<div>
	Urbino was &eacute;&eacute;n van de belangrijkste centra van de Italiaanse Renaissance, die nog steeds vol architectonische erfgoed, sinds 1998 de oude stad is een UNESCO World Heritage.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Monumenten en bezienswaardigheden</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Het hertogelijk paleis</div>
<div>
	Zeer bekend en bezocht, het is &eacute;&eacute;n van de meest interessante architectonische en artistieke voorbeelden van de gehele Italiaanse Renaissance. Het paleis is de thuisbasis van de Galleria Nazionale delle Marche, en is kenmerkend voor de torentjes dat de achterste omringen.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Raphael&#39;s huis</div>
<div>
	Het is gelegen in de straat, op nummer 57. Hier kunt u een fresco van een jonge Rapha&euml;l, evenals de kamers en de inrichting van het huis waar hij woonde de beroemde schilder te bewonderen.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	de kathedraal</div>
<div>
	Gebouwd in een neoklassieke stijl (architect Giuseppe Valadier) breukvlak tussen de achttiende en negentiende eeuw, bevat een aantal schilderijen van Federico Barocci.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Voormalig klooster van St. Clare</div>
<div>
	Het is een van de belangrijkste monumenten van de stad. Een eerste structuur werd gebouwd op de plaats rond 1420 aan het Conservatorium van de weduwen Women huisvesten; in 1456 ontving hij de regel in acht nemen van St. Clare door paus Callistus III op voorspraak van de hertog Federico III da Montefeltro. In 1457 ging hij in afzondering van de eerste vrouw van hertog Frederik III, Dear Brancaleoni, en in 1472 aldaar is begraven de tweede vrouw van de hertog, Battista Sforza, door de uitdrukkelijke wil van de overledene. Ook in 1482 Elisabetta da Montefeltro, een van de dochters van de hertog Federico III, trok zich terug in dit klooster, na de dood van haar echtgenoot Roberto Malatesta; na een paar jaar werd een non en haar bruidsschat begonnen met de renovatie van het klooster, op de Sienese de architect Francesco di Giorgio Martini, bleef onvoltooid vanwege de ongunstige historische omstandigheden. Vervolgens greep de Della Rovere, tussen de zestiende en zeventiende eeuw, is de kloosterkerk verrijken decoratief negl&#39;interni en exterieur; vanaf 1538 werd hij de Ducal Mausoleum met de begrafenis in de genoemde kerk van de hertog Francesco Maria della Rovere en vervolgens in de volgende jaren aan andere familieleden. In de geschiedenis van het gebouw zal niets in het bijzonder inschrijven tot 1864, toen het gebouw werd in beslag genomen door de stad en naar Institute of Vrouwelijk Onderwijs, de bestemming die hij bekleedde tot 1904 toen er werd opgericht het Burgerlijk Ziekenhuis toegewezen; deze bestemming geleid tot ingrijpende veranderingen van het interieur, met ernstige sloop als de annulering van de zeventiende-eeuwse decoraties in de kerk gebruikt als een ziekenhuis gang. [10] In de jaren zeventig werd het ziekenhuis verhuisd naar een nieuw gebouw aan de rand van de stad, en het voormalige klooster werd de zetel van het Hoger Instituut voor Artistic Industries (ISIA), wat leidde tot een eerste herstel van de structuur. Je zult moeten wachten tot 22 september 2011 voor het volledige herstel van het gebouw, met de duur van de restauratie, die vier jaar duurde, waarop het gebouw aspect van de zestiende eeuw hebben gebracht.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	De datum en de spiraalvormige helling</div>
<div>
	De datum (of Ducal Stables) kan maximaal 300 pk en samen met de nabijgelegen spiraalvormige helling is het werk van Francesco di Giorgio Martini; zowel wilde door de hertog Federico da Montefeltro III in de tweede helft van de vijftiende eeuw, als partijen met betrekking tot het complex van ontluikende Ducal Palace. De spiraalvormige Ramp is een indrukwekkende architectonische structuur die staat aan de noordkant van de datum. Zijn functie was om doorgang, de hertog en zijn hof, van het Palazzo Ducale naar de stallen en vice versa te waarborgen. In de negentiende eeuw werd gebouwd op de top van de helling, het Teatro Sanzio, de architect Vincenzo Ghinelli. Na een lange periode van verwaarlozing, vooral als gevolg van de daling van de stad vanaf de tweede helft van de zestiende eeuw, de helling en de datum werden onderworpen aan een restauratie project van architect Giancarlo De Carlo. Dit project heeft geleid tot de volledige restauratie van de spiraalvormige oprit in 1977, stedelijke tussenkomst van het herstel van het geheel van de Mercatale gebied, en de zeer recente lancering van de restauratie werk, veel besproken, het hertogelijk Stables.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Het mausoleum van de Hertogen</div>
<div>
	Deze kerk is ook bekend als San Bernardino en is onderdeel van een klooster waar de stad begraafplaats is bevestigd. Het hotel ligt net buiten de stadsmuren, werd gebouwd, waarschijnlijk door Francesco di Giorgio Martini in de tweede helft van de vijftiende eeuw door de hertog Federico III da Montefeltro, om zijn eigen graf en die van zijn opvolgers te huisvesten; dwz Guidobaldo Da Montefeltro De laatste hertog van de dynastie. Oorspronkelijk daar op het hoogaltaar, het beroemde retabel van Piero della Francesca werd gehouden, beeltenis van de Madonna, Frederik III en enkele heiligen, nu in de Pinacoteca di Brera in Milaan (te zijn gestolen door de troepen van Napoleon in 1797).</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Het Oratorium van San Giovanni</div>
<div>
	Het was de zetel van de broederschap, waaraan werd verenigd, in het begin van de twintigste eeuw, zelfs dat van Sant&#39;Antonio Abate voor de omverwerping van het Oratorium dezelfde broederschap zich op Mercatale dorp. Binnen vindt u een indrukwekkende cyclus van fresco&#39;s die de kruisiging van Christus, in de muur achter het hoofdaltaar, en de geschiedenis van het leven van St. Johannes de Doper, langs de zijwanden, beschouwd als een van de belangrijkste voorbeelden van de gotische stijl kunt bewonderen internationaal. De fresco&#39;s werden gemaakt door de broers Lorenzo en Jacopo Salimbeni uit San Severino Marche tussen 1415 en 1416.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	De St. Joseph&#39;s Oratorium</div>
<div>
	Het is de zetel van de broederschap, geboren in het begin van de zestiende eeuw door Franciscaanse vader Jerome Recalchi van Verona. De eerste broeders ontmoette in sommige kringen van de nabijgelegen Oratorio di San Giovanni; vervolgens naar 1503 de behoefte werd gevoeld door de Broederschap om zijn eigen zetel te verwerven. Dus met de toestemming van de bisschop Arrivabene Giampietro en de financiering van Duke Guidobaldo I da Montefeltro en zijn vrouw Elisabetta Gonzaga, kunnen ze werken aan de bouw van de kapel, die duurde van 1503 tot 1515. De kerk werd herbouwd tussen 1682 en 1689, in het Orazio Albani kosten, door de hoge luchtvochtigheid het hoofdaltaar geplaagd, verplaatsen naar de stroomafwaartse wand, waar er de ingang. Het nieuwe altaar, gemaakt van kostbare marmer, werd ingewijd in 1729, een geschenk van kardinaal Annibale Albani. De broederschap van de statuten zijn opgesteld in 1503 en herbouwd in 1553, met goedkeuring van de bisschop Felice Tyrants. De belangrijkste charitatieve werk van de medebroeders was het bijstaan ​​van mensen ter dood veroordeeld. Zeer gehecht aan deze broederschap, het was de adellijke familie van de Albani, in het bijzonder paus Clemens XI en kardinaal Annibale Albani, die hebben bijgedragen aan het tot een van de rijkste van Urbino, zowel economisch als artistiek. Deze broederschap werd verenigd met de Broederschap van St. John de Onthoofd in Rome. Binnen in de kapel, is het op dit moment behouden een waardevolle plastic werk van Urbino Federico Brandani beeldhouwer, die de geboorte van Jezus Christus, gebouwd tussen 1545 en 1550 in tufsteen en puimsteen; de bijzonderheid van het werk komt van het feit dat de gehele kapel, waarin wordt bewaard, is geheel bedekt met turf de omgeving van een hol mogelijk te recre&euml;ren. De echte kerk is een eenpersoonskamer, in een rechthoekige vorm, is rijkelijk versierd met fresco&#39;s op de muren, op de kluis en in de apsis, de schilder van Urbino Carlo Roncalli, auteur van de vier grote schilderijen aan de zijwanden, die de belangrijkste feiten van het leven St. Joseph: het huwelijk van de Maagd Maria, de geboorte van Jezus Christus, de vlucht naar Egypte en de doorvoer van St. Joseph (Death). Boven het altaar domineert een grote marmeren heiligdom, geschonken door paus Clemens XI in 1732, met twee kolommen in rode porfier, van het Pantheon, en het centrum wordt geplaatst een witte marmeren standbeeld van St. Joseph, het werk van Giuseppe Como Lironi, komen van de basiliek van St. Jan van Lateranen. In de sacristie te bewonderen, in aanvulling op de achttiende-eeuwse portretten van beroemde broers, ook een houten kast met uitzicht over het landschap van de schilder Alessio De Marchis, een prachtig voorbeeld van de mobiele uit de sacristie van de Marche zevenhonderd ingericht.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	De kerk van San Francesco</div>
<div>
	Dateert uit de dertiende eeuw, maar vestigde zich in zijn huidige vorm in 1742 door de architect Luigi Vanvitelli. Heeft vastgehouden aan de bestaande gotische kerk: de klokkentoren met de onderstaande kapel, de narthex (de portiek op de gevel) en een deel van een fresco van de kruisiging van Christus, door de Salimbeni broeders. De huidige kerk is het &quot;Pantheon&quot; van Urbino, want er waren begrafenis: Federico Barocci, Giovanni Santi (schilder en vader van Raphael) en zijn vrouw Magia Ciarla, de Pelingotto Beato, graaf Antonio da Montefeltro II, Timoteo Viti (Urbino schilder ), Federico Comandino (wiskundige), Bernardino Baldi (schrijver), Antonio Galli (dichter), Mark Montano (dichter), Muzio Oddi (architect) en vele anderen. Bovendien, de kerk herbergt een prachtig schilderij van Federico Barocci, getiteld &quot;Pardon van Assisi&quot;, gelegen op het hoofdaltaar.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Het theater Sanzio</div>
<div>
	Het werd gebouwd bovenop de toren, waarin zich een spiraalvormige helling, genaamd overvloed vanwege de nabijheid van de nabijgelegen tuin van overvloed, de in het gewezen op de datum waarop het niet meer gebruikt als stal als gevolg van de ineenstorting van het dak naar de afbraak. In 1840 werd een wedstrijd gehouden om de architect te kiezen om het project van het nieuwe theater te vertrouwen; Hij werd gekozen als de senigaliese Vincenzo Ghinelli. Het begin van de bouw begon in 1845 en duurde tot 1853; met de bouw van het theater werden ze gesloopt sommige structuren de bovenkant van de spiraalvormige helling, nu gebruikt voor een aantal jaren als burger schuren (Loods van Overvloed). Het interieur werd toevertrouwd aan Raffaelle Antonioli uit Gubbio, die verantwoordelijk is voor het versieren van het plafond van de zaal nam, Francesco Serafini het gordijn met een sc&egrave;ne die de Glorie van Urbino terwijl Romolo Liverani kreeg de opdracht om de sets te bouwen; De lobby is versierd met twee marmeren borstbeelden, een beeltenis van Raffaello Sanzio (waaraan het theater is dedicated) door Charles Finelli van 1853, maar bleef onvoltooid wanneer de dood van de kunstenaar, terwijl de andere buste beeltenis Donato Bramante gerealiseerd door beeldhouwer Giambattista gevaren (toekomstige eerste directeur van het Instituut voor Schone Kunsten / School van het Boek) in 1850. naast het theater, was de Ghinelli ontwierp ook het omringende stedelijke weefsel, zoals de bouw van een kleine portiek aan de voorkant van de gevel van het gebouw teneinde de bewegingen van de wagens te vergemakkelijken. Tussen 1977 en 1982 het gebouw onderging een ingrijpende herstructurering door architect Giancarlo De Carlo, die vooral agl&#39;ambienti interieur van het theater bracht aanzienlijke veranderingen.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	De Albornoz fort</div>
<div>
	Het werd opgericht door kardinaal Anglico Grimoard in de veertiende eeuw, met het oog op een betere controle van de stad, nadat ze een aantal rellen waren geweest; Het werd versterkt in dezelfde eeuw door de Spaanse kardinaal Albornoz. Uiteindelijk werd herbouwd in zijn huidige vorm in de zestiende eeuw. In 2010 werd het gebouw een museum over de wapens en wapenrusting van de vijftiende eeuw, genaamd Armoury Ducale - Bella Gerit. Vanaf de top van het gebouw kunt u genieten van een prachtig uitzicht over de stad en de omliggende heuvels.</div>
<div>
	&nbsp;</div>
<div>
	Bron: Wikipedia</div>
