van de familie Della Faggiola en dan is de Malatesta. En &quot;het bezit van Montefeltro kerk tot 1296, toen de Ghibellijnse Maghinardo Pagani, toonaangevende Rimini en Montefeltro samen (een zeldzame gebeurtenis in de geschiedenis van dit land) erin geslaagd om het te veroveren. De &#39;kleine harde regel en Talamello werd opnieuw onderworpen in Rome. Het werd beleend door de paus tot Uguccione Faggiola, die onder de controle van de familie.</div>\n<div>\n	En &#39;de kardinaal Albornoz die het duurt terug in 1355. In 1390 het kasteel in 1416 aan Galeotto Malatesta werd verkocht en vervolgens bevestigd dat Carlo Malatesta. Pius II enfeoffs, net als andere naburige dorpen verwijderd uit Sigismondo Malatesta, de Guidi di Bagno en de Malatesta di Sogliano. Met hen (1490) heeft &quot;start&quot; de productie van buskruit in Talamello molens die in de tweede helft van de twintigste eeuw zal eindigen &#39;, na 500 jaar attivit&agrave;.Un knipoog van de aandacht is zeker de moeite waard de kleine begraafplaats dicht genoeg bij de stad , waar is de cel die kleine schatten bevat: in feite &#39;volledig versierd met fresco&#39;s, gedateerd 1437, door Antonio Alberti uit Ferrara. Een Talamello c &#39;&#39; ook een prachtige &#39;300 Crucifix, elke Pinkstermaandag, in processie, trekt pelgrims uit alle hoeken van de omgeving; velen geloven dat de auteur van dit kruisbeeld is Giotto, maar eigenlijk lijkt te worden toegeschreven aan Giovanni da Rimini en geschilderd in 1300.</div>\n<div>\n	E &#39;bleef het hoogaltaar van de zeventiende-eeuwse parochiekerk van San Lorenzo; altijd in dit kleine maar bitter weinig kerk kun je een Madonna bewonderen met de &#39;400 Child, mooie houten polychroom beeld, en een even goed gemaakte houten crucifix van de zestiende eeuw. De prestigieuze Talamello &#39;was picturale erfgoed, in 2002, verrijkt met de opening van het Museum-Pinacoteca Gualtieri &quot;De echte schoonheid&#39;, bestaat uit meer dan 40 schilderijen die de oorsprong van de schilder Fernando Gualtieri Talamello geschonken door de stad.</div>\n<div>\n	Voor degenen die toevallig naar de stad is een must om te stoppen bij de grote fontein die het plein van het dorp en de bosrijke wandeling naar de Pincio, waar onder kastanje, dennen en kreupelhout, kunt u de Valmarecchia bewonderen siert. Nieuwsgierig zijn de twee deposito&#39;s van buskruit in achthoekige vorm, de negentiende en twintigste eeuw (loc. Campiano), enige overlevenden getuigen na de productie. Talamello &#39;zetel van belangrijke initiatieven voor lokale producten benutten. In oktober heeft de Chestnut Beurs van Valmarecchia, terwijl in november Talamello wordt de hoofdstad van het oude kaas, met een prachtige tentoonstelling gewijd aan het product: dit Caciotta, typisch voor de streek, is toegestaan ​​om te rusten en rijpen in zandstenen rotsen werd in bench verkregen op die &#39;richtte het land zelf (de naam is afgeleid van thalamos, dat&#39; grotten, thuis); na drie maanden van kruiden Caciotta &#39;klaar om te worden geconsumeerd en heet The Amber Talamello (dus &quot;gedoopt&quot; door Tonino Guerra) dichter, beschouwd als de geuren en de smaken waarmee het verrijkt. Deze gewoonte van het zetten van de kaas in zijn niet geboren met culinaire opzet: de hele procedure lijkt te dateren uit de middeleeuwen toen de boeren in het gebied moesten de kaas naar de rovers en dieven te verbergen; of meer &#39;gewoon nodig was dat ze voor een meer zou behouden&#39; lange periode zonder deze ze je lastig ook. In dit geval, verlies je een beetje po&euml;zie, maar de smaak van dit product blijft onge&euml;venaard.</div>\n<div>\n	Talamello &#39;ook wel bekend als het thuisland van Amyntor Galli muzikant, auteur van de Hymne van de werknemers, die samen met Red Flag en The International is een van de drie belangrijkste nummers van de Italiaanse arbeidersbeweging.</div>\n', 'media/localita/img_Talamello.jpg', 2, 43.90485, 12.286356, 99, '7147');
INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(47, 'Urbania', 1, '<p>\n	<b>STORIA</b><br />\n	<br />\n	La popolazione superstite trov&ograve; rifugio pi&ugrave; a valle, tra le mura della potente abbazia benedettina di San Cristoforo del Ponte (sec. VIII) attorno alla quale, intorno al 1284, fu fatta costruire la nuova citt&agrave;, la cui fondazione fu affidata, da papa Martino IV, al prelato provenzale Guillaume Durand, all&#39;epoca governatore della Romagna e della Marca di Ancona. Durand affid&ograve; l&#39;incarico di costruire la citt&agrave; a tecnici bolognesi ai quali fu forse dovuta la soluzione con due strade porticate che fa di Urbania una sorta di Bologna in miniatura. In onore di Guillaume Durand la citt&agrave; prese il nome di Casteldurante.</p>\n<p>\n	&nbsp;</p>\n<p>\n	<br />\n	Affidata in signoria alla potente famiglia dei Brancaleoni, la citt&agrave; fu dapprima di Brancaleone, cui succedettero, congiuntamente, i figli Nicola Filippo, Pierfancesco e Gentile. A Pierfrancesco, rimasto unico &quot;signore&quot; dopo la morte dei fratelli, succedettero i nipoti Galeotto e Alberico (figli di Nicola Filippo) e Bartolomeo (figlio di Gentile), essendogli premorto l&#39;unico figlio Lamberto.</p>\n<p>\n	I tre cugini non vollero governare insieme e divisero pacificamente la signoria: ai fratelli Galeotto e Alberico, che rimasero insieme, and&ograve; la parte maggiore, compresa la citt&agrave; di Urbania, mentre Bartolomeo ottenne Mercatello sul Metauro e la Massa Trabaria. Il dominio dei due fratelli, divenuti tiranni, fu breve, perch&eacute; la popolazione vessata invoc&ograve; l&#39;intervento del signore di Urbino Guidantonio da Montefeltro che dopo un breve assedio alla citt&agrave; li costrinse alla fuga.</p>\n<p>\n	Era il 1427 e da quel momento il destino di Casteldurante seguir&agrave; quello del Ducato di Urbino, tant&#39;&egrave; che i signori di quest&#39;ultimo si fregeranno del titolo di duchi di Urbino e conti di Casteldurante. Il ramo di Mercatello sul Metauro, invece, si estinse con Gentile, prima moglie di Federico da Montefeltro, duca di Urbino, cui port&ograve; in dote le terre della sua famiglia, che rimasero ai Montefeltro anche se da questo matrimonio non nacquero figli.</p>\n<p>\n	<br />\n	Sotto i Della Rovere, successori dei Montefeltro nel ducato di Urbino, l&#39;antico signorile &quot;palazzo dei Brancaleoni&quot; fu restaurato e ristrutturato da un gruppo di architetti, comprendente Francesco di Giorgio Martini, Annibale della Genga e Paolo Scirri, quest&#39;ultimo congiunto di Scirro Scirri, che era stato il primo maestro di architettura del Bramante. I duchi di Urbino usarono il palazzo come soggiorno estivo e il Barco ducale come residenza di caccia. Solo l&#39;ultimo duca di Urbino, Francesco Maria II Della Rovere, visse in permanenza a Casteldurante trasferendovi la corte ducale, vi mor&igrave; e fu sepolto nella chiesa del Santissimo Crocefisso.</p>\n', '<div>\n	HISTORY</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The surviving population found refuge in the valley, between the walls of the powerful Benedictine abbey of San Cristoforo del Ponte (sec. VIII) around which, around 1284, was built the new city, the foundation of which was entrusted by Pope Martin IV, the Provencal priest Guillaume Durand, then governor of Romagna and the March of Ancona. Durand entrusted the task of building the city of Bologna which was perhaps due to the technical solution with two arcaded streets that makes Urbania a kind of Bologna in miniature. In honor of Guillaume Durand gave the place its name Casteldurante.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Entrusted lordship to the powerful family of Brancaleoni, the city was first Brancaleone, which succeeded, jointly, the sons Nicholas Philip Pierfancesco and Gentile. A Pierfrancesco, remained unique &quot;gentleman&quot; after the death of his brothers, and later the grandchildren Jailbird and Alberico (children of Nicola Filippo) and Bartholomew (son of Gentile), the only son predeceased his having Lamberto.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The three cousins ​​did not want to govern together and peacefully divided the dominion: the brothers Galeotto and Alberico, who remained together, went the majority, including the town of Urbania, while Bartolomeo got Mercatello sul Metauro and Massa Trabaria. The domain of the two brothers, become tyrants, it was brief, because the population oppressed invoked the intervention of Urbino Guidantonio ladies da Montefeltro that after a short siege of the city forced them to flee.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	It was 1427 and since that time the fate of Casteldurante will follow that of the Duchy of Urbino, so much so that the lords of the latter is fregeranno the title of Dukes of Urbino and Casteldurante accounts. The branch of Mercatello on Metauro, however, died out with Gentile, first wife of Federico da Montefeltro, Duke of Urbino, which brought him the lands of his family, who remained the Montefeltro although this marriage no children were born.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Under the Della Rovere, successors of Montefeltro in the Duchy of Urbino, the old exclusive &quot;Brancaleoni palace&quot; was restored and renovated by a team of architects, including Francesco di Giorgio Martini, Annibale della Genga and Paul Scirri, this joint scirrhus Scirri, who was the first master of Bramante architecture. The Dukes of Urbino used the palace as a summer residence and the ducal Barco as a hunting lodge. Only the last Duke of Urbino, Francesco Maria II della Rovere, lived permanently in Casteldurante transferring the ducal court, where he died and was buried in the Church of the Holy Crucifix.</div>\n', '<div>\n	HISTOIRE</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La population survivante a trouv&eacute; refuge dans la vall&eacute;e, entre les murs de la puissante abbaye b&eacute;n&eacute;dictine de San Cristoforo del Ponte (sec. VIII) autour de laquelle, autour de 1284, a &eacute;t&eacute; construit la nouvelle ville, dont la fondation a &eacute;t&eacute; confi&eacute;e par le pape Martin IV, le pr&ecirc;tre proven&ccedil;al Guillaume Durand, alors gouverneur de la Romagne et de la Mars de Ancona. Durand a confi&eacute; la t&acirc;che de construire la ville de Bologne, qui &eacute;tait peut-&ecirc;tre en raison de la solution technique avec deux rues &agrave; arcades qui fait Urbania une sorte de Bologne en miniature. En l&#39;honneur de Guillaume Durand a donn&eacute; son nom au lieu Casteldurante.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Confi&eacute;e milord la puissante famille des Brancaleoni, la ville a d&#39;abord &eacute;t&eacute; Brancaleone, qui a r&eacute;ussi, conjointement, les fils Nicholas Philip Pierfancesco et Gentile. Un Pierfrancesco, est rest&eacute; &quot;gentleman&quot; unique apr&egrave;s la mort de ses fr&egrave;res, et plus tard, les petits-enfants Jailbird et Alberico (enfants de Nicola Filippo) et Bartholomew (fils de Gentile), le seul fils pr&eacute;d&eacute;c&eacute;d&eacute; son ayant Lamberto.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Les trois cousins ​​ne voulaient pas gouverner ensemble et pacifiquement divis&eacute; la domination: les fr&egrave;res Galeotto et Alberico, qui sont rest&eacute;s ensemble, ont la majorit&eacute;, y compris la ville de Urbania, tandis que Bartolomeo a Mercatello sul Metauro et Massa Trabaria. Le domaine des deux fr&egrave;res, deviennent des tyrans, il a &eacute;t&eacute; br&egrave;ve, parce que la population opprim&eacute;e a invoqu&eacute; l&#39;intervention de dames Urbino Guidantonio da Montefeltro que, apr&egrave;s un court si&egrave;ge de la ville les a forc&eacute;s &agrave; fuir.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Il &eacute;tait 1427 et depuis ce temps le sort de Casteldurante suivra celle du duch&eacute; d&#39;Urbino, si bien que les seigneurs de ce dernier est fregeranno le titre de ducs de comptes Urbino et Casteldurante. La branche de Mercatello sur Metauro, cependant, est mort avec Gentile, premi&egrave;re &eacute;pouse de Federico da Montefeltro, duc d&#39;Urbino, qui l&#39;a amen&eacute; les terres de sa famille, qui est rest&eacute; le Montefeltro bien que ce mariage sans enfants sont n&eacute;s.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Dans le cadre du Della Rovere, successeurs de Montefeltro dans le duch&eacute; d&#39;Urbino, l&#39;ancienne exclusive &quot;Brancaleoni palace&quot; a &eacute;t&eacute; restaur&eacute; et r&eacute;nov&eacute; par une &eacute;quipe d&#39;architectes, y compris Francesco di Giorgio Martini, Annibale della Genga et Paul Scirri, cette articulation squirrhe Scirri, qui fut le premier ma&icirc;tre de l&#39;architecture Bramante. Les ducs d&#39;Urbino utilis&eacute; le palais comme r&eacute;sidence d&#39;&eacute;t&eacute; et ducales Barco comme un pavillon de chasse. Seul le dernier duc d&#39;Urbino, Francesco Maria II della Rovere, vivait en permanence dans Casteldurante transfert de la cour ducale, o&ugrave; il est mort et a &eacute;t&eacute; enterr&eacute; dans l&#39;&eacute;glise du Saint-Crucifix.</div>\n', '<div>\n	GESCHICHTE</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die &uuml;berlebenden Bev&ouml;lkerung fand Zuflucht im Tal, zwischen den Mauern der m&auml;chtigen Benediktinerabtei von San Cristoforo del Ponte (s. VIII), um die sich, um 1284, die neue Stadt gebaut wurde, die Grundlage von dem von Papst Martin anvertraut wurde IV, die provenzalische Priester Guillaume Durand, dann Gouverneur von Romagna und dem M&auml;rz von Ancona. Durand beauftragt die Aufgabe, die Stadt Bologna Geb&auml;ude, das vielleicht mit zwei Lauben Stra&szlig;en aufgrund der technischen L&ouml;sung, die Urbania eine Art von Bologna in Miniatur macht. Zu Ehren von Guillaume Durand gab dem Ort seinen Namen Casteldurante.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Anvertraut Herrschaft der m&auml;chtigen Familie von Branca war die Stadt zun&auml;chst Brancaleone, der es gelungen, gemeinsam, die S&ouml;hne Nicholas Philip Pierfancesco und Gentile. Ein Pierfrancesco blieb einzigartig &quot;Gentleman&quot; nach dem Tod seiner Br&uuml;der, und sp&auml;ter die Enkel Jailbird und Alberico (Kinder von Nicola Filippo) und Bartholom&auml;us (Sohn von Gentile), der einzige Sohn fr&uuml;her als seine mit Lamberto.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die drei Vettern wollten nicht zusammen zu regieren und friedlich die Herrschaft geteilt: die Br&uuml;der Galeotto und Alberico, der zusammen geblieben, die meisten gingen, einschlie&szlig;lich der Stadt Urbania, w&auml;hrend Bartolomeo Mercatello und Massa Trabaria bekam. Die Dom&auml;ne der beiden Br&uuml;der, werden Tyrannen, es war kurz, weil die Unterdr&uuml;ckten Bev&ouml;lkerung die Intervention von Urbino Guidantonio Damen da Montefeltro aufgerufen, dass nach einer kurzen Belagerung der Stadt sie zur Flucht gezwungen.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Es war 1427 und seit dieser Zeit das Schicksal der Casteldurante wird, dass das Herzogtum Urbino folgen, so sehr, dass die Herren der letzteren fregeranno den Titel Herzog von Urbino und Casteldurante Konten ist. Der Zweig der Mercatello auf Metauro, starb jedoch heraus mit Gentile, erste Frau von Federico da Montefeltro, Herzog von Urbino, die ihm die L&auml;ndereien seiner Familie gebracht, der die Montefeltro geblieben, obwohl dieser Ehe wurden keine Kinder geboren.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Unter dem Della Rovere, Nachfolger von Montefeltro im Herzogtum Urbino, dem alten exklusiven &quot;Branca Palast&quot; wurde von einem Team von Architekten restauriert und renoviert, darunter Francesco di Giorgio Martini, Annibale della Genga und Paul Scirri, diese gemeinsame scirrhus Scirri, der der erste Meister der Bramante Architektur war. Die Herz&ouml;ge von Urbino nutzte das Schloss als Sommerresidenz und der herzoglichen Barco als Jagdschloss. Nur der letzte Herzog von Urbino, Francesco Maria II della Rovere, lebte st&auml;ndig in Casteldurante den herzoglichen Hof zu &uuml;bertragen, wo er starb und wurde in der Kirche des Heiligen Kreuz begraben.</div>\n', '<div>\n	HISTORIA</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La poblaci&oacute;n superviviente encontr&oacute; refugio en el valle, entre las paredes de la poderosa abad&iacute;a benedictina de San Cristoforo del Ponte (s. VIII) en torno al cual, en torno a 1284, se construy&oacute; la nueva ciudad, la base de los cuales se confi&oacute; por el Papa Mart&iacute;n IV, el cura Provenzal Guillaume Durand, entonces gobernador de Roma&ntilde;a y la Marca de Ancona. Durand ha confiado la tarea de construir la ciudad de Bolonia, que es tal vez debido a la soluci&oacute;n t&eacute;cnica con dos calles porticadas que hace Urbania una especie de Bolonia en miniatura. En honor de Guillaume Durand dio nombre al lugar Casteldurante.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Confiado se&ntilde;or&iacute;o de la poderosa familia de Brancaleoni, la ciudad fue la primera Brancaleone, que tuvo &eacute;xito, en forma conjunta, los hijos Nicholas Philip Pierfancesco y gentil. Un Pierfrancesco, se mantuvo &quot;caballero&quot; &uacute;nica despu&eacute;s de la muerte de sus hermanos, y m&aacute;s tarde los nietos Jailbird y Alberico (ni&ntilde;os de Nicola Filippo) y Bartolom&eacute; (hijo de gentil), el &uacute;nico hijo muri&oacute; antes que &eacute;l tuviera Lamberto.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Los tres primos no quer&iacute;an gobernar juntos y en paz dividido el dominio: los hermanos galeotto y Alberico, que permanecieron juntos, se fueron la mayor&iacute;a, incluyendo la ciudad de Urbania, mientras Bartolomeo consigui&oacute; Mercatello sul Metauro y Massa Trabaria. El dominio de los dos hermanos, se convierten en tiranos, fue breve, ya que la poblaci&oacute;n oprimida invoca la intervenci&oacute;n de las se&ntilde;oras Urbino Guidantonio de Montefeltro que despu&eacute;s de un corto asedio de la ciudad les oblig&oacute; a huir.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Era 1427 y desde entonces el destino de Casteldurante seguir&aacute; la del ducado de Urbino, tanto es as&iacute; que los se&ntilde;ores de este &uacute;ltimo es fregeranno el t&iacute;tulo de duques de Urbino y cuentas Casteldurante. La rama de Mercatello en Metauro, sin embargo, se extingui&oacute; con gentil, la primera esposa de Federico de Montefeltro, duque de Urbino, que le trajo las tierras de su familia, que sigue siendo el Montefeltro aunque este matrimonio nacieron hijos.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En virtud de los Della Rovere, sucesores de Montefeltro en el ducado de Urbino, el viejo exclusiva &quot;Brancaleoni palacio&quot; fue restaurado y renovado por un equipo de arquitectos, incluyendo Francesco di Giorgio Martini, Annibale della Genga y Paul Scirri, esta articulaci&oacute;n escirros Scirri, que fue el primer maestro de la arquitectura de Bramante. Los duques de Urbino utiliz&oacute; el palacio como residencia de verano y la ducal Barco como pabell&oacute;n de caza. S&oacute;lo el &uacute;ltimo Duque de Urbino, Francesco Maria II della Rovere, vivi&oacute; permanentemente en Casteldurante transferencia de la corte ducal, donde muri&oacute; y fue enterrado en la Iglesia de la Santa Crucifijo.</div>\n', '<div>\n	ИСТОРИЯ</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Выжившие население нашли убежище в долине, между стенами мощной бенедиктинского аббатства Сан-Кристофоро дель Понте (п. VIII), вокруг которого, около 1284 года, был построен новый город, основой которого было поручено папой Мартином IV, провансальскими священник Гийом Дюран, затем губернатором Романьи и Марша Анконы. Дюран поручил задачу строительства города Болонья, который был, возможно, из-за технического решения с двумя аркадами улицы, что делает Urbania своего рода Болонье в миниатюре. В честь Гийом Дюран дал имя этому месту Casteldurante.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Доверительное светлость к мощному семье Brancaleoni, город был первым Brancaleone, которому удалось совместно, сыновья Николая Филипп Pierfancesco и язычник. Pierfrancesco, остался уникальный &quot;джентльмен&quot; после смерти его братьев, а потом внуки Jailbird и Альберико (дети Nicola Filippo) и Варфоломея (сын Джентиле), единственный сын его умершего, имеющий Ламберто.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Три двоюродных не хотели управлять вместе и мирно разделили владычество: братья Галеотто и Альберико, которые остались вместе, пошли большинство, в том числе города Урбания, в то время как Бартоломео получил Mercatello суль Metauro и Масса Trabaria. Домен из двух братьев, становятся тиранами, это было кратким, потому что население угнетенных вызывается вмешательство Урбино Guidantonio дам да Монтефельтро, что после короткой осады города заставил их бежать.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Это был 1427 и с тех пор судьба Casteldurante будет следовать герцогства Урбино, так что лорды последний fregeranno титул герцогов счетов Урбино и Casteldurante. Филиал Mercatello на Metauro, однако, умер с язычниками, первой жены Федерико да Монтефельтро, герцога Урбино, который принес ему земли своей семьи, которая оставалась Монтефельтро, хотя этот брак не родились никакие дети.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Под Делла Ровере, наследники Montefeltro в герцогстве Урбино, старый эксклюзивный &quot;Brancaleoni дворец&quot; был восстановлен и отреставрирован группой архитекторов, в том числе Франческо ди Джорджо Мартини, Аннибале делла Дженга и Павла Scirri этот совместный Скирр Scirri, который был первым мастером архитектуры Браманте. Герцогов Урбино использовали дворец в качестве летней резиденции и графского Барко в качестве охотничьего домика. Только последний герцог Урбино, Франческо Мария II делла Ровере, постоянно жил в Casteldurante передаче герцогский суд, где он умер и был похоронен в церкви Святого Распятия.</div>\n', '<div>\n	GESCHIEDENIS</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De overlevende bevolking vonden onderdak in het dal, tussen de wanden van de machtige Benedictijner abdij van San Cristoforo del Ponte (sec. VIII) waar omheen, rond 1284, werd de bouw van de nieuwe stad, de basis van die werd opgedragen door paus Martin IV, de Proven&ccedil;aalse priester Guillaume Durand, toen gouverneur van Romagna en de in maart van Ancona. Durand opgedragen de taak van de bouw van de stad Bologna die misschien te wijten was aan de technische oplossing met twee arcaden straten die Urbania een soort van Bologna in miniatuur maakt. Ter ere van Guillaume Durand gaf de plek zijn naam Casteldurante.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Toevertrouwd heerschappij van de machtige familie van Brancaleoni, de stad was de eerste Brancaleone, die volgde, gezamenlijk, de zonen Nicholas Philip Pierfancesco en Gentile. Een Pierfrancesco bleef unieke &quot;gentleman&quot; na de dood van zijn broers, en later de kleinkinderen Jailbird en Alberico (kinderen van Nicola Filippo) en Bartholomew (zoon van Gentile), de enige zoon vooroverleden zijn met Lamberto.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De drie neven wilde niet regeren samen en vreedzaam verdeelde het koninkrijk: de broers Galeotto en Alberico, die bij elkaar bleven, ging de meerderheid, met inbegrip van de stad Urbania, terwijl Bartolomeo kreeg Mercatello sul Metauro en Massa Trabaria. Het domein van de twee broers, worden tirannen, was het kort, omdat de bevolking onderdrukten een beroep op de tussenkomst van Urbino Guidantonio dames da Montefeltro, dat na een korte belegering van de stad hen dwong te vluchten.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Het was 1427 en sinds die tijd het lot van Casteldurante zal volgen dat van het hertogdom van Urbino, zozeer zelfs dat de heren van de laatste is fregeranno de titel van de hertogen van Urbino en Casteldurante accounts. De tak van Mercatello op Metauro stierf echter met Gentile, eerste vrouw van Federico da Montefeltro, hertog van Urbino, die hem het land van zijn familie, die de Montefeltro, hoewel dit huwelijk geen kinderen geboren bleef gebracht.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Onder de Della Rovere, opvolgers van Montefeltro in het hertogdom van Urbino, de oude exclusieve &quot;Brancaleoni palace&quot; werd gerestaureerd en door een team van architecten, met inbegrip van Francesco di Giorgio Martini, Annibale della Genga en Paul Scirri, deze gezamenlijke gerenoveerde Scirrhus Scirri, die de eerste meester van Bramante architectuur was. De hertogen van Urbino gebruikte het paleis als zomerresidentie en de hertogelijke Barco als jachthuis. Alleen de laatste hertog van Urbino, Francesco Maria II della Rovere, leefden permanent in Casteldurante het overbrengen van het hertogelijk hof, waar hij stierf en werd begraven in de kerk van het Heilige Kruisbeeld.</div>\n', 'media/localita/img_Urbania.jpg', 2, 43.667773, 12.522088, 41, '7533');
INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(48, 'Urbino', 1, '<p>\n	Urbino fu uno dei centri pi&ugrave; importanti del Rinascimento italiano, di cui ancora oggi conserva appieno l&#39;eredit&agrave; architettonica, dal 1998 il suo centro storico &egrave; patrimonio dell&#39;umanit&agrave; UNESCO.<br />\n	&nbsp;</p>\n<h2>\n	<b>Monumenti e luoghi di interesse</b></h2>\n<p>\n	<br />\n	<b>Il Palazzo Ducale</b><br />\n	Molto conosciuto e visitato, &egrave; uno dei pi&ugrave; interessanti esempi architettonici ed artistici dell&#39;intero Rinascimento italiano. Il palazzo &egrave; sede della Galleria nazionale delle Marche, ed &egrave; caratteristico per i torricini che ne delimitano la parte posteriore.<br />\n	<br />\n	<b>La Casa di Raffaello</b><br />\n	Si trova nell&#39;omonima via, al civico 57. Qui si pu&ograve; ammirare un affresco di un giovane Raffaello, oltre che gli ambienti e gli arredi della casa dove visse il celebre pittore.<br />\n	<br />\n	<b>Il Duomo</b><br />\n	Realizzato in stile neoclassico (architetto Giuseppe Valadier) a cavallo tra il XVIII e il XIX secolo, contiene alcune tele di Federico Barocci.<br />\n	<br />\n	<b>L&#39;ex Monastero di Santa Chiara </b><br />\n	Si tratta di uno dei monumenti pi&ugrave; importanti della citt&agrave;. Una prima struttura venne eretta in quel sito verso il 1420 per ospitare il Conservatorio delle Donne Vedove; nel 1456 ricevette la regola dell&#39;osservanza di Santa Chiara da Papa Callisto III per intercessione del duca Federico III da Montefeltro. Nel 1457 vi si ritir&ograve; in clausura la prima moglie del duca Federico III, Gentile Brancaleoni, e nel 1472 vi fu sepolta la seconda moglie del duca, Battista Sforza, per espressa volont&agrave; della defunta. Nel 1482 anche Elisabetta da Montefeltro, una delle figlie del duca Federico III, si ritir&ograve; in questo monastero, dopo la morte del marito Roberto Malatesta; dopo alcuni anni divenne suora e con la sua dote avvi&ograve; la ristrutturazione del monastero, su progetto dell&#39;architetto senese Francesco di Giorgio Martini, rimasto incompiuto per le sfavorevoli contingenze storiche. Successivamente i Della Rovere intervennero, tra XVI e XVII secolo, sulla chiesa conventuale arricchendola decorativamente sia negl&#39;interni che negli esterni; dal 1538 divenne il Mausoleo ducale con la sepoltura nella suddetta chiesa del duca Francesco Maria I Della Rovere e poi negli anni seguenti di altri membri della famiglia. Nella storia dell&#39;edificio non si registrer&agrave; niente di particolare fino al 1864, quando l&#39;edificio fu confiscato dal Comune per destinarlo a Istituto di Educazione Femminile, destinazione che mantenne fino al 1904 quando vi fu istituito l&#39;Ospedale Civile; questa destinazione port&ograve; a profonde trasformazioni degli ambienti interni, con gravi demolizioni come la cancellazione delle decorazioni secentesche nella chiesa, adibita a vestibolo dell&#39;ospedale.[10] Negli anni settanta l&#39;ospedale venne trasferito in un nuovo fabbricato, nella periferia della citt&agrave;, e l&#39;ex-monastero divenne sede dell&#39;Istituto Superiore per le Industrie Artistiche (ISIA), che port&ograve; ad un primo recupero della struttura. Si dovr&agrave; attendere il 22 settembre 2011 per il completo recupero dell&#39;edificio, con il termine dei lavori di restauro, durati quattro anni, che hanno riportato l&#39;edificio all&#39;aspetto del XVI secolo.<br />\n	<br />\n	<b>La Data e la Rampa elicoidale</b><br />\n	La Data (o Stalle Ducali) poteva contenere fino a 300 cavalli e assieme alla vicina Rampa elicoidale &egrave; opera dell&#39;architetto Francesco di Giorgio Martini; volute entrambe dal duca Federico III da Montefeltro nella seconda met&agrave; del XV secolo, come parti collegate al complesso del nascente Palazzo Ducale. La Rampa Elicoidale &egrave; un&#39;imponente struttura architettonica che si erge sul lato nord della Data. La sua funzione era quella di garantire il passaggio, al Duca e alla sua corte, dal Palazzo alle Stalle Ducali e viceversa. Nel XIX secolo fu eretto, sulla parte superiore della Rampa, il Teatro Sanzio, su progetto dell&#39;architetto Vincenzo Ghinelli. Dopo un lungo periodo di abbandono, seguito soprattutto al declino della citt&agrave; dalla seconda met&agrave; del XVI secolo, la Rampa e la Data furono soggette ad un progetto di recupero curato dall&#39;architetto Giancarlo De Carlo. Questo progetto port&ograve; al completo restauro della Rampa Elicoidale nel 1977, nell&#39;intervento urbanistico di recupero dell&#39;intera zona del Mercatale, e al recentissimo avvio dei lavori di restauro, molto discussi, delle Stalle Ducali.<br />\n	<br />\n	<b>Il Mausoleo dei Duchi</b><br />\n	Questa chiesa &egrave; anche detta di San Bernardino e fa parte di un complesso conventuale a cui &egrave; annesso il cimitero cittadino. Situata poco fuori della cinta muraria della citt&agrave;, venne realizzata, probabilmente, da Francesco di Giorgio Martini nella seconda met&agrave; del XV secolo per volere del duca Federico III da Montefeltro, per ospitare la propria tomba e quelle dei suoi successori; ovvero Guidobaldo I Da Montefeltro ultimo duca della dinastia. In origine vi era conservata, sull&#39;altare maggiore, la celebre pala d&#39;altare di Piero della Francesca, raffigurante la Madonna, Federico III e alcuni santi, ora alla Pinacoteca di Brera a Milano (essendo stata trafugata dalle truppe napoleoniche nel 1797).<br />\n	<br />\n	<b>L&#39;oratorio di San Giovanni</b><br />\n	Fu sede dell&#39;omonima confraternita, a cui fu unita, agli inizi del XX secolo, anche quella di Sant&#39;Antonio Abate per l&#39;abbattimento dell&#39;Oratorio della medesima confraternita situato presso borgo Mercatale. All&#39;interno &egrave; possibile ammirare un imponente ciclo d&#39;affreschi rappresentante la Crocifissione di Cristo, nella parete dietro l&#39;altare maggiore, e la Storia della Vita di San Giovanni Battista, lungo le pareti laterali, considerato uno dei pi&ugrave; importanti esempi dello stile gotico internazionale. Gli affreschi sono stati realizzati dai fratelli Lorenzo e Jacopo Salimbeni da San Severino Marche tra il 1415 e il 1416.<br />\n	<br />\n	<b>L&#39;oratorio di San Giuseppe</b><br />\n	&egrave; sede dell&#39;omonima confraternita, nata agli inizi del XVI secolo ad opera del padre francescano Gerolamo Recalchi da Verona. I primi confratelli si riunivano all&#39;interno di alcuni ambienti del vicino Oratorio di San Giovanni; poi verso il 1503 si sent&igrave; l&#39;esigenza da parte della Confraternita di dotarsi di una propria sede. Quindi con la licenza del vescovo Giampietro Arrivabene e i finanziamenti del duca Guidobaldo I da Montefeltro e della moglie Elisabetta Gonzaga, si poterono avviare i lavori per la costruzione dell&#39;oratorio, che durarono dal 1503 al 1515. La chiesa venne riedificata tra il 1682 e il 1689, a spese del Orazio Albani, a causa della forte umidit&agrave; che affliggeva l&#39;altare maggiore, spostandolo sulla parete a valle, dove vi era l&#39;ingresso. Il nuovo altare, in marmi pregevoli, fu consacrato nel 1729, dono del cardinal Annibale Albani. Gli statuti della confraternita vennero stilati nel 1503 e rifatti nel 1553, con l&#39;approvazione del vescovo Felice Tiranni. La principale opera caritatevole svolta dai confratelli consisteva nell&#39;assistere i condannati a morte. Molto legati a questa confraternita, fu la nobile famiglia degli Albani, in particolare Papa Clemente XI e il cardinale Annibale Albani, che contribuirono a renderla tra le pi&ugrave; ricche di Urbino, sia economicamente che artisticamente. Questa confraternita era aggregata alla Confraternita di San Giovanni Decollato di Roma. All&#39;interno dell&#39;oratorio, &egrave; attualmente conservato una pregevole opera plastica dello scultore urbinate Federico Brandani, raffigurante la nativit&agrave; di Ges&ugrave; Cristo, realizzata tra il 1545 e il 1550 in tufo e pietra pomice; la particolarit&agrave; dell&#39;opera deriva dal fatto che l&#39;intera cappella, in cui &egrave; conservata, &egrave; interamente rivestita di tufo per ricreare il pi&ugrave; possibile l&#39;ambiente di una grotta. La chiesa vera e propria &egrave; ad aula unica, in forma rettangolare, &egrave; riccamente affrescata sulle pareti, sulla volta e nel catino absidale, dal pittore urbinate Carlo Roncalli, autore delle quattro grandi tele, sulle pareti laterali, raffiguranti i principali fatti della vita di San Giuseppe: lo Sposalizio con Maria Vergine, la Nascita di Ges&ugrave; Cristo, la fuga in Egitto e il Transito (Morte) di San Giuseppe. Sopra l&#39;altare domina una grande edicola marmorea, donato da Papa Clemente XI nel 1732, con due colonne in porfido rosso, provenienti dal Pantheon, e al centro &egrave; collocata una statua in marmo bianco raffigurante San Giuseppe, opera del comasco Giuseppe Lironi, proveniente dalla basilica di San Giovanni in Laterano. Nella sagrestia si pu&ograve; ammirare, oltre ai ritratti settecenteschi di illustri confratelli, anche un armadio in legno arricchito da vedute di paesaggio del pittore Alessio De Marchis, splendido esempio di mobile da sagrestia del settecento marchigiano.<br />\n	<br />\n	<b>La chiesa di San Francesco</b><br />\n	Risalente al XIII secolo ma sistemata nella forma attuale nel 1742 dall&#39;architetto Luigi Vanvitelli. Ha mantenuto della preesistente chiesa gotica: il campanile con la sottostante cappella, il nartece (il portico sulla facciata) e una parte di un affresco, raffigurante la crocifissione di Cristo, opera dei fratelli Salimbeni. La chiesa attuale &egrave; il &quot;Pantheon&quot; urbinate, perch&eacute; vi hanno sepoltura: Federico Barocci, Giovanni Santi (pittore e padre di Raffaello Sanzio) e la moglie Magia Ciarla, il Beato Pelingotto, il Conte Antonio II da Montefeltro, Timoteo Viti (pittore urbinate), Federico Comandino (matematico), Bernardino Baldi (letterato), Antonio Galli (poeta), Marco Montano (poeta), Muzio Oddi (architetto) e tanti altri. Inoltre la chiesa ospita un bel quadro di Federico Barocci, intitolato &quot;il Perdono di Assisi&quot;, collocato sull&#39;altare maggiore.<br />\n	<br />\n	<b>Il teatro Sanzio</b><br />\n	Venne eretto sulla parte superiore del torrione, nel quale vi &egrave; la Rampa elicoidale, denominato dell&#39;Abbondanza per la vicinanza con il vicino Orto dell&#39;Abbondanza, nome con il quale si indicava la Data da quando non era pi&ugrave; utilizzata come stalla a seguito del crollo del tetto per il degrado. Nel 1840 fu indetto un concorso per scegliere l&#39;architetto a cui affidare il progetto del nuovo teatro; venne scelto quello del senigaliese Vincenzo Ghinelli. L&#39;inizio dei lavori di costruzione inizi&ograve; nel 1845 e si protrasse fino al 1853; con la costruzione del teatro furono abbattute alcune strutture della parte superiore della Rampa elicoidale, utilizzate ormai da diversi anni come granai cittadini (Capannone dell&#39;Abbondanza). La decorazione interna fu affidata a Raffaelle Antonioli da Gubbio, che si occup&ograve; di affrescare il soffitto della sala, Francesco Serafini decor&ograve; il sipario con una scena raffigurante la Gloria d&#39;Urbino mentre Romolo Liverani ebbe l&#39;incarico di realizzare le scenografie; l&#39;atrio &egrave; ornato da due busti marmorei, uno raffigurante Raffaello Sanzio (a cui il teatro &egrave; dedicato) opera di Carlo Finelli del 1853, che per&ograve; rimase incompiuto per la morte dell&#39;artista, mentre l&#39;altro busto raffigurava Donato Bramante realizzato dallo scultore Giambattista Pericoli (futuro primo direttore dell&#39;Istituto di Belle Arti / Scuola del Libro) nel 1850. Oltre al teatro, il Ghinelli aveva progettato anche il tessuto urbanistico circostante, come per esempio la realizzazione di una piccola esedra davanti alla facciata dell&#39;edificio per rendere pi&ugrave; agevoli le manovre delle carrozze. Tra il 1977 e il 1982 l&#39;edificio fu sottoposto ad un radicale ristrutturazione ad opera dell&#39;architetto Giancarlo De Carlo, che apport&ograve; considerevoli modifiche soprattutto agl&#39;ambienti interni del teatro.<br />\n	<br />\n	<b>La fortezza Albornoz</b><br />\n	Venne eretta dal cardinale Anglico Grimoard nel XIV secolo, per poter controllare meglio la citt&agrave;, dopo che si erano verificati alcuni tumulti; fu rafforzata nello stesso secolo dal cardinale spagnolo Egidio Albornoz. Infine venne ristrutturata in forme attuali nel XVI secolo. Nel 2010 l&#39;edificio &egrave; divenuto sede di un museo sulle armi e armature del XV secolo, denominato Armeria Ducale - Bella Gerit. Dalla parte superiore dell&#39;edificio si pu&ograve; godere di un bel panorama sulla citt&agrave; e sulle colline circostanti.</p>\n<p>\n	<i>Fonte: Wikipedia</i></p>\n', '<div>\n	Urbino was one of the most important centers of the Italian Renaissance, which still retains full architectural heritage, since 1998 the old town is a UNESCO World Heritage.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Monuments and places of interest</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The Ducal Palace</div>\n<div>\n	Very well known and visited, it is one of the most interesting architectural and artistic examples of the entire Italian Renaissance. The palace is home to the Galleria Nazionale delle Marche, and is characteristic for the turrets that surround the rear.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Raphael&#39;s house</div>\n<div>\n	It is located in the street, at number 57. Here you can admire a fresco of a young Raphael, as well as the rooms and furnishings of the house where he lived the famous painter.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The dome</div>\n<div>\n	Built in a Neoclassical style (architect Giuseppe Valadier) straddling the eighteenth and nineteenth centuries, contains some paintings by Federico Barocci.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Former Monastery of St. Clare</div>\n<div>\n	It is one of the most important monuments of the city. A first structure was built at the site around 1420 to house the Conservatory of the Widows Women; in 1456 he received the rule observance of St. Clare by Pope Callistus III through the intercession of the Duke Federico III da Montefeltro. In 1457 he went into seclusion the first wife of Duke Frederick III, Dear Brancaleoni, and in 1472 there was buried the second wife of the Duke, Battista Sforza, by the express will of the deceased. Also in 1482 Elisabetta da Montefeltro, one of the daughters of the Duke Federico III, retired to this monastery, after the death of her husband Roberto Malatesta; after a few years became a nun and her dowry started the renovation of the monastery, on the Sienese the architect Francesco di Giorgio Martini, remained unfinished because of the unfavorable historical circumstances. Then the Della Rovere intervened, between the sixteenth and seventeenth centuries, the monastery church is enriching decoratively negl&#39;interni and exterior; from 1538 he became the Ducal Mausoleum with burial in the said church of the Duke Francesco Maria I della Rovere and then in the following years to other family members. In the history of the building will not register anything in particular until 1864, when the building was confiscated by the city and allocated to Institute of Female Education, destination he held until 1904 when there was established the Civil Hospital; this destination led to profound transformations of the interior, with serious demolition as the cancellation of the seventeenth-century decorations in the church, used as a hospital hallway. [10] In the seventies, the hospital was moved to a new building on the outskirts of the city, and the former monastery became the seat of the Higher Institute for Artistic Industries (ISIA), which led to an initial recovery of the structure. You will have to wait until September 22, 2011 for the full recovery of the building, with the term of the restoration work, which lasted four years, which have brought the building aspect of the sixteenth century.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The date and the helical ramp</div>\n<div>\n	The date (or Ducal Stables) could hold up to 300 horsepower and together with the nearby spiral ramp is the work of Francesco di Giorgio Martini; both wanted by the Duke Federico da Montefeltro III in the second half of the fifteenth century, as parties related to the complex of nascent Ducal Palace. The Helical Ramp is an impressive architectural structure that stands on the north side of the date. Its function was to ensure passage, the Duke and his court, from Palazzo Ducale to the stables and vice versa. In the nineteenth century it was erected on the top of the ramp, the Teatro Sanzio, the architect Vincenzo Ghinelli. After a long period of neglect, mainly because of the decline of the city from the second half of the sixteenth century, the ramp and the date were subject to a restoration project by architect Giancarlo De Carlo. This project led to the complete restoration of the helical ramp in 1977, urban intervention of recovery of the whole of the Mercatale area, and the very recent launch of the restoration work, much discussed, the Ducal Stables.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The Mausoleum of the Dukes</div>\n<div>\n	This church is also known as San Bernardino and is part of a monastery to which the city cemetery is attached. Located just outside the city walls, it was built, probably by Francesco di Giorgio Martini in the second half of the fifteenth century by the Duke Federico III da Montefeltro, to house his own tomb and those of his successors; ie Guidobaldo Da Montefeltro The last duke of the dynasty. Originally there was kept on the high altar, the famous altarpiece by Piero della Francesca, depicting the Madonna, Frederick III and some saints, now in the Pinacoteca di Brera in Milan (having been stolen by Napoleon&#39;s troops in 1797).</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The Oratory of San Giovanni</div>\n<div>\n	It was seat of the fraternity, to which was united, in the early twentieth century, even that of Sant&#39;Antonio Abate for the overthrow of the Oratory same fraternity located at Mercatale village. Inside you can admire an impressive cycle of frescoes representing the Crucifixion of Christ, in the wall behind the main altar, and the History of the Life of St. John the Baptist, along the side walls, considered one of the most important examples of the Gothic style international. The frescoes were made by brothers Lorenzo and Jacopo Salimbeni from San Severino Marche between 1415 and 1416.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The St. Joseph&#39;s Oratory</div>\n<div>\n	It is seat of the fraternity, born at the beginning of the sixteenth century by Franciscan Father Jerome Recalchi from Verona. The first brothers met in some quarters of the nearby Oratorio di San Giovanni; then to 1503 the need was felt by the Brotherhood to acquire its own headquarters. So with the permission of Bishop Arrivabene Giampietro and funding of Duke Guidobaldo I da Montefeltro and his wife Elisabetta Gonzaga, they could start work on the construction of the oratory, which lasted from 1503 to 1515. The church was rebuilt between 1682 and 1689, at the Orazio Albani expenses, due to the high humidity that plagued the high altar, moving it to the downstream wall, where there was the entrance. The new altar, made of precious marbles, was consecrated in 1729, a gift of Cardinal Annibale Albani. The brotherhood of the statutes were drafted in 1503 and rebuilt in 1553, with the approval of the bishop Felice Tyrants. The main charitable work done by the confreres was assisting those sentenced to death. Very attached to this brotherhood, it was the noble family of the Albani, in particular Pope Clement XI and Cardinal Annibale Albani, who helped to make it one of the richest of Urbino, both economically and artistically. This brotherhood was united to the Brotherhood of St. John the Beheaded in Rome. Inside the oratory, it is currently preserved a valuable plastic work of Urbino Federico Brandani sculptor, depicting the birth of Jesus Christ, built between 1545 and 1550 in tuff and pumice stone; the particularity of the work comes from the fact that the entire chapel, in which is preserved, is entirely covered with the tuff to recreate the environment of a cave as possible. The real church is a single room, in a rectangular shape, is richly decorated with frescoes on the walls, on the vault and in the apse, the painter from Urbino Carlo Roncalli, author of the four large paintings on the side walls, representing the main facts of life St. Joseph: the Marriage of the Virgin Mary, the Birth of Jesus Christ, the flight into Egypt and the Transit of St. Joseph (Death). Above the altar dominates a large marble shrine, donated by Pope Clement XI in 1732, with two columns in red porphyry, from the Pantheon, and the center is placed a white marble statue of St. Joseph, the work of Giuseppe Como Lironi, coming from the basilica of St. John Lateran. In the sacristy you can admire, in addition to the eighteenth-century portraits of famous brothers, also a wooden cabinet decorated with landscape views of the painter Alessio De Marchis, a splendid example of the mobile from the sacristy of the Marche seven hundred.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The church of San Francesco</div>\n<div>\n	Dating back to the thirteenth century, but settled in its present form in 1742 by the architect Luigi Vanvitelli. Has maintained the existing Gothic church: the bell tower with the chapel below, the narthex (the portico on the facade) and a part of a fresco depicting the crucifixion of Christ, by the Salimbeni brothers. The present church is the &quot;Pantheon&quot; of Urbino, because there were burial: Federico Barocci, Giovanni Santi (painter and father of Raphael) and his wife Magia Ciarla, the Pelingotto Beato, Count Antonio da Montefeltro II, Timoteo Viti (Urbino painter ), Federico Comandino (mathematician), Bernardino Baldi (writer), Antonio Galli (poet), Mark Montano (poet), Muzio Oddi (architect) and many others. In addition, the church houses a beautiful painting by Federico Barocci, titled &quot;Pardon of Assisi&quot;, located on the main altar.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The theater Sanzio</div>\n<div>\n	It was erected on top of the tower, in which there is a helical ramp, called Abundance for its proximity to the nearby Garden of Abundance, name under which indicated the date by when it was no longer used as a stable as a result of the collapse of the roof to the degradation. In 1840 a competition was held to select the architect to entrust the project of the new theater; He was chosen as the senigaliese Vincenzo Ghinelli. The beginning of the construction work began in 1845 and lasted until 1853; with the construction of the theater they were demolished some structures the top of the helical ramp, now used for several years as citizens barns (Shed of Abundance). The interior decoration was entrusted to Raffaelle Antonioli from Gubbio, who took charge of decorating the ceiling of the hall, Francesco Serafini the curtain decorated with a scene depicting the Glory of Urbino while Romolo Liverani was commissioned to build the sets; The lobby is decorated with two marble busts, one depicting Raffaello Sanzio (to which the theater is dedicated) by Charles Finelli of 1853, but remained unfinished when the artist&#39;s death, while the other bust depicting Donato Bramante realized by sculptor Giambattista hazards (future first director of the Institute of Fine Arts / School of the Book) in 1850. in addition to the theater, the Ghinelli had also designed the surrounding urban fabric, such as the construction of a small portico in front of the facade of the building in order to facilitate the maneuvers of the carriages. Between 1977 and 1982 the building underwent a radical restructuring by architect Giancarlo De Carlo, who brought considerable changes especially agl&#39;ambienti interior of the theater.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The Albornoz fortress</div>\n<div>\n	It was erected by Cardinal Anglico Grimoard in the fourteenth century, in order to better control the city, after they had been some riots; It was strengthened in the same century by the Spanish Cardinal Albornoz. Finally it was reconstructed in its present form in the sixteenth century. In 2010 the building became home to a museum on the weapons and armor of the fifteenth century, called Armoury Ducale - Bella Gerit. From the top of the building you can enjoy a beautiful view over the city and surrounding hills.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Source: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Urbino a &eacute;t&eacute; l&#39;un des centres les plus importants de la Renaissance italienne, qui conserve encore le patrimoine architectural complet, depuis 1998, la vieille ville est un patrimoine mondial de l&#39;UNESCO.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Monuments et lieux d&#39;int&eacute;r&ecirc;t</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Le Palais Ducal</div>\n<div>\n	Tr&egrave;s bien connu et visit&eacute;, il est l&#39;un des exemples architecturaux et artistiques les plus int&eacute;ressants de toute la Renaissance italienne. Le palais abrite la Galleria Nazionale delle Marche et est caract&eacute;ristique pour les tourelles qui entourent l&#39;arri&egrave;re.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	la maison de Rapha&euml;l</div>\n<div>\n	Il est situ&eacute; dans la rue, au num&eacute;ro 57. Vous pourrez y admirer une fresque d&#39;un jeune Rapha&euml;l, ainsi que les chambres et le mobilier de la maison o&ugrave; il a v&eacute;cu le c&eacute;l&egrave;bre peintre.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	la cath&eacute;drale</div>\n<div>\n	Construit dans un style n&eacute;oclassique (architecte Giuseppe Valadier) &agrave; cheval sur les XVIIIe et XIXe si&egrave;cles, contient quelques peintures de Federico Barocci.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Ancien Monast&egrave;re de Sainte-Claire</div>\n<div>\n	Il est l&#39;un des monuments les plus importants de la ville. Une premi&egrave;re structure a &eacute;t&eacute; construite sur le site vers 1420 pour abriter le Conservatoire des veuves des femmes; en 1456 il a re&ccedil;u le respect de la r&egrave;gle de sainte Claire par le pape Calixte III, par l&#39;intercession du duc Federico III da Montefeltro. En 1457, il est entr&eacute; dans l&#39;isolement de la premi&egrave;re &eacute;pouse du duc Fr&eacute;d&eacute;ric III, Cher Brancaleoni, et en 1472 il a &eacute;t&eacute; enterr&eacute; la seconde &eacute;pouse du duc, Battista Sforza, par la volont&eacute; expresse de la personne d&eacute;c&eacute;d&eacute;e. Aussi en 1482 Elisabetta da Montefeltro, l&#39;une des filles du duc Federico III, se retira dans ce monast&egrave;re, apr&egrave;s la mort de son mari Roberto Malatesta; apr&egrave;s quelques ann&eacute;es est devenu une religieuse et sa dot a commenc&eacute; la r&eacute;novation du monast&egrave;re, sur le Siennois l&#39;architecte Francesco di Giorgio Martini, rest&eacute; inachev&eacute; en raison des circonstances historiques d&eacute;favorables. Puis le Della Rovere est intervenu, entre les XVIe et XVIIe si&egrave;cles, l&#39;&eacute;glise du monast&egrave;re est enrichissant decoratively negl&#39;interni et ext&eacute;rieur; de 1538, il est devenu le mausol&eacute;e Ducal avec inhumation dans la dite &eacute;glise du duc Francesco Maria I della Rovere, puis dans les ann&eacute;es suivantes &agrave; d&#39;autres membres de la famille. Dans l&#39;histoire de l&#39;&eacute;difice ne sera pas enregistrer quelque chose en particulier jusqu&#39;en 1864, lorsque le b&acirc;timent a &eacute;t&eacute; confisqu&eacute; par la ville et affect&eacute; &agrave; l&#39;Institut de l&#39;&eacute;ducation des femmes, la destination qu&#39;il a occup&eacute; jusqu&#39;en 1904 quand il a &eacute;t&eacute; cr&eacute;&eacute; l&#39;H&ocirc;pital Civil; cette destination a conduit &agrave; des transformations profondes de l&#39;int&eacute;rieur, avec une grave d&eacute;molition que l&#39;annulation des d&eacute;corations du XVIIe si&egrave;cle dans l&#39;&eacute;glise, utilis&eacute; comme un couloir de l&#39;h&ocirc;pital. [10] Dans les ann&eacute;es soixante-dix, l&#39;h&ocirc;pital a &eacute;t&eacute; d&eacute;plac&eacute; dans un nouveau b&acirc;timent &agrave; la p&eacute;riph&eacute;rie de la ville, et l&#39;ancien monast&egrave;re est devenu le si&egrave;ge de l&#39;Institut sup&eacute;rieur des Industries artistiques (ISIA), qui a conduit &agrave; une reprise initiale de la structure. Vous devrez attendre jusqu&#39;au 22 Septembre 2011 pour la r&eacute;cup&eacute;ration compl&egrave;te de l&#39;immeuble, avec le terme des travaux de restauration, qui a dur&eacute; quatre ans, qui ont amen&eacute; l&#39;aspect du b&acirc;timent du XVIe si&egrave;cle.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La date et la rampe h&eacute;lico&iuml;dale</div>\n<div>\n	La date (ou Ducal Stables) pourrait contenir jusqu&#39;&agrave; 300 chevaux et avec la rampe en spirale &agrave; proximit&eacute; est l&#39;&oelig;uvre de Francesco di Giorgio Martini; tant voulu par le duc Federico da Montefeltro III dans la seconde moiti&eacute; du XVe si&egrave;cle, comme des parties li&eacute;es au complexe du Palais Ducal naissante. La rampe h&eacute;lico&iuml;dale est une structure architecturale impressionnante qui se dresse sur le c&ocirc;t&eacute; nord de la date. Sa fonction &eacute;tait d&#39;assurer le passage, le duc et sa cour, du Palazzo Ducale &agrave; l&#39;&eacute;curie, et vice versa. Au XIXe si&egrave;cle, elle a &eacute;t&eacute; &eacute;rig&eacute;e sur le sommet de la rampe, le Teatro Sanzio, l&#39;architecte Vincenzo Ghinelli. Apr&egrave;s une longue p&eacute;riode de n&eacute;gligence, principalement en raison du d&eacute;clin de la ville &agrave; partir de la seconde moiti&eacute; du XVIe si&egrave;cle, la rampe et la date ont &eacute;t&eacute; soumis &agrave; un projet de restauration par l&#39;architecte Giancarlo De Carlo. Ce projet a conduit &agrave; la restauration compl&egrave;te de la rampe h&eacute;lico&iuml;dale en 1977, l&#39;intervention urbaine de la reprise de l&#39;ensemble de la zone Mercatale, et le tr&egrave;s r&eacute;cent lancement des travaux de restauration, beaucoup discut&eacute;, les &eacute;curies ducaux.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Le mausol&eacute;e des ducs</div>\n<div>\n	Cette &eacute;glise est &eacute;galement connu comme San Bernardino et fait partie d&#39;un monast&egrave;re auquel le cimeti&egrave;re de la ville est attach&eacute;e. Situ&eacute; juste &agrave; l&#39;ext&eacute;rieur des murs de la ville, il a &eacute;t&eacute; construit, probablement par Francesco di Giorgio Martini dans la seconde moiti&eacute; du XVe si&egrave;cle par le duc Federico III da Montefeltro, pour abriter son tombeau et ceux de ses successeurs; ie Guidobaldo Da Montefeltro Le dernier duc de la dynastie. A l&#39;origine, il a &eacute;t&eacute; maintenu sur le ma&icirc;tre-autel, le c&eacute;l&egrave;bre retable de Piero della Francesca, repr&eacute;sentant la Vierge, Fr&eacute;d&eacute;ric III et quelques saints, maintenant dans la Pinacoteca di Brera &agrave; Milan (ayant &eacute;t&eacute; vol&eacute;s par les troupes de Napol&eacute;on en 1797).</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	L&#39;oratoire de San Giovanni</div>\n<div>\n	Il fut le si&egrave;ge de la fraternit&eacute;, &agrave; laquelle &eacute;tait unie, au d&eacute;but du XXe si&egrave;cle, m&ecirc;me celle de Sant&#39;Antonio Abate pour le renversement de la m&ecirc;me fraternit&eacute; oratoire situ&eacute; dans le village de Mercatale. A l&#39;int&eacute;rieur, vous pourrez admirer un impressionnant cycle de fresques repr&eacute;sentant la Crucifixion du Christ, dans le mur derri&egrave;re l&#39;autel principal, et l&#39;histoire de la vie de saint Jean-Baptiste, le long des parois lat&eacute;rales, consid&eacute;r&eacute; comme l&#39;un des exemples les plus importants du style gothique internationale. Les fresques ont &eacute;t&eacute; faites par les fr&egrave;res Lorenzo et Jacopo Salimbeni de San Severino Marche entre 1415 et 1416.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	L&#39;Oratoire Saint-Joseph Le</div>\n<div>\n	Il est le si&egrave;ge de la fraternit&eacute;, n&eacute; au d&eacute;but du XVIe si&egrave;cle par le p&egrave;re franciscain J&eacute;r&ocirc;me Recalchi de V&eacute;rone. Les premiers fr&egrave;res ont rencontr&eacute; dans certains quartiers de la proximit&eacute; Oratorio di San Giovanni; puis &agrave; 1503 la n&eacute;cessit&eacute; a &eacute;t&eacute; ressentie par les Fr&egrave;res d&#39;acqu&eacute;rir son propre si&egrave;ge. Donc, avec la permission de l&#39;&eacute;v&ecirc;que Arrivabene Giampietro et le financement du duc Guidobaldo I da Montefeltro et son &eacute;pouse Elisabetta Gonzaga, ils pourraient commencer &agrave; travailler sur la construction de l&#39;oratoire, qui a dur&eacute; de 1503 &agrave; 1515. L&#39;&eacute;glise a &eacute;t&eacute; reconstruite entre 1682 et 1689, les d&eacute;penses Orazio Albani, en raison de la forte humidit&eacute; qui a s&eacute;vi le grand autel, se d&eacute;pla&ccedil;ant &agrave; la paroi aval, o&ugrave; il y avait l&#39;entr&eacute;e. Le nouvel autel, en marbres pr&eacute;cieux, a &eacute;t&eacute; consacr&eacute;e en 1729, un cadeau du cardinal Annibal Albani. La confr&eacute;rie des statuts ont &eacute;t&eacute; r&eacute;dig&eacute;s en 1503 et reconstruit en 1553, avec l&#39;approbation de l&#39;&eacute;v&ecirc;que Felice Tyrants. Le travail de bienfaisance principal fait par les confr&egrave;res &eacute;tait d&#39;aider les condamn&eacute;s &agrave; mort. Tr&egrave;s attach&eacute; &agrave; cette fraternit&eacute;, il &eacute;tait la noble famille des Albani, notamment le pape Cl&eacute;ment XI et le cardinal Annibal Albani, qui a aid&eacute; &agrave; en faire l&#39;un des plus riches d&#39;Urbino, &agrave; la fois &eacute;conomique et artistique. Cette confr&eacute;rie a &eacute;t&eacute; uni &agrave; la Confr&eacute;rie de Saint-Jean d&eacute;capit&eacute; &agrave; Rome. A l&#39;int&eacute;rieur de l&#39;oratoire, il est actuellement conserv&eacute; un travail plastique pr&eacute;cieux d&#39;Urbino Federico Brandani sculpteur, repr&eacute;sentant la naissance de J&eacute;sus-Christ, construit entre 1545 et 1550 dans le tuf et la pierre ponce; la particularit&eacute; de l&#39;&oelig;uvre provient du fait que l&#39;ensemble de la chapelle, dans laquelle est conserv&eacute;e, est enti&egrave;rement recouvert de tuf pour recr&eacute;er l&#39;environnement d&#39;une grotte que possible. La vraie &eacute;glise est une seule pi&egrave;ce, dans une forme rectangulaire, est richement d&eacute;cor&eacute;e de fresques sur les murs, sur la vo&ucirc;te et dans l&#39;abside, le peintre d&#39;Urbino Carlo Roncalli, auteur des quatre grandes peintures sur les parois lat&eacute;rales, repr&eacute;sentant les principaux faits de la vie Saint-Joseph: le Mariage de la Vierge Marie, la naissance de J&eacute;sus-Christ, la fuite en Egypte et le transport en commun de Saint-Joseph (mort). Au-dessus de l&#39;autel domine un grand sanctuaire de marbre, donn&eacute; par le pape Cl&eacute;ment XI en 1732, avec deux colonnes en porphyre rouge, du Panth&eacute;on, et le centre est plac&eacute; une statue de marbre blanc de Saint-Joseph, le travail de Giuseppe Como Lironi, venant de la basilique de Saint-Jean de Latran. Dans la sacristie, on peut admirer, en plus des portraits du XVIIIe si&egrave;cle de c&eacute;l&egrave;bres fr&egrave;res, &eacute;galement une armoire en bois d&eacute;cor&eacute;e avec vue sur le paysage du peintre Alessio De Marchis, un splendide exemple du mobile de la sacristie de la Marche sept cents.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	L&#39;&eacute;glise de San Francesco</div>\n<div>\n	Datant du XIIIe si&egrave;cle, mais r&eacute;gl&eacute; dans sa forme actuelle en 1742 par l&#39;architecte Luigi Vanvitelli. A maintenu l&#39;&eacute;glise gothique existant: le clocher de la chapelle ci-dessous, le narthex (portique sur la fa&ccedil;ade) et une partie d&#39;une fresque repr&eacute;sentant la crucifixion du Christ, par les fr&egrave;res Salimbeni. L&#39;&eacute;glise actuelle est le &quot;Panth&eacute;on&quot; d&#39;Urbino, parce qu&#39;il y avait s&eacute;pulture: Federico Barocci, Giovanni Santi (peintre et p&egrave;re de Rapha&euml;l) et son &eacute;pouse Magia Ciarla le Pelingotto Beato, le comte Antonio da Montefeltro II, Timoteo Viti (Urbino peintre ), Federico Comandino (math&eacute;maticien), Bernardino Baldi (&eacute;crivain), Antonio Galli (po&egrave;te), Mark Montano (po&egrave;te), Muzio Oddi (architecte) et beaucoup d&#39;autres. En outre, l&#39;&eacute;glise abrite une belle peinture de Federico Barocci, intitul&eacute; &quot;Pardon d&#39;Assise&quot;, situ&eacute;e sur l&#39;autel principal.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Le th&eacute;&acirc;tre Sanzio</div>\n<div>\n	Il a &eacute;t&eacute; &eacute;rig&eacute; sur le sommet de la tour, dans lequel il y a une rampe h&eacute;lico&iuml;dale, appel&eacute;e Abondance pour sa proximit&eacute; avec le jardin &agrave; proximit&eacute; de l&#39;Abondance, nom sous lequel la date indiqu&eacute;e par quand il &eacute;tait plus utilis&eacute; comme stable &agrave; la suite de l&#39;effondrement du toit &agrave; la d&eacute;gradation. En 1840, un concours a &eacute;t&eacute; organis&eacute; pour s&eacute;lectionner l&#39;architecte de confier le projet du nouveau th&eacute;&acirc;tre; Il a &eacute;t&eacute; choisi comme senigaliese Vincenzo Ghinelli. Le d&eacute;but des travaux de construction ont commenc&eacute; en 1845 et a dur&eacute; jusqu&#39;en 1853; avec la construction du th&eacute;&acirc;tre, ils ont &eacute;t&eacute; d&eacute;molis certaines structures du haut de la rampe h&eacute;lico&iuml;dale, maintenant utilis&eacute;e depuis plusieurs ann&eacute;es en tant que citoyens granges (Cabanon de l&#39;Abondance). La d&eacute;coration int&eacute;rieure a &eacute;t&eacute; confi&eacute;e &agrave; Rapha&euml;l Antonioli de Gubbio, qui a pris en charge la d&eacute;coration du plafond de la salle, Francesco Serafini le rideau d&eacute;cor&eacute; d&#39;une sc&egrave;ne repr&eacute;sentant la Gloire de Urbino tout Romolo Liverani fut charg&eacute; de construire les ensembles; Le lobby est d&eacute;cor&eacute; avec deux bustes en marbre, un repr&eacute;sentant Raffaello Sanzio (&agrave; laquelle le th&eacute;&acirc;tre est d&eacute;di&eacute;) par Charles Finelli de 1853, mais est rest&eacute;e inachev&eacute;e lorsque la mort de l&#39;artiste, tandis que l&#39;autre buste repr&eacute;sentant Donato Bramante r&eacute;alis&eacute; par sculpteur dangers Giambattista (futur premier directeur de l&#39;Institut des Beaux-Arts / &eacute;cole du livre) en 1850. en plus du th&eacute;&acirc;tre, le Ghinelli avait &eacute;galement con&ccedil;u le tissu urbain environnant, comme la construction d&#39;un petit portique en face de la fa&ccedil;ade du b&acirc;timent afin de faciliter les man&oelig;uvres des chariots. Entre 1977 et 1982, le b&acirc;timent a subi une restructuration radicale par l&#39;architecte Giancarlo De Carlo, qui a apport&eacute; des changements consid&eacute;rables int&eacute;rieur en particulier agl&#39;ambienti du th&eacute;&acirc;tre.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La forteresse Albornoz</div>\n<div>\n	Il a &eacute;t&eacute; &eacute;rig&eacute; par le cardinal Anglico Grimoard au XIVe si&egrave;cle, afin de mieux contr&ocirc;ler la ville, apr&egrave;s avoir eu des &eacute;meutes; Il a &eacute;t&eacute; renforc&eacute;e dans le m&ecirc;me si&egrave;cle par le cardinal espagnol Albornoz. Enfin, il a &eacute;t&eacute; reconstruit dans sa forme actuelle au XVIe si&egrave;cle. En 2010, le b&acirc;timent est devenu un mus&eacute;e sur les armes et l&#39;armure du XVe si&egrave;cle, appel&eacute; Armoury Ducale - Bella Gerit. Du haut de l&#39;immeuble, vous pouvez profiter d&#39;une belle vue sur la ville et les collines environnantes.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Source: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Urbino war eines der wichtigsten Zentren der italienischen Renaissance, die noch voll architektonisches Erbe bewahrt, seit 1998 die Altstadt zum UNESCO-Weltkulturerbe geh&ouml;rt.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Denkm&auml;ler und Sehensw&uuml;rdigkeiten</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Der Dogenpalast</div>\n<div>\n	Sehr gut bekannt und besucht, ist es eines der interessantesten architektonischen und k&uuml;nstlerischen Beispiele f&uuml;r den gesamten italienischen Renaissance. Der Palast ist die Heimat der Galleria Nazionale delle Marche, und ist f&uuml;r die T&uuml;rmchen Eigenschaft, die den hinteren Surround.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Raphael Haus</div>\n<div>\n	Es befindet sich in der Stra&szlig;e, an der Hausnummer 57. Hier kann man ein Fresko eines jungen Raphael bewundern, sowie die Zimmer und Einrichtung des Hauses, wo er die ber&uuml;hmte Maler lebte.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	die Kathedrale</div>\n<div>\n	Erbaut in einem neoklassizistischen Stil (Architekt Giuseppe Valadier) beiderseits der achtzehnten und neunzehnten Jahrhundert, enth&auml;lt einige Gem&auml;lde von Federico Barocci.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Der ehemalige Kloster St. Klara</div>\n<div>\n	Es ist eine der wichtigsten Sehensw&uuml;rdigkeiten der Stadt. Eine erste Struktur wurde auf dem Gel&auml;nde um das Jahr 1420 gebaut Konservatorium der Widows Frauen zu Haus; 1456 erhielt er die Regel Einhaltung der heiligen Klara von Papst Calixtus III durch die F&uuml;rsprache des Herzogs Federico da Montefeltro. Im Jahre 1457 ging er Abgeschiedenheit in die erste Frau von Herzog Friedrich III, Lieber Branca und 1472 dort wurde die zweite Frau des Herzogs, Battista Sforza, durch den ausdr&uuml;cklichen Willen des Verstorbenen begraben. Auch in 1482 Elisabetta da Montefeltro, eine der T&ouml;chter des Herzogs Federico III, zog sich in diesem Kloster, nach dem Tod ihres Mannes Roberto malatestianischen; Nach ein paar Jahren blieb eine Nonne und ihre Mitgift wurde begonnen, weil der ung&uuml;nstigen historischen Umst&auml;nden unfertige die Renovierung des Klosters, auf dem Sieneser den Architekten Francesco di Giorgio Martini. Dann griff der Della Rovere, zwischen dem sechzehnten und siebzehnten Jahrhundert, ist die Klosterkirche decoratively negl&#39;interni und au&szlig;en bereichern; von 1538 wurde er zum herzoglichen Mausoleum mit Beisetzung in der die Kirche des Herzogs Francesco Maria I. della Rovere und dann in den folgenden Jahren zu anderen Familienmitgliedern. In der Geschichte des Geb&auml;udes wird nichts insbesondere bis 1864 zu registrieren, wenn das Geb&auml;ude von der Stadt und zugeteilt Institute of Female Education, Ziel er bis 1904 gehalten wurde konfisziert, wenn die Zivilkrankenhaus gegr&uuml;ndet wurde; Dieses Ziel f&uuml;hrte zu tiefgreifende Ver&auml;nderungen des Innenraums, mit schweren Abriss als die Aufhebung des siebzehnten Jahrhunderts Dekorationen in der Kirche, als der Krankenhaushalle verwendet. [10] In den siebziger Jahren wurde das Krankenhaus in ein neues Geb&auml;ude am Rande der Stadt bewegt, und das ehemalige Kloster wurde zum Sitz des h&ouml;heren Institut f&uuml;r k&uuml;nstlerische Industries (ISIA), die zu einer ersten Erholung der Struktur gef&uuml;hrt. Sie werden bis zum 22. September 2011 f&uuml;r die vollst&auml;ndige Wiederherstellung des Geb&auml;udes, mit dem Begriff der Restaurierungsarbeiten warten m&uuml;ssen, die vier Jahre dauerte, die den Bau Aspekt des sechzehnten Jahrhunderts gebracht haben.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Das Datum und die spiralf&ouml;rmige Rampe</div>\n<div>\n	Das Datum (oder Ducal Stables) k&ouml;nnten bis zu 300 PS halten und zusammen mit dem nahe gelegenen spiralf&ouml;rmige Rampe ist das Werk von Francesco di Giorgio Martini; beide vom Herzog Federico da Montefeltro III in der zweiten H&auml;lfte des f&uuml;nfzehnten Jahrhunderts wollte, als Parteien im Komplex der im Entstehen begriffenen Dogenpalast verwandt. Die spiralf&ouml;rmige Rampe ist eine beeindruckende architektonische Struktur, die auf der Nordseite des Datums steht. Seine Aufgabe war es Passage, der Herzog und sein Hof, um sicherzustellen, vom Palazzo Ducale in den Stall und umgekehrt. Im neunzehnten Jahrhundert wurde es auf dem oberen Ende der Rampe, das Teatro Sanzio, dem Architekten Vincenzo Ghinelli errichtet. Nach einer langen Zeit der Vernachl&auml;ssigung, vor allem wegen des R&uuml;ckgangs der Stadt aus der zweiten H&auml;lfte des sechzehnten Jahrhunderts, die Rampe und das Datum waren zu einem Restaurierungsprojekt des Architekten Giancarlo De Carlo Thema. Dieses Projekt f&uuml;hrte zur vollst&auml;ndigen Wiederherstellung der Wendelrampe im Jahr 1977, st&auml;dtische Intervention der Erholung von der Gesamtheit der Mercatale Bereich und der j&uuml;ngsten Einf&uuml;hrung der Restaurierungsarbeiten, viel diskutiert, die Ducal Stables.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Das Mausoleum der Herz&ouml;ge</div>\n<div>\n	Diese Kirche ist auch als San Bernardino bekannt und ist Teil eines Klosters auf dem die Stadt Friedhof angebracht ist. Das Hotel liegt etwas au&szlig;erhalb der Stadtmauern, wurde es gebaut, wahrscheinlich von Francesco di Giorgio Martini in der zweiten H&auml;lfte des f&uuml;nfzehnten Jahrhunderts vom Herzog Federico da Montefeltro, sein eigenes Grab zu Haus und die seiner Nachfolger; dh Guidobaldo Da Montefeltro Der letzte Herzog der Dynastie. Urspr&uuml;nglich es auf dem Hochaltar, das ber&uuml;hmte Altarbild von Piero della Francesca, der Darstellung der Madonna, Friedrich III und einige Heilige, jetzt in der Pinacoteca di Brera in Mailand (nachdem gestohlen worden von den Truppen Napoleons im Jahr 1797) gehalten wurde.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Das Oratorium von San Giovanni</div>\n<div>\n	Es war Sitz der Bruderschaft, zu der verbunden war, in den fr&uuml;hen zwanzigsten Jahrhunderts, auch die von Sant&#39;Antonio Abate f&uuml;r den Sturz des Oratoriums gleichen Bruderschaft befindet sich in Mercatale Dorf. Im Inneren kann man einen eindrucksvollen Freskenzyklus bewundern entlang der Seitenw&auml;nde, die die Kreuzigung Christi, in der Wand hinter dem Hauptaltar und die Geschichte des Lebens von Johannes dem T&auml;ufer, der als einer der wichtigsten Beispiele des gotischen Stils international. Die Fresken wurden von den Br&uuml;dern Lorenzo und Jacopo Salimbeni aus San Severino Marche zwischen 1415 und 1416 hergestellt.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die St.-Josephs-Oratorium</div>\n<div>\n	Es ist Sitz der Bruderschaft, zu Beginn des sechzehnten Jahrhunderts von Franziskaner-Pater Jerome Recalchi aus Verona geboren. Die ersten Br&uuml;der trafen sich in einigen Vierteln der N&auml;he Oratorio di San Giovanni; dann bis 1503 wurde die Notwendigkeit, von der Bruderschaft f&uuml;hlte seinen eigenen Sitz zu erwerben. So mit der Erlaubnis des Bischofs Arrivabene Giampietro und Finanzierung von Herzog Guidobaldo ich da Montefeltro und seine Frau Elisabetta Gonzaga, konnten sie die Arbeiten zum Bau des Oratoriums beginnen, die von 1503 bis 1515. Die Kirche dauerte wurde zwischen 1682 wieder aufgebaut und 1689 an den Orazio Albani Kosten, aufgrund der hohen Luftfeuchtigkeit, die die hohe Altar geplagt, es zu der stromabw&auml;rtigen Wand bewegt, wo der Eingang war. Der neue Altar, aus edlem Marmor, wurde im Jahre 1729, ein Geschenk von Kardinal Annibale Albani geweiht. Die Bruderschaft der Statuten wurden im Jahre 1503 und wieder aufgebaut im Jahre 1553, mit Zustimmung des Bischofs Felice Tyrants eingezogen. Die wichtigsten karitativen Arbeit der Mitbr&uuml;der getan war jene, zum Tode verurteilt zu unterst&uuml;tzen. Sehr zu dieser Bruderschaft angebracht ist, war es der Adelsfamilie des Albani, insbesondere Papst Clemens XI und Kardinal Annibale Albani, der sie dazu beigetragen, zu einem der reichsten von Urbino, sowohl wirtschaftlich als auch k&uuml;nstlerisch. Diese Bruderschaft wurde in der Bruderschaft von St. John vereint die in Rom enthauptet. Im Inneren der Kapelle, ist es derzeit eine wertvolle Kunststoffwerk von Urbino Federico Brandani Bildhauer erhalten, die Geburt von Jesus Christus darstellt, erbaut zwischen 1545 und 1550 aus Tuffstein und Bimsstein; die Besonderheit der Arbeit kommt von der Tatsache, dass die gesamte Kapelle, in denen bewahrt wird, vollst&auml;ndig mit dem Tuffstein bedeckt die Umgebung einer H&ouml;hle wie m&ouml;glich neu zu erstellen. Die eigentliche Kirche ist ein Einzelzimmer, in einer rechteckigen Form, ist reich mit Fresken an den W&auml;nden, am Gew&ouml;lbe und in der Apsis, der Maler von Urbino Carlo Roncalli, der Autor von den vier gro&szlig;en Gem&auml;lden an den Seitenw&auml;nden, die wichtigsten Fakten des Lebens darstellt, St. Joseph: die Verm&auml;hlung der Jungfrau Maria, die Geburt von Jesus Christus, der Flucht nach &Auml;gypten und dem Transit von St. Joseph (Tod). &Uuml;ber dem Altar beherrscht einen gro&szlig;en Marmorschrein, gestiftet von Papst Clemens XI im Jahre 1732, mit zwei Spalten in rotem Porphyr, aus dem Pantheon und der Mitte ist eine wei&szlig;e Marmorstatue von St. Joseph, die Arbeit von Giuseppe Como Lironi platziert, kommt von der Basilika San Giovanni in Laterano. In der Sakristei k&ouml;nnen Sie bewundern, zus&auml;tzlich zu dem achtzehnten Jahrhundert Portr&auml;ts ber&uuml;hmter Br&uuml;der, auch ein Holzschrank mit Blick auf die Landschaft des Malers geschm&uuml;ckt Alessio De Marchis, ein herrliches Beispiel f&uuml;r die mobile aus der Sakristei der Marken siebenhundert.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die Kirche von San Francesco</div>\n<div>\n	Sie stammt aus dem dreizehnten Jahrhundert, aber in seiner jetzigen Form im Jahre 1742 von dem Architekten Luigi Vanvitelli angesiedelt. der Glockenturm mit der Kapelle unter der narthex (der Portikus an der Fassade) und einen Teil eines Freskos der Darstellung der Kreuzigung Christi, durch die Br&uuml;der Salimbeni: Hat die bestehende gotische Kirche gehalten. Die heutige Kirche ist das &quot;Pantheon&quot; von Urbino, weil es Bestattung waren: Federico Barocci, Giovanni Santi (Maler und Vater von Raphael) und seine Frau Magia Ciarla die Pelingotto Beato, Antonio da Montefeltro II Graf, Timoteo Viti (Urbino Maler ), Federico Comandino (Mathematiker), Bernardino Baldi (Drehbuch), Antonio Galli (Dichter), Mark Montano (Dichter), Muzio Oddi (Architekt) und viele andere. Dar&uuml;ber hinaus beherbergt die Kirche ein sch&ouml;nes Gem&auml;lde von Federico Barocci, mit dem Titel &quot;Pardon von Assisi&quot;, auf dem Hauptaltar befindet.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Das Theater Sanzio</div>\n<div>\n	Es wurde oben auf dem Turm errichtet, in dem sich eine spiralf&ouml;rmige Rampe, F&uuml;lle f&uuml;r seine N&auml;he zu den nahe gelegenen Garten der F&uuml;lle genannt, unter welchem ​​Namen angegeben das Datum, bis wann es war nicht mehr verwendet, als ein stabiles als Ergebnis der Zusammenbruch des Daches auf den Abbau. Im Jahr 1840 wurde ein Wettbewerb statt den Architekten zu w&auml;hlen Sie das Projekt des neuen Theaters zu &uuml;bertragen; Er wurde als der senigaliese Vincenzo Ghinelli gew&auml;hlt. Der Beginn der Bauarbeiten begannen im Jahre 1845 und dauerte bis 1853; mit dem Bau des Theaters wurden sie einige Strukturen die Spitze des spiralf&ouml;rmigen Rampe abgerissen, seit mehreren Jahren verwendet als B&uuml;rger Scheunen (von F&uuml;lle Schuppen). Die Inneneinrichtung wurde Raffaelle Antonioli von Gubbio anvertraut, der den Ruhm von Urbino die Decke der Halle, Francesco Serafini der Vorhang der Dekoration mit einer Szene dekoriert Ladung nahm darstellt, w&auml;hrend Romolo Liverani in Auftrag gegeben wurde, um die S&auml;tze zu bauen; Die Lobby ist mit zwei Marmorb&uuml;sten verziert, ein Raffaello Sanzio darstellt (zu dem das Theater gewidmet ist) von Charles Finelli von 1853, blieb aber unvollendet, wenn der Tod des K&uuml;nstlers, w&auml;hrend die andere B&uuml;ste zeigt Donato Bramante realisiert durch Bildhauer Giambattista Gefahren (Zukunft erste Direktor des Institute of Fine Arts / Schule des Buches) im Jahr 1850 neben dem Theater hatte die Ghinelli entwarf auch die umgebenden Stadtgef&uuml;ge, wie den Bau eines kleinen Portikus vor der Fassade des Geb&auml;udes um die Man&ouml;ver der Wagen zu erleichtern. Zwischen 1977 und 1982 wurde das Geb&auml;ude eine radikale Umstrukturierung des Architekten Giancarlo De Carlo, die erhebliche Ver&auml;nderungen vor allem agl&#39;ambienti Innere des Theaters gebracht.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die Albornoz Festung</div>\n<div>\n	Es wurde von Kardinal Anglico Grimoard im vierzehnten Jahrhundert, errichtet, um besser auf die Stadt kontrollieren, nachdem sie einige Ausschreitungen gewesen war; Es wurde im selben Jahrhundert von der spanischen Kardinal Albornoz gest&auml;rkt. Schlie&szlig;lich wurde es in seiner jetzigen Form im sechzehnten Jahrhundert wieder aufgebaut. Im Jahr 2010 wurde das Geb&auml;ude beherbergt ein Museum &uuml;ber die Waffen und R&uuml;stungen des f&uuml;nfzehnten Jahrhunderts, genannt Armoury Ducale - Bella Gerit. Von der Spitze des Geb&auml;udes kann man einen sch&ouml;nen Blick &uuml;ber die Stadt und die umliegenden H&uuml;gel genie&szlig;en.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Quelle: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Urbino fue uno de los centros m&aacute;s importantes del Renacimiento italiano, que a&uacute;n conserva el patrimonio arquitect&oacute;nico completo, desde 1998 el casco antiguo es un patrimonio de la humanidad.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Monumentos y lugares de inter&eacute;s</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	El Palacio Ducal</div>\n<div>\n	Muy bien conocido y visitado, es uno de los ejemplos arquitect&oacute;nicos y art&iacute;sticos m&aacute;s importantes de todo el Renacimiento italiano. El palacio alberga la Galleria Nazionale delle Marche, y es caracter&iacute;stico de las torres que rodean la parte trasera.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	la casa de Raphael</div>\n<div>\n	Se encuentra ubicado en la calle, en el n&uacute;mero 57. Aqu&iacute; se puede admirar un fresco de un joven Rafael, as&iacute; como las habitaciones y los muebles de la casa donde vivi&oacute; el famoso pintor.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	la catedral</div>\n<div>\n	Construido en un estilo neocl&aacute;sico (arquitecto Giuseppe Valadier) a caballo entre los siglos XVIII y XIX, contiene algunas pinturas de Federico Barocci.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Antiguo Monasterio de Santa Clara</div>\n<div>\n	Es uno de los monumentos m&aacute;s importantes de la ciudad. Una primera estructura fue construida en el lugar de hacia 1420 para albergar el Conservatorio de las Viudas Mujeres; en 1456 recibi&oacute; la observancia regla de Santa Clara por el Papa Calixto III a trav&eacute;s de la intercesi&oacute;n del duque Federico da Montefeltro. En 1457 entr&oacute; en reclusi&oacute;n la primera esposa del duque Federico III, Estimado Brancaleoni, y en 1472 fue enterrado all&iacute; la segunda esposa del Duque, Battista Sforza, por voluntad expresa del difunto. Tambi&eacute;n en 1482 Elisabetta da Montefeltro, una de las hijas del duque Federico III, se retir&oacute; a este monasterio, despu&eacute;s de la muerte de su marido Roberto Malatesta; al cabo de unos a&ntilde;os se convirti&oacute; en una monja y su dote comenzaron la renovaci&oacute;n del monasterio, en el Siena el arquitecto Francesco di Giorgio Martini, qued&oacute; sin terminar debido a las circunstancias hist&oacute;ricas desfavorables. A continuaci&oacute;n, los Della Rovere intervino, entre los siglos XVI y XVII, la iglesia del monasterio est&aacute; enriqueciendo decorativamente negl&#39;interni y exterior; a partir de 1538 se convirti&oacute; en el Mausoleo Ducal con el entierro de la dicha iglesia del duque Francesco Maria della Rovere y luego en los a&ntilde;os siguientes a otros miembros de la familia. En la historia del edificio no se registrar&aacute; nada en particular hasta 1864, cuando el edificio fue confiscado por la ciudad y se adjudica al Instituto de Educaci&oacute;n Femenina, destino que ocup&oacute; hasta 1904, cuando se estableci&oacute; el Hospital Civil; este destino condujo a profundas transformaciones del interior, con la demolici&oacute;n grave como la cancelaci&oacute;n de las decoraciones del siglo XVII en la iglesia, que se utiliza como un pasillo del hospital. [10] En los a&ntilde;os setenta, el hospital se traslad&oacute; a un nuevo edificio en las afueras de la ciudad, y el antiguo monasterio se convirti&oacute; en la sede del Instituto Superior para las Industrias art&iacute;sticas (ISIA), que dio lugar a una recuperaci&oacute;n inicial de la estructura. Usted tendr&aacute; que esperar hasta el 22 de septiembre 2011 para la plena recuperaci&oacute;n del edificio, con el t&eacute;rmino de los trabajos de restauraci&oacute;n, que dur&oacute; cuatro a&ntilde;os, que han tra&iacute;do el aspecto edificio del siglo XVI.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La fecha y la rampa helicoidal</div>\n<div>\n	La fecha (o Ducal establos) podr&iacute;a contener hasta 300 caballos de fuerza y ​​junto con la rampa en espiral cercana es la obra de Francesco di Giorgio Martini; tanto querido por el duque Federico da Montefeltro III en la segunda mitad del siglo XV, como partes relacionadas con el complejo del Palacio Ducal naciente. La rampa helicoidal es una estructura arquitect&oacute;nica impresionante que se encuentra en el lado norte de la fecha. Su funci&oacute;n era la de asegurar el paso, el Duque y su corte, del Palazzo Ducale a los establos y viceversa. En el siglo XIX se construy&oacute; en la parte superior de la rampa, el Teatro Sanzio, el arquitecto Vincenzo Ghinelli. Despu&eacute;s de un largo per&iacute;odo de abandono, principalmente debido a la ca&iacute;da de la ciudad desde la segunda mitad del siglo XVI, la rampa y la fecha fueron objeto de un proyecto de restauraci&oacute;n por el arquitecto Giancarlo De Carlo. Este proyecto dirigido a la restauraci&oacute;n completa de la rampa helicoidal en 1977, la intervenci&oacute;n urbana de la recuperaci&oacute;n de la totalidad de la zona Mercatale, y la muy reciente puesta en marcha de los trabajos de restauraci&oacute;n, muy discutido, los establos Ducal.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	El Mausoleo de los duques</div>\n<div>\n	Esta iglesia es tambi&eacute;n conocida como San Bernardino y es parte de un monasterio al que se une el cementerio de la ciudad. Situado fuera de los muros de la ciudad, que fue construido, probablemente por Francesco di Giorgio Martini en la segunda mitad del siglo XV por el duque Federico da Montefeltro, para albergar su propia tumba y los de sus sucesores; es decir, Guidobaldo da Montefeltro El &uacute;ltimo duque de la dinast&iacute;a. Originalmente se mantuvo en el altar mayor, el famoso retablo de Piero della Francesca, que representa la Virgen, Federico III y algunos santos, ahora en la Pinacoteca de Brera en Mil&aacute;n (despu&eacute;s de haber sido robado por las tropas napole&oacute;nicas en 1797).</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	El Oratorio de San Juan</div>\n<div>\n	Fue sede de la fraternidad, a la que se uni&oacute;, a principios del siglo XX, incluso la de San Antonio Abad para el derrocamiento del Oratorio misma fraternidad situada en el pueblo de Mercatale. En el interior se puede admirar un impresionante ciclo de frescos que representan la crucifixi&oacute;n de Cristo, en la pared detr&aacute;s del altar mayor, y la Historia de la Vida de San Juan Bautista, a lo largo de las paredes laterales, considerado uno de los m&aacute;s importantes ejemplos del g&oacute;tico internacional. Los frescos fueron hechas por los hermanos Lorenzo y Jacopo Salimbeni de San Severino Marche entre 1415 y 1416.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	El Oratorio de San Jos&eacute;</div>\n<div>\n	Es sede de la fraternidad, nacido a principios del siglo XVI por el padre franciscano Jer&oacute;nimo Recalchi de Verona. Los primeros hermanos se reunieron en algunos sectores de la cercana Oratorio de San Juan; luego a 1503 se sinti&oacute; la necesidad por la Hermandad para adquirir su propia sede. As&iacute;, con el permiso del obispo Arrivabene Giampietro y la financiaci&oacute;n del Duque Guidobaldo me da Montefeltro y su esposa Elisabetta Gonzaga, podr&iacute;an empezar a trabajar en la construcci&oacute;n de la oratoria, que dur&oacute; desde 1503 hasta 1515. La iglesia fue reconstruida entre 1682 y 1689, en los gastos de Orazio Albani, debido a la alta humedad que afect&oacute; el altar mayor, movi&eacute;ndolo hacia la pared de aguas abajo, donde estaba la entrada. El nuevo altar, hecho de m&aacute;rmol y fue consagrada en 1729, un regalo del cardenal Annibale Albani. La hermandad de los estatutos se redactaron en 1503 y reconstruida en 1553, con la aprobaci&oacute;n del obispo Felice tiranos. La principal obra de caridad realizado por los hermanos era ayudar a las personas condenadas a muerte. Muy unido a esta hermandad, que era la noble familia de Albani, en particular, el papa Clemente XI y el cardenal Annibale Albani, que ayud&oacute; para que sea uno de los m&aacute;s ricos de Urbino, tanto econ&oacute;mica como art&iacute;sticamente. Esta hermandad se uni&oacute; a la Hermandad de San Juan decapitado en Roma. En el interior del oratorio, se conserva actualmente una valiosa obra pl&aacute;stica de Urbino Federico Brandani escultor, que representa el nacimiento de Jesucristo, construido entre 1545 y 1550 en la toba volc&aacute;nica y piedra p&oacute;mez; la particularidad de la obra proviene del hecho de que toda la capilla, en la que se conserva, est&aacute; completamente cubierta de la toba para recrear el ambiente de una cueva como sea posible. La iglesia verdadera es una habitaci&oacute;n individual, en forma rectangular, est&aacute; ricamente decorado con frescos en las paredes, en la b&oacute;veda y en el &aacute;bside, el pintor de Urbino Carlo Roncalli, autor de cuatro grandes pinturas en las paredes laterales, en representaci&oacute;n de los principales hechos de la vida San Jos&eacute;: el matrimonio de la Virgen Mar&iacute;a, el nacimiento de Jesucristo, la huida a Egipto y el tr&aacute;nsito de San Jos&eacute; (muerte). Sobre el altar domina un gran santuario de m&aacute;rmol, donada por el papa Clemente XI en 1732, con dos columnas de p&oacute;rfido rojo, del Pante&oacute;n, y el centro se coloca una estatua de m&aacute;rmol blanco de San Jos&eacute;, obra de Giuseppe Como Lironi, viniendo de la bas&iacute;lica de San Juan de Letr&aacute;n. En la sacrist&iacute;a se puede admirar, adem&aacute;s de los retratos de famosos hermanos, tambi&eacute;n un gabinete de madera decorado con vistas al paisaje del pintor Alessio De Marchis, un espl&eacute;ndido ejemplo del m&oacute;vil desde la sacrist&iacute;a de la Marche setecientas del siglo XVIII.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La iglesia de San Francisco</div>\n<div>\n	Que data del siglo XIII, pero se instal&oacute; en su forma actual en 1742 por el arquitecto Luigi Vanvitelli. Ha mantenido la iglesia g&oacute;tica existente: el campanario de la capilla a continuaci&oacute;n, el n&aacute;rtex (p&oacute;rtico en la fachada) y una parte de un fresco que representa la crucifixi&oacute;n de Cristo, por los hermanos Salimbeni. La iglesia actual es el &quot;Pante&oacute;n&quot; de Urbino, porque hab&iacute;a entierro: Federico Barocci, Giovanni Santi (pintor y padre de Rafael) y su esposa Magia Ciarla, el Pelingotto Beato, el conde Antonio da Montefeltro II, Timoteo Viti (pintor de Urbino ), Federico Comandino (matem&aacute;tico), Bernardino Baldi (escritor), Antonio Galli (poeta), Mark Montano (poeta), Muzio Oddi (arquitecto) y muchos otros. Adem&aacute;s, la iglesia alberga una hermosa pintura de Federico Barocci, titulado &quot;Perd&oacute;n de As&iacute;s&quot;, que se encuentra en el altar mayor.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	El teatro Sanzio</div>\n<div>\n	Fue erigido en la parte superior de la torre, en el que hay una rampa helicoidal, llamado Abundancia por su proximidad al Jard&iacute;n inmediaciones de la Abundancia, nombre con el que se indica la fecha en la que ya no era utilizado como establo como resultado de el colapso de la cubierta a la degradaci&oacute;n. En 1840 se llev&oacute; a cabo un concurso para seleccionar el arquitecto encomendar el proyecto del nuevo teatro; Fue elegido como el senigaliese Vincenzo Ghinelli. El inicio de los trabajos de construcci&oacute;n se inici&oacute; en 1845 y dur&oacute; hasta 1853; con la construcci&oacute;n del teatro que fueron demolidas algunas estructuras de la parte superior de la rampa helicoidal, que ahora se utiliza desde hace varios a&ntilde;os como ciudadanos graneros (Shed de la Abundancia). La decoraci&oacute;n interior fue confiada a Raffaelle Antonioli de Gubbio, que se encarg&oacute; de decorar el techo de la sala, Francesco Serafini la cortina decorada con una escena que representa la Gloria de Urbino, mientras Romolo Liverani fue el encargado de construir los conjuntos; El vest&iacute;bulo est&aacute; decorado con dos bustos de m&aacute;rmol, uno que representa Raffaello Sanzio (a la que se dedica al teatro) de Charles Finelli de 1853, pero qued&oacute; sin terminar cuando la muerte del artista, mientras que el otro busto que representa Donato Bramante realizada por escultor peligros Giambattista (futuro primer director del Instituto de Bellas Artes / Escuela del libro) en 1850. Adem&aacute;s del teatro, el Ghinelli tambi&eacute;n hab&iacute;an dise&ntilde;ado el tejido urbano circundante, tales como la construcci&oacute;n de un peque&ntilde;o p&oacute;rtico delante de la fachada del edificio a fin de facilitar las maniobras de los carros. Entre 1977 y 1982, el edificio sufri&oacute; una reestructuraci&oacute;n radical por el arquitecto Giancarlo De Carlo, que trajo cambios considerables interior especialmente agl&#39;ambienti del teatro.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La fortaleza de Albornoz</div>\n<div>\n	Fue erigido por el cardenal Anglico Grimoard en el siglo XIV, con el fin de controlar mejor la ciudad, despu&eacute;s de que hubieran sido algunos disturbios; Se fortaleci&oacute; en el mismo siglo por el cardenal espa&ntilde;ol Albornoz. Por &uacute;ltimo se reconstruy&oacute; en su forma actual en el siglo XVI. En 2010 el edificio se convirti&oacute; en el hogar de un museo sobre las armas y la armadura del siglo XV, llamado Armer&iacute;a Ducale - Bella Gerit. Desde la parte superior del edificio se puede disfrutar de una hermosa vista de la ciudad y las monta&ntilde;as circundantes.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Fuente: Wikipedia</div>\n', '<div>\n	Урбино был одним из самых важных центров итальянского Возрождения, который до сих пор сохраняет за собой полное архитектурное наследие, начиная с 1998 года Старый город является объектом Всемирного наследия ЮНЕСКО.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Памятники и достопримечательности</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Дворец дожей</div>\n<div>\n	Очень хорошо известны и посетил, он является одним из самых интересных архитектурных и художественных примеров всего итальянского Возрождения. Дворец является домом для Национальная галерея Марке, и характерно для башнях, которые окружают тыл.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Дом Рафаэля</div>\n<div>\n	Он расположен на улице, под номером 57. Здесь вы можете полюбоваться фреску молодого Рафаэля, а также номера и мебель в доме, где он жил знаменитый художник.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	собор</div>\n<div>\n	Построенный в неоклассическом стиле (архитектор Джузеппе Valadier) колеблясь между восемнадцатого и девятнадцатого веков, содержит некоторые картины Федерико Barocci.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Бывший монастырь St. Clare</div>\n<div>\n	Это один из самых важных памятников города. Первая структура была построена на участке около 1420 для размещения Консерваторию вдовам женщин; в 1456 году он получил правило соблюдения St. Clare папой Каллист III через заступничество герцога Федерико да Монтефельтро III. В 1457 году он вошел в затворничества первая жена герцога Фридриха III, дорогой Brancaleoni, а в 1472 году там был похоронен вторая жена герцога, Баттисты Сфорца, по экспресс воле покойного. Кроме того, в 1482 Elisabetta да Монтефельтро, одной из дочерей герцога Федерико III, удалился в этот монастырь, после смерти мужа Роберто Малатеста; после того, как несколько лет стала монахиней и ее приданое начали реставрацию монастыря, на сиенской архитектора Франческо ди Джорджо, осталась незаконченной из-за неблагоприятных исторических обстоятельств. Затем Делла Ровере вмешался, между шестнадцатого и семнадцатого веков, церковь монастыря обогащает декоративно- negl&#39;interni и внешний вид; от 1538 г. он стал герцогский мавзолей с захоронением в упомянутой церкви герцога Франческо Мария I делла Ровере, а затем в последующие годы к другим членам семьи. В истории здания не ничего особенного не будет регистрировать до 1864 года, когда здание было конфисковано города и выделенного Института женского образования, назначения он занимал до 1904 года, когда была создана гражданская больница; это направление привело к глубоким преобразованиям внутренних дел, с серьезным снос как отмена украшения семнадцатого века в церкви, используемой в качестве коридоре больницы. [10] В семидесятых годах, больница переехала в новое здание на окраине города, и бывший монастырь стал резиденцией высшего института художественных ремесел (IsiA), что привело к первоначальному восстановлению структуры. Вам придется подождать до 22 сентября 2011 года для полного восстановления здания, со сроком реставрационных работ, которая длилась четыре года, которые принесли строительный аспект шестнадцатого века.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Дата и спиральная рампа</div>\n<div>\n	Дата (или дожей Конюшни) может вместить до 300 лошадиных сил и вместе с близкой спиральной рампы работа Франческо ди Джорджо Мартини; оба хотели герцога Федерико да Монтефельтро III во второй половине пятнадцатого века, поскольку стороны, связанные с комплексом зарождающейся Дворец дожей. Спиральная рампа является впечатляющим архитектурным сооружением, который стоит на северной стороне даты. Его функция заключается в обеспечении прохода, герцог и его двор, от Палаццо Дукале в конюшню и наоборот. В девятнадцатом веке он был возведен на вершине рампы, театра Санти, архитектор Винченцо Ghinelli. После длительного периода пренебрежения, в основном из-за упадка города со второй половины шестнадцатого века, пандус и дата были предметом проекта реставрации по проекту архитектора Джанкарло Де Карло. Этот проект привел к полному восстановлению спиральной рампы в 1977 году городское вмешательство восстановления всей площади Mercatale, и очень недавний запуск реставрационных работ, много говорили, герцогского конюшен.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Мавзолей герцогов</div>\n<div>\n	Эта церковь также известен как Сан-Бернардино и является частью монастыря, к которому присоединен городское кладбище. Расположенный в непосредственной близости от стен города, он был построен, вероятно, Франческо ди Джорджо Мартини во второй половине пятнадцатого века герцог Федерико III да Монтефельтро, в дом свою собственную могилу, и те из его преемников; т.е. Гвидобальдо да Монтефельтро Последний герцог династии. Первоначально поддерживали на высоком алтаре, знаменитый запрестольный Пьеро делла Франческа, с изображением Мадонны, Фридриха III и некоторых святых, теперь в Брера в Милане (будучи украден войсками Наполеона в 1797 году).</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Ораторское Сан-Джованни</div>\n<div>\n	Это было место братства, к которому была объединена, в начале двадцатого века, даже у Сант&#39;Антонио Абате для свержения Ораторское же братства, расположенного в деревне Mercatale. Внутри вы можете полюбоваться впечатляющим цикл фресок, представляющих распятия Христа, в стене позади главного алтаря, и история жизни святого Иоанна Крестителя, вдоль боковых стенок, который считается одним из самых важных примеров готического стиля международный. Фрески были сделаны братьями Лоренцо и Якопо Салимбени из Сан-Северино Марше между 1415 и 1416.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Ораторское святого Иосифа</div>\n<div>\n	Это место братству, родившегося в начале шестнадцатого века францисканский отец Иероним Recalchi из Вероны. Первые братья встретились в некоторых кругах соседнего оратории ди Сан-Джованни; затем в 1503 году потребность ощущалась Братства приобрести свою собственную штаб-квартиру. Так что с разрешения епископа Arrivabene GIAMPIETRO и финансирование Duke Гвидобальдо I да Монтефельтро и его жена Элизабетта Гонзага, они могли бы начать работу по строительству оратории, которая длилась с 1503 до 1515 года церковь была перестроена между 1682 и 1689, на расходы Орацио Албани, из-за высокой влажности, которые мешали высокий алтарь, перемещая его вниз по течению стене, где был вход. Новый алтарь, сделанный из драгоценных мрамора, был освящен в 1729 году, подарок кардинала Аннибале Альбани. Братство устава были разработаны в 1503 году и восстановлен в 1553 году, с одобрения епископа Феличе тиранов. Основная благотворительная работа, выполняемая собратьям должен был оказать содействие приговоренных к смерти. Очень привязаны к этому братству, это была благородная семья из Албани, в частности папы Климента XI и кардинала Аннибале Альбани, который помог сделать его одним из самых богатых Урбино как экономически, так и художественно. Это братство соединилась к Братству святого Иоанна обезглавлен в Риме. Внутри оратории, в настоящее время она сохранила ценную пластическую работу Урбино Федерико Brandani скульптора, изображающие рождение Иисуса Христа, построенный между 1545 и 1550 в туфа и пемзы; специфика работы исходит из того, что вся часовня, в которой сохраняется, полностью покрытую туфа воссоздать атмосферу пещеры, как это возможно. Настоящая церковь одна комната, в прямоугольной форме, богато украшен фресками на стенах, на своде и в апсиде, художник из Урбино Карло Ронкалли, автор четырех больших картин на боковых стенках, представляющих основные факты жизни Сент-Джозеф: женитьба Девы Марии, рождение Иисуса Христа, бегство в Египет и транзит Святого Иосифа (смерть). Над алтарем возвышается большой мраморный алтарь, подаренный папой Климентом XI в 1732 году, с двумя колоннами в красного порфира, от Пантеона, а центр помещен белый мраморный статуя святого Иосифа, произведение Джузеппе Como Lironi, приходя от базилики Святого Иоанна Латеранского. В ризнице вы можете полюбоваться, помимо портретов восемнадцатого века известных братьев, также деревянный шкаф, украшенный с видом на ландшафт художника Алессио Де Marchis, великолепный пример мобильный из ризницы Марша семьсот.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Церковь Сан-Франческо</div>\n<div>\n	Здание было построено в тринадцатом веке, но поселились в его нынешнем виде в 1742 году по проекту архитектора Луиджи Vanvitelli. Сохранил существующую готическая церковь: колокольня с часовней ниже, притвор (портик на фасаде) и часть фрески, изображающие распятие Христа, братьев Салимбени. Настоящая церковь является &quot;Пантеон&quot; Урбино, потому что там были захоронения: Федерико Бароччи, Джованни Санти (художник и отец Рафаэля) и его жена Magia Ciarla, Pelingotto Беато, граф Антонио да Монтефельтро II, Timoteo Вити (Урбино художник ), Федерико Comandino (математик), Бернардино Baldi (писатель), Антонио Галли (поэт), Марк Монтано (поэт), Муций Одди (архитектор) и многие другие. Кроме того, церковь находится красивая картина Федерико Barocci, под названием &quot;Помилование Ассизский&quot;, расположенный на главном алтаре.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Театр Санцио</div>\n<div>\n	Он был возведен на вершине башни, в которой имеется спиральная рампа, называется Изобилие за его близости к близлежащего сада Изобилия, название, под которым указывается дата, когда он будет уже не используется в качестве стабильного в результате обвал крыши к деградации. В 1840 году был проведен конкурс по выбору архитектора доверить проект нового театра; Он был выбран в качестве senigaliese Винченцо Ghinelli. Начало строительных работ началось в 1845 году и продолжалось до 1853 года; со строительством театра они были снесены некоторые структуры верхней части спиральной рампы, в настоящее время используется в течение нескольких лет, как граждане амбары (Shed Изобилия). Внутреннее убранство было поручено Raffaelle Antonioli из Губбио, который взял на себя ответственность украшать потолок зала, Франческо Серафини занавес украшают сцены, изображающие славу Урбино в то время как Romolo Liverani было поручено построить наборы; Вестибюль украшен двумя мраморными бюстами, один с изображением Raffaello Санти (к которому театр посвящен) Чарльза Финелли 1853 года, но остался незавершенным, когда смерть художника, а другой бюст с изображением Донато Браманте осуществляется скульптор Giambattista опасности (будущий первый директор Института изобразительных искусств / школы книги) в 1850 году в дополнение к театр, Ghinelli также проектировал окружающий городской ткани, такие как строительство небольшого портика перед фасадом здания для того, чтобы облегчить маневры вагонов. В период с 1977 по 1982 год здание подверглось радикальной перестройки архитектором Джанкарло Де Карло, который принес значительные изменения особенно agl&#39;ambienti интерьер театра.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Альборнос крепость</div>\n<div>\n	Он был возведен кардиналом Anglico Grimoard в четырнадцатом веке, для того, чтобы лучше управлять городом, после того, как они были некоторые беспорядки; Она была усилена в том же веке испанским кардиналом Альборноса. Наконец он был перестроен в его нынешнем виде в шестнадцатом веке. В 2010 году здание стало домом для музея на оружие и доспехи пятнадцатого века, которая называется Оружейная Дукале - Белла Gerit. Из верхней части здания, вы можете наслаждаться прекрасным видом на город и окружающие холмы.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Источник: Википедия</div>\n', '<div>\n	Urbino was &eacute;&eacute;n van de belangrijkste centra van de Italiaanse Renaissance, die nog steeds vol architectonische erfgoed, sinds 1998 de oude stad is een UNESCO World Heritage.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Monumenten en bezienswaardigheden</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Het hertogelijk paleis</div>\n<div>\n	Zeer bekend en bezocht, het is &eacute;&eacute;n van de meest interessante architectonische en artistieke voorbeelden van de gehele Italiaanse Renaissance. Het paleis is de thuisbasis van de Galleria Nazionale delle Marche, en is kenmerkend voor de torentjes dat de achterste omringen.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Raphael&#39;s huis</div>\n<div>\n	Het is gelegen in de straat, op nummer 57. Hier kunt u een fresco van een jonge Rapha&euml;l, evenals de kamers en de inrichting van het huis waar hij woonde de beroemde schilder te bewonderen.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	de kathedraal</div>\n<div>\n	Gebouwd in een neoklassieke stijl (architect Giuseppe Valadier) breukvlak tussen de achttiende en negentiende eeuw, bevat een aantal schilderijen van Federico Barocci.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Voormalig klooster van St. Clare</div>\n<div>\n	Het is een van de belangrijkste monumenten van de stad. Een eerste structuur werd gebouwd op de plaats rond 1420 aan het Conservatorium van de weduwen Women huisvesten; in 1456 ontving hij de regel in acht nemen van St. Clare door paus Callistus III op voorspraak van de hertog Federico III da Montefeltro. In 1457 ging hij in afzondering van de eerste vrouw van hertog Frederik III, Dear Brancaleoni, en in 1472 aldaar is begraven de tweede vrouw van de hertog, Battista Sforza, door de uitdrukkelijke wil van de overledene. Ook in 1482 Elisabetta da Montefeltro, een van de dochters van de hertog Federico III, trok zich terug in dit klooster, na de dood van haar echtgenoot Roberto Malatesta; na een paar jaar werd een non en haar bruidsschat begonnen met de renovatie van het klooster, op de Sienese de architect Francesco di Giorgio Martini, bleef onvoltooid vanwege de ongunstige historische omstandigheden. Vervolgens greep de Della Rovere, tussen de zestiende en zeventiende eeuw, is de kloosterkerk verrijken decoratief negl&#39;interni en exterieur; vanaf 1538 werd hij de Ducal Mausoleum met de begrafenis in de genoemde kerk van de hertog Francesco Maria della Rovere en vervolgens in de volgende jaren aan andere familieleden. In de geschiedenis van het gebouw zal niets in het bijzonder inschrijven tot 1864, toen het gebouw werd in beslag genomen door de stad en naar Institute of Vrouwelijk Onderwijs, de bestemming die hij bekleedde tot 1904 toen er werd opgericht het Burgerlijk Ziekenhuis toegewezen; deze bestemming geleid tot ingrijpende veranderingen van het interieur, met ernstige sloop als de annulering van de zeventiende-eeuwse decoraties in de kerk gebruikt als een ziekenhuis gang. [10] In de jaren zeventig werd het ziekenhuis verhuisd naar een nieuw gebouw aan de rand van de stad, en het voormalige klooster werd de zetel van het Hoger Instituut voor Artistic Industries (ISIA), wat leidde tot een eerste herstel van de structuur. Je zult moeten wachten tot 22 september 2011 voor het volledige herstel van het gebouw, met de duur van de restauratie, die vier jaar duurde, waarop het gebouw aspect van de zestiende eeuw hebben gebracht.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De datum en de spiraalvormige helling</div>\n<div>\n	De datum (of Ducal Stables) kan maximaal 300 pk en samen met de nabijgelegen spiraalvormige helling is het werk van Francesco di Giorgio Martini; zowel wilde door de hertog Federico da Montefeltro III in de tweede helft van de vijftiende eeuw, als partijen met betrekking tot het complex van ontluikende Ducal Palace. De spiraalvormige Ramp is een indrukwekkende architectonische structuur die staat aan de noordkant van de datum. Zijn functie was om doorgang, de hertog en zijn hof, van het Palazzo Ducale naar de stallen en vice versa te waarborgen. In de negentiende eeuw werd gebouwd op de top van de helling, het Teatro Sanzio, de architect Vincenzo Ghinelli. Na een lange periode van verwaarlozing, vooral als gevolg van de daling van de stad vanaf de tweede helft van de zestiende eeuw, de helling en de datum werden onderworpen aan een restauratie project van architect Giancarlo De Carlo. Dit project heeft geleid tot de volledige restauratie van de spiraalvormige oprit in 1977, stedelijke tussenkomst van het herstel van het geheel van de Mercatale gebied, en de zeer recente lancering van de restauratie werk, veel besproken, het hertogelijk Stables.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Het mausoleum van de Hertogen</div>\n<div>\n	Deze kerk is ook bekend als San Bernardino en is onderdeel van een klooster waar de stad begraafplaats is bevestigd. Het hotel ligt net buiten de stadsmuren, werd gebouwd, waarschijnlijk door Francesco di Giorgio Martini in de tweede helft van de vijftiende eeuw door de hertog Federico III da Montefeltro, om zijn eigen graf en die van zijn opvolgers te huisvesten; dwz Guidobaldo Da Montefeltro De laatste hertog van de dynastie. Oorspronkelijk daar op het hoogaltaar, het beroemde retabel van Piero della Francesca werd gehouden, beeltenis van de Madonna, Frederik III en enkele heiligen, nu in de Pinacoteca di Brera in Milaan (te zijn gestolen door de troepen van Napoleon in 1797).</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Het Oratorium van San Giovanni</div>\n<div>\n	Het was de zetel van de broederschap, waaraan werd verenigd, in het begin van de twintigste eeuw, zelfs dat van Sant&#39;Antonio Abate voor de omverwerping van het Oratorium dezelfde broederschap zich op Mercatale dorp. Binnen vindt u een indrukwekkende cyclus van fresco&#39;s die de kruisiging van Christus, in de muur achter het hoofdaltaar, en de geschiedenis van het leven van St. Johannes de Doper, langs de zijwanden, beschouwd als een van de belangrijkste voorbeelden van de gotische stijl kunt bewonderen internationaal. De fresco&#39;s werden gemaakt door de broers Lorenzo en Jacopo Salimbeni uit San Severino Marche tussen 1415 en 1416.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De St. Joseph&#39;s Oratorium</div>\n<div>\n	Het is de zetel van de broederschap, geboren in het begin van de zestiende eeuw door Franciscaanse vader Jerome Recalchi van Verona. De eerste broeders ontmoette in sommige kringen van de nabijgelegen Oratorio di San Giovanni; vervolgens naar 1503 de behoefte werd gevoeld door de Broederschap om zijn eigen zetel te verwerven. Dus met de toestemming van de bisschop Arrivabene Giampietro en de financiering van Duke Guidobaldo I da Montefeltro en zijn vrouw Elisabetta Gonzaga, kunnen ze werken aan de bouw van de kapel, die duurde van 1503 tot 1515. De kerk werd herbouwd tussen 1682 en 1689, in het Orazio Albani kosten, door de hoge luchtvochtigheid het hoofdaltaar geplaagd, verplaatsen naar de stroomafwaartse wand, waar er de ingang. Het nieuwe altaar, gemaakt van kostbare marmer, werd ingewijd in 1729, een geschenk van kardinaal Annibale Albani. De broederschap van de statuten zijn opgesteld in 1503 en herbouwd in 1553, met goedkeuring van de bisschop Felice Tyrants. De belangrijkste charitatieve werk van de medebroeders was het bijstaan ​​van mensen ter dood veroordeeld. Zeer gehecht aan deze broederschap, het was de adellijke familie van de Albani, in het bijzonder paus Clemens XI en kardinaal Annibale Albani, die hebben bijgedragen aan het tot een van de rijkste van Urbino, zowel economisch als artistiek. Deze broederschap werd verenigd met de Broederschap van St. John de Onthoofd in Rome. Binnen in de kapel, is het op dit moment behouden een waardevolle plastic werk van Urbino Federico Brandani beeldhouwer, die de geboorte van Jezus Christus, gebouwd tussen 1545 en 1550 in tufsteen en puimsteen; de bijzonderheid van het werk komt van het feit dat de gehele kapel, waarin wordt bewaard, is geheel bedekt met turf de omgeving van een hol mogelijk te recre&euml;ren. De echte kerk is een eenpersoonskamer, in een rechthoekige vorm, is rijkelijk versierd met fresco&#39;s op de muren, op de kluis en in de apsis, de schilder van Urbino Carlo Roncalli, auteur van de vier grote schilderijen aan de zijwanden, die de belangrijkste feiten van het leven St. Joseph: het huwelijk van de Maagd Maria, de geboorte van Jezus Christus, de vlucht naar Egypte en de doorvoer van St. Joseph (Death). Boven het altaar domineert een grote marmeren heiligdom, geschonken door paus Clemens XI in 1732, met twee kolommen in rode porfier, van het Pantheon, en het centrum wordt geplaatst een witte marmeren standbeeld van St. Joseph, het werk van Giuseppe Como Lironi, komen van de basiliek van St. Jan van Lateranen. In de sacristie te bewonderen, in aanvulling op de achttiende-eeuwse portretten van beroemde broers, ook een houten kast met uitzicht over het landschap van de schilder Alessio De Marchis, een prachtig voorbeeld van de mobiele uit de sacristie van de Marche zevenhonderd ingericht.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De kerk van San Francesco</div>\n<div>\n	Dateert uit de dertiende eeuw, maar vestigde zich in zijn huidige vorm in 1742 door de architect Luigi Vanvitelli. Heeft vastgehouden aan de bestaande gotische kerk: de klokkentoren met de onderstaande kapel, de narthex (de portiek op de gevel) en een deel van een fresco van de kruisiging van Christus, door de Salimbeni broeders. De huidige kerk is het &quot;Pantheon&quot; van Urbino, want er waren begrafenis: Federico Barocci, Giovanni Santi (schilder en vader van Raphael) en zijn vrouw Magia Ciarla, de Pelingotto Beato, graaf Antonio da Montefeltro II, Timoteo Viti (Urbino schilder ), Federico Comandino (wiskundige), Bernardino Baldi (schrijver), Antonio Galli (dichter), Mark Montano (dichter), Muzio Oddi (architect) en vele anderen. Bovendien, de kerk herbergt een prachtig schilderij van Federico Barocci, getiteld &quot;Pardon van Assisi&quot;, gelegen op het hoofdaltaar.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Het theater Sanzio</div>\n<div>\n	Het werd gebouwd bovenop de toren, waarin zich een spiraalvormige helling, genaamd overvloed vanwege de nabijheid van de nabijgelegen tuin van overvloed, de in het gewezen op de datum waarop het niet meer gebruikt als stal als gevolg van de ineenstorting van het dak naar de afbraak. In 1840 werd een wedstrijd gehouden om de architect te kiezen om het project van het nieuwe theater te vertrouwen; Hij werd gekozen als de senigaliese Vincenzo Ghinelli. Het begin van de bouw begon in 1845 en duurde tot 1853; met de bouw van het theater werden ze gesloopt sommige structuren de bovenkant van de spiraalvormige helling, nu gebruikt voor een aantal jaren als burger schuren (Loods van Overvloed). Het interieur werd toevertrouwd aan Raffaelle Antonioli uit Gubbio, die verantwoordelijk is voor het versieren van het plafond van de zaal nam, Francesco Serafini het gordijn met een sc&egrave;ne die de Glorie van Urbino terwijl Romolo Liverani kreeg de opdracht om de sets te bouwen; De lobby is versierd met twee marmeren borstbeelden, een beeltenis van Raffaello Sanzio (waaraan het theater is dedicated) door Charles Finelli van 1853, maar bleef onvoltooid wanneer de dood van de kunstenaar, terwijl de andere buste beeltenis Donato Bramante gerealiseerd door beeldhouwer Giambattista gevaren (toekomstige eerste directeur van het Instituut voor Schone Kunsten / School van het Boek) in 1850. naast het theater, was de Ghinelli ontwierp ook het omringende stedelijke weefsel, zoals de bouw van een kleine portiek aan de voorkant van de gevel van het gebouw teneinde de bewegingen van de wagens te vergemakkelijken. Tussen 1977 en 1982 het gebouw onderging een ingrijpende herstructurering door architect Giancarlo De Carlo, die vooral agl&#39;ambienti interieur van het theater bracht aanzienlijke veranderingen.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De Albornoz fort</div>\n<div>\n	Het werd opgericht door kardinaal Anglico Grimoard in de veertiende eeuw, met het oog op een betere controle van de stad, nadat ze een aantal rellen waren geweest; Het werd versterkt in dezelfde eeuw door de Spaanse kardinaal Albornoz. Uiteindelijk werd herbouwd in zijn huidige vorm in de zestiende eeuw. In 2010 werd het gebouw een museum over de wapens en wapenrusting van de vijftiende eeuw, genaamd Armoury Ducale - Bella Gerit. Vanaf de top van het gebouw kunt u genieten van een prachtig uitzicht over de stad en de omliggende heuvels.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Bron: Wikipedia</div>\n', 'media/localita/img_Urbino.jpg', 5, 43.725239, 12.6372, 41, '7535');
INSERT INTO `localita` (`id`, `nome`, `turistica`, `descrizioneit`, `descrizioneen`, `descrizionefr`, `descrizionede`, `descrizionesp`, `descrizioneru`, `descrizionenl`, `urlimg`, `dimensione`, `lat`, `lon`, `provincia_id`, `codmet`) VALUES
(49, 'Montemaggiore', 0, '<p>\n	<b>Primi riferimenti e possibili origini</b></p>\n<p>\n	In una bolla di Papa Adriano I del 777, si accenna ad un Convento di San Martino di Fano, che detiene &quot;la quarta parte della terra di Montemaggiore&quot;. Questa &egrave; la prima notizia storica che riguarda il territorio di Montemaggiore. Alcuni autori (si vedano &quot;Castellano, 1837&quot; &quot;Amadio, 1957&quot;) sostengono la derivazione del nome da &quot;Monte Maor&quot; o &quot;Mauro&quot; o &quot;Maurum&quot; ritenendo l&#39;origine del nome un riferimento al generale Cartaginese Asdrubale Barca, che sarebbe stato sconfitto nella Battaglia del Metauro del 207 a.C. Tali ipotesi sono per&ograve; da prendere con cautela, in quanto sembrerebbero frutto di ricostruzioni atte a mitizzare i territori del Duca <span class=\"mw-redirect\">Francesco Maria II</span>. La ricostruzione storica dei territori metaurensi &egrave; resa ancora meno praticabile dalla distruzione di tutti gli archivi della zona al tempo della venuta di Lorenzo de&#39; Medici.</p>\n<p>\n	<b>L&#39;incastellamento</b></p>\n<p>\n	Nelle bolle pontificie di <span class=\"mw-redirect\">Adriano IV</span> del 5 maggio 1156 e di Alessandro III del 18 aprile 1178, si parla di Montemaggiore, con il termine &quot;Castrum&quot;, cio&egrave; &quot;castello&quot;. Intorno all&#39;anno mille, infatti, si sviluppa il fenomeno dell&#39;incastellamento. All&#39;origine di questo processo ci sono principalmente il bisogno di difendere le classi subalterne dalle continue incursioni, e il bisogno da parte dei signori feudali di esercitare un controllo economico e politico sulla popolazione rurale. Il castello di Montemaggiore diroccato nel corso del XIII sec. a causa degli assedi dei <span class=\"mw-redirect\">Ghibellini</span> di <span class=\"new\">Percivalle D&#39;Oria</span>, vicario di <span class=\"mw-redirect\">re Manfredi</span>, ripete i caratteri di origine duecentesca, mentre la cattedrale invece &egrave; del XV sec.</p>\n<p>\n	<b>Sotto il vicariato di Mondavio</b></p>\n<p>\n	La storia di Montemaggiore &egrave; indissolubilmente legata al vicariato di Mondavio per i secoli XIV, XV, XVI. Il vicariato era nato a causa della volont&agrave; della Chiesa e dei castelli di emanciparsi dalla citt&agrave; di Fano e dalle sue tasse.</p>\n<p>\n	<b>I Malatesta</b></p>\n<p>\n	Dopo vari tentativi da parte dei Malatesta di conquistare il vicariato di Mondavio, nel 1376 Galeotto I Malatesta, dopo una serie di saccheggi vi riusc&igrave;. Alla morte di Galeotto, Pandolfo III Malatesta fu confermato da Papa Bonifacio IX signore di Mondavio. Sotto i Malatesta vennero risistemati i territori e le rocche. Sotto Galeotto avvennero le risistemazioni dei territori per volont&agrave; del <span class=\"mw-redirect\">Cardinale Albornoz</span> che prevedevano la resa a Fano di Montemaggiore e di tutto il contado, ma non il reintegro del vicariato di Mondavio, che avverr&agrave; solo nel 1380. Alla morte di Pandolfo e del fratello Carlo, il vicariato torn&ograve; nelle mani della Santa Sede. In questo periodo le vicende dei Malatesta si intrecciano con quelle di Federico da Montefeltro e degli Sforza.</p>\n<p>\n	<b>I Della Rovere</b></p>\n<p>\n	Nel 1474 Giovanni Della Rovere, nipote di Papa Sisto IV, venne infeudato Signore di Senigallia e Vicario di Mondavio. La storia dei Della Rovere, si un&igrave; con quella dei Montefeltro (Giovanni si spos&ograve; con Giovanna, figlia di Federico da Montefeltro). Tra i 24 castelli sottomessi vi compariva anche quello di Montemaggiore, cos&igrave; che per un discreto periodo tale comune fu sotto i duchi di Urbino, fino a quando Urbino pass&ograve; sotto il controllo dello Stato Pontificio. Quando mor&igrave; l&#39;erede scelto da <span class=\"mw-redirect\">Francesco Maria II della Rovere</span>, ovvero <span class=\"new\">Federico Ubaldo</span>, Papa Urbano VIII, con la minaccia dell&#39;esercito, convinse Francesco alla cessione dello Ducato allo Stato Pontificio. L&#39;ultimo Duca di Urbino mor&igrave; a Casteldurante ( l&#39;odierna Urbania ) nel 1631.</p>\n<p>\n	<b>Sotto lo Stato Pontificio</b></p>\n<p>\n	I Della Rovere avevano lasciato al Papa un ducato fertile e prospero. In questo periodo sorsero almeno sei confraternite religiose, tre delle quali si richiamavano alla Madonna. Le confraternite erano la tipica forma di aggregazione che il Concilio di Trento aveva riconosciuto, con lo scopo di evitare la perdita dei fedeli. Sempre in questo periodo si registrano cospicui investimenti da parte degli abati di <span class=\"mw-redirect\">Fonte Avellana</span>. Nel 1640 venne eretta la chiesa di Santa Maria del Soccorso (l&#39;odierna ubicazione del Museo Civico &quot;Winston Churchill&quot;). Con l&#39;avvicinarsi del secolo dei Lumi, i manoscritti mettono in luce i contrasti con l&#39;oscurantismo religioso. Alcuni documenti mostrano come la &quot;comunit&agrave; di Montemaggiore&quot; si sia indignata di fronte ai non pagamenti di &quot;preti, loro parenti e pi&ugrave; di un possidente&quot;. L&#39;unica istituzione benefica laica era l&#39;<i>Abbondanza</i>, con la funzione di conservare e distribuire il frumento in epoche di siccit&agrave;. A met&agrave; del Settecento Montemaggiore raggiunse i mille abitanti, con un deciso incremento della popolazione rurale. Fu a questa maggiore espansione che segu&igrave; la necessit&agrave; di una nuova catastazione per opera di <span class=\"mw-redirect\">Pio VI</span>, conclusasi il 20 settembre del 1782. Grazie a questo catasto &egrave; possibile vedere come il rapporto tra terre laiche e possedimenti religiosi fosse di 60 a 40, e come i possedimenti ecclesiastici fossero esenti dalle imposte, garantendo posizioni di privilegio a chi ne aveva sostenuto la costituzione. Di questo periodo sono tipici i documenti nei quali si rivela la volont&agrave; della Chiesa di dettare leggi sulla morale e sui costumi degli abitanti di Montemaggiore. Documenti testimoniano, per esempio, l&#39;arresto per Decreto Vescovile di un bestemmiatore e dei provvedimenti per chi &egrave; stato sorpreso in colloqui troppo intimi con la fidanzata. In un fascicolo del 1764-95 del prete di Montemaggiore al Metauro Gianbattista Travaglini sono riportati interessanti micro-eventi dell&#39;epoca.</p>\n<p>\n	<b>Napoleone e il Regno d&#39;Italia</b></p>\n<p>\n	Il 30 aprile 1808 con <span class=\"mw-redirect\">Napoleone</span> Re d&#39;Italia Montemaggiore venne a far parte all&#39;appena costituito Regno d&#39;Italia, e i suoi confini vennero ritracciati (ma non in modo definitivo perch&eacute; nel 1814 il comune venne soppresso). Al 1813 risale il <i>Catasto del Comune di Montemaggiore</i>, consultabile presso la Biblioteca Passionei di Fossombrone, dal quale si possono apprendere i nomi delle famiglie possidenti. Sotto Napoleone anche Montemaggiore si dot&ograve; di una Guardia Nazionale e nel 1814 erano presenti 204 reclutati tra i 14 e i 50 anni. Nelle campagne di Montemaggiore, afflitte da povert&agrave; ed analfabetismo, l&#39;influenza sanfedista, sfruttata sapientemente dalla Chiesa, gener&ograve; sommosse popolari che nel 15 maggio del 1814 arrivarono col saccheggiare ed incendiare tutte le carte che si trovavano nel Municipio. Con la sconfitta di Gioacchino Murat si concluse la parentesi napoleonica e dietro l&#39;angolo riapparve il potere della Chiesa.</p>\n<p>\n	<b>La crisi dello Stato Pontificio</b></p>\n<p>\n	Con i sacerdoti che amministravano la giustizia e governavano tutte le istituzioni, si ebbe un forte declino dello Stato. Tantissimi erano i miserabili e tante le inefficienze amministrative del potere ecclesiastico. Fu negli anni 30/31 che iniziarono a saltare i vari governi locali sotto i moti <span class=\"mw-redirect\">carbonari</span>, e il 15 febbraio 1831 a Montemaggiore venne finalmente issato il tricolore italiano. Venne cos&igrave; istituito un &quot;governo provvisorio delle provincie unite&quot; il cui presidente fu trovato nel massone pesarese Terenzio Mamiani. L&#39;avanzare del vento laico liber-democratico non riusc&igrave; comunque a scuotere il potere della Chiesa. Nel 1850, infatti, le Marche vennero divise in sei provincie e il legato di Pesaro divenne semplice delegato pontificio; in questo periodo le delibere consiliari esordivano con la formula, stridente con le recenti rivoluzioni laiche ed anticlericali, &quot;Nel Nome di Dio, Amen&quot;.</p>\n<p>\n	<b>L&#39;epidemia di colera a Montemaggiore</b></p>\n<p>\n	Nel 1855 si affacci&ograve; anche a Montemaggiore l&#39;epidemia di peste che da dieci anni mieteva vittime in gran parte dell&#39;Europa. A giugno il morbo colp&igrave; in modo marginale il paese di Montemaggiore, ma gi&agrave; al 17 settembre si contavano 239 malati, di cui 70 morti, 154 guariti e 18 ancora in cura. Ad ottobre cess&ograve; l&#39;epidemia e a Montemaggiore la nuova parrocchia venne dedicata alla Madonna delle Grazie. Nonostante ci&ograve;, il popolo montemaggiorese si stava disaffezionando al potere temporale della Chiesa, aprendo la strada allo stato unitario.</p>\n<p>\n	<b>Il Regno d&#39;Italia</b></p>\n<p>\n	Dopo il 1860 il territorio marchigiano fu diviso in quattro province. Montemaggiore venne a far parte, cos&igrave;, della provincia di Pesaro e Urbino. Dopo tre anni, nel 1863, il comune assunse il nome ufficiale di Montemaggiore al Metauro. Con il Regno d&#39;Italia le forze laiche e democratiche iniziarono ad erodere le possidenze del clero: i conventi diventarono scuole o strutture comunali e gran parte dei beni ecclesiastici vennero battuti all&#39;asta pubblica. Al 1861 risale il primo censimento dello stato unitario, che contava 1199 presenti e 62 assenti, 248 famiglie, 655 celibi compresi i ragazzi, 662 coniugati e 82 vedovi. Nel castello abitavano 136 persone, 94 nel borgo e 969 nella campagna. La donna pi&ugrave; anziana aveva 96 anni. Nel 1869 un <span class=\"mw-redirect\">Regio Decreto</span> stabiliva la soppressione del comune di Montemaggiore e di San Giorgio di Pesaro, accorpandoli a quello di Piagge. L&#39;antipatia per il comune di Piagge e la pretesa di essere superiore ad esso, port&ograve; Montemaggiore ad inviare una supplica direttamente a <span class=\"mw-redirect\">Vittorio Emanuele II</span>, riuscendo cos&igrave; a far revocare il decreto nello stesso anno.</p>\n<p>\n	<b>Carisio Ciavarini sindaco di Montemaggiore</b></p>\n<p>\n	Negli anni &#39;80 venne messa in piedi la nuova giunta che aveva come sindaco una personalit&agrave; di grande rilievo. Era l&#39;archeologo ed insegnante Carisio Ciavarini, fondatore tra l&#39;altro del Museo archeologico nazionale delle Marche e rinomato storico dell&#39;epoca. Il Ciavarini era politicamente legato a quella sinistra liberale, laica ed irriducibilmente anticlericale che aveva appena preso il potere in Italia. La sua giunta, nonostante il forte impegno e l&#39;ottica visionaria, non riusc&igrave; a portare a termine le innovazioni previste. A leggere i verbali, sembra chiaro come gli ambienti legati alla destra e al clero non vedessero di buon occhio la politica laica del nuovo sindaco. Ci furono fratture insanabili e dimissioni inattese tali che il 19 febbraio del 1882 la giunta si sciolse. Alle nuove elezioni si videro riaffiorare i cognomi altisonanti di personaggi precedenti all&#39;Unit&agrave; d&#39;Italia. Si ritornava cos&igrave; ad una politica monarchica di ispirazione liberale ma di stampo nettamente clericale.</p>\n<p>\n	<b>Montemaggiore tra Ottocento e Novecento</b></p>\n<p>\n	Alla fine degli anni &#39;80 del XIX secolo, Montemaggiore fece esperienza di alcune novit&agrave;. Nell&#39;ultimo mese dell&#39;anno del 1887, infatti, venne inaugurato il ponte di Calcinelli, che permetteva di collegare la sponda a sinistra del Metauro, dove si stendeva l&#39;antica Via Flaminia, con la sponda destra, dove giaceva il poggio di Montemaggiore. L&#39;Agnati (1999) nel suo volume <i>Per la storia romana della provincia di Pesaro e Urbino</i>, cita il Montecchini (1879), il quale sostiene che un tempo era possibile attraversare il metauro pagando un traghettatore con una moneta chiamata &quot;calcinello&quot;. Da questa moneta deriverebbe il nome della frazione del comune di Saltara, chiamata Calcinelli, l&#39;antica <i>Ad Octavo</i> romana. Agli inizi del Novecento venne costruito un acquedotto che venne a sostituire le vecchie fonti d&#39;epoca napoleonica. Nel 1908 fu progettata una ristrutturazione delle mura del castello, un anno prima venne introdotto il telegrafo, e il comune non risiedeva pi&ugrave; nel castello, ma nel borgo sottostante.</p>\n<p>\n	<b>Il secolo del male: guerre e fascismo</b></p>\n<p>\n	Anche Montemaggiore ebbe i suoi morti e i suoi fascisti nel cosiddetto <i>secolo del male</i>. Molte vicende dell&#39;epoca rimangono ancora nella memoria degli anziani del paese, come la localizzazione dei rifugi (tra Villanova e Fiordipiano) o dei buchi nel tufo scavati dai soldati, esplosioni di bombe e tante altre vicende che hanno caratterizzato il periodo fascista nelle campagne di tutt&#39;Italia. L&#39;ascesa del fascismo metteva per&ograve; a tacere queste vicende sanguinose del regime, grazie anche alle grandi opere come il teatro di Montemaggiore (Casa del dopolavoro e dei balilla) e la messa in funzione della ferrovia con stazione a Calcinelli; senza dimenticare, poi, le processioni del parroco Don Minardi, cariche di entusiasmo verso i riti del regime, soprattutto dopo la sottoscrizione dei Patti Lateranensi. Un altro dei gesti simbolici del periodo fascista fu l&#39;inaugurazione, nel 1934, della pineta di Montemaggiore, che riveste ancora gran parte della cinta muraria del castello e che &egrave; oggi dedicata al poeta Mario Luzi. Quando alla fine della prima met&agrave; degli anni quaranta l&#39;Italia volt&ograve; le spalle al fascismo e ai tedeschi, diventando cobelligerante con gli angloamericani, molti tedeschi occupavano ancora i territori del paese. A Montemaggiore un caccia tedesco cadde sotto il fuoco inglese uccidendo con s&eacute; anche il suo pilota. I tedeschi stavano progettando la Gotenstellung, ovvero la Linea Gotica, cio&egrave; una linea difensiva con lo scopo di rallentare l&#39;avanzata degli alleati comandati da Harold Alexander. La mattina del 25 agosto, Winston Churchill e il generale Alexander arrivarono a Montemaggiore per osservare la Linea Gotica e progettare l&#39;Operazione Olive. Fu questo un momento memorabile per i cittadini montemaggioresi, che fino a pochi minuti prima erano ancora sotto il fuoco nemico. Montemaggiore venne cos&igrave; liberata dai tedeschi anche se il paese aveva subito ingenti danni.</p>\n<p>\n	<b>Dal dopoguerra in poi</b></p>\n<p>\n	Le scelte politiche di Montemaggiore immediatamente successive alla guerra videro capeggiare la DC e la Repubblica. Lo scudo crociato fu infatti un buon riparo per i proprietari legati al credito cooperativo cattolico, anche se successivamente &egrave; rilevabile una maggioranza di sindaci di sinistra. Fenomeni sociali successivi alla guerra, furono l&#39;abbandono di massa delle campagne e, dagli anni &#39;70 in poi, il massiccio infoltimento urbano della frazione di Villanova, diventata oggi il centro delle attivit&agrave; lavorative, commerciali e sociali dei cittadini di Montemaggiore.</p>\n', '<div>\n	First references and possible origins</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In a bull of Pope Adrian I to 777, it mentions a convent of St. Martin of Fano, which holds &quot;the fourth part of the earth Montemaggiore&quot;. This is the first historical news that covers the territory of Montemaggiore. Some authors (see &quot;Castellano, 1837&quot; &quot;Amadio, 1957&quot;) to support the derivation of the &quot;Monte Maor&quot; or &quot;Mauro&quot; or &quot;Maurum&quot; name considering the origin of the name a reference to the Carthaginian general Hasdrubal, who would He was defeated in the Battle of Metauro 207 BC These assumptions, however, are to be taken with caution, as it would seem the result of reconstructions aimed at mythologizing the territories of the Duke Francesco Maria II. The historical reconstruction of the Metauro territories is even less viable by the destruction of all archives in the area at the time of the coming of Lorenzo de &#39;Medici.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The fortification</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In the papal bubbles of Hadrian IV of May 5, 1156 and Alexander III of 18 April 1178, talking about Montemaggiore, the term &quot;Castrum&quot;, ie &quot;castle.&quot; Around the year one thousand, in fact, spread the phenomenon of. At the origin of this process there are mainly the need to defend the lower classes by the continuous incursions, and the need on the part of the feudal lords to exert economic and political control over the rural population. The ruined castle of Montemaggiore in the thirteenth century. because of the sieges of the Ghibellines of Percivalle D&#39;Oria, vicar of king Manfredi, repeats the thirteenth century characters, while the cathedral is instead of the fifteenth century.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Under the vicariate of Mondavio</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The history of Montemaggiore is inextricably linked to the vicariate of Mondavio for centuries XIV, XV, XVI. The vicarage was born because of the will of the Church and to emancipate castles from the city of Fano and its taxes.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	I Malatesta</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	After several attempts by the Malatesta to conquer the Vicariate of Mondavio, in 1376 Galeotto I Malatesta, after a series of looting could not. On the death of Galeotto, Pandolfo III Malatesta was confirmed by Pope Boniface IX of Mondavio sir. Under the Malatesta family they were resettled territories and fortresses. Under Jailbird occurred resets territories for the Cardinal will Albornoz which included the surrender in Fano of Montemaggiore and around the countryside, but not the reinstatement of the Vicariate of Mondavio, which will take place only in 1380. On the death of Pandolfo and his brother Charles, vicarage returned into the hands of the Holy See. During this time the story of the Malatesta are intertwined with those of Federico da Montefeltro and Sforza.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The Della Rovere</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In 1474, Giovanni Della Rovere, nephew of Pope Sixtus IV, was enfeoffed Lord of Senigallia and vicar of Mondavio. The history of the Della Rovere, joined with that of the Montefeltro (John married Joan, daughter of Federico da Montefeltro). Among the 24 castles submitted there it appeared also to Montemaggiore, so that for a discrete the common period was under the Dukes of Urbino, Urbino until it came under the control of the Papal States. When he died the heir chosen by Francesco Maria II della Rovere, namely Federico Ubaldo, Pope Urban VIII, with the army&#39;s threat, he convinced Francis to the Papal State Duchy sale. The last Duke of Urbino died at Casteldurante (today Urbania) in 1631.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Under the Papal State</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The Della Rovere Pope had left the fertile and prosperous duchy. In this period they were built at least six religious brotherhoods, three of which were made under Madonna. The brotherhoods were the typical form of aggregation that the Council of Trent had recognized, with the aim to avoid the loss of the faithful. Also during this period included substantial investments by the abbots of Fonte Avellana. In 1640 it was built the church of Santa Maria del Soccorso (present-day location of the Civic &quot;Winston Churchill Museum&quot;). With the approach of the Enlightenment, the manuscripts reveal the conflicts with religious obscurantism. Some documents show how the &quot;Montemaggiore&quot; community is indignant in the face of non-payment of &quot;priests, their relatives and more than a landowner.&quot; The only secular charity was the Abundance, with functions to store and distribute the wheat in drought periods. In the mid-eighteenth century Montemaggiore reached the thousand inhabitants, with a marked increase of the rural population. It was at this major expansion that followed the need for a new catastazione by Pius VI, which ended on September 20, 1782. Thanks to this register is now possible to see how the relationship between secular and religious possessions lands was 60 to 40, and how ecclesiastical possessions were exempt from taxes, providing privileged positions to those who had supported the constitution. Typical of this period are the documents in which he reveals the will of the Church to dictate laws on morality and morals of the inhabitants of Montemaggiore. Documents testify, for example, the arrest of a blasphemer for Bishop&#39;s decree and measures for people who have been caught in too intimate conversations with his girlfriend. In a dossier of 1764-95 of Montemaggiore al Metauro Gianbattista Travaglini priest shows interesting micro-events of the time.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Napoleon and the Kingdom of Italy</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The April 30, 1808 with Napoleon King of Italy Montemaggiore became part newly formed Kingdom of Italy, and its borders were redrawn (but not permanently because in 1814 the town was suppressed). 1813 dates from the Cadastre of the City of Montemaggiore, available at the Library Passionei of Fossombrone, from which you can learn the names of the propertied families. Under Napoleon also Montemaggiore was endowed with a National Guard, and in 1814 there were 204 recruited between 14 and 50 years. In Montemaggiore campaigns, afflicted by poverty and illiteracy, sanfedista influence, skilfully exploited by the Church, the father of popular uprisings that in May 15 of 1814 came with the loot and burn down all the cards were in the Town Hall. With the defeat of Joachim Murat ended the Napoleonic period and around the corner appeared the power of the Church.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The crisis of the Papal States</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	With the priests who administered justice, and ruled all institutions, there was a sharp decline of the state. Many were miserable and many administrative inefficiencies of ecclesiastical power. It was in the years 30/31 that began to blow the various local governments under the Carbonari uprisings, and February 15, 1831 in Montemaggiore was finally hoisted the Italian flag. a &quot;provisional government was set up so the United Provinces&quot; whose chairman was found in Mason Pesaro Terenzio Mamiani. The advance of the lay wind liber-Democrat could not anyway to shake the power of the Church. In 1850, in fact, the Marches were divided into six provinces and the legacy of Pesaro became simple papal delegate; in this period the esordivano board resolutions with the formula, at odds with the recent secular and anti-clerical revolution, &quot;In the Name of God, Amen.&quot;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The cholera epidemic in Montemaggiore</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In 1855 he also appeared in Montemaggiore the epidemic of plague that for ten years claiming victims in most of Europe. In June, the disease struck marginally the village of Montemaggiore, but already at 17 September, there were 239 patients, including 70 deaths, 154 healed and 18 still being treated. In October he stopped the epidemic and in Montemaggiore the new parish church was dedicated to Our Lady of Grace. Nevertheless, the people montemaggiorese was disaffezionando to the temporal power of the Church, opening the way to the unitary state.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The Kingdom of Italy</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	After 1860 the Marche region was divided into four provinces. Montemaggiore became part, as well, the province of Pesaro and Urbino. After three years, in 1863, the town took on the official name of Montemaggiore al Metauro. With the Kingdom of Italy the secular and democratic forces began to erode possidenze of the clergy: the monasteries became schools or municipal buildings and most of the church properties were auctioned public. Dates back to 1861, the first census of the unitary state, which counted 1199 present and 62 absent, 248 families, 655 bachelors including children, 662 married and 82 widowers. In the castle they lived 136 people, 94 in the village and 969 in the countryside. The older woman had 96 years. In 1869 a Royal Decree established the suppression of the municipality of Montemaggiore and San Giorgio di Pesaro, combined them with that of Piagge. The dislike for the town of Piagge and claim to be superior to it, brought Montemaggiore to send a petition directly to Vittorio Emanuele II, just managing to revoke the decree in the same year.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Carisio Ciavarini mayor of Montemaggiore</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In the 80 he was put together the new junta that had as mayor of a major personality. It was the archaeologist and teacher Carisio Ciavarini, founder among others the National Archaeological Museum of the Marche and renowned historian of the period. The Ciavarini was politically linked to the liberal left, secular and anticlerical irreducibly who had just taken power in Italy. His junta, despite the strong commitment and visionary perspective, it could not carry out the planned innovations. To read the reports, it seems clear that the environments related to the right and to the clergy would not see kindly to the new mayor of secular politics. There were irreparable divisions and unexpected resignation such that on February 19, 1882 the junta disbanded. Fresh elections were seen resurface the high-sounding names of previous characters Unification of Italy. He came back well to a monarchical policy of liberal inspiration but clearly clerical mold.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Montemaggiore the century</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	At the end of the 80s of the nineteenth century, Montemaggiore made some new experience. Last month of the year of 1887, in fact, was inaugurated the Calcinelli bridge, which was used to connect the left bank of the Metauro, where lay the ancient Via Flaminia, with the right bank, where he lay on the hill of Montemaggiore . Agnati (1999) in his book To the Roman history of the province of Pesaro and Urbino, cites the Montecchini (1879), who argues that once it was possible to cross the metauro paying a ferryman with a currency called &quot;calcinello&quot;. From this currency would derive the name of the hamlet of Saltara, called Calcinelli, the ancient Roman For Octavo. At the beginning of the twentieth century it was built an aqueduct that was to replace old sources of the Napoleonic era. In 1908 it was designed a renovation of the castle walls, a year before the telegraph was introduced, and the town no longer resided in the castle, but in the village below.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The century of evil: wars and fascism</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Montemaggiore also had its dead and its fascists in the so-called century of evil. Many of the events of the period still remain in the memory of the elders of the country, such as the location of shelters (between Villanova and Fiordipiano) or holes in the tufa dug by soldiers, explosions of bombs and many other events that have characterized the fascist period in campaigns over Italy. The rise of fascism, however, silencing these bloody events of the regime, thanks to the great works as the theater of Montemaggiore (House of the working men&#39;s club and table) and the commissioning of the railway with a station Calcinelli; not to mention, then, the parish priest Don processions Minardi, enthusiasm charges towards the regime rites, especially after the signing of the Lateran Pacts. Another of the symbolic gestures of the Fascist period was the inauguration in 1934 of the Montemaggiore pine forest, which still plays a large part of the walls of the castle and is now dedicated to the poet Mario Luzi. When the end of the first half of the Forties Italy turned his back on fascism and the Germans, becoming co-belligerent with the Anglo-Americans, many Germans still occupied the territories of the country. A Montemaggiore a German fighter fell under British fire killing also bring its pilot. The Germans were planning the Gotenstellung, or the Gothic Line, that is a defensive line in order to slow the advance of the allies commanded by Harold Alexander. On the morning of August 25, Winston Churchill and General Alexander arrived in Montemaggiore to observe the Gothic Line and the Operation Olive design. This was a memorable moment for montemaggioresi citizens, who until a few minutes before were still under fire. Montemaggiore was thus liberated from the Germans even though the country had suffered extensive damage.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The war on</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	The political choices of Montemaggiore immediately following the war saw to head the DC and the Republic. The crossed shield was in fact a good shelter for the owners linked to the Catholic cooperative credit, even if subsequently detected a majority of leftist mayors. Subsequent social phenomena to the war, were the abandonment of mass campaigns and, from the 70s onwards, the thickening of the massive urban village of Villanova, has now become the center of business activities, commercial and social rights of citizens of Montemaggiore.</div>\n', '<div>\n	Premi&egrave;res r&eacute;f&eacute;rences et origines possibles</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Dans une bulle du pape Adrien I &agrave; 777, il mentionne un couvent de Saint-Martin de Fano, qui d&eacute;tient &laquo;la quatri&egrave;me partie de la terre Montemaggiore&quot;. Voici les premi&egrave;res nouvelles historiques qui couvre le territoire de Montemaggiore. Certains auteurs (voir &quot;Castellano 1837&quot; &quot;Amadio 1957&quot;) pour soutenir la d&eacute;rivation du &quot;Monte Maor&quot; ou &quot;Mauro&quot; ou &quot;Maurum&quot; nom compte tenu de l&#39;origine du nom d&#39;une r&eacute;f&eacute;rence au g&eacute;n&eacute;ral carthaginois Hasdrubal, qui serait Il a &eacute;t&eacute; d&eacute;fait &agrave; la bataille de Metauro 207 BC Ces hypoth&egrave;ses, cependant, doivent &ecirc;tre prises avec prudence, car il semble que le r&eacute;sultat de reconstructions visant &agrave; mythification les territoires du duc Francesco Maria II. La reconstruction historique des territoires Metauro est encore moins viable par la destruction de toutes les archives dans la r&eacute;gion au moment de la venue de Laurent de M&eacute;dicis.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La fortification</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Dans les bulles papales d&#39;Hadrien IV du 5 mai 1156 et Alexandre III du 18 Avril 1178, parler de Montemaggiore, le terme &laquo;Castrum&raquo;, ce &laquo;ch&acirc;teau&raquo;. Autour de l&#39;an mil, en fait, la propagation du ph&eacute;nom&egrave;ne de. A l&#39;origine de ce processus, il y a surtout la n&eacute;cessit&eacute; de d&eacute;fendre les classes inf&eacute;rieures par les incursions continues, et la n&eacute;cessit&eacute; de la part des seigneurs f&eacute;odaux d&#39;exercer un contr&ocirc;le &eacute;conomique et politique sur la population rurale. Le ch&acirc;teau en ruine de Montemaggiore au XIIIe si&egrave;cle. &agrave; cause des si&egrave;ges des Gibelins de Percivalle D&#39;Oria, vicaire du roi Manfredi, r&eacute;p&egrave;te les caract&egrave;res XIIIe si&egrave;cle, tandis que la cath&eacute;drale est &agrave; la place du XVe si&egrave;cle.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Dans le cadre du vicariat de Mondavio</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	L&#39;histoire de Montemaggiore est inextricablement li&eacute;e &agrave; la vicariat de Mondavio pendant des si&egrave;cles XIV, XV, XVI. Le presbyt&egrave;re est n&eacute; en raison de la volont&eacute; de l&#39;Eglise et &agrave; &eacute;manciper les ch&acirc;teaux de la ville de Fano et ses imp&ocirc;ts.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	I Malatesta</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Apr&egrave;s plusieurs tentatives du Malatesta pour conqu&eacute;rir le Vicariat de Mondavio, en 1376 Galeotto I Malatesta, apr&egrave;s une s&eacute;rie de pillages ne pouvait pas. A la mort de Galeotto, Pandolfo III Malatesta a &eacute;t&eacute; confirm&eacute;e par le pape Boniface IX de Mondavio monsieur. Sous la famille Malatesta, ils ont &eacute;t&eacute; r&eacute;install&eacute;s territoires et forteresses. Sous Jailbird a eu lieu r&eacute;initialise les territoires pour le Cardinal Albornoz qui comprenait la cession de Fano de Montemaggiore et autour de la campagne, mais pas la r&eacute;int&eacute;gration du Vicariat de Mondavio, qui aura lieu seulement en 1380. A la mort de Pandolfo et son fr&egrave;re Charles, vicarage retourn&eacute; entre les mains du Saint-Si&egrave;ge. Pendant ce temps, l&#39;histoire de la Malatesta sont &eacute;troitement li&eacute;es &agrave; celles de Federico da Montefeltro et Sforza.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Le Della Rovere</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En 1474, Giovanni Della Rovere, neveu du pape Sixte IV, a &eacute;t&eacute; inf&eacute;od&eacute;e Seigneur de Senigallia et vicaire de Mondavio. L&#39;histoire de la Della Rovere, jointe &agrave; celle de la Montefeltro (John a &eacute;pous&eacute; Jeanne, fille de Federico da Montefeltro). Parmi les 24 ch&acirc;teaux il soumis il est apparu &eacute;galement Montemaggiore, de sorte que pour une discr&egrave;te la p&eacute;riode commune &eacute;tait sous les ducs d&#39;Urbino, Urbino jusqu&#39;&agrave; ce qu&#39;il est venu sous le contr&ocirc;le des &Eacute;tats pontificaux. Quand il est mort l&#39;h&eacute;ritier choisi par Francesco Maria II della Rovere, &agrave; savoir Federico Ubaldo, le pape Urbain VIII, avec la menace de l&#39;arm&eacute;e, il a convaincu Francis &agrave; la vente papale Etat Duch&eacute;. Le dernier duc d&#39;Urbino est mort &agrave; Casteldurante (aujourd&#39;hui Urbania) en 1631.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Sous l&#39;&Eacute;tat pontifical</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Le Della Rovere pape avait quitt&eacute; le duch&eacute; fertile et prosp&egrave;re. Dans cette p&eacute;riode, ils ont &eacute;t&eacute; construits au moins six confr&eacute;ries religieuses, dont trois ont &eacute;t&eacute; faites en vertu de Madonna. Les fraternit&eacute;s &eacute;taient la forme typique de l&#39;agr&eacute;gation que le concile de Trente avait reconnu, dans le but d&#39;&eacute;viter la perte des fid&egrave;les. &Eacute;galement au cours de cette p&eacute;riode, inclus des investissements importants par les abb&eacute;s de Fonte Avellana. En 1640, il a &eacute;t&eacute; construit l&#39;&eacute;glise de Santa Maria del Soccorso (emplacement actuel de la Civic &quot;Winston Churchill Museum&quot;). Avec l&#39;approche des Lumi&egrave;res, les manuscrits r&eacute;v&egrave;lent les conflits avec l&#39;obscurantisme religieux. Certains documents montrent comment la communaut&eacute; &quot;Montemaggiore&quot; est indign&eacute;e face &agrave; la non-paiement des &laquo;pr&ecirc;tres, leurs parents et plus d&#39;un propri&eacute;taire.&quot; La seule charit&eacute; la&iuml;que &eacute;tait l&#39;abondance, avec des fonctions pour stocker et distribuer le bl&eacute; dans les p&eacute;riodes de s&eacute;cheresse. Au milieu du XVIIIe si&egrave;cle Montemaggiore atteint les mille habitants, avec une augmentation marqu&eacute;e de la population rurale. Ce fut &agrave; cette importante expansion qui a suivi la n&eacute;cessit&eacute; d&#39;une nouvelle catastazione par Pie VI, qui a pris fin le 20 Septembre 1782. Merci &agrave; ce registre est maintenant possible de voir comment la relation entre les terres des possessions la&iuml;ques et religieuses &eacute;tait de 60 &agrave; 40, et comment biens eccl&eacute;siastiques &eacute;taient exempt&eacute;s de taxes, en fournissant des positions privil&eacute;gi&eacute;es &agrave; ceux qui avaient soutenu la constitution. Typique de cette p&eacute;riode sont les documents dont il r&eacute;v&egrave;le la volont&eacute; de l&#39;Eglise de dicter des lois sur la moralit&eacute; et de la morale des habitants de Montemaggiore. Documents t&eacute;moigner, par exemple, l&#39;arrestation d&#39;un blasph&eacute;mateur pour le d&eacute;cret et les mesures de l&#39;&eacute;v&ecirc;que pour les personnes qui ont &eacute;t&eacute; pris dans des conversations trop intimes avec sa petite amie. Dans un dossier de 1764-1795 de Montemaggiore al Metauro Gianbattista Travaglini pr&ecirc;tre montre des micro-&eacute;v&eacute;nements int&eacute;ressants de l&#39;&eacute;poque.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Napol&eacute;on et le Royaume d&#39;Italie</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Le 30 Avril, 1808 Napol&eacute;on roi d&#39;Italie Montemaggiore est devenu une partie nouvellement form&eacute;e Royaume d&#39;Italie, et ses fronti&egrave;res ont &eacute;t&eacute; redessin&eacute;es (mais pas en permanence, car, en 1814, la ville a &eacute;t&eacute; supprim&eacute;e). 1813 date du Cadastre de la ville de Montemaggiore, disponibles &agrave; la Biblioth&egrave;que Passionei de Fossombrone, &agrave; partir de laquelle vous pouvez apprendre les noms des familles poss&eacute;dantes. Sous Napol&eacute;on aussi Montemaggiore a &eacute;t&eacute; dot&eacute; d&#39;une garde nationale, et en 1814 il y avait 204 recrut&eacute;s entre 14 et 50 ans. Dans les campagnes Montemaggiore, afflig&eacute;s par la pauvret&eacute; et l&#39;analphab&eacute;tisme, l&#39;influence sanfedista, habilement exploit&eacute;e par l&#39;&Eacute;glise, le p&egrave;re de soul&egrave;vements populaires qui le 15 mai 1814 est venu avec le butin et br&ucirc;ler toutes les cartes &eacute;taient dans la mairie. Avec la d&eacute;faite de Joachim Murat termin&eacute; la p&eacute;riode napol&eacute;onienne et autour du coin est apparu le pouvoir de l&#39;Eglise.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La crise des &Eacute;tats pontificaux</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Avec les pr&ecirc;tres qui administrent la justice, et gouvernaient toutes les institutions, il y avait une forte baisse de l&#39;&eacute;tat. Beaucoup &eacute;taient des inefficiences administratives mis&eacute;rables et beaucoup de puissance eccl&eacute;siastique. Il &eacute;tait dans les ann&eacute;es 30/31 qui ont commenc&eacute; &agrave; souffler les divers gouvernements locaux dans les soul&egrave;vements Carbonari, et 15 F&eacute;vrier, 1831 &agrave; Montemaggiore a finalement &eacute;t&eacute; hiss&eacute; le drapeau italien. un &laquo;gouvernement provisoire a &eacute;t&eacute; mis en place pour que les Provinces-Unies&raquo; dont le pr&eacute;sident a &eacute;t&eacute; trouv&eacute; &agrave; Mason Pesaro Terenzio Mamiani. L&#39;avance de la mise vent liber-d&eacute;mocrate ne pouvait de toute fa&ccedil;on de secouer le pouvoir de l&#39;Eglise. En 1850, en effet, les Marches ont &eacute;t&eacute; divis&eacute;s en six provinces et l&#39;h&eacute;ritage de Pesaro est devenu simple, d&eacute;l&eacute;gu&eacute; pontifical; dans cette p&eacute;riode, les r&eacute;solutions esordivano du conseil d&#39;administration avec la formule, en contradiction avec la r&eacute;cente r&eacute;volution la&iuml;que et anticl&eacute;ricale, &laquo;Au nom de Dieu, Amen.&quot;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	L&#39;&eacute;pid&eacute;mie de chol&eacute;ra en Montemaggiore</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En 1855, il est &eacute;galement apparu dans Montemaggiore l&#39;&eacute;pid&eacute;mie de peste qui depuis dix ans de faire des victimes dans la plupart de l&#39;Europe. En Juin, la maladie a frapp&eacute; l&eacute;g&egrave;rement le village de Montemaggiore, mais d&eacute;j&agrave; &agrave; 17 Septembre, il y avait 239 patients, dont 70 d&eacute;c&egrave;s, 154 gu&eacute;ris et 18 encore en cours de traitement. En Octobre il a arr&ecirc;t&eacute; l&#39;&eacute;pid&eacute;mie et &agrave; Montemaggiore la nouvelle &eacute;glise paroissiale a &eacute;t&eacute; consacr&eacute;e &agrave; Notre-Dame de Grace. N&eacute;anmoins, le peuple montemaggiorese &eacute;tait disaffezionando au pouvoir temporel de l&#39;&Eacute;glise, ouvrant la voie &agrave; l&#39;Etat unitaire.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Le Royaume d&#39;Italie</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Apr&egrave;s 1860, la r&eacute;gion des Marches a &eacute;t&eacute; divis&eacute;e en quatre provinces. Montemaggiore fait partie, ainsi, la province de Pesaro et Urbino. Apr&egrave;s trois ans, en 1863, la ville a pris le nom officiel de Montemaggiore al Metauro. Avec le Royaume d&#39;Italie, les forces la&iuml;ques et d&eacute;mocratiques ont commenc&eacute; &agrave; &eacute;roder possidenze du clerg&eacute;: les monast&egrave;res sont devenus des &eacute;coles ou des b&acirc;timents municipaux et la plupart des propri&eacute;t&eacute;s de l&#39;&eacute;glise ont &eacute;t&eacute; vendus aux ench&egrave;res publiques. Remonte &agrave; 1861, le premier recensement de l&#39;Etat unitaire, qui comptait 1,199 pr&eacute;sents et 62 absents, 248 familles, 655 c&eacute;libataires, y compris les enfants, 662 mari&eacute;s et 82 veufs. Dans le ch&acirc;teau ils vivaient 136 personnes, 94 dans le village et 969 &agrave; la campagne. La femme plus &acirc;g&eacute;e avait 96 ans. En 1869, un arr&ecirc;t&eacute; royal a cr&eacute;&eacute; la suppression de la municipalit&eacute; de Montemaggiore et San Giorgio di Pesaro, les a combin&eacute;s avec celui de Piagge. L&#39;aversion pour la ville de Piagge et pr&eacute;tendent &ecirc;tre sup&eacute;rieure &agrave; elle, a Montemaggiore d&#39;envoyer une p&eacute;tition directement &agrave; Vittorio Emanuele II, tout en r&eacute;ussissant &agrave; r&eacute;voquer le d&eacute;cret de la m&ecirc;me ann&eacute;e.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Carisio Ciavarini maire de Montemaggiore</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Dans les ann&eacute;es 80, il a &eacute;t&eacute; mis en place la nouvelle junte qui avait en tant que maire d&#39;une personnalit&eacute; importante. Il &eacute;tait l&#39;arch&eacute;ologue et professeur Carisio Ciavarini, fondateur entre autres le Mus&eacute;e arch&eacute;ologique national de la Marche et historien renomm&eacute; de la p&eacute;riode. Le Ciavarini &eacute;tait politiquement li&eacute;e &agrave; la gauche lib&eacute;rale, la&iuml;que et anticl&eacute;ricale irr&eacute;ductiblement qui venait de prendre le pouvoir en Italie. Sa junte, en d&eacute;pit de l&#39;engagement ferme et perspective visionnaire, il ne pouvait pas mener &agrave; bien les innovations pr&eacute;vues. Pour lire les rapports, il semble clair que les environnements li&eacute;s &agrave; la droite et au clerg&eacute; ne verraient pas de bien vouloir le nouveau maire de politique la&iuml;que. Il y avait des divisions irr&eacute;parables et d&eacute;mission inattendue de telle sorte que le 19 F&eacute;vrier, 1882, la junte dissoute. De nouvelles &eacute;lections ont &eacute;t&eacute; vus refaire surface les noms ronflants des caract&egrave;res pr&eacute;c&eacute;dents unification de l&#39;Italie. Il revint bien &agrave; une politique monarchique d&#39;inspiration lib&eacute;rale, mais la moisissure clairement cl&eacute;rical.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Montemaggiore si&egrave;cle</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	A la fin des ann&eacute;es 80 du XIXe si&egrave;cle, Montemaggiore fait une nouvelle exp&eacute;rience. Dernier mois de l&#39;ann&eacute;e 1887, en fait, a &eacute;t&eacute; inaugur&eacute; le pont Calcinelli, qui a &eacute;t&eacute; utilis&eacute; pour relier la rive gauche du Metauro, o&ugrave; se trouvait l&#39;ancienne Via Flaminia, avec la rive droite, o&ugrave; il se trouvait sur la colline de Montemaggiore . Agnati (1999) dans son livre Pour l&#39;histoire romaine de la province de Pesaro et Urbino, cite le Montecchini (1879), qui fait valoir qu&#39;une fois qu&#39;il &eacute;tait possible de traverser le metauro payer un passeur avec une monnaie appel&eacute;e &quot;calcinello&quot;. De cette monnaie d&eacute;riverait le nom du hameau de Saltara, appel&eacute; Calcinelli, l&#39;ancien romain Pour Octavo. Au d&eacute;but du XXe si&egrave;cle, il a &eacute;t&eacute; construit un aqueduc qui devait remplacer les anciennes sources de l&#39;&eacute;poque napol&eacute;onienne. En 1908, il a &eacute;t&eacute; con&ccedil;u une r&eacute;novation des murs du ch&acirc;teau, un an avant le t&eacute;l&eacute;graphe a &eacute;t&eacute; introduit, et la ville ne r&eacute;sidait dans le ch&acirc;teau, mais dans le village ci-dessous.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Le si&egrave;cle du mal: les guerres et le fascisme</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Montemaggiore avait aussi ses morts et ses fascistes dans la soi-disant si&egrave;cle du mal. La plupart des &eacute;v&eacute;nements de la p&eacute;riode reste encore dans la m&eacute;moire des anciens du pays, tels que l&#39;emplacement des abris (entre Villanova et Fiordipiano) ou des trous dans le tuf creus&eacute; par des soldats, des explosions de bombes et de nombreux autres &eacute;v&eacute;nements qui ont caract&eacute;ris&eacute; la p&eacute;riode fasciste dans les campagnes Italie. La mont&eacute;e du fascisme, cependant, faire taire ces &eacute;v&eacute;nements sanglants du r&eacute;gime, gr&acirc;ce aux grands travaux comme le th&eacute;&acirc;tre de Montemaggiore (Maison du club et table des hommes qui travaillent) et la mise en service du chemin de fer avec une station Calcinelli; sans parler, puis, le cur&eacute; Don processions Minardi, les frais d&#39;enthousiasme envers les rites du r&eacute;gime, en particulier apr&egrave;s la signature des Accords du Latran. Un autre des gestes symboliques de la p&eacute;riode fasciste a &eacute;t&eacute; l&#39;inauguration en 1934 de la for&ecirc;t de pins Montemaggiore, qui joue encore une grande partie des murs du ch&acirc;teau et est maintenant d&eacute;di&eacute; au po&egrave;te Mario Luzi. Lorsque la fin de la premi&egrave;re moiti&eacute; du Forties Italie tourna le dos fascisme et les Allemands, devenant co-bellig&eacute;rant avec les Anglo-Am&eacute;ricains, de nombreux Allemands occupaient encore les territoires du pays. A Montemaggiore un chasseur allemand est tomb&eacute; sous le meurtre d&#39;incendie britannique &eacute;galement apporter son pilote. Les Allemands avaient l&#39;intention de la Gotenstellung, ou la ligne Gothique, qui est une ligne de d&eacute;fense afin de ralentir l&#39;avance des alli&eacute;s command&eacute;s par Harold Alexander. Le matin du 25 Ao&ucirc;t, Winston Churchill et le g&eacute;n&eacute;ral Alexander sont arriv&eacute;s &agrave; Montemaggiore pour observer la ligne gothique et le design Op&eacute;ration Olive. Ce fut un moment m&eacute;morable pour les citoyens de montemaggioresi, qui, jusqu&#39;&agrave; quelques minutes avant &eacute;taient encore sous le feu. Montemaggiore a donc &eacute;t&eacute; lib&eacute;r&eacute; par les Allemands, m&ecirc;me si le pays avait subi d&#39;importants d&eacute;g&acirc;ts.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La guerre contre le</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Les choix politiques de Montemaggiore imm&eacute;diatement apr&egrave;s la guerre ont vu &agrave; la t&ecirc;te du DC et de la R&eacute;publique. Le bouclier travers&eacute; &eacute;tait en fait un bon abri pour les propri&eacute;taires li&eacute;s au cr&eacute;dit coop&eacute;ratif catholique, m&ecirc;me si la suite a d&eacute;tect&eacute; une majorit&eacute; des maires de gauche. ph&eacute;nom&egrave;nes sociaux post&eacute;rieurs &agrave; la guerre, ont &eacute;t&eacute; l&#39;abandon des campagnes de masse et, &agrave; partir des ann&eacute;es 70 et suivantes, l&#39;&eacute;paississement du village urbain massif de Villanova, est devenu le centre des activit&eacute;s commerciales, les droits commerciaux et sociaux des citoyens de Montemaggiore.</div>\n', '<div>\n	Erste Hinweise und m&ouml;gliche Ursachen</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In einer Bulle von Papst Adrian I 777, erw&auml;hnt sie ein Kloster von St. Martin von Fano, die &quot;den vierten Teil der Erde Monte&quot; h&auml;lt. Dies ist die erste historische Nachricht, dass das Gebiet von Monte abdeckt. Einige Autoren (siehe &quot;Castellano, 1837&quot; &quot;Amadio, 1957&quot;), um die Ableitung der zur Unterst&uuml;tzung der &quot;Monte Maor&quot; oder &quot;Mauro&quot; oder &quot;Maurum&quot; Name der Ursprung des Namens einen Verweis auf die karthagische General Hasdrubal bedenkt, wer w&uuml;rde das Er wurde in der Schlacht von Metauro 207 BC besiegt Diese Annahmen sind jedoch mit Vorsicht zu genie&szlig;en, da sie das Ergebnis von Rekonstruktionen dem Ziel, Mythologisierung die Gebiete des Herzogs Francesco Maria II scheint. Die historische Rekonstruktion der Metauro Gebiete ist noch weniger rentabel durch die Zerst&ouml;rung aller Archive im Bereich zum Zeitpunkt des Kommens Lorenzo de &#39;Medici.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die Anreicherung</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In den p&auml;pstlichen Blasen von Hadrian IV vom 5. Mai 1156 Alexander III vom 18. April 1178 im Gespr&auml;ch &uuml;ber Monte, der Begriff &quot;Castrum&quot;, das hei&szlig;t &quot;Schloss&quot;. Rund um das Jahr Tausend, in der Tat, verbreitet das Ph&auml;nomen. Am Ursprung dieses Prozesses gibt es vor allem die Notwendigkeit, die unteren Klassen durch die kontinuierliche Einf&auml;lle, und die Notwendigkeit, auf den Teil der Feudalherren zu verteidigen wirtschaftliche und politische Kontrolle &uuml;ber die Landbev&ouml;lkerung auszu&uuml;ben. Die Burgruine Monte im dreizehnten Jahrhundert. wegen der Belagerungen der Ghibellinen von Percivalle D&#39;Oria, Pfarrer von K&ouml;nig Manfredi, wiederholt die dreizehnten Jahrhundert Zeichen, w&auml;hrend die Kathedrale statt des f&uuml;nfzehnten Jahrhunderts ist.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Unter dem Vikariat von Mondavio</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die Geschichte von Monte ist untrennbar seit Jahrhunderten mit dem Vikariat Mondavio verkn&uuml;pft XIV, XV, XVI. Der Pfarrhof wurde wegen des Willens der Kirche geboren und Schl&ouml;sser von der Stadt Fano und seine Steuern zu emanzipieren.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	ich malatestianischen</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Nach mehreren Versuchen der malatestianischen Vikariat Mondavio, in 1376 Galeotto I malatestianischen, nach einer Reihe von Pl&uuml;nderungen konnte nicht zu erobern. Nach dem Tod von Galeotto, Pandolfo III malatestianischen wurde von Papst Bonifatius IX von Mondavio Sir best&auml;tigt. Unter der malatestianischen wurden sie Territorien und Festungen umgesiedelt. Unter Jailbird aufgetreten setzt Gebiete f&uuml;r den Kardinal wird Albornoz, die die &Uuml;bergabe in Fano von Monte und rund um die Landschaft enthalten, aber nicht die Wiederherstellung des Vikariats von Mondavio, die in 1380. Nach dem Tod von Pandolfo und sein Bruder Charles nur stattfinden wird, vicarage kehrte in die H&auml;nde des Heiligen Stuhls. W&auml;hrend dieser Zeit die Geschichte des malatestianischen sind mit denen von Federico da Montefeltro und Sforza miteinander verflochten.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die Della Rovere</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Im Jahr 1474 wurde Giovanni Della Rovere, der Neffe von Papst Sixtus IV, Herr von Senigallia und Pfarrer von Mondavio belehnt. Die Geschichte der Della Rovere, verbunden mit der des Montefeltro (John heiratete Johanna, Tochter von Federico da Montefeltro). Unter den 24 Schl&ouml;ssern vorgelegt dort schien es auch zu Monte, so dass f&uuml;r eine diskrete die gemeinsame Zeit unter den Herz&ouml;gen von Urbino, Urbino war, bis sie unter der Kontrolle des Kirchenstaates kam. Als er das Erbe von Francesco Maria II della Rovere, n&auml;mlich Federico Ubaldo, Papst Urban VIII, mit der Armee Bedrohung gew&auml;hlt gestorben, &uuml;berzeugte er Francis der p&auml;pstlichen Verkauf Staat Herzogtums. Der letzte Herzog von Urbino starb Casteldurante (heute Urbania) im Jahre 1631.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Unter dem Kirchenstaat</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die Della Rovere Papst hatte den fruchtbaren und wohlhabendes Herzogtum verlassen. In dieser Zeit wurden sie mindestens sechs Bruderschaften gebaut, von denen drei unter Madonna gemacht wurden. Die Bruderschaften waren die typische Form der Aggregation, die das Konzil von Trient erkannt hatte, mit dem Ziel, den Verlust der Gl&auml;ubigen zu vermeiden. Auch w&auml;hrend dieser Zeit enthalten erhebliche Investitionen durch die &Auml;bte von Fonte Avellana. Im Jahre 1640 wurde es die Kirche Santa Maria del Soccorso (dem heutigen Standort des Civic &quot;Winston Churchill Museum&quot;) gebaut. Mit dem Ansatz der Aufkl&auml;rung, offenbaren die Manuskripte, die Konflikte mit religi&ouml;sen Obskurantismus. Einige Dokumente zeigen, wie die &quot;Monte&quot; Gemeinschaft angesichts der Nichtzahlung von unwillig ist &quot;Priester, ihre Verwandten und mehr als ein Grundbesitzer.&quot; Die einzige weltliche Wohlt&auml;tigkeit war die F&uuml;lle, mit Funktionen, den Weizen in D&uuml;rreperioden zu speichern und zu verteilen. In der Mitte des achtzehnten Jahrhunderts erreichte Monte die tausend Einwohner, mit einem deutlichen Anstieg der l&auml;ndlichen Bev&ouml;lkerung. Es war in dieser gro&szlig;en Erweiterung, die die Notwendigkeit f&uuml;r eine neue catastazione von Pius VI gefolgt, das am 20. September endete, 1782. Dank dieser Register ist nun m&ouml;glich, zu sehen, wie die Beziehung zwischen s&auml;kularen und religi&ouml;sen Besitz Land 60 bis 40 war, und wie kirchliche Besitzt&uuml;mer waren von der Steuer befreit, privilegierte Positionen, die denen, die die Verfassung unterst&uuml;tzt hatte. Typisch f&uuml;r diese Zeit sind die Dokumente, in denen er den Willen der Kirche enth&uuml;llt Gesetze &uuml;ber die Moral und Sitten der Bewohner von Monte zu diktieren. Die Dokumente zeugen zum Beispiel die Verhaftung eines L&auml;sterer f&uuml;r Bischofs Dekret und Ma&szlig;nahmen f&uuml;r Menschen, die in allzu intime Gespr&auml;che mit seiner Freundin gefangen wurden. In einem Dossier von 1764 bis 1795 von Montemaggiore al Metauro Gianbattista Travaglini Priester zeigt interessante Mikro Ereignisse der Zeit.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Napoleon und das K&ouml;nigreich Italien</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Der 30. April 1808 mit Napoleon K&ouml;nig von Italien Monte wurde Teil neu K&ouml;nigreich Italien gebildet, und seine Grenzen wurden neu gezeichnet (aber nicht dauerhaft, weil im Jahr 1814 wurde die Stadt unterdr&uuml;ckt). 1813 stammt aus dem Kataster der Stadt Monte, erh&auml;ltlich in der Bibliothek Passionei von Fossombrone, von dem man die Namen der besitzenden Familien lernen k&ouml;nnen. Unter Napoleon auch mit einer Nationalgarde ausgestattet, und im Jahre 1814 wurde Monte gab es zwischen 14 bis 50 Jahren rekrutiert 204. In Monte Kampagnen, die von Armut und Analphabetismus, sanfedista Einfluss behaftet, geschickt von der Kirche, dem Vater der Volksaufst&auml;nde ausgenutzt, dass im Mai 15 von 1814 mit der Beute kam und abbrennen, alle Karten waren in der Stadthalle. Mit der Niederlage von Joachim Murat endete der napoleonischen Zeit und um die Ecke schien die Macht der Kirche.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die Krise des Kirchenstaates</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Mit den Priestern, die Gerechtigkeit verwaltet und regiert alle Institutionen, gab es einen starken R&uuml;ckgang des Staates. Viele waren miserabel und viele administrative Ineffizienz der kirchlichen Macht. Es war in den Jahren 30/31, die die verschiedenen lokalen Regierungen unter den Carbonari Aufst&auml;nde zu blasen begann, und dem 15. Februar 1831 in Monte wurde schlie&szlig;lich die italienische Flagge gehisst. ein, dessen Vorsitzender gefunden wurde in Mason Pesaro Terenzio Mamiani &quot;provisorische Regierung wurde so die Vereinigten Provinzen einrichten&quot;. Der Vorschub des Laien Wind liber-Demokrat konnte nicht ohnehin die Macht der Kirche zu ersch&uuml;ttern. Im Jahr 1850, in der Tat wurden die Marken in sechs Provinzen und das Erbe von Pesaro wurde einfach P&auml;pstliche Delegat; in dieser Zeit die esordivano Vorstandsbeschl&uuml;sse mit der Formel, im Widerspruch zu den j&uuml;ngsten s&auml;kularen und antiklerikalen Revolution: &quot;Im Namen Gottes, Amen.&quot;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die Cholera-Epidemie in Monte</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Im Jahr 1855 er erschien auch in Monte die Pestepidemie, dass seit zehn Jahren behauptet, Opfer in den meisten L&auml;ndern Europas. Im Juni schlug die Krankheit am Rande das Dorf Monte, aber schon am 17. September gab es 239 Patienten, 70 Todesf&auml;lle einschlie&szlig;lich, 154 geheilt und 18 noch behandelt wird. Im Oktober hielt er die Epidemie und Monte die neue Pfarrkirche wurde Our Lady of Grace gewidmet. Trotzdem war das Volk montemaggiorese disaffezionando an die weltliche Macht der Kirche, den Weg zum einheitlichen Staat zu &ouml;ffnen.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Das K&ouml;nigreich Italien</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Nach 1860 wurde die Region Marken in vier Provinzen unterteilt. Monte wurde ein Teil, als auch, in der Provinz von Pesaro und Urbino. Nach drei Jahren, im Jahr 1863, nahm die Stadt auf den offiziellen Namen von Montemaggiore al Metauro. Mit dem K&ouml;nigreich Italien begann die s&auml;kularen und demokratischen Kr&auml;fte possidenze des Klerus zu untergraben: die Kl&ouml;ster wurden Schulen oder &ouml;ffentlichen Geb&auml;uden und die meisten der Kirche Eigenschaften wurden &ouml;ffentlich versteigert. Stammt aus dem Jahr 1861, die erste Volksz&auml;hlung des einheitlichen Staates, die 1199 vorhanden und 62 fehlen nummeriert, 248 Familien, 655 Junggesellen darunter auch Kinder, 662 verheiratet und 82 Witwern. In der Burg lebten sie 136 Menschen, 94 im Dorf und 969 auf dem Land. Die &auml;ltere Frau hatte 96 Jahre. Im Jahr 1869 wurde eine K&ouml;nigliche Dekret die Unterdr&uuml;ckung der Gemeinde Monte und San Giorgio di Pesaro, kombiniert sie mit der Piagge. Die Abneigung gegen die Stadt Piagge und Anspruch darauf &uuml;berlegen zu sein, brachte Monte eine Petition direkt an Vittorio Emanuele II zu schicken, nur die Verwaltung der Verordnung im selben Jahr zu widerrufen.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Carisio Ciavarini B&uuml;rgermeister von Monte</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In der 80-er wurde die neue Junta zusammengestellt, die als B&uuml;rgermeister einer gro&szlig;en Pers&ouml;nlichkeit hatte. Es war der Arch&auml;ologe und Lehrer Carisio Ciavarini, Gr&uuml;nder unter anderem das Nationale Arch&auml;ologische Museum der Marken und renommierte Historiker der Zeit. Die Ciavarini wurde politisch an die liberalen Linken verbunden, s&auml;kularen und antiklerikal nicht reduzierbar, die die Macht in Italien gerade genommen hatte. Seine Junta trotz des starken Engagement und vision&auml;re Perspektive, es k&ouml;nnte nicht die geplanten Innovationen durchzuf&uuml;hren. Um die Berichte zu lesen, scheint es klar, dass die Umgebung mit dem Recht und der Geistlichkeit nicht freundlich zu den neuen B&uuml;rgermeister der s&auml;kularen Politik zu sehen. Es gab irreparablen Spaltungen und unerwarteten R&uuml;cktritt, so dass am 19. Februar 1882 die Junta aufgel&ouml;st. Frische Wahlen wurden die hocht&ouml;nenden Namen der vorherigen Zeichen Einheit Italiens gesehen wieder auftauchen. Er kam auch zu einer monarchischen Politik der liberalen Inspiration zur&uuml;ck, aber deutlich klerikalen Form.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Monte das Jahrhundert</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Am Ende der 80er Jahre des neunzehnten Jahrhunderts, machte Monte eine neue Erfahrung. Im letzten Monat des Jahres 1887, in der Tat war die Calcinelli Br&uuml;cke eingeweiht, die verwendet wurde, das linke Ufer des Metauro zu verbinden, wo die alte Via Flaminia lag, mit dem rechten Ufer, wo er auf dem H&uuml;gel von Monte legen . Agnati (1999) in seinem Buch an die r&ouml;mische Geschichte der Provinz von Pesaro und Urbino, zitiert die Montecchini (1879), der das behauptet, sobald es m&ouml;glich war, die metauro &uuml;berqueren einen F&auml;hrmann mit einer W&auml;hrung namens &quot;calcinello&quot; zu bezahlen. Aus dieser W&auml;hrung w&uuml;rde den Namen des Weilers Saltara, genannt Calcinelli, die alte r&ouml;mische F&uuml;r Octavo abzuleiten. Zu Beginn des zwanzigsten Jahrhunderts war es ein Aqu&auml;dukt gebaut, die alten Quellen der napoleonischen &Auml;ra zu ersetzen war. Im Jahr 1908 wurde es eine Renovierung der Burgmauern war, ist erst ein Jahr vor dem Telegraphen eingef&uuml;hrt, und die Stadt nicht mehr in der Burg wohnte, aber im Dorf unten.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Das Jahrhundert des B&ouml;sen: Kriege und Faschismus</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Monte hatte auch seine Toten und seine Faschisten in der sogenannten Jahrhundert des B&ouml;sen. Viele der Ereignisse der Zeit immer noch in der Erinnerung an den &Auml;ltesten des Landes, wie die Lage der Unterk&uuml;nfte (zwischen Villanova und Fiordipiano) oder L&ouml;cher in den Tuffstein von Soldaten, Explosionen von Bomben und viele andere Veranstaltungen ausgegraben, die den Faschismus in Kampagnen gekennzeichnet &uuml;ber Italien. Der Aufstieg des Faschismus, aber diese blutigen Ereignisse des Regimes, dank der gro&szlig;en Werke wie das Theater von Monte (Haus der Arbeiterclub und Tabelle) und die Inbetriebnahme der Bahn mit einer Station Calcinelli zum Schweigen zu bringen; der Pfarrer Don Prozessionen Minardi, Begeisterung Geb&uuml;hren gegen&uuml;ber dem Regime Riten, vor allem nach der Unterzeichnung der Lateranvertr&auml;ge nicht zu erw&auml;hnen, dann. Ein weiteres der symbolischen Gesten der faschistischen Zeit war die Einweihung im Jahre 1934 von der Montepinienwald, der nach wie vor einen gro&szlig;en Teil der W&auml;nde des Schlosses spielt und ist jetzt mit dem Dichter Mario Luzi gewidmet ist. Wenn das Ende der ersten H&auml;lfte des Forties Italien den R&uuml;cken zu Faschismus und die Deutschen drehte, immer mitkriegf&uuml;hrenden mit den Anglo-Amerikanern besetzten viele Deutsche noch die Gebiete des Landes. Ein Monte ein deutscher K&auml;mpfer fiel unter britischer Feuer T&ouml;tung auch seinen Piloten bringen. Die Deutschen planten die Gotenstellung oder die gotische Linie, die eine Verteidigungslinie ist, um den Vormarsch der Alliierten von Harold Alexander befohlen zu verlangsamen. Am Morgen des 25. August kam Winston Churchill und General Alexander in Monte die gotische Linie und die Operation Olive Design zu beobachten. Das war ein denkw&uuml;rdiger Moment f&uuml;r montemaggioresi B&uuml;rger, die bis vor ein paar Minuten, bevor sich noch im Feuer. Monte wurde somit von den Deutschen befreit, obwohl das Land gro&szlig;en Schaden erlitten hatte.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Der Krieg gegen den</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Die politischen Entscheidungen von Monte unmittelbar nach dem Krieg sah die DC und die Republik zu fahren. Die gekreuzten Schild war in der Tat ein guter Schutz f&uuml;r die der katholischen genossenschaftlichen Kredit verkn&uuml;pft Besitzer, auch wenn sp&auml;ter die Mehrheit der linke B&uuml;rgermeister erkannt. Nachfolgende soziale Ph&auml;nomene in den Krieg, waren der Verzicht auf Massenkampagnen und seit den 70er Jahren, die Verdickung des massiven st&auml;dtischen Dorf Villanova, ist inzwischen im Mittelpunkt der Gesch&auml;ftst&auml;tigkeit, kommerziellen und sozialen Rechte der B&uuml;rger von Monte.</div>\n', '<div>\n	Las primeras referencias y posibles or&iacute;genes</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En una bula del papa Adriano I en 777, se menciona un convento de San Mart&iacute;n de Fano, que posee &quot;la cuarta parte de la tierra Montemaggiore&quot;. Esta es la primera noticia hist&oacute;rica que abarque el territorio de Montemaggiore. Algunos autores (ver &quot;Castellano 1837&quot; &quot;Amadio, 1957&quot;) para apoyar la derivaci&oacute;n del &quot;Monte Maor&quot; o &quot;Mauro&quot; o &quot;Maurum&quot; nombre teniendo en cuenta el origen del nombre de una referencia a la Asdr&uacute;bal general cartagin&eacute;s, que ser&iacute;a fue derrotado en la batalla del Metauro 207 aC Estas hip&oacute;tesis, sin embargo, han de tomarse con precauci&oacute;n, ya que al parecer el resultado de las reconstrucciones destinadas a mythologizing los territorios del duque Francesco Maria II. La reconstrucci&oacute;n hist&oacute;rica de los territorios Metauro es a&uacute;n menos viable por la destrucci&oacute;n de todos los archivos en la zona en el momento de la llegada de Lorenzo de Medici.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	la fortificaci&oacute;n</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En las burbujas papal de Adriano IV de 5 de mayo, 1156 y Alexander III de 18 de abril 1178, hablando de Montemaggiore, el t&eacute;rmino &quot;Castrum&quot;, es decir, &quot;castillo&quot;. Alrededor del a&ntilde;o mil, de hecho, se extendi&oacute; el fen&oacute;meno de la. En el origen de este proceso hay principalmente la necesidad de defender las clases m&aacute;s bajas por las continuas incursiones, y la necesidad por parte de los se&ntilde;ores feudales para ejercer el control econ&oacute;mico y pol&iacute;tico de la poblaci&oacute;n rural. El castillo en ruinas de Montemaggiore en el siglo XIII. debido a los sitios de los gibelinos de Percivalle D&#39;Oria, vicario del rey Manfredi, repite los caracteres del siglo XIII, mientras que la catedral es en lugar del siglo XV.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En virtud de la Vicar&iacute;a de Mondavio</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La historia de Montemaggiore est&aacute; inextricablemente ligada a la Vicar&iacute;a de Mondavio durante siglos XIV, XV, XVI. La vicar&iacute;a naci&oacute; debido a la voluntad de la Iglesia y la emancipaci&oacute;n de los castillos de la ciudad de Fano y sus impuestos.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	me Malatesta</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Despu&eacute;s de varios intentos por parte de los Malatesta para conquistar la Vicar&iacute;a de Mondavio, en 1376 Galeotto Malatesta que, despu&eacute;s de una serie de saqueos no pod&iacute;a. A la muerte de Galeotto, Pandolfo Malatesta III fue confirmado por el Papa Bonifacio IX de Mondavio se&ntilde;or. En virtud de los Malatesta que fueron reasentadas territorios y fortalezas. Bajo Jailbird ocurri&oacute; restablece territorios para el cardenal se Albornoz que inclu&iacute;a la entrega en Fano de Montemaggiore y en todo el campo, pero no el restablecimiento de la Vicar&iacute;a de Mondavio, que se llevar&aacute; a cabo s&oacute;lo en 1380. A la muerte de Pandolfo y su hermano Charles, vicar&iacute;a volvi&oacute; a manos de la Santa Sede. Durante este tiempo, la historia de los Malatesta se entrelazan con los de Federico de Montefeltro y Sforza.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	El Della Rovere</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En 1474, Giovanni Della Rovere, sobrino del papa Sixto IV, fue enfeoffed Se&ntilde;or de Senigallia y vicario de Mondavio. La historia de los Della Rovere, se uni&oacute; con la de los Montefeltro (Juan se cas&oacute; con Joan, hija de Federico da Montefeltro). Entre los 24 castillos presentado all&iacute; apareci&oacute; tambi&eacute;n a Montemaggiore, por lo que para una discreta el per&iacute;odo com&uacute;n se encontraba bajo los duques de Urbino, Urbino hasta que qued&oacute; bajo el control de los Estados Pontificios. Cuando muri&oacute; el heredero elegido por Francesco Maria II della Rovere, a saber, Federico Ubaldo, el Papa Urbano VIII, con la amenaza del ej&eacute;rcito, convenci&oacute; a Francisco a la venta papal Estado Ducado. El &uacute;ltimo duque de Urbino muri&oacute; a Casteldurante (hoy Urbania) en 1631.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En el marco del Estado papal</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La Rovere Papa Della hab&iacute;a dejado el ducado f&eacute;rtil y pr&oacute;spera. En este periodo se construyeron al menos seis hermandades religiosas, tres de los cuales fueron hechos en virtud de Madonna. Las hermandades eran la forma t&iacute;pica de agregaci&oacute;n que el Concilio de Trento hab&iacute;a reconocido, con el objetivo de evitar la p&eacute;rdida de los fieles. Tambi&eacute;n durante este per&iacute;odo se incluye importantes inversiones por parte de los abades de Fuente Avellana. En 1640 se construy&oacute; la iglesia de Santa Mar&iacute;a del Socorro (ubicaci&oacute;n actual del Civic &quot;Winston Churchill Museum&quot;). Con el enfoque de la Ilustraci&oacute;n, los manuscritos revelan los conflictos con el oscurantismo religioso. Algunos documentos muestran c&oacute;mo la comunidad &quot;Montemaggiore&quot; est&aacute; indignado ante la falta de pago de &quot;sacerdotes, sus familiares y m&aacute;s de un propietario.&quot; La &uacute;nica caridad secular fue la abundancia, con funciones para almacenar y distribuir el trigo en los per&iacute;odos de sequ&iacute;a. A mediados del siglo XVIII Montemaggiore alcanz&oacute; los mil habitantes, con un marcado incremento de la poblaci&oacute;n rural. Fue en este importante expansi&oacute;n que sigui&oacute; a la necesidad de un nuevo catastazione por P&iacute;o VI, que finaliz&oacute; el 20 de septiembre de 1782. Gracias a este registro es ahora posible ver c&oacute;mo la relaci&oacute;n entre las posesiones seculares y religiosos tierras fue de 60 a 40, y c&oacute;mo posesiones eclesi&aacute;sticas estaban exentos de impuestos, proporcionando puestos de privilegio a los que hab&iacute;an apoyado la constituci&oacute;n. T&iacute;pico de este per&iacute;odo son los documentos en los que se pone de manifiesto la voluntad de la Iglesia de dictar leyes sobre la moral y la moralidad de los habitantes de Montemaggiore. Documentos declarar, por ejemplo, la detenci&oacute;n de un blasfemo para el decreto y las medidas del obispo para personas que han sido capturados en conversaciones muy &iacute;ntimas con su novia. En un expediente de 1764-95 de Montemaggiore al Metauro Gianbattista Travaglini sacerdote muestra interesantes micro-acontecimientos de la &eacute;poca.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Napole&oacute;n y el Reino de Italia</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	El jugador de 30 de abril de, 1808 con Napole&oacute;n rey de Italia Montemaggiore se convirti&oacute; en parte reci&eacute;n formado Reino de Italia, y se vuelve a dibujar sus fronteras (pero no de manera permanente, porque en 1814 se suprimi&oacute; la ciudad). 1813 data del Catastro de la ciudad de Montemaggiore, disponibles en la Biblioteca Passionei de Fossombrone, desde donde se puede aprender los nombres de las familias propietarias. Bajo Napole&oacute;n tambi&eacute;n Montemaggiore estaba dotado de una Guardia Nacional, y en 1814 hab&iacute;a 204 reclutados entre los 14 y los 50 a&ntilde;os. En las campa&ntilde;as de Montemaggiore, aquejados por la pobreza y el analfabetismo, la influencia sanfedista, h&aacute;bilmente explotado por la Iglesia, el padre de levantamientos populares que en 15 de mayo del 1814 vino con el bot&iacute;n y quemar todas las cartas estaban en el Ayuntamiento. Con la derrota de Joachim Murat finalizado el per&iacute;odo napole&oacute;nico y la vuelta de la esquina apareci&oacute; el poder de la Iglesia.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La crisis de los Estados Pontificios</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Con los sacerdotes que administraban la justicia, y descart&oacute; todas las instituciones, hubo una fuerte disminuci&oacute;n del estado. Muchas eran las ineficiencias administrativas miserables y muchos de poder eclesi&aacute;stico. Fue en los a&ntilde;os 30/31 que comenzaron a soplar los distintos gobiernos locales bajo los levantamientos carbonarios, y 15 de febrero, 1831 en Montemaggiore finalmente fue izada la bandera italiana. un &quot;gobierno provisional se estableci&oacute; por lo que las provincias unidas&quot;, cuyo presidente fue encontrado en Mason Pesaro Terenzio Mamiani. El avance del viento laico liber-dem&oacute;crata no podr&iacute;a de todos modos para agitar el poder de la Iglesia. En 1850, de hecho, las marchas fueron divididos en seis provincias y el legado de Pesaro se convirti&oacute; en delegado papal sencilla; en este periodo las resoluciones esordivano de mesa con la f&oacute;rmula, en desacuerdo con la reciente revoluci&oacute;n secular y anticlerical, &quot;en el nombre de Dios, Am&eacute;n.&quot;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La epidemia de c&oacute;lera en Montemaggiore</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En 1855 tambi&eacute;n apareci&oacute; en Montemaggiore la epidemia de peste que durante diez a&ntilde;os cobrando v&iacute;ctimas en la mayor parte de Europa. En junio, la enfermedad golpe&oacute; ligeramente el pueblo de Montemaggiore, pero ya a 17 de septiembre hab&iacute;a 239 pacientes, incluyendo 70 muertes, 154 curado y sigue siendo tratados 18. En octubre se detuvo la epidemia y en Montemaggiore la nueva iglesia parroquial fue dedicada a la Virgen de Gracia. Sin embargo, las personas montemaggiorese fue disaffezionando al poder temporal de la Iglesia, abriendo el camino al estado unitario.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	El Reino de Italia</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Despu&eacute;s de 1860 la regi&oacute;n de Marche se dividi&oacute; en cuatro provincias. Montemaggiore se convirti&oacute; en parte, tambi&eacute;n, de la provincia de Pesaro y Urbino. Despu&eacute;s de tres a&ntilde;os, en 1863, la ciudad tom&oacute; el nombre oficial de Montemaggiore al Metauro. Con el Reino de Italia, las fuerzas seculares y democr&aacute;ticas comenzaron a erosionar possidenze del clero: los monasterios se convirtieron en escuelas o edificios municipales y la mayor&iacute;a de las propiedades de la Iglesia fueron subastadas p&uacute;blica. Se remonta a 1861, el primer censo del Estado unitario, que contaba con 1.199 presentes y ausentes 62, 248 familias, 655 solteros incluyendo ni&ntilde;os, 662 casada y 82 viudos. En el castillo viv&iacute;an 136 personas, 94 en el pueblo y 969 en el campo. La mujer de m&aacute;s edad ten&iacute;a 96 a&ntilde;os. En 1869 un Real Decreto establece la supresi&oacute;n del municipio de Montemaggiore y San Giorgio di Pesaro, los combin&oacute; con el de Piagge. La aversi&oacute;n a la ciudad de Piagge y pretensi&oacute;n de ser superior a &eacute;l, llevado Montemaggiore para enviar una petici&oacute;n directamente a Vittorio Emanuele II, justo gesti&oacute;n de revocar el decreto en el mismo a&ntilde;o.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Carisio Ciavarini alcalde de Montemaggiore</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	En los a&ntilde;os 80 que se arm&oacute; la nueva junta que tuvo como alcalde de una personalidad importante. Fue el arque&oacute;logo y profesor de Carisio Ciavarini, fundador entre otros el Museo Arqueol&oacute;gico Nacional de las Marcas y reconocido historiador de la &eacute;poca. El Ciavarini fue pol&iacute;ticamente vinculado a la izquierda liberal, laico y anticlerical irreductiblemente que acababa de tomar el poder en Italia. Su junta, a pesar del fuerte compromiso y prospectivo, en que no pod&iacute;a llevar a cabo las innovaciones previstas. Para leer los informes, parece claro que los entornos relacionados con el derecho y el clero no ver&iacute;an amablemente al nuevo alcalde de la pol&iacute;tica secular. Hab&iacute;a divisiones irreparables y la renuncia inesperada de tal manera que el 19 de febrero 1882 La junta se disolvi&oacute;. nuevas elecciones se vieron resurgir los nombres altisonantes de caracteres anteriores unificaci&oacute;n de Italia. Volvi&oacute; as&iacute; a una pol&iacute;tica mon&aacute;rquica de inspiraci&oacute;n liberal, sino molde claramente materiales.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	MONTEMAGGIORE siglo</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	A finales de los a&ntilde;os 80 del siglo XIX, Montemaggiore hizo alguna nueva experiencia. &Uacute;ltimo mes del a&ntilde;o de 1887, de hecho, fue inaugurado el puente Calcinelli, que se utiliza para conectar la orilla izquierda del Metauro, donde estaba la antigua V&iacute;a Flaminia, con la orilla derecha, donde yac&iacute;a en la colina de Montemaggiore . Agnati (1999) en su libro A la historia romana de la provincia de Pesaro y Urbino, cita el Montecchini (1879), quien sostiene que una vez que era posible cruzar la metauro pagar un barquero con una moneda llamada &quot;calcinello&quot;. De esta divisa se derivar&iacute;a el nombre de la aldea de Saltara, llamado Calcinelli, la antigua romana Para Octavo. A principios del siglo XX se construy&oacute; un acueducto que fue la de sustituir las fuentes antiguas de la &eacute;poca napole&oacute;nica. En 1908 se dise&ntilde;&oacute; una renovaci&oacute;n de las paredes del castillo, se introdujo un a&ntilde;o antes de que el tel&eacute;grafo, y la ciudad ya no resid&iacute;a en el castillo, pero en el pueblo de abajo.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	El siglo de los malos: guerras y fascismo</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Montemaggiore tambi&eacute;n ten&iacute;a sus muertos y sus fascistas en el llamado siglo de mal. Muchos de los acontecimientos de la &eacute;poca a&uacute;n permanecen en la memoria de los ancianos del pa&iacute;s, tales como la ubicaci&oacute;n de los refugios (entre Villanova y Fiordipiano) o agujeros en la toba cavado por los soldados, explosiones de bombas y muchos otros eventos que han caracterizado el per&iacute;odo fascista en campa&ntilde;as Italia. El ascenso del fascismo, sin embargo, el silenciamiento de estos hechos sangrientos del r&eacute;gimen, gracias a las grandes obras como el teatro de Montemaggiore (Casa del club y la mesa de los hombres que trabajan) y la puesta en servicio del ferrocarril con una estaci&oacute;n Calcinelli; por no mencionar, a continuaci&oacute;n, el p&aacute;rroco Don procesiones Minardi, cargos entusiasmo hacia los ritos del r&eacute;gimen, sobre todo despu&eacute;s de la firma de los Pactos de Letr&aacute;n. Otro de los gestos simb&oacute;licos de la &eacute;poca fascista fue la inauguraci&oacute;n en 1934 del bosque de pinos Montemaggiore, que todav&iacute;a juega una gran parte de las paredes del castillo y ahora se dedica al poeta Mario Luzi. Cuando al final de la primera mitad de los a&ntilde;os cuarenta Italia dio la espalda al fascismo y los alemanes, convirti&eacute;ndose cobeligerante con los anglo-americanos, muchos alemanes todav&iacute;a ocupaban los territorios del pa&iacute;s. Un Montemaggiore un caza alem&aacute;n cay&oacute; bajo fuego matanza brit&aacute;nica tambi&eacute;n aportan su piloto. Los alemanes estaban planeando la Gotenstellung, o la l&iacute;nea g&oacute;tica, que es una l&iacute;nea defensiva con el fin de frenar el avance de los aliados al mando de Harold Alexander. En la ma&ntilde;ana del 25 de agosto de Winston Churchill y el general Alexander llegaron a Montemaggiore al observar la l&iacute;nea g&oacute;tica y el dise&ntilde;o de la operaci&oacute;n de oliva. Este fue un momento memorable para los ciudadanos montemaggioresi, que hasta pocos minutos antes de que todav&iacute;a estaban bajo el fuego. Montemaggiore fue de este modo liberada de los alemanes a pesar de que el pa&iacute;s hab&iacute;a sufrido grandes da&ntilde;os.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	La guerra contra el</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Las decisiones pol&iacute;ticas de Montemaggiore inmediatamente posteriores a la guerra vieron al frente de la DC y la Rep&uacute;blica. El escudo cruzado era de hecho un buen refugio para los propietarios vinculados al cr&eacute;dito cooperativo Cat&oacute;lica, incluso si posteriormente se detecta la mayor&iacute;a de los alcaldes de izquierda. fen&oacute;menos sociales posteriores a la guerra, fueron el abandono de las campa&ntilde;as masivas y, a partir de los a&ntilde;os 70 en adelante, el engrosamiento de la masiva poblaci&oacute;n urbana de Villanova, ahora se ha convertido en el centro de las actividades comerciales, derechos comerciales y sociales de los ciudadanos de Montemaggiore.</div>\n', '<div>\n	Первые ссылки и возможные истоки</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	В булле папа Адриан I до 777, он упоминает монастырь святого Мартина Fano, который держит &quot;четвертую часть земли Montemaggiore&quot;. Это первая историческая новость, которая охватывает территорию Montemaggiore. Некоторые авторы (см &quot;Кастеллано, 1837&quot; &quot;Amadio, 1957&quot;) для поддержки при выводе &quot;Монте-Maor&quot; или &quot;Mauro&quot; или &quot;Maurum&quot; имя принимая во внимание происхождение названия ссылку на карфагенского общего Газдрубала, кто бы Он потерпел поражение в битве при Metauro 207 г. до н.э. Эти предположения, однако, должны быть приняты с осторожностью, так как, казалось бы, результат реконструкций, направленных на мифологизации территории герцога Франческо Мария II. Историческая реконструкция территорий Метауро еще менее жизнеспособным уничтожением всех архивов в области во время пришествия Лоренцо Медичи.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	обогащение</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	В папских пузырьков Адриана IV от 5 мая 1156 года и Александра III от 18 апреля 1178, говоря о Montemaggiore, термин &quot;Castrum&quot;, то есть &quot;замок&quot;. Вокруг одна тысяча год, на самом деле, распространение явление. У истоков этого процесса есть, в основном, необходимость защиты низших классов непрерывными вторжениями, а также необходимость со стороны феодалов оказывать экономический и политический контроль над сельским населением. Разрушенный замок Montemaggiore в тринадцатом веке. из-за осад гибеллинов из Percivalle D&#39;Ории, викарий короля Манфреди, повторяет символы тринадцатого века, в то время как собор вместо пятнадцатого века.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Под викариатства Mondavio</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	История Montemaggiore неразрывно связана с викариатства Mondavio на протяжении многих веков XIV, XV, XVI. Викария родилась из-за воли Церкви и освободить замки из города Fano и его налогов.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Я Малатеста</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	После нескольких попыток Малатеста покорить викариата Mondavio, в 1376 Галеотто I Малатеста, после серии грабежей не мог. О смерти Галеотто, Pandolfo III Малатеста был подтвержден папой Бонифацием IX из Mondavio сэр. Под семьи Малатеста они были переселены территории и крепости. Под Jailbird произошло возвращается в исходное состояние территорий для Кардинал Альборнос который включал сдачу в Фано Montemaggiore и вокруг сельской местности, но не о восстановлении Викариата Mondavio, который будет иметь место только в 1380 году О смерти Пандольфо и его брата Чарльза, викария вернулся в руки Святого престола. За это время история Малатеста переплетаются с теми, Федерико да Монтефельтро и Сфорца.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Делла Ровере</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	В 1474 году Джованни делла Ровере, племянник папы Сикста IV, был enfeoffed Лорд Сенигаллии и викарий Mondavio. История делла Ровере, присоединился с тем из Монтефельтро (Джон женился на Джоан, дочери Федерико да Монтефельтро). Среди 24 представленных замков там появились также Montemaggiore, так что для дискретной общий период был под герцогов Урбино, Урбино, пока он не попал под контролем Папской. Когда он умер, наследник избранный Франческо Мария II делла Ровере, а именно Федерико Убальдо, Урбан VIII, с угрозой армии, он убедил Франциска в продаже Папская область герцогства. Последний герцог Урбино умер в Casteldurante (ныне Urbania) в 1631 году.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Под папского государства</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Делла Ровере папа оставил плодородный и процветающее княжество. В этот период они были построены по крайней мере шесть религиозных братств, три из которых были сделаны под Мадонны. В братств были типичной формой агрегации, которая признала Совет Трент, с целью избежать потери верующих. Также в этот период были внесены существенные инвестиции от настоятелей Фонте Avellana. В 1640 году она была построена церковь Санта-Мария-дель-Soccorso (современный местоположение Civic &quot;Уинстон Черчилль музее&quot;). С наступлением эпохи Просвещения, рукописи раскрывают конфликты с религиозным мракобесием. Некоторые документы показывают, как сообщество &quot;Montemaggiore&quot; возмущается перед лицом неуплаты &quot;священников, их родственников и больше, чем помещик&raquo;. Единственная светская благотворительность была Изобилие, с функциями для хранения и распространения пшеницы в периоды засухи. В середине восемнадцатого века Montemaggiore достигли тысяч жителей, с заметным увеличением числа сельского населения. Именно в это значительное расширение, последовавшего за необходимость нового catastazione Пий VI, который завершился 20 сентября, 1782. Благодаря этому регистра теперь можно увидеть, как отношения между светскими и религиозными владений земель было от 60 до 40 лет, и как церковное имущество были освобождены от налогов, обеспечивая привилегированное положение для тех, кто поддерживал конституцию. Типичные этого периода являются документами, в которых он раскрывает волю Церкви диктовать законы о морали и нравственности жителей Montemaggiore. Документы свидетельствуют, например, арест богохульник по указу и меры Бишопа для людей, которые были пойманы в слишком интимных разговорах со своей подругой. В досье 1764-95 из Montemaggiore аль Metauro Gianbattista Travaglini священник показывает интересные микро-события того времени.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Наполеон и Королевство Италии</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	30 апреля 1808 с Наполеоном король Италии Montemaggiore стал частью вновь образованной Королевства Италии, и ее границы были перерисованы (но не постоянно, потому что в 1814 году было подавлено город). 1813 датируется кадастре города Montemaggiore, доступные в библиотеке Passionei из Fossombrone, из которого вы можете узнать имена имущих семей. При Наполеоне также Montemaggiore был наделен национальной гвардии, а в 1814 году насчитывалось 204 набранных от 14 до 50 лет. В Montemaggiore кампаний, страдающих от нищеты и неграмотности, sanfedista влиянием, умело эксплуатируют Церкви, отец народных восстаний, что в 15 мая 1814 года пришел с добычей и сгорают все карты были в Ратуше. С поражением Иоахим Мюрат закончился наполеоновский период и вокруг угла появилась сила Церкви.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Кризис Папской</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	С помощью священников, которые осуществляли правосудие, и правили все учреждения, произошло резкое падение государства. Многие из них были мизерные и многие административные недостатки церковной власти. Именно в эти годы 30/31, который начал дуть различные местные органы власти под восстаний карбонариев, по 15 февраля, 1831 года в Montemaggiore был окончательно водрузили под итальянским флагом. А &quot;временное правительство было создано таким образом Соединенные Провинции&raquo;, председателем которой был найден в Мейсон Пезаро Теренцио Mamiani. Наступление лежал ветер либерализации капи-демократ не мог так или иначе поколебать власть церкви. В 1850 году, по сути, марши были разделены на шесть провинций и наследие Пезаро стал простым папский делегат; в этот период esordivano резолюции доска с формулой, вступает в противоречие с недавним светским и антиклерикальной революции, &quot;Во имя Бога, аминь.&quot;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Эпидемия холеры в Montemaggiore</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	В 1855 году он также появился в Montemaggiore эпидемии чумы, которая в течение десяти лет требуя жертв в большинстве стран Европы. В июне, болезнь поразила незначительно село Montemaggiore, но уже на 17 сентября, было 239 пациентов, в том числе 70 случаев смерти, 154 излеченных и 18 до сих пор проходят лечение. В октябре он остановил эпидемию и Montemaggiore новая приходская церковь была посвящена Божией благодати. Тем не менее, народ montemaggiorese был disaffezionando к светской власти Церкви, открывая путь к унитарному государству.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Королевство Италия</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	После 1860 года в регионе Марке была разделена на четыре провинции. Montemaggiore стала частью, а также, в провинции Пезаро и Урбино. Через три года, в 1863 году, город взял на себя официальное название Монтемаджоре-аль-Метауро. С Королевства Италии светские и демократические силы начали разрушать possidenze духовенства: монастыри стали школы или муниципальные здания и большая часть церковной собственности были проданы с аукциона общественности. Восходит к 1861 году, первая перепись унитарного государства, которая насчитывала 1,199 настоящего и 62 отсутствует, 248 семей, 655 бакалавры включая детей, 662 замужней и 82 вдовцов. В замке они жили 136 человек, 94 в деревне и 969 в сельской местности. Чем старше женщина имела 96 лет. В 1869 г. Королевский указ установил подавление муниципалитета Montemaggiore и Сан-Джорджо-ди-Пезаро, в сочетании их с тем из Piagge. Неприязнь для города Piagge и утверждают, что превосходит его, принес Montemaggiore направить ходатайство непосредственно в Vittorio Emanuele II, только управляющий отменить указ в том же году.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Carisio Ciavarini мэр Montemaggiore</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	В 80-х он был собран новый хунты, которая в качестве мэра крупной личности. Это был археолог и педагог Carisio Ciavarini, основатель среди других Национальный археологический музей Marche и известный историк периода. Ciavarini был политически связан с либеральной левой, светской и антиклерикальной неснижаемо, который только что захватили власть в Италии. Его хунта, несмотря на твердую приверженность и дальновидный точки зрения, она не может проводить плановые инновации. Для чтения докладов, представляется очевидным, что окружающие среды, связанные с правом и духовенство не увидели бы любезно к новому мэру светской политики. Были непоправимые дивизии и неожиданная отставка таким образом, что 19 февраля 1882 г. хунта распалась. Свежие выборы были замечены возродиться на громкие имена предыдущих символов объединения Италии. Он вернулся хорошо монархической политики либерального вдохновения, но явно клерикального плесени.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Montemaggiore век</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	В конце 80-х годов ХIХ века, Montemaggiore сделал какой-то новый опыт. В прошлом месяце в году 1887, на самом деле, был открыт мост Calcinelli, который был использован для подключения левого берега Metauro, где лежал древний Via Flaminia, с правым берегом, где он лежал на холме Montemaggiore , Agnati (1999) в своей книге к римской истории провинции Пезаро и Урбино, цитирует Montecchini (1879 г.), который утверждает, что когда-то можно было пересечь Metauro, выплачивающих паромщику с валютой под названием &quot;calcinello&quot;. Из этой валюты будет выводить название хутора Saltara, называемой Calcinelli, древнеримский Для Octavo. В начале ХХ века он был построен водовод, который должен был заменить старые источники наполеоновской эпохи. В 1908 году он был разработан на ремонт стен замка, был введен за год до телеграфа, и город больше не проживали в замке, но ниже деревни.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Век зла: войны и фашизма</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Montemaggiore также был его мертвым и его фашистами в так называемом веке зла. Многие из событий периода по-прежнему остаются в памяти старейшин страны, таких как местоположение укрытий (между Вилланова и Fiordipiano) или отверстия в туфа, вырытые солдаты, взрывы бомб и многих других событий, которые характеризуют фашистский период в кампании по всей Италии. Подъем фашизма, однако, заставить замолчать эти кровавые события режима, благодаря великим работам как театр Montemaggiore (Дом рабочих мужского клуба и таблицы), а также ввод в эксплуатацию железной дороги со станцией Calcinelli; не говоря уже, а затем, приходской священник дон шествий Minardi, сборы энтузиазм по отношению к обрядам режима, особенно после подписания Латеранских пактов. Еще одна из символических жестов фашистского периода стало открытие в 1934 году соснового леса Montemaggiore, который до сих пор играет значительную часть стен замка и теперь посвященный поэту Марио Luzi. Когда в конце первой половины сороковых Италии повернулся к нему спиной фашизма и немцев, став совместно воюющий с англо-американцами, многие немцы до сих пор занимали территории страны. Montemaggiore немецкий истребитель упал под британским огнем убийства также привести его пилота. Немцы планировали Gotenstellung или готической линии, то есть линия обороны для того, чтобы замедлить продвижение союзников под командованием Александра Гарольда. Утром 25 августа, Уинстон Черчилль и генерал Александр прибыл в Montemaggiore наблюдать готическую линию и дизайн Операция Олив. Это был незабываемый момент для граждан montemaggioresi, который до нескольких минут до того не были еще под огнем. Montemaggiore был, таким образом, освободили от немцев, даже если страна нанесен значительный ущерб.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Война</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Политические выборы Montemaggiore сразу после войны видели, чтобы возглавить DC и Республику. Пересекла щит был на самом деле хороший приют для владельцев, связанных с католической кооперативного кредита, даже если впоследствии обнаруживается большинство левых мэрами. Последующие социальные явления к войне, были оставление массовых кампаний, а с 70-х годов, утолщение массивной городской деревни Вилланова, теперь стал центром деловой деятельности, коммерческих и социальных прав граждан Montemaggiore.</div>\n', '<div>\n	Eerste verwijzingen en mogelijke oorsprongen</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In een bul van paus Adrianus I tot 777, vermeldt een klooster van St. Martin van Fano, dat &quot;het vierde deel van de aarde Montemaggiore&quot; houdt. Dit is de eerste historische nieuws dat het grondgebied van Montemaggiore dekt. Sommige auteurs (zie &quot;Castellano, 1837&quot; &quot;Amadio, 1957 &#39;) om de afleiding van de ondersteuning van&quot; Monte Maor &quot;of&quot; Mauro &quot;of&quot; Maurum &quot;name gelet op de oorsprong van de naam een ​​verwijzing naar de Carthaagse generaal Hasdrubal, wie zou hij werd verslagen in de Slag van Metauro 207 BC Deze veronderstellingen zijn echter moeten worden genomen met de nodige voorzichtigheid, omdat het resultaat van reconstructies die gericht zijn op mythologisering het grondgebied van de hertog Francesco Maria II lijkt. De historische reconstructie van de Metauro gebieden nog minder rendabel door de vernietiging van alle archieven in het gebied ten tijde van de komst van Lorenzo de &#39;Medici.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	de vesting</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In de pauselijke bellen van Hadrianus IV van 5 mei 1156 en Alexander III van 18 april 1178, over Montemaggiore, de term &quot;Castrum&quot;, dat wil zeggen &quot;castle.&quot; Rond het jaar duizend, in feite, verspreid het fenomeen. Aan de oorsprong van dit proces zijn er vooral op de noodzaak om de lagere klassen verdedigen door de voortdurende invallen, en de noodzaak van de kant van de feodale heren aan de economische en politieke controle over de plattelandsbevolking uit te oefenen. De verwoeste kasteel van Montemaggiore in de dertiende eeuw. als gevolg van de belegeringen van de Ghibellijnen van Percivalle D&#39;Oria, predikant van de koning Manfredi, herhaalt de dertiende eeuw personages, terwijl de kathedraal is in plaats van de vijftiende eeuw.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Onder het vicariaat van Mondavio</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De geschiedenis van Montemaggiore is onlosmakelijk verbonden met het vicariaat van Mondavio eeuwenlang XIV, XV, XVI. De pastorie werd geboren als gevolg van de wil van de Kerk en tot kastelen emanciperen van de stad Fano en de belastingen.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	ik Malatesta</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Na verschillende pogingen van de Malatesta om het Vicariaat van Mondavio, in 1376 Galeotto I Malatesta veroveren, na een reeks van plunderingen kon het niet. Bij de dood van Galeotto, werd Pandolfo III Malatesta bevestigd door paus Bonifatius IX van Mondavio sir. Onder de familie Malatesta werden zij geherhuisvest gebieden en forten. Onder Jailbird plaatsgevonden resets gebieden voor de kardinaal zal Albornoz die de overgave in Fano van Montemaggiore en rond het platteland, maar niet het herstel van het Vicariaat van Mondavio, die zal plaatsvinden alleen in 1380. Bij de dood van Pandolfo en zijn broer Charles inbegrepen, pastorie terug in de handen van de Heilige Stoel. Gedurende deze tijd het verhaal van de Malatesta zijn verweven met die van Federico da Montefeltro en Sforza.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De Della Rovere</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In 1474, Giovanni Della Rovere, neef van paus Sixtus IV, werd beleend Heer van Senigallia en plaatsvervanger van Mondavio. De geschiedenis van de Della Rovere, samen met die van de Montefeltro (John trouwde met Joan, dochter van Federico da Montefeltro). Onder de 24 kastelen zijn ingediend bleek ook Montemaggiore, zodat een afzonderlijke gemeenschappelijke periode onder hertogen van Urbino, Urbino totdat deze onder de controle van de Pauselijke Staten kwam. Toen hij de door Francesco Maria II della Rovere, namelijk Federico Ubaldo, paus Urbanus VIII gekozen erfgenaam, met bedreiging van het leger stierf, overtuigde hij Franciscus aan de Kerkelijke Staat hertogdom verkoop. De laatste hertog van Urbino stierf op Casteldurante (vandaag Urbania) in 1631.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Onder de Kerkelijke Staat</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De Della Rovere paus had de vruchtbare en welvarende hertogdom vertrokken. In deze periode werden ze gebouwd ten minste zes religieuze broederschappen, waarvan er drie in het kader van Madonna werden gemaakt. De broederschappen waren de typische vorm van aggregatie dat het Concilie van Trente had herkend, met het doel om het verlies van de gelovigen te voorkomen. Ook tijdens deze periode opgenomen substanti&euml;le investeringen door de abten van Fonte Avellana. In 1640 werd de bouw van de kerk van Santa Maria del Soccorso (huidige locatie van de Civic &quot;Winston Churchill Museum&quot;). Met de aanpak van de Verlichting, de manuscripten onthullen de conflicten met religieuze obscurantisme. Sommige documenten laten zien hoe de &quot;Montemaggiore&quot; gemeenschap is verontwaardigd in het gezicht van niet-betaling van de &quot;priesters, hun familieleden en meer dan een landeigenaar.&quot; De enige seculiere goede doel was de Overvloed, met functies voor het opslaan en distribueren van de tarwe in droogte periodes. In het midden van de achttiende eeuw bereikte Montemaggiore de duizend inwoners, met een duidelijke toename van de plattelandsbevolking. Het was op deze belangrijke uitbreiding die de noodzaak van een nieuwe catastazione door Pius VI, die eindigde op 20 september gevolgd, 1782. Dankzij dit register is nu mogelijk om te zien hoe de relatie tussen seculiere en religieuze bezittingen landen bedroeg 60 tot 40, en hoe kerkelijke bezittingen waren vrijgesteld van belastingen, het verstrekken van bevoorrechte posities aan degenen die de grondwet had gesteund. Typisch voor deze periode zijn de documenten waarin hij onthult de wil van de Kerk om wetten inzake ethiek en moraal van de inwoners van Montemaggiore dicteren. Documenten getuigen, bijvoorbeeld de arrestatie van een godslasteraar voor het besluit en de maatregelen Bishop&#39;s voor mensen die gevangen zijn in een te intieme gesprekken met zijn vriendin. In een dossier van 1764-1795 van Montemaggiore al Metauro Gianbattista Travaglini priester toont interessante micro-gebeurtenissen van de tijd.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Napoleon en het Koninkrijk Itali&euml;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De 30 april 1808 met Napoleon Koning van Itali&euml; Montemaggiore werd een deel nieuw gevormde Koninkrijk van Itali&euml; en haar grenzen werden hertekend (maar niet permanent, omdat in 1814 de stad werd onderdrukt). 1813 dateert uit het kadaster van de stad Montemaggiore, verkrijgbaar bij de Bibliotheek Passionei van Fossombrone, van waaruit u de namen van de bezittende families kunnen leren. Onder Napoleon ook Montemaggiore werd begiftigd met een Nationale Garde, en in 1814 waren er 204 aangeworven tussen 14 en 50 jaar. In Montemaggiore campagnes, geteisterd door armoede en analfabetisme, sanfedista invloed, vakkundig uitgebuit door de kerk, de vader van volksopstanden die in 15 mei 1814 kwam met de buit en platbranden alle kaarten waren in het stadhuis. Met de nederlaag van Joachim Murat eindigde de Napoleontische tijd en om de hoek verscheen de macht van de kerk.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De crisis van de Pauselijke Staten</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Met de priesters, die rechtvaardigheid toegediend, en regeerde alle instellingen, was er een scherpe daling van de staat. Velen waren ellendig en veel administratieve ineffici&euml;ntie van kerkelijke macht. Het was in de jaren 30/31, die begon aan de verschillende lokale overheden in het kader van de Carbonari opstanden te blazen, en 15 februari, 1831 in Montemaggiore werd uiteindelijk hees de Italiaanse vlag. een &quot;voorlopige regering werd opgericht, zodat de Verenigde Provinci&euml;n&quot;, waarvan de voorzitter werd gevonden in Mason Pesaro Terenzio Mamiani. De opmars van de lay wind liber-Democraat kon toch niet om de macht van de kerk te schudden. In 1850, in feite werden de Marken verdeeld in zes provincies en de erfenis van Pesaro werd eenvoudige pauselijk afgevaardigde; in deze periode de esordivano bestuursbesluiten met de formule, op gespannen voet met de recente seculier en anti-klerikale revolutie, &quot;In de naam van God, Amen.&quot;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De cholera-epidemie in Montemaggiore</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In 1855 verscheen hij ook in Montemaggiore de epidemie van de pest die tien jaar lang beweren het slachtoffer in het grootste deel van Europa. In juni heeft de ziekte sloeg marginaal het dorpje Montemaggiore, maar al op 17 september waren er 239 pati&euml;nten, waarvan 70 doden, 154 geheeld en 18 nog worden behandeld. In oktober stopte hij de epidemie en in Montemaggiore de nieuwe parochiekerk werd gewijd aan Onze Lieve Vrouw van Genade. Toch is de mensen montemaggiorese was disaffezionando aan de wereldlijke macht van de kerk, het openen van de weg naar de unitaire staat.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Het Koninkrijk Itali&euml;</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Na 1860 werd de regio Marche verdeeld in vier provincies. Montemaggiore werd een deel, evenals de provincie Pesaro en Urbino. Na drie jaar, in 1863, de stad nam de offici&euml;le naam van Montemaggiore al Metauro. Met het Koninkrijk Itali&euml; begon de seculiere en democratische krachten om possidenze van de geestelijkheid eroderen: de kloosters werden scholen of gemeentelijke gebouwen en de meeste van de kerkelijke eigendommen werden geveild publiek. Dateert uit 1861, de eerste telling van de unitaire staat, die 1199 aanwezig en 62 afwezig, 248 families genummerd, 655 vrijgezellen onder wie kinderen, 662 getrouwd en 82 weduwnaars. In het kasteel leefden zij 136 mensen, 94 in het dorp en 969 op het platteland. De oudere vrouw was 96 jaar. In 1869 werd een Koninklijk Besluit de onderdrukking van de gemeente Montemaggiore en San Giorgio di Pesaro, combineerde ze met die van Piagge. De afkeer van de stad Piagge en aanspraak op superieur zijn aan het, bracht Montemaggiore om een ​​petitie direct naar Vittorio Emanuele II te sturen, alleen het beheren van het decreet in hetzelfde jaar in te trekken.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Carisio Ciavarini burgemeester van Montemaggiore</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	In de jaren 80 werd hij de nieuwe junta die had als burgemeester van een grote persoonlijkheid samen. Het was de archeoloog en docent Carisio Ciavarini, oprichter van onder andere het Nationaal Archeologisch Museum van de Marche en gerenommeerde historicus van de periode. De Ciavarini is politiek gekoppeld aan de liberale linkerzijde, seculiere en antiklerikale onherleidbaar die net de macht had overgenomen in Itali&euml;. Zijn junta, ondanks de sterke betrokkenheid en visionair perspectief, kon het niet uitvoeren van de geplande vernieuwingen. Om de rapporten te lezen, lijkt het duidelijk dat de omstandigheden met betrekking tot het recht en de geestelijkheid niet vriendelijk zou zien aan de nieuwe burgemeester van de seculiere politiek. Er waren onherstelbaar divisies en onverwachte berusting zodanig dat op 19 februari 1882 de junta ontbonden. Nieuwe verkiezingen werden gezien weer de kop opsteken de hoogdravende namen van eerdere personages eenmaking van Itali&euml;. Hij kwam terug goed op een monarchale beleid van de liberale inspiratie maar duidelijk klerikale schimmel.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Montemaggiore de eeuw</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Aan het eind van de jaren &#39;80 van de negentiende eeuw, Montemaggiore maakte enkele nieuwe ervaring. Laatste maand van het jaar 1887, in feite, werd ingehuldigd de Calcinelli brug, die werd gebruikt om de linkeroever van de Metauro, waarbij lag de oude Via Flaminia te verbinden, met de juiste bank, waar hij lag op de heuvel van Montemaggiore . Agnati (1999) in zijn boek aan de Romeinse geschiedenis van de provincie Pesaro en Urbino, citeert de Montecchini (1879), die stelt dat zodra het mogelijk was om de metauro het betalen van een veerman met een munt genaamd &quot;calcinello&quot; oversteken. Van deze munteenheid zou de naam van het gehucht Saltara, genaamd Calcinelli, de oude Romeinse Voor Octavo ontlenen. Aan het begin van de twintigste eeuw werd gebouwd een aquaduct dat was om oude bronnen van de Napoleontische tijd te vervangen. In 1908 werd het ontworpen een renovatie van de kasteelmuren, werd een jaar voordat de telegraaf ge&iuml;ntroduceerd, en de stad niet meer woonde in het kasteel, maar in het dorp beneden.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De eeuw van het kwaad: oorlogen en fascisme</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	Montemaggiore had ook zijn dode en zijn fascisten in de zogenaamde eeuw van het kwaad. Veel van de gebeurtenissen van de periode nog in het geheugen van de oudsten van het land, zoals de locatie van schuilplaatsen (tussen Villanova en Fiordipiano) of gaten in de tufsteen gegraven door soldaten blijven, explosies van bommen en vele andere gebeurtenissen die hebben de fascistische periode in campagnes gekenmerkt heel Itali&euml;. De opkomst van het fascisme, maar zwijgen deze bloedige gebeurtenissen van het regime, dankzij de grote werken als het theater van Montemaggiore (Huis van de werkende mannen club en tabel) en de ingebruikname van de spoorlijn met een station Calcinelli; niet te vergeten, toen de pastoor Don processies Minardi, enthousiasme kosten in de richting van het regime riten, vooral na de ondertekening van de Lateranen pacten. Een van de symbolische gebaren van de fascistische periode was de inhuldiging in 1934 van de Montemaggiore dennenbos, die nog steeds een groot deel van de muren van het kasteel speelt en is nu gewijd aan de dichter Mario Luzi. Wanneer het einde van de eerste helft van het Forties Itali&euml; zijn terug op het fascisme en de Duitsers draaide, steeds co-oorlogvoerende met de Anglo-Amerikanen, veel Duitsers nog steeds bezet het grondgebied van het land. Een Montemaggiore een Duitse jager viel onder Brits vuur doden brengen ook de piloot. De Duitsers van plan waren de Gotenstellung of de Gotische Line, dat is een defensieve lijn om de opmars van de geallieerden onder bevel van Harold Alexander vertragen. Op de ochtend van 25 augustus, Winston Churchill en generaal Alexander aangekomen in Montemaggiore naar de Gotische Lijn en de Operatie Olive ontwerp te observeren. Dit was een gedenkwaardig moment voor montemaggioresi burgers, die tot een paar minuten voordat nog in brand stonden. Montemaggiore werd dus bevrijd van de Duitsers, hoewel het land grote schade had geleden.</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De oorlog tegen</div>\n<div>\n	&nbsp;</div>\n<div>\n	De politieke keuzes van Montemaggiore onmiddellijk na de oorlog zag op de DC en de Republiek het hoofd. De gekruiste schild was in feite een goede schuilplaats voor de eigenaars in verband met het katholieke co&ouml;peratieve krediet, zelfs indien vervolgens een meerderheid van de linkse burgemeesters gedetecteerd. Latere sociale fenomenen aan de oorlog, waren de stopzetting van de massale campagnes en, uit de jaren &#39;70 verder, de verdikking van de enorme stedelijke dorp Villanova, is nu het centrum van de zakelijke activiteiten, commerci&euml;le en sociale rechten van de burgers van Montemaggiore geworden.</div>\n', 'media/localita/img_Montemaggiore.jpg', 2, 43.737436, 12.945839, 41, '4378');
